II SA/Łd 888/22

Dnia 20 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 sierpnia 2022 roku znak: SKO.4170.10.22 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia kierunku i terminu rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża oddala skargę. ał

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 sierpnia 2022 r., znak: SKO.4170.10.22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu wniosku B.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 150 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 4 lipca 2022 r., znak: SKO.4170.3.22 odmawiającą uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 5 marca 2019 r., znak: G.K.I.6122.3.2018.2019 w sprawie określenia kierunku i terminu rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża "[...]" położonego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb geodezyjny [...], gm. B., pow. [...]. Z akt sprawy wynika, że na wniosek H.G., reprezentującego firmę B. z siedzibą w W., Starosta Sieradzki decyzją z dnia 30 lipca 2018 r., znak: G.K.I.6122.3.2018 zobowiązał wnioskodawcę do rekultywacji gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża "[...]" o powierzchni ogólnej 11,8584 ha, znajdującego się na działkach ewidencyjnych o nr: [...] (powstałej z podziału działki [...], [...], [...] (powstałej z podziału działki [...]), [...], [...], [...], [...] i [...] (powstałych z podziału działki [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...], gm. B., ustalił rolny kierunek rekultywacji z dwoma zbiornikami wodnymi wyżej wymienionych gruntów, wyznaczył termin wykonania rekultywacji gruntów do końca września 2021 r., oraz zobowiązał B. do powiadomienia Starosty Sieradzkiego o zakończeniu rekultywacji ww. gruntów. W wyniku rozpoznania odwołań od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 24 września 2018 r., znak: SKO.4170/2-6/18, uchyliło opisaną wyżej decyzję Starosty Sieradzkiego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Sieradzki decyzją z dnia 5 marca 2019 r., znak: G.K.I.6122.3.2019 zobowiązał B.G. prowadzącego firmę pn. "B." do rekultywacji gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża "[...]" o powierzchni ogólnej 11,8584 ha, znajdującego się na działkach ewidencyjnych o nr: [...] (powstałej z podziału działki [...]), [...], [...] (powstałej z podziału działki [...]), [...], [...], [...], [...] i [...] (powstałych z podziału działki [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...], gm. B., ustalił rolny kierunek rekultywacji wymienionych gruntów, wyznaczył termin wykonania rekultywacji gruntów do końca grudnia 2021 r. oraz zobowiązał B.G. do powiadomienia Starosty Sieradzkiego o zakończeniu rekultywacji ww. gruntów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19, utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 5 marca 2019 r., znak: G.K.1.6122.3.2018.2019. Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 647/19. Skarga kasacyjna złożona na ww. wyrok została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 736/20. Wnioskiem z dnia 1 lutego 2022 r. B.G. zwrócił się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Kolegium. Starosta Sieradzki postanowieniem z dnia 25 marca 2022 r., znak: GK.6122.4.2022.MA odmówił wznowienia postępowania. Na postanowienie złożono zażalenie, które Kolegium uwzględniło i uchyliło postanowienie Starosty Sieradzkiego z dnia 25 marca 2022 r., znak: GK.6122.4.2022.MA, nadając sprawie dalszy bieg (wszczęcie postępowania w sprawie zmiany i w sprawie wznowienia postępowania). Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r., znak: SKO.4170.3.22 Kolegium wznowiło postępowanie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19, a decyzją z dnia 4 lipca 2022 r., znak: SKO.4170.3.22 odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej. Wniosek o ponowne rozstrzenie sprawy złożył B.G. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie argumentacji skarżącego, na co wskazuje odniesienie się organu w treści uzasadnienia wydanej decyzji jedynie do decyzji OUG w Kielcach o sygn. KIE.910.119.2021.MN, podczas gdy wnioskodawca powoływał się również na inne przesłanki. Wskazał, że grunty objęte decyzją rekultywacyjną nie stały się zbędne i stanowią nadal złoże kopaliny, które w nieodległym czasie będzie eksploatowane. Aktualnie E. sp. z o.o. uzyskała ostateczną decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia "Kopalnia piasku [...]" (decyzja Kolegium znak: SKO.4161.8.22 z dnia 23 czerwca 2022 r.). Wskazano, że spółka gromadzi materiały niezbędne do złożenia wniosku o przyznanie koncesji, a następnie powtórnej eksploatacji złoża. Zdaniem wnioskodawcy trudno przyjąć za racjonalne, że organ posiadający informację o zasobności złoża w perspektywie jego dalszej eksploatacji nakazuje, że nakazuje rekultywację tego złoża wbrew zasadzie kompleksowego wykorzystania złóż minerałów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu po rozpoznaniu powyższego wniosku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium, po przywołaniu treści art. 16 § 1, art. 145 § 1, art. 151 k.p.a. wskazało, że podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z kolei skarżący powołał się na otrzymanie decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Gór[?]niczego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2021 r., znak: KIE.910.119.2021.MN, nakazującą B.G. likwidację zakładu górniczego do dnia 31 grudnia 2022 r. Organ w pierwszej kolejności stwierdził, że powołana we wniosku jako nowy dowód decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2021 r., znak: KIE.910.119.2021.MN nie stanowi dowodu, który można zakwalifikować jako dowód "nowy" istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję. Powołana decyzja została wydana po podjęciu przez Kolegium rozstrzygnięcia z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19, a zatem nie jest dowodem, który może zostać zakwalifikowany jako dowód o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sporządzony