II SA/Łd 918/24

Dnia 6 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2025 roku sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 8 października 2024 roku nr 173/2024, znak WOP.7722.157.2024.BZ w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego płotu oddala skargę. ał

Postanowieniem z dnia 8 października 2024 r., nr 173/2024 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ) – dalej: k.p.a.; Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opocznie z dnia 13 września 2024 r., nr 138/2024 o odmowie wszczęcia, na wniosek W.W., postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego - płotu z kamienia wypełnionego elementami drewnianymi, usytuowanego w miejscowości P., gm. B., na działkach ew. nr [...], [...], [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż z żądaniem wszczęcia postępowania legalizacyjnego przedmiotowego płotu W.W. (dalej także skarżący) wystąpił w dniu 29 sierpnia 2024 r. Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 13 września 2024 r. podjętym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opocznie wskazywał, iż kwestia uproszczonej legalizacji przedmiotowego ogrodzenia była już przedmiotem prowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 września 2023 r., nr 184/2023 nakazującą ówczesnemu właścicielowi nieruchomości – D.W. rozbiórkę samowolnie posadowionego ogrodzenia o długości 24.90 m (mierzonej wzdłuż pasa drogowego), usytuowanego na wyżej wskazanych działkach o nr ew. [...], [...], [...]. Wniesiona przez D.W. na powyższe rozstrzygnięcie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2024 r., II SA/Łd 967/23. Wobec powyższego w ocenie organu I instancji, zawarte we wniosku skarżącego z dnia 29 sierpnia 2024 r. żądanie dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną uznać należało za niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie W.W. zarzucał naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie do podmiotu, który nie był stroną prowadzonego wcześniej postępowania administracyjnego; a nadto naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego skutkujące pominięciem, iż w poprzednio prowadzonym postępowaniu skarżący nie posiadał statusu strony, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania, to jest praworządności (art. 6 k.p.a.), słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.), zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Skarżący wnosił o uchylenie kwestionowanego postanowienia i wszczęcie stosownego postępowania legalizacyjnego, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazywała, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest dopiero od dnia 28 maja 2024 r., a co za tym idzie nie mogła uczestniczyć w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 11 września 2023 r. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, postanowieniem z dnia 8 października 2024 r., Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wskazał, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., stanowiącym podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odwołując się do wypracowanego na tle powyższego przepisu orzecznictwa sądów administracyjnych organ podkreślił, iż za "inną uzasadnioną przyczynę" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania uznaje się między innymi sytuację, w której postępowanie w tej samej sprawie (w rozumieniu podmiotowym i przedmiotowym) toczy się, zostało wydane rozstrzygnięcie lub brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporna pozostaje ta okoliczność, iż kwestia legalizacji przedmiotowego płotu była już przedmiotem toczącego się postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia 11 września 2023 r. nakazującą jego rozbiórkę. Powyższe rozstrzygnięcie poddano kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2024 r. oddalił wniesioną skargę. Tym samym w ocenie organu odwoławczego brak jest możliwości ponownego prowadzenia postępowania administracyjnego w tej samej sprawie, co czyni kwestionowane zażaleniem postanowienie prawidłowym. Odnosząc się do wskazywanej przez skarżącego okoliczności zmiany właściciela nieruchomości, po dacie wydania ostatecznego rozstrzygnięcia orzekającego o nakazie rozbiórki płotu, organ odwoławczy posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych podkreślał, że przekształcenia po stronie właścicielskiej nie stanowią przeszkody do egzekwowania obowiązków wynikających z prawomocnych decyzji. Przyjęcie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której zmiana właściciela nieruchomości otwierałaby możliwość prowadzenia na nowo prawomocnie zakończonych postępowań administracyjnych. Stąd też podnoszone w zażaleniu zarzuty, w ocenie organu odwoławczego uznać należało za niezasadne. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. W. ponowił zarzuty, co do naruszenia art. 61a § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15 k.p.a. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Uzasadniając strona podkreślała, iż nie była wnioskodawcą, jak i uczestnikiem poprzednio prowadzonego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzja z dnia 11 września 2023 r., a co za tym idzie nie miała jakiegokolwiek wpływu na jego przebieg. Co więcej, w odróżnieniu od poprzedniego właściciela nieruchomości, pozostaje w sporze granicznym z właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Obecnie toczy się postępowanie rozgraniczeniowe mające na celu potwierdzenie istniejącego od kilkudziesięciu lat stanu faktycznego polegającego na samoistnym posiadaniu przygranicznego pasa gruntu zarówno przez wnioskodawcę, jak i jego poprzedników prawnych i doprowadzenie do zgodności zapisów w danych ewidencji gruntów, które nie odpowiadają stanowi faktycznemu wskutek wadliwie przeprowadzonej modernizacji gruntów. Te kwestie zostały całkowicie pominięte przez procedujące w sprawie organy, a wydane przez nie rozstrzygnięcia skarżący postrzega jako arbitralne i pozbawione jakichkolwiek motywów. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2025 r. (data nadania pisma w UP [...]) skarżący podnosił, iż wykonanie przedmiotowego ogrodzenia nastąpiło na podstawie zgłoszenia dokonanego w maju 1997 r., kierowanego do Urzędu Gminy w B. Ogrodzenie zostało posadowione bez naruszenia działki sąsiedniej , co potwierdza mapa sytuacyjno-wysokościowa sporządzona w roku 2000. Skarżący wskazywał nadto, iż nałożony na poprzedniego właściciela nieruchomości – D.W. obowiązek przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej, w toku poprzednio prowadzonego postępowania, był niewykonalny z uwagi na "bałagan jaki popełniła geodezja w O.", co potwierdza geodeta uprawniony G. E. prowadzący aktualne postępowanie rozgraniczeniowe. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o zawieszenie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga W.W. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi W.W. uczynił postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 8 października 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opocznie z dnia 13 września 2024 r. o odmowie wszczęcia, na żądanie skarżącego z dnia 29 sierpnia 2024r., postępowania legalizacyjnego płotu ogrodzenia z kamienia wypełnionego elementami drewnianymi, usytuowanego w miejscowości P., gm. B., na działkach ew. nr [...], [...], [...]. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.). Przywołany wyżej przepis art. 61a § 1 k.p.a. reguluje swoistego rodzaju postępowanie wstępne, do którego przeprowadzenia zobligowany jest organ administracji, celem dokonania weryfikacji żądania strony, pod kątem zaistnienia warunków i możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie. Przy czym wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie bada merytorycznie wniosku, a ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, do których należą: wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną lub niemożność wszczęcia postępowania z jakichkolwiek innych przyczyn. Przy czym co istotne przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, że ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, bądź orzec merytorycznie, co do zasadności wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 20 grudnia 2020 r., II OSK 2579/20; z 14 października 2020 r., II OSK 1622/20; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2020 r., VII SA/Wa 714/20; wyrok WSA w Szczecinie z 18 marca 2021 r., II SA/Sz 324/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, iż jakkolwiek pierwsza z przesłanek – "wniesienie podania przez osobę niebędąca stroną", co do zasady nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych, to druga z przesłanek – "inne uzasadnione przyczyny" nie została przez ustawodawcę zdefiniowana. Należy przez nią jednak rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądów administracyjnych do takich uzasadnionych przyczyn zalicza się m.in.: wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, powagę rzeczy osądzonej, sprawę w toku, upływ terminu prawa materialnego skutkujący brakiem możliwości domagania się przyznania określonego uprawnienia (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 61a; wyroki WSA w Gliwicach z dnia: 25 maja 2022 r., II SA/Gl 25/22; II SA/Gl 289/22; wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2022 r., II SA/Kr 1625/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostaje, że kwestia legalizacji przedmiotowego płotu była już przedmiotem prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 września 2023 r., nr 184/2023 nakazującą ówczesnemu właścicielowi nieruchomości – D.W. jego rozbiórkę. Wniesiona na powyższe rozstrzygnięcie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2024 r., II SA/Łd 967/23. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis wyżej przywołanego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy, że jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd. Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyroki NSA z: 9 stycznia 2024 r., II OSK 1409/21; 13 czerwca 2023 r., II OSK 1997/20; 9 lutego 2023 r., II OSK 351/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestią sporną pozostaje natomiast zasadność odmowy wszczęcia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji przedmiotowego płotu, na wniosek nowego właściciela nieruchomości, nabytej po dacie ostatecznego i prawomocnego orzeczenia o obowiązku jego rozbiórki. Dla jej rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności koniecznym jest odniesienie się do kwestii wpływu na orzeczony prawomocnie nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, zmiany właściciela tego obiektu. W tym zakresie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym obowiązek rozbiórki nie ma charakteru osobistego i może przechodzić na kolejnych właścicieli. Zmiany prawne, które nastąpiły po zakończeniu postępowania ostateczną decyzją o rozbiórce, nie powodują zatem wygaśnięcia nałożonego nią obowiązku. Co prawda obowiązek rozbiórki obciąża osobę określoną w decyzji nakazującej rozbiórkę, niemniej jednak nakaz ten dotyczy określonej nieruchomości i w przypadku skutecznego przeniesienia prawa własności do danej nieruchomości na inny podmiot skutkuje wstąpieniem przez nabywcę nieruchomości w sferę praw poprzedniego właściciela i obliguje właściwe organy obciążenia aktualnego jej właściciela wykonaniem obowiązkiem rozbiórki nielegalnego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2024 r., II OSK 1765/21; wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2024 r., II SA/Kr 314/24; wyrok WSA w Rzeszowie z 5 maja 2021 r., II SA/Rz 253/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego podnoszona przez skarżącego argumentacja, co do nabycia prawa własności do przedmiotowej nieruchomości dopiero w dniu 28 maja 2024 r., a tym samym brak możliwości udziału w poprzednio toczącym się postępowaniu legalizacyjnym, zakończonym ostateczną decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 września 2023 r., orzekającą o nakazie rozbiórki spornego ogrodzenia pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że procedujące w sprawie organy administracji obu instancji zasadnie uznały, iż fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia kwestii legalności przedmiotowego płotu, pozostającą w obrocie prawnym ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, niezależnie od adresata, do którego decyzja ta została skierowana, wyklucza możliwość podjęcia działań zmierzających do załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej aktualnym wnioskiem skarżącego z dnia 29 sierpnia 2024 r. Okoliczność ta stanowiła "inną uzasadnioną przyczynę" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania administracyjnego zgodnie z żądaniem skarżącego, co obligowało organy do odmowy wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. Tym samym zarzut skargi, co do naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty skargi, co do zaniechania przez procedujące w sprawie organy wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak i dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.pa.), a w konsekwencji naruszenia podstawowych zasad postępowania, to jest praworządności (art. 6 k.p.a.), słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.), zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Podkreślenia raz jeszcze bowiem wymaga, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest dla wstępnego etapu oceny wniosku. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, prowadzenia ustaleń faktycznych, czy też dowodowych, a istnienie braku podstawy do prowadzenia postępowania jest możliwe do stwierdzenia "na pierwszy rzut oka", po wstępnej analizie wniosku. Jednocześnie wbrew stanowisku skarżącego procedujące w sprawie organy uwzględniły zaistniałą, po ostatecznym i prawomocnym orzeczeniu nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, zmianę właściciela nieruchomości, do kwestii której odniosły się w uzasadnieniu kwestionowanych skargą rozstrzygnięć. Ponadto organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a wniosek skarżącego, stosownie do wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania był przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w dwóch instancjach administracyjnych. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie procesowym z dnia 3 marca 2025 r. wniosku o zawieszenie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego wskazać należy, iż jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym "w granicach tej samej sprawy" oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W rozpoznawanej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej skarżący poddał rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, wydanym w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, zgodnie z jego żądaniem zawartym we wniosku z dnia 29 sierpnia 2024 r. Kwestia orzeczonego nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, pomimo niewątpliwego związku z niniejszym postępowaniem, była rozstrzygana w odrębnym postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją administracyjną, która to decyzja, co istotne, jak już wcześniej wskazano była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2024 r., II SA/Łd 967/23 oddalającym skargę. Stąd też żądanie skarżącego Sąd pozostawił bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc