II SA/Łd 924/22

Dnia 25 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w Ł., A. T., M. G. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 września 2022 roku znak SKO.4150.378.2022 w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A. T., M. G. i M. S. ał

Wspólnota Mieszkaniowa N. przy ul. [...] w Ł., A.T., M.G. i M.S. (właściciele lokali nr [...], [...] i [...] we Wspólnocie Mieszkaniowej N. przy ul. [...] w Ł.) zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 5 września 2022 r. nr w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie zarządzenia z 28 lutego 2023 r. A.T., M.G. i M.S. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie odrębnego, indywidualnego, a zwłaszcza rozbieżnego ze skarżącą Wspólnotą interesu prawnego w zaskarżeniu ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 5 września 2022 r.– w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w powyższym zakresie A.T. odebrał 3 marca 2023 r., M.G. 16 marca 2023 r., a M.S. 20 marca 2023 r. Wezwania pozostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga A.T., M.G. i M.S. podlega odrzuceniu, jako wniesiona przez podmioty do tego nieuprawnione. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 - p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powyższe oznacza, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 142-143, uw. 3). Pojęcie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony, nie zostało ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92). Interes prawny to zatem interes, który jest chroniony przez prawo, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, w ramach którego podmiot jest tylko bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie można wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności od organu administracji. Ponadto, stwierdzenie, że dany podmiot posiada interes prawny polega na ustaleniu związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, wówczas nie można mówić o interesie prawnym strony, a więc także o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. W dalszej kolejności zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048) jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w braku odmiennego zastrzeżenia osoba (fizyczna lub prawna), której właściciele lokali w umowie lub uchwale powierzyli zarząd nieruchomością wspólną, jest w granicach tego zarządu umocowana do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniach sądowych (por. uchwała SN z 9 lutego 2017 r., III CZP 106/16, wyrok WSA w Łodzi z 25 października 2017 r. III SAB/Łd 13/17). Warto ponadto zaznaczyć, że sądy administracyjne wskazują, iż sam członek wspólnoty aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym obok wspólnoty, winien wykazać swój indywidualny, własny, odrębny interes prawny, a zwłaszcza rozbieżny ze wspólnotą interes prawny (por. wyroki NSA z 10 lutego 2017 r. II OSK 1346/15, z 13 kwietnia 2016 r. II OSK 1325/15, z 21 października 2015 r. II OSK 3064/14, z 4 marca 2011 r. II OSK 419/10). Powyższe oznacza, że członkowie wspólnoty mieszkaniowej jedynie wyjątkowo mogą samodzielnie występować w postępowaniu, reprezentując w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego i ewentualnie kwestionować rozstrzygnięcia zapadłe w toku postępowania administracyjnego, a co za tym idzie także sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie A.T., M.G. i M.S., na wezwanie sądu z 1 marca 2023 r., nie wykazali istnienia własnego, indywidualnego, odrębnego interesu prawnego, a zwłaszcza rozbieżnego z interesem Wspólnoty. Z treści skargi wynika, że skarżący reprezentują zbieżne ze Wspólnotą stanowisko w sprawie i występują w interesie prawnym ogółu mieszkańców Wspólnoty, która w tej sprawie występuje w roli strony skarżącej. Wobec tego stwierdzić należy, że A.T., M.G. i M.S. (właściciele lokali we Wspólnocie Mieszkaniowej N. przy ul. [...] w Ł.) jako członkowie skarżącej Wspólnoty nie legitymują się indywidualnym, własnym, odrębnym, a zwłaszcza rozbieżnym ze wspólnotą interesem prawnym. W konsekwencji sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. is