po wydaniu decyzji może co najwyżej ujawniać nowe fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taką okolicznością, zdaniem skarżącego, jest wskazany w decyzji termin likwidacji zakładu górniczego do dnia 31 grudnia 2022 r. Kolegium stwierdziło, że ustalony decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędy Górniczego w Kielcach termin likwidacji zakładu górniczego nie koliduje z ustalonym wcześniej terminem rekultywacji i nie uzasadnia uchylenia dotychczasowej decyzji Kolegium z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19. Ujawnienie tej okoliczności nie uzasadnia przypuszczenia, że gdyby była znana organowi wydającemu decyzję w postępowaniu głównym, to treść tej decyzji przedstawiałaby się inaczej, niż to przyjęto ostatecznie w toku dotychczasowego postępowania. Decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2021 r., znak: KIE.910.119.2021.MN wskazuje termin likwidacji zakładu górniczego, a wskazanie w niej obowiązku dalszej rekultywacji nie oznacza, że pierwotna decyzja (decyzja Starosty Sieradzkiego z dniu 5 marca 2019 r., znak: G.K.I.6122.3.2019, w przedmiocie ustalenia terminu i sposobu rekultywacji, utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19) w zakresie ustalenia terminu i sposobu rekultywacji jest z samego faktu wydania kolejnej decyzji w sprawie wadliwa. Przywołując treść art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), powoływanej dalej jako: "u.o.g.r.l rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie do 5 lat od zaprzestania tej działalności. Przepisy u.o.g.r.l. nie uzależnia terminu zakończenia rekultywacji od terminu likwidacji zakładu górniczego. Z uwagi na fakt, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadnione było wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji. Oceny tej nie zmienia powołana we wniosku okoliczność, że złoże kopaliny w nieodległym czasie będzie ponownie eksploatowane, gdyż E. sp. z o.o. uzyskała ostateczną decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia "Kopalnia piasku [...]", i obecnie Spółka gromadzi materiały niezbędne do złożenia wniosku o przyznanie koncesji, a następnie powtórnej eksploatacji złoża. Po pierwsze powyższa decyzja Kolegium została wydana po podjęciu przez Kolegium rozstrzygnięcia z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19, a zatem nie jest dowodem, który może zostać zakwalifikowany jako dowód o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Także gromadzenie materiałów niezbędnych do złożenia wniosku o przyznanie koncesji, a następnie ewentualna powtórna eksploatacja złoża nie może być uznana za nowy fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż okoliczność ta również nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jako uzasadniającą zmianę decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania nie można również ocenić powoływanej konieczności racjonalności stosowania prawa w kontekście "zasobności złoża" i planowanej jego ponownej eksploatacji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy decyzja była dotknięta wadą postępowania, tj. zgromadzeniem niepełnego materiału dowodowego, pominięciem istotnych okoliczności, a w rezultacie dokonaniem wadliwej oceny obiektywnie istniejącego stanu faktycznego; 2. art. 15 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie kontroli instancyjnej i bezrefleksyjne przyjęcie jako poprawnych ustaleń, ocen i wniosków organu I instancji; 3. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wykonania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w rezultacie pominięcia istotnych okoliczności i dokonania błędnej oceny obiektywnie istniejącego stanu faktycznego; 4. art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 i k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez oparcie tej oceny jedynie na niektórych dowodach na które organ wybiórczo się powołał oraz nieuwzględnienie zasad doświadczenia życiowego. Skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniających czynności dowodowych przez Sąd na rozprawie, tj.: zobowiązanie Marszałka Województwa Łódzkiego do przekazania Sądowi dokumentacji geologicznej złoża piasku, która została zatwierdzona decyzją ww. Marszałka o sygn. RŚV.7427.2.32.2017.MK z dnia 24.10.2017 r. w celu wykazania, że złoże objęte decyzją rekultywacyjną nie zostało wyczerpane i podlega ochronie przewidzianej w art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu prywatnego, w celu wykazania, że E. sp. z o. o. dysponuje prawem do dokumentacji geologicznej, co jest niezbędne do przyszłej koncesyjnej eksploatacji złoża w S. oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z oświadczenia Prezesa E. sp. z o. o., w celu wykazania, że dysponuje prawem do władania gruntami objętymi decyzją rekultywacyjną, co umożliwi koncesyjną eksploatację złoża, Ponadto skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości, przekazanie postępowania do organu I instancji celem jego uzupełnienia o wskazane przez sąd czynności i przyjęcie interpretacji adekwatnych przepisów prawa zgodnie z wykładnią sądu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy bezrefleksyjnie przyjął jako poprawną wadliwą argumentację organu I instancji opartą na dowolnej ocenie niepełnego materiału dowodowego. Organy nie odniosły się do tej okoliczności, że Starosta Sieradzki rozstrzygając sprawę rekultywacji nie uwzględnił, że złoże nie jest wyczerpane i podlega ochronie kompleksowego wykorzystania złóż kopalin. Ta okoliczność była Staroście nieznana, a z uwagi na jej doniosłość zapewne wywarłaby wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie błędną jest argumentacja organów, że sposób i termin likwidacji kopalni oznaczony w decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach nie ma wpływu na decyzję rekultywacyjną. Obowiązek likwidacji kopalni istniał w okresie wydawania decyzji rekultywacyjnej, ponieważ koncesja przestała obowiązywać z dniem 31 grudnia 2015 r., a zatem po tym dniu obowiązek likwidacji kopalni wiązał stronę oraz współdziałające z mocy prawa organy. Starosta pominął korelację likwidacji i rekultywacji, bowiem najprawdopodobniej fakt obowiązku likwidacji kopalni nie był Staroście znany w dniu wydawania decyzji rekultywacyjnej. Pomimo prawnego obowiązku uwzględnienia daty likwidacji kopalni Starosta tego nie uczynił, bowiem nie sposób racjonalnie przyjąć, że najpierw nastąpi rekultywacja, a następnie likwidacja w rozumieniu przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. uczestnik postępowania P.S. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w 2012 r. część działki nr [...] została wydzierżawiona B.G., lecz po dokonaniu podziału w 2016 r. wydzierżawiona część działki otrzymała numer geodezyjny [...], B.G. zobowiązał się do zwrotu działki do końca 2015 r. w stanie bonitacyjnym niepogorszonym. Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. uczestnik postępowania M.M. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem postępowania wznowieniowego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji wystąpienia podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a., tj. jeśli : 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione oraz w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a k.p.a.) a także gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji. Postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów. Pierwszy z nich obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony, czy opiera się na jednej z przesłanek opisanych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145aa k.p.a. oraz czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jest więc możliwe dopiero po pozytywnej weryfikacji wymienionych wyżej warunków. Po takiej weryfikacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. wznowiło postępowanie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 5 marca 2019 r., znak: G.K.1.6122.3.2019, wydaną w sprawie określenia kierunku i terminu rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża "[...]", położonego na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb geodezyjny [...], gm. B., pow. [...]. W podaniu inicjującym postępowanie wznowieniowe, skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania wskazał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem w jego ocenie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Skarżący twierdzi, że nowymi okolicznościami w sprawie jest wydanie decyzji przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2021 r., znak: KIE.910.119.2021.MN i ustalenie terminu likwidacji zakładu górniczego do dnia 31 grudnia 2022 r., oraz fakt że złoże piasku nie zostało całkowicie wyczerpane i być może w przyszłości będzie na nowo eksploatowane przez spółkę E. sp. z o.o. W ocenie Sądu, organ słusznie przyjął, że wskazana przez skarżącego decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2021 r., znak: KIE.910.119.2021.MN nie stanowi dowodu, który można zakwalifikować jako dowód "nowy" istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję. Powołana decyzja została wydana po podjęciu przez Kolegium rozstrzygnięcia z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19, a zatem nie jest dowodem, który może zostać zakwalifikowany jako dowód o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Także powtórna eksploatacja złoża nie może być uznana za nowy fakt istotny dla rozstrzygnięcia sprawy o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż okoliczność ta również nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej. W tym miejscu należy zauważyć, że podmiot, który miał uzyskać prawo do ponownego eksploatowania złoża do dnia rozprawy go nie uzyskał i nie wiadomo kiedy i czy je uzyska. Nie jest także istotny dla sprawy fakt, że złoże nie zostało do końca wyczerpane. Podstawą wydania decyzji z dnia 27 maja 2019 r., znak: SKO.4170.1.19 nie był fakt wyczerpania złoża a wygaśnięcie koncesji skarżącego której to ważność określono do dnia 31 grudnia 2015 r. i którą to koncesję w dniu 30 sierpnia 2016 r. Marszałek Województwa Łódzkiego decyzją znak: RŚV.7422.102.2016.MK, wygasił. Reasumując należy wyjaśnić, że okoliczności faktyczne traktowane są jako nieznane organowi wówczas, gdy nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym. Należy bowiem pamiętać, że celem wznowienia postępowania jest stworzenie możliwości doprowadzenia do tego, aby organ uwzględnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nawet kosztem stabilności decyzji administracyjnej, jeżeli tych okoliczności wcześniej nie znał. W orzecznictwie sądowo administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzję są istotne dla sprawy, to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć zatem jedynie taką okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007r., w sprawie o sygn. akt I OSK 429/06, Lex nr 348005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2005r., w sprawie o sygn. akt I SA 1273/03, Lex nr 189198; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2007r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 761/07, Lex nr 399169). W niniejszej sprawie natomiast prawidłowo organy uznały, że przedstawione przez skarżących okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w konsekwencji słusznie odmówiono uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Z uwagi na zawarte w skardze żądanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów wyjaśnić należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym w zasadzie nie jest dopuszczalne. Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzają organy administracji. Wyjątek od tej zasady dotyczy wyłącznie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza bowiem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45). Z tych względów nie jest więc możliwe uwzględnienie przez sąd w niniejszej sprawie wniosków skarżącego. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. is