II SA/Lu 106/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Maciej Gapski (sprawozdawca) Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Protokolant Specjalista Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skarg P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. oraz m. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 9 grudnia 2025 r., znak: ZOA-VIII.7721.24.2023 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju z dnia 18 sierpnia 2025 r., znak: PINB.7355-1.15.23; II. zasądza od Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie na rzecz P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie na rzecz m. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 9 grudnia 2025 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (LWINB) po rozpatrzeniu odwołania m. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (skarżąca) oraz odwołania P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (PINB) z 18 sierpnia 2025 r. znak: PINB.7355-1.15.23, nakazującej P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością rozbiórkę instalacji stacji ładowania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w B. przy [...] Organ ustalił, że na ww. działkach posadowione są dwie stacje ładowania odpowiednio w odległości 5,80 m i 6,60 m od krawędzi jezdni drogi serwisowej oraz około 18 m od budynku handlowego. Każda stacja obsługuje dwa stanowiska do ładowania, które łącznie zajmują 4 miejsca parkingowe. PINB ustalił, że Starosta Biłgorajski decyzją z 13 grudnia 2022 r., znak: AB.6743.1354.2022 wniósł sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych dokonanego 8 listopada 2022 r. przez P. Sp. z o.o. w sprawie budowy instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania z lokalizacją na ogólnodostępnym parkingu zewnętrznym przy [...] w B. Zdaniem PINB cztery miejsca parkingowe przeznaczone wyłącznie do ładowania pojazdów elektrycznych usytuowane są na istniejących czterech miejscach postojowych, które przeznaczone są do obsługi budynku handlowego posadowionego na działce nr ewid. [...], [...], [...] i [...] ark. m. [...] położonych w B. przy [...]. Budynek handlowy z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną powstał na podstawie decyzji wydanej przez Starostę Biłgorajskiego z 7 lipca 2017 r. znak: AB.6740.291.2017, wydaną w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta Biłgoraj z dnia 8 lutego 2017 r. znak: PTR.6730.83.2016.11. Decyzja o warunkach zabudowy zobowiązywała inwestora do zabezpieczenia min. 3 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej budynku z uwzględnieniem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. PINB decyzją z 30 października 2023 r., znak: PINB.7355-1.15.23 nakazał firmie P. Sp. z o.o. rozbiórkę instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] i [...] położonych w B. przy [...] W wyniku rozpatrzenia odwołania P. Sp. z o.o. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z 28 grudnia 2023 r., znak: ZOA-VIII.7721.24.2023, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skutek wniesionego sprzeciwu przez P. Sp. z o.o., od ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 94/24, oddalił sprzeciw, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 19/59/24 oddalił skargę kasacyjną. Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji 9 stycznia 2025 r. i 19 lutego 2025 r. przeprowadził oględziny, podczas których potwierdzono, iż na działkach nr [...] i [...], położonych w B. przy [...] posadowione są dwie stacje ładowania pojazdów. Każda stacja obsługuje dwa stanowiska ładowania, łącznie obie stacje zajmują cztery miejsca postojowe obsługujące budynek handlowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju decyzją z 30 kwietnia 2025 r., znak: PINB.7355-1.15.23, nakazał P. Sp. z o.o. rozbiórkę instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania samochodów elektrycznych, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w B. przy [...] Rozpatrując odwołanie m. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. organ drugiej instancji decyzją ostateczną z 28 lipca 2025 r., znak: ZOA-VIII.7721.24.2023, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie organ pierwszej instancji obliczył powierzchnię użytkową przedmiotowego budynku handlowego wynoszącą 2935 m2. Rozpatrując sprawę ponownie PINB w Biłgoraju decyzją z 18 sierpnia 2025 r. znak: PINB.7355-1.15.23, nakazał P. Sp. z o.o. rozbiórkę instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania samochodów elektrycznych, zlokalizowanej na działkach nr ewid[...] i [...] położonych w B. przy [...] LWINB rozpatrując odwołanie m. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. uznał, że PINB dokonał prawidłowej analizy robót budowlanych polegających na instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania. Organ stwierdził, iż posadowienie dwóch stacji ładowania pojazdów na terenie istniejących miejsc postojowych doprowadzi do stanu niezgodnego zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i niezgodności z decyzją zatwierdzającą projekt budowlany budynku handlowego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zagwarantowano możliwość postoju użytkownikom stałym i przebywającym okresowo, w tym osobom niepełnosprawnym zaś przedmiotowy budynek został dopuszczony do użytkowania przy spełnieniu między innymi warunku zgodności z projektem zagospodarowania terenu w tym ilości miejsc postojowych. Mając na uwadze fakt, iż przedmiotową stację ładowania pojazdów należy wiązać z obiektem budowlanym, które to zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, zasadnym było odniesienie się do inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego posadowionego na działce nr ewid. [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy [...] Budynek handlowy z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną powstał na podstawie decyzji wydanej przez Starostę Biłgorajskiego z 7 lipca 2017 r., która wydana została w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta Biłgoraj z 8 lutego 2017 r. Przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy zobowiązywała inwestora do zabezpieczenia m.in. 3 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej budynku z uwzględnieniem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Organ odwoławczy skonstatował, że wykonanie stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj. Powyższe wyklucza możliwość doprowadzenia stacji ładowania pojazdów do stanu zgodnego z przepisami w sposób inny niż nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez jej rozbiórkę. Nie zgadzając się z decyzją LWINB z 9 grudnia 2025 r. spółka P. złożyła skargę, w której wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez jego zastosowanie, pomimo że przepis ten nie może mieć zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, gdyż nie doszło do spełnienia zawartych w nim przesłanek: (1) organ nie może nakazać rozbiórki w sytuacji, gdy wnioskodawca działa na podstawie przepisów prawa - organ nie wskazał na naruszenie żadnego przepisu Prawa budowlanego, nie wykazał również tego naruszenia; (2) nakaz rozbiórki na podstawie wskazanych przepisów może nastąpić jedynie w enumeratywnie wymienionych sytuacjach, z których żadna nie wpisuje się z stan faktyczny i prawny wnioskodawcy, gdyż: a) nie wykonywano robót budowlanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia, lub b) nie wykonywano robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub c) nie jest i nie było wymagane zgłoszenie dla tego typu robót, co organ bezsprzecznie stwierdził w zaskarżanej decyzji; d) nie wykonywano robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno- budowlanym lub w przepisach; - art. 2 pkt 27 ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że stanowiska postojowe zlokalizowane przy stacjach ładowania pojazdów elektrycznych nie stanowią stanowisk postojowych w rozumieniu przepisów prawa, podczas gdy z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że stanowiska postojowe są integralnym i koniecznym elementem stacji ładowania; - art. 12a ust. 1 i 2 ustawy o elektromobilności, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie wynikającej z tego przepisu wykładni systemowej, zgodnie z którą ustawodawca zakłada instalowanie punktów ładowania w ramach istniejących stanowisk postojowych, bez obowiązku tworzenia dodatkowych miejsc parkingowych, a tym samym poprzez błędne przyjęcie, że stanowiska postojowe wyposażone w infrastrukturę ładowania nie wliczają się do bilansu miejsc postojowych dla budynku. Skargę od decyzji LWINB z 9 grudnia 2025 r. złożyła również spółka [...], która wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stron postępowania, w sytuacji, gdy m. Sp. z o.o. zbyła 28 maja 2025 r. nieruchomość położoną w B. przy [...] na rzecz P. B. Sp. z o.o., a w konsekwencji skierowanie decyzji do podmiotu niebędącym stroną w sprawie (co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a) przy jednoczesnym pominięciu nabywcy nieruchomości (co uzasadnia wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.); - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy wywiedzione odwołanie i podniesione w nim argumenty uzasadniały konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez: a) brak należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz brak przyjęcia kryteriów funkcjonalnych, w szczególności braku uzasadnienia przyjęcia przez organ pierwszej instancji, że miejsce postojowe traci swoją właściwość w związku z faktem instalacji stacji ładowania, a wskutek powyższego błędne założenie, że budowa obiektu wykonana została z naruszeniem przepisów prawa budowlanego, w szczególności wymogów ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. - etap I zatwierdzonego uchwałą NR XXXI/276/17 Rady Miasta Biłgoraj z 27 września 2017 r. w zakresie obowiązku zapewnienia 3 miejsc postojowych na 100m2 budynku, w sytuacji gdy miejsca te nie straciły swojej funkcjonalności, a ogólna liczba miejsc postojowych nie spadła poniżej wymagalnych, natomiast 4 miejsca zyskały dodatkową funkcjonalność w postaci możliwości ładowania pojazdu elektrycznego; b) brak wyjaśnienia przyjęcia, że miejsce postojowe traci swój charakter wyłącznie z uwagi na posadowienie stacji ładowania w jego pobliżu, w tym przedstawienie przez organ drugiej instancji interpretacji w oderwaniu od przepisów ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych (nakładających obowiązki dla nowobudowanych obiektów posiadania odpowiedniej