II SA/Łd 919/22

Dnia 11 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 września 2022 roku nr KO.460.13.2022 w przedmiocie odmowy nakazania właścicielom działki przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: odrzucić skargę. ał

E.O. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 7 września 2022 r., nr KO.460.13.2022, w przedmiocie odmowy nakazania właścicielom działki przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że E.O. nie jest stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, lecz występowała w sprawie jako pełnomocnik J.O. Zatem skarżąca nie ma legitymacji do wniesienia skargi na ww. decyzję we własnym imieniu. W związku z tym Kolegium wniosło o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w sytuacji ustalenia, że E.O. wniosła skargę na podstawie udzielonego pełnomocnictwa do reprezentacji J.O. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 14 listopada 2022 r. wezwano E.O. do wypowiedzenia się, czy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 7 września 2022 r., nr KO.460.13.2022, występuje we własnym imieniu czy w imieniu J.O., którą reprezentowała w postępowaniu administracyjnym – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarga została złożona w jej własnym imieniu. Jeżeli natomiast E.O. występuje w imieniu J.O., poinformować ją o konieczności nadesłania pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania J.O. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi lub sądami administracyjnymi. Przesyłka listowa zawierająca powyższe wezwanie została zwrócona do Sądu z adnotacją "Zwrot dnia 2022-12-09 nie podjęto w terminie". Na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdowała się adnotacja doręczyciela, z której wynikało, że 24 listopada 2022 r. nie zastał adresata w miejscu doręczenia, w związku tym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zostawił zawiadomienie o tym, że przesyłkę pozostawiono we wskazanej placówce pocztowej. Próba powtórnego doręczenia ww. przesyłki miała miejsce 2 grudnia 2022 r. Zarządzeniem sędziego z 11 stycznia 2023 r. uznano, że doręczenie ww. wezwania nastąpiło 8 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – uprawnionym do w niesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego. W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Innymi słowy tylko posiadanie legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. i interesu prawnego uprawnia do skutecznego domagania się kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Legitymację do złożenia skargi przysługuje zatem w zakresie określonym przepisami prawa. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Legitymacja, czyli posiadanie uprawnienia do wniesienia skargi, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności samej skargi, stosownie do ww. art. 50 § 1 p.p.s.a. Interes prawny wnoszącego skargę do sądu przejawia się bowiem w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji powinno nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak oczywistej legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 73 § 1-4 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia w sposób przewidziany w powołanej ustawie pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia, o którym wyżej mowa. Z powyższego wynika, iż dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w art. 73 p.p.s.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. W oparciu o wyżej przytoczone przepisy Sąd uznał, że przesyłka skierowana do skarżącej, zawierająca wezwanie do złożenia stosownych wyjaśnień została prawidłowo zaadresowana, a następnie awizowana. Skoro zatem pierwsze zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki i pozostawieniu jej we wskazanej placówce pocztowej miało miejsce 24 listopada 2022 r., to oznacza, że termin do odbioru tej przesyłki upływał 8 grudnia 2022 r., a więc można było uznać, że na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłka została skarżącej doręczona z tym dniem. W związku z powyższym pismo zawierające wezwanie do wypowiedzenia się w czyim imieniu została wniesiona skarga zostało załączone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. To z kolei oznacza, że ustawowy termin do wykonania ww. wezwania upływał 15 grudnia 2022 r., jednakże termin ten upłynął bezskutecznie. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, lecz występowała w sprawie jako pełnomocnik swojej matki J.O. Zatem skarżąca nie ma legitymacji do wniesienia skargi na ww. decyzję we własnym imieniu, gdyż nie posiada w sprawie indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., a podnoszone przez nią zarzuty znajdują jedynie oparcie w naruszeniu interesu faktycznego. Natomiast interes prawny w zaskarżeniu wymienionej na wstępie decyzji przysługuje J.O. Jednak pomimo wezwania skarżąca nie złożyła oświadczenia, że występuje w niniejszej sprawie w imieniu swojej matki, ani nie złożyła na tę okoliczność stosownego pełnomocnictwa. Konsekwentnie należy zatem przyjąć, że skarżąca wniosła skargę wyłącznie we własnym imieniu. W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca nie była adresatem zaskarżonej decyzji ani nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją to należało uznać, że jej skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. is