II OZ 163/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1218/16 o odrzuceniu skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1218/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów. Przyczyną odrzucenia skargi przez Sąd było nieuiszczenie przez skarżącego należnej opłaty od skargi. Jak wskazał Sąd, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi, skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jednakże postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 5 maja 2017 r. Następnie skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 grudnia 2016 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym zakresie zostało skarżącemu doręczone w dniu 7 czerwca 2017 r. Zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie – skarżący nie uiścił opłaty. Jako podstawę odrzucenia skargi wskazano przepis art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Pismem z dnia 2 lipca 2017 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 22 czerwca 2017 r. Wniosek ten został potraktowany jako zażalenie na przedmiotowe postanowienie z dnia 22 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do normy art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd – tak: § 3 art. 220 p.p.s.a. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Skarżący mimo wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi nie uiścił opłaty w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, liczonym od daty doręczenia wezwania. Wezwanie w tym zakresie zostało przez skarżącego odebrane w dniu 7 czerwca 2017 r. Na marginesie wskazać należy, że również i kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przyniósł oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2017 r. umarzające postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.