ilości stacji ładowania); - § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. ("WT") poprzez błędne uznanie, że stanowisko postojowe ze stacją ładowania nie wlicza się do bilansu miejsc postojowych, bowiem nie gwarantują możliwości postoju użytkownikom stałym i przebywającym okresowo, w tym osobom niepełnosprawnym; - art. 12a ust. 1 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych poprzez jego nieuwzględnienie, w sytuacji gdy zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisów budynek niemieszkalny z którym związanych jest więcej niż 10 miejsc postojowych winien zostać wyposażony w co najmniej 1 punkt ładowania na pięć stanowisk postojowych, co przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności winno prowadzić do wniosku, że działania inwestora zgodne są z polityką elektromobilności, w tym służy realizacji celu publicznego; - art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie P. Sp. z o.o. rozbiórki instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania samochodów elektrycznych zlokalizowanych na nieruchomości położonej w B. przy [...] - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie orzeczenia na korzyść inwestora wątpliwości związanych z wykładnią pojęcia miejsca postojowego, w szczególności czy miejsce postojowe traci swój charakter z uwagi na posadowienie stacji ładowania, w tym w szczególności uznanie, że nie istnieją wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie. W odpowiedzi na skargi Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy postanowienia wydanego 25 marca 2026 r. (sygn. akt II SA/Lu 106/26) zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt II SA/Lu 106/26 (dot. skargi P. sp. z o.o.) ze sprawą o sygn. akt II SA/Lu 107/26 (dot. skargi m. sp. z o.o.) i prowadzenie ich pod sygn. akt II SA/Lu 106/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; "p.p.s.a."), p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). Skargi zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego z dnia 9 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB z 18 sierpnia 2025 r. nakazująca skarżącej - P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (inwestor) rozbiórkę instalacji stacji ładowania 200 kW z czterema stanowiskami do ładowania zlokalizowanej na działce nr ewid.[...] i [...] położonych w B. przy [...] Ze skargi na przedmiotową decyzję wniesionej przez - m. sp. z o.o. wywnioskować można, że wydanie przedmiotowej decyzji w stosunku do inwestora było nieprawidłowe, gdyż inwestor (skarżąca - P. sp. z o.o.) nie dysponuje tytułem do nieruchomości, który to tytuł upoważniałby do wykonania czynności nakazanych w treści decyzji. Skarżąca - m. sp. z o.o. podkreśliła, że tytuł do nieruchomości ma obecnie P. B. sp. z o.o. ponieważ m. sp. z o.o. w dniu 28 maja 2025 r. zbyła nieruchomość położoną w B. przy [...] Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu, gdyż z uzasadnienia decyzji I i II instancji nie wynika jakimi kryteriami kierował się organ nadzoru budowlanego, wydając decyzję w stosunku do spółki P. będącej niewątpliwie inwestorem przedmiotowej stacji ładowania, jednakże jednocześnie podmiotem pozbawionym prawa do dysponowania gruntem, który w całości należy do innej spółki. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ nadzoru budowlanego badał i oceniał kwestię możliwości wykonania decyzji przez inwestora. Nie sposób zatem stwierdzić jakie okoliczności, zdaniem organu, przemawiały za stwierdzeniem, że mimo iż skarżąca spółka P. nie jest właścicielem terenu to ma możliwość wykonania obowiązku wynikającego z decyzji. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418, "Pb") obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przepis art. 52 P.b. należy interpretować w taki sposób, aby doprowadzić do wydania wykonalnego nakazu tj. aby nakaz został skierowany do takiej osoby, która ma realną możliwość jego wykonania. Prawidłowość wyboru adresata decyzji powinna być zatem oceniana z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy. Zasadą jest, że nakazy i zakazy nakłada się na inwestora, natomiast jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Za ugruntowany uznać należy pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązanym do dokonania czynności nakazanych w decyzji, o której mowa m.in. w art. 51 ustawy, jest inwestor, chyba że według okoliczności sprawy nałożenie takiego obowiązku było nieracjonalne, np. gdy obiekt jest budowany na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego bądź gdy inwestor zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania, na rzecz innych osób. Dopiero w sytuacji, gdy nałożenie nakazu na inwestora z jakichś przyczyn nie jest możliwe, nakaz winien zostać nałożony na właściciela obiektu budowlanego, a w dalszej kolejności na kolejne podmioty (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 listopada 2024 r. II SA/Gd 602/24, wyroki NSA z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3190/18 oraz z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 273/20, CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się również, że to organ nadzoru budowlanego decyduje, w okolicznościach konkretnej sprawy, czy zobowiązanym do nakazu rozbiórki ma być inwestor, czy ewentualnie właściciel bądź zarządca obiektu budowlanego. Należy jednak podkreślić, że wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być determinowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego sprawy (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2023 r. II SA/Łd 953/22). Dodatkowo w obecnym brzmieniu przepisu jeżeli roboty budowlane zostały zakończone to obowiązek rozbiórki powinien być skierowany do właściciela nieruchomości. Ponieważ prawidłowość rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego jest ściśle związana z wykazanymi w przeprowadzonym postępowaniu konkretnymi okolicznościami stanu faktycznego danej sprawy, to zdaniem Sądu okoliczności te muszą wynikać z uzasadnienia decyzji, bądź przynajmniej z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. W przeciwnym razie decyzja nie poddaje się kontroli. Nie można bowiem stwierdzić jakimi kryteriami kierował się organ, z jakich względów wywiódł i w jaki sposób ocenił, możliwość wykonania zaskarżonej decyzji przez jej adresata. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, "k.p.a."), podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego jest sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego prawidłowe oznaczenie adresata decyzji jest jednym z elementów konstytuujących decyzję administracyjną, ponieważ dzięki temu prawo lub obowiązek ustanowiony w drodze decyzji będzie mógł się zmaterializować w stosunku do podmiotu prawa znajdującego się poza sferą administracji publicznej. Decyzja administracyjna nie tylko kończy sprawę administracyjną tj. jej tok (art. 104 § 1 k.p.a. - aspekt procesowy), ale przede wszystkim rozstrzyga sprawę administracyjną decydując o kształcie praw lub obowiązków publicznoprawnych (art. 1 pkt 1 k.p.a. - aspekt materialny). Oznaczenie strony w decyzji jest wskazaniem jej adresata - bez tego elementu, podobnie jak w przypadku braku oznaczenia organu, dany akt nie ma charakteru decyzji administracyjnej jako pozbawiony minimum elementów uzasadniających taką jego kwalifikację (decyzja nieistniejąca). Oznaczenie strony niebędącej osobą fizyczną powinno nastąpić przez podanie jej nazwy i siedziby. Oznaczenie strony pozwala na ocenę czy decyzję skierowano do osoby rzeczywiście będącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Trzeba mieć na uwadze, że dla oceny charakteru uchybienia w oznaczeniu strony i skutków tego uchybienia w decyzji administracyjnej decydujące znaczenie będą miały okoliczności konkretnej sprawy. Nie można przy tym tracić z pola widzenia zasadniczego celu, jaki wypływa z ustawowego nakazu prawidłowego określenia strony postępowania. Określenie strony postępowania w decyzji ma na celu bowiem zidentyfikowanie podmiotu, który staje się adresatem oświadczenia woli zawartego w rozstrzygnięciu. Oznaczenie to powinno zawierać wszystkie elementy pozwalające na zidentyfikowanie osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej pozwalające na jej odróżnienie od innych podmiotów działających w obrocie (M. Romańska (w:) Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, stan prawny 1 lipca 2015 r., System Informacji Prawnej LEX). Wobec powyższego Sąd stanął na stanowisku, iż organy nie wyjaśniły okoliczności związanych ze zmianą własności nieruchomości, na której posadowiono instalację stacji ładowania pojazdów, co może przekładać się na ewentualne błędne ustalenie stron postępowania oraz podmiotu, do którego skierowano obowiązki z zakresu prawa administracyjnego. Powyższe może rodzić nakreślone powyżej konsekwencje dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W toku ponownie prowadzonego postępowania zadaniem organu będzie rozważenie czy okoliczność ta ma znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zarówno z treści zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby organy w ogóle analizowały możliwość wykonania przedmiotowej decyzji przez inwestora, a z akt postępowania nie wynika, aby spółka dysponowała innym tytułem do wykonania robót rozbiórkowych na terenach, których właścicielem nie jest. Ponieważ okoliczności takie, nie wynikają z akt przedmiotowego postępowania, postępowanie to wymaga uzupełnienia. Nie jest bowiem możliwe oddalenie zarzutów skarżących spółek w sytuacji, gdy okoliczności przemawiające za możliwością wykonania zaskarżonej decyzji przez zobowiązanego - inwestora nie wynikają z materiałów zgormadzonych w aktach sprawy. Sąd nie może bowiem czynić własnych ustaleń w sprawie. Dlatego też kwestie merytoryczne niniejszej sprawy nie zostały przez sąd rozstrzygnięte – konieczne jest bowiem właściwe ustalenie stron postępowania. Dodatkowo należy uznać, że nowy właściciel działki, na którym posadowione są sporne stacje ładowania powinien być uznany za stronę przedmiotowego postępowania. Przy czym organ powinien zweryfikować kwestię zbycia działek, na których posadowionych są stacje ładowania przez skarżącą spółkę m. na rzecz spółki P. B.. Po ustaleniu stron postępowania organ powinien rozpatrzyć sprawę mając na względzie treść art. 52 Pb. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II i III sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. zwracając każdej ze skarżących spółek wpis od skargi (500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł).