II SA/Łd 887/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 października 2025 r. znak: KO.420.135.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 29 kwietnia 2025 r., nr 112/2022, znak: RG.6730.112.2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz skarżącego K. B. kwotę 1000 (tysiąc) PLN tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 10 października 2025 r., nr KO.420.135.2025 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." - po rozpoznaniu odwołania K. B., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr 112/2022 znak RG.6730.112.2022, ustalającą, z wniosku B. i A. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody ciężarowe i samochody osobowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz dojazdem (legalizacja samowoli budowlanej), na terenie działek nr [...] i nr [...] obręb [...] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w motywach rozstrzygnięcia wskazało, że sprawa ustalenia warunków zabudowy z wniosku B. i A. K. z dnia 13 czerwca 2022 r. była już przedmiotem rozpatrzenia przez Kolegium, które decyzjami z dnia 21 października 2022 r. znak KO.420.258.2022, z dnia 6 czerwca 2023 r. znak KO.420.72.2023, z dnia 17 stycznia 2024 r. znak KO.420.306.2023 oraz z dnia 4 października 2024 r. znak KO.420.150.2024 uchylało poprzednie decyzje organu I instancji i przekazywało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki decyzją z dnia 29 kwietnia 2025 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody ciężarowe i samochody osobowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz dojazdem (legalizacja samowoli budowlanej), na terenie działek nr [...] i nr [...] obręb [...] . Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie" oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589). W decyzji organ I instancji określił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu wskazując, jako funkcję funkcjonalne uzupełnienie prowadzonej działalności gospodarczej, projektowana inwestycja (na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) stanowi obiekt budowlany, a linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Kształtując warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy organ wskazał, że z uwagi na rodzaj planowanej inwestycji nie ustalał linii zabudowy, a linie rozgraniczające teren inwestycji zostały określone na załączniku graficznym. Łączna powierzchnia utwardzeń parkingu wyniesie 4.350 m2, co generuje wskaźnik powierzchni utwardzeń do terenu inwestycji (działek nr [...] , nr [...]) - 0,64, w tym powierzchnia parkingów wyniesienia 591 m2, na co składa się parking dla samochodów ciężarowych o powierzchni 448 m2, czyli 16 miejsc postojowych, parking dla samochodów osobowych o powierzchni 143 m2, czyli 11 miejsc postojowych oraz powierzchnie dojazdu do parkingu i budynków 3.759 m2. Organ nałożył na inwestora obowiązek zachowania min. 34,6% łącznej powierzchni działek jako powierzchni aktywnej przyrodniczo, niezabudowanej, nieutwardzonej nawierzchnią sztuczną. Organ nie określał gabarytów projektowanej zabudowy. Natomiast kształtując warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu organ stwierdził, że usunięcie drzew lub krzewów kolidujących z planowaną lokalizacją może nastąpić zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony przyrody. Planowane przedsięwzięcie znajduje się poza terenem wymagającym szczególnej ochrony prawnej w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego. Teren nieruchomości położony jest w granicach złóż wód termalnych - obszarze zasobowym ujęcia wód termalnych Tomaszów Mazowiecki GT-1. Planowana inwestycja nie może zatem wpłynąć na jakość wód oraz pogorszyć standardów jakości gleby określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Projektowane zamierzenie nie jest inwestycją, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływań na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć", zaliczoną do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak również mogących go wymagać. Organ stwierdził, że inwestycja nie wymaga nałożenia szczególnych warunków w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określając warunki i szczegółowe zasady obsługi w zakresie komunikacji organ napisał, że inwestycja ma zapewniony dostęp do publicznej drogi powiatowej (działka nr [...] ) przez drogę serwisową będącą w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Łodzi (działka nr [...]) i przez istniejący zjazd publiczny. Planowana ilość miejsc parkingowych wyniesienie odpowiednio dla samochodów ciężarowych - 16 miejsc, a dla samochodów osobowych - 11 miejsc. Kształtując warunki i szczegółowe zasady w zakresie obsługi w infrastrukturę techniczną organ stwierdził, że na terenie działek dla realizacji planowanej inwestycji przewidziano oświetlenie terenu inwestycji liniowe z istniejącego przyłącza, a odprowadzenie wód opadowych będzie następowało na nieutwardzony teren w liniach terenu inwestycji oraz do istniejącego zbiornika na ścieki o pojemności 8 m3 zlokalizowanego na terenie działki nr [...] . Odprowadzenie wód opadowych nastąpi z uwzględnieniem obowiązujących przepisów odrębnych m.in. rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. Nie jest konieczne określanie sposobu odprowadzenia ścieków, zaopatrzenia w wodę, a gromadzenie odpadów będzie odbywało się na zasadach określonych w przepisach szczególnych i zgodnie z gospodarką odpadami przyjętą przez gminę (gromadzone w pojemniku oraz segregowane). Inwestycja nie będzie wymagać zaopatrzenia w ciepło. Określając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony warunków życia i zdrowia organ przewidział, że realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, gazu ziemnego oraz ze środków łączności, ograniczenia lub pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie może powodować uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowania, a także zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. W odwołaniu od powyższej decyzji K. B., właściciel działki nr [...], zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., 2) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., przez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji administracyjnej, a także naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasad prowadzenia postępowania dowodowego, 3) przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., przez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, czym organ naruszył zasadę przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a., 4) prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 5a u.p.z.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż powierzchnia, sposób zagospodarowania, funkcja odpowiadają zasadzie dobrego sąsiedztwa, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., 5) prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2024.1112 ze zm.), dalej jako: "ustawa środowiskowa", przez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bez uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i bez uzasadnienia swego stanowiska w tym zakresie, podczas gdy w sprawie może zachodzić obowiązek uzyskania takiej decyzji. Opierając się na wskazanych zarzutach autor odwołania wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez odmowę wydania wnioskowanych warunków zabudowy bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w motywach swojej decyzji z dnia 10 października 2025 r. wyjaśniło na wstępie, że w toku postępowania uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Jednakże powyższe zmiany nie mają zastosowania w sprawie z uwagi na treść przepisów przejściowych. Następnie Kolegium cytując treść art. 6 ust. 2, jak i art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśniło, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe wówczas, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r., nr 29/2022 nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla parkingu na samochody ciężarowe i osobowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą i dojazdem, zlokalizowanego na działach nr [...] i nr [...], położonych w miejscowości Ł. [...], gm. T. Cytując treść art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 6 ust. 2 i art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. organ wyjaśnił, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p., na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 m, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania jej do określonych funkcji i cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Przepis ten ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa własności, inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych, czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W sprawie zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania inwestycji do funkcji wyznaczonej przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. W sprawie, co wynika z akt administracyjnych, wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzało sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej w której wskazano, że szerokość frontu działki nr [...], przylegającej do działki nr [...] (drogi serwisowej będącej w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Łodzi) wynosi 41,30 m. We wniosku wskazano sposób obsługi komunikacyjnej przez istniejący zjazd, zatem obszar analizy wyznaczono w odległości 124 m mierząc od każdej z granic działek objętych wnioskiem. W analizie jej autor przyjął, że tak ustalony obszar jest wystarczający, bowiem zabudowa zlokalizowana w jego obszarze, jak i sposób zagospodarowania nieruchomości umożliwiają dokonanie analizy pod katem oceny dominującego kierunku zagospodarowania przestrzennego i stwierdzenia, czy projektowana funkcja terenu nie koliduje z zastanym sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Tak wyznaczony obszar analizowany, spełnia wymogi art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W ocenie Kolegium, znajdująca się na wyznaczonym obszarze analizowanym funkcja zabudowy i zagospodarowania terenów, umożliwia ocenę wnioskowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad zachowania ładu przestrzennego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyniki analizy na tym obszarze uzasadniają konkluzję, że objęta wnioskiem inwestycja mieści się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenów pod względem funkcji. Z analizy wynika, że w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącymi usługami, zabudowa usługowa i zabudowa związana z gospodarką rolną - siedliskowa. Kolegium podzieliło pogląd autora analizy, że z uwagi na przedmiot inwestycji (legalizacja parkingu na samochody ciężarowe i osobowe), brak jest potrzeby odwoływania się do charakterystyki architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej) zabudowy już istniejącej. W analizie, przedstawiając funkcję terenów występujących na obszarze analizowanym, wskazano, że na działkach nr [...]i nr [...]występuje funkcja: MN - budynek mieszkalny, U - warsztat samochodowy i parking służący działalności wnioskodawcy "A". Na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] występuje funkcja: U - pranie dywanów, czyszczenie dywanów, RM - gospodarstwo hodowlane - chów drobiu wraz z zabudową mieszkalną (tzw. zagroda). Na działkach nr [...], nr [...], nr [...] znajduje się funkcja: U – "A"., RM - istniejąca zabudowa wchodząca w skład zabudowy zagrodowej (budynek mieszkalny i budynki gospodarczo-magazynowe). Na działce nr [...]występuje funkcja: U – "B".; na działkach nr [...], nr [...]i nr [...] - funkcja: U - złomowisko, a na działce nr [...]- funkcja: RM - zabudowa zagrodowa. W załączniku nr 2 do analizy przedstawiono zagospodarowanie poszczególnych działek ze wskazaniem sposobu zagospodarowania działki i funkcji poszczególnych budynków - sposobu ich użytkowania. Z tego powodu Kolegium nie uznało zasadności zarzutu nie przedstawienia funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Realizacja inwestycji - jak wskazano w analizie - nie zmieni funkcji już istniejącej - usługowej i stanowić będzie jedynie uzupełnienie istniejącego zagospodarowania, uwzględniając istniejący budynek warsztatu napraw z częścią socjalno-biurową, co wskazuje na istniejącą już na działce funkcję usług - transportowych i nawiązuje do funkcji usługowej występującej w obszarze analizy, jak również w bezpośrednim sąsiedztwie (na działce bezpośrednio sąsiadującej gdzie znajduje się pralnia dywanów, na kolejnej działce gdzie znajduje się ośrodek szkolenia kierowców, czy innej, gdzie znajduje się złomowisko). Nowa zabudowa, jak również sposób zagospodarowania, jest dopuszczalna gdy można ją pogodzić i nie jest sprzeczna z funkcja istniejącą na działkach w wyznaczonym obszarze analizy. Ponieważ w analizie na działkach sąsiednich występuje funkcja usługowa, projektowana inwestycja nie jest z nią sprzeczna. Kolegium podzieliło w takiej sytuacji pogląd autora analizy, że inwestycja nie jest sprzeczna z funkcją występującą w obszarze analizowanym. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości funkcji, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie niewchodzące z nią w kolizję. Z analizy urbanistycznej wynika wprost, iż w obszarze analizowanym znajdują się działki, na których występuje funkcja usługowa. Spełniona jest wobec tego zasada dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony w odwołaniu zarzut, iż analiza powinna przedstawiać wskaźnik dla wszystkich nieruchomości objętych wyznaczonym obszarem analizy, czego organ I instancji nie wykonał. Autor analizy przedstawił bowiem wskaźnik zabudowy dla nieruchomości w obszarze analizowanym, tj. wskazał powierzchnię każdej oznaczonej działki, powierzchnię zabudowy na danej działce/działkach i wskaźnik zabudowy kubaturowej do powierzchni działki/działek. Wskaźnik zabudowy w wyznaczonym obszarze analizy nie jest jednorodny i kształtuje się w przedziale od 0,009 do 0,12, średnio 0,053. W związku z tym, iż inwestycja dotyczy utwardzenia terenu w analizie dokonano porównania wnioskowanego sposobu zagospodarowania do działek z obszaru analizy. Autor analizy przedstawił utwardzenie terenu dla działek: nr [...]- 12.850 m2, nr [...]i [...] - 5.909 m2 oraz nr [...] - 910 m2 i ustalił, iż wskaźnik utwardzeń do powierzchni działki wynosi odpowiednio 0,83, 0,33 i 0,52. Utwardzenie na działkach objętych wnioskiem wynosi 4.350 m2, co stanowi wskaźnik utwardzeń do powierzchni działek objętych wnioskiem: 0,64, taki też wskaźnik został ustalony w decyzji. Łączna powierzchnia utwardzeń i wskaźnik powierzchni utwardzeń w obszarze analizowanym nie są jednorodne. Ustalenie łącznej powierzchni utwardzeń i wskaźnika powierzchni utwardzeń znajduje uzasadnienie w analizie i nie narusza ładu przestrzennego. W analizie przedstawiono także udział powierzchni biologicznie czynnej dla każdej z działek obszaru analizowanego. Jednocześnie Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, iż z uwagi na rodzaj inwestycji (która nie przewiduje zabudowy kubaturowej) stwierdzono brak podstaw do ustalenia parametrów takich jak: linia zabudowy, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, które odnoszą się do inwestycji kubaturowych. Organ ocenił, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy; b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Organ wyjaśnił dalej, że w analizie przedstawiono stanowisko w zakresie wymagalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, dokonano oceny, czy przy związku funkcjonalnym budynku warsztatu napraw i zaplecza firmy transportowej (zlokalizowanego na działce nr [...] z dostępem od strony działki nr [...] - objętej wnioskiem) z parkingiem, na etapie prowadzonego postępowania należałoby zakwalifikować inwestycję jako mogącą mieć wpływ na środowisko według rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć oraz zbadano powiązania funkcjonalne inwestycji z przedsięwzięciem zlokalizowanym na działkach położonych w obszarze analizy (nr [...]i nr [...]- parkingiem - zrealizowanym przez wnioskodawcę). W analizie wskazano, że w czasie realizacji samowolnej budowy parkingu inwestycja nie kwalifikowała się jako inwestycja wymagająca ustalania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bowiem powierzchnia parkingu nie przekraczała 0,5 ha. Nowelizacja rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć z dnia 10 sierpnia 2023 r. wprowadziła zmianę m.in. dotyczącą takich przedsięwzięć jak budowa garaży i parkingów. Dalej Kolegium, odwołując się do pojęcia "powierzchni użytkowej" i "powierzchni zabudowy" dokonało analizy, czy projektowana inwestycja jest zaliczona do inwestycji potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć). Organ odwołał się także do pojęcia parkingu, zgodnie z § 3 pkt 25 obowiązujących warunków technicznych. W tym zakresie wskazał, że z definicji określającej powierzchnie zabudowy przyjętej w rozporządzeniu wynika, iż oznacza ona "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia". Pod pojęciem tym mamy do czynienia nie tylko z powierzchnią zajętą pod obiekty budowalne kubaturowe (np. budynki), powierzchniowe (takie jak parkingi i ciągi pieszo jezdne), ale również z wszystkimi dodatkowymi powierzchniami, które ulegną tymczasowemu przekształceniu na etapie budowy. Polska Norma określa, iż "przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym, określoną przez rzut wymiarów zewnętrznych na powierzchnię terenu. Wskazano również, iż do powierzchni użytkowej nie zalicza się elementów budynku ani jego części nie wystających ponad powierzchnię terenu, schodów, ramp, pochylni, daszków, okapów i oświetlenia zewnętrznego oraz obiektów pomocniczych, jak np. szklarni czy przybudówek", co należy odnosić do obiektów budowlanych kubaturowych. Przez powierzchnie użytkową - wg rozporządzenia - rozumie się "sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego". Sformułowanie dotyczące powierzchni użytkowej - zdaniem Kolegium - wskazuje, że chodzi tu o budynki czyli obiekty budowlane, dla których da się wskazać powierzchnię zabudowy (w obrysie zewnętrznych stropów, dachów lub ścian zewnętrznych). Analiza pojęć: powierzchnia zabudowy i powierzchnia użytkowa wskazuje, iż ustalenie jednej, spójnej definicji jest niemożliwe w odniesieniu do obu omawianych terminów. W sprawie stwierdzono, że przepis § 3 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć odnosi się w przypadku budowy parkingu do powierzchni użytkowej jako powierzchni zabudowy stanowiącej w całości planowaną inwestycję. Przy interpretacji przeciwnej kryterium powierzchniowe byłoby bowiem zupełnie bezużyteczne, gdyż niemożliwym byłoby określenie powierzchni minimalnych stanowiących o potencjalnym wpływie inwestycji na środowisko, zgodnie z cytowanym przepisem rozporządzenia. W sprawie stwierdzono, że projektowany parking stanowi zaplecze postojowe taboru samochodowego prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą "A" - realizowanej poza terenem inwestycji. Na tej podstawie stwierdzono, że powierzchnia użytkowa planowanej inwestycji stanowi teren przeznaczony do przekształcenia o łącznej powierzchni utwardzeń 4.350 m2 (parking będący przedmiotem analizy z dojazdem). Ponieważ działki nr [...] i nr [...] położone są poza terenem wymagającym szczególnej ochrony prawnej w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego, a powierzchnia użytkowa parkingu (przyjęta jako 4.350 m2) nie przekracza 0,5 ha, planowana inwestycja nie jest i nie była zaliczona do przedsięwzięć, dla których przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmie z dnia 10 lipca 2023 r. wnioskodawca wskazał łączną powierzchnię - utwardzenie i parkingi - 4.350 m2, w tym powierzchnia parkingów 591 m2, powierzchni drogi dojazdu - 3.759 m2. Powierzchnia inwestycji nie osiągnie zatem progu 0,5 ha wskazanego w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. W dalszej części analizy - jak dostrzegło Kolegium - dokonano "ustalenia powiązania funkcjonalnego istniejącego budynku warsztatu napraw i zaplecza firmy transportowej (zlokalizowanego na działce nr [...] z dostępem od strony działki nr [...] - objętej wnioskiem) z projektowaną inwestycją tj. parkingiem. Powierzchnia budynku warsztatu wynosi, wg danych z wypisu 291 m2 (zlokalizowanego na działce nr [...]), zatem dokonując zsumowania powierzchni warsztatu i powierzchni planowanych utwardzeń terenu (objętych wnioskiem) ustalono, że powierzchnia użytkowa tej zabudowy wg definicji rozporządzenia w całości wynosiłaby 4.641 m2 (powierzchnia budynku 291 m2 + łączna powierzchnia utwardzeń 4.350 m2). Tak określona powierzchnia nie kwalifikowałaby inwestycji do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Autor analizy - jak zauważyło Kolegium - zbadał także powiązania funkcjonalne wnioskowanej inwestycji - parkingu, z przedsięwzięciem zlokalizowanym na działkach położonych w obszarze analizy (nr [...]i nr [...], czyli parkingiem zrealizowanym przez wnioskodawcę). Uwzględniając chronologie inwestycji objętej wnioskiem oraz realizację parkingu na działach w sąsiedztwie (działki nr [...]i nr [...]) autor analizy stwierdził, że samowolna budowa parkingu miała miejsce w 2018 r. Wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę parkingu na działkach nr [...]i nr [...]w dniu 8 października 2021 r. Wnioskodawca przedłożył do wniosku decyzję o pozwoleniu na budowę ww. parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr [...]i nr [...](decyzja nr 866/2021 z dnia 8 października 2021 r.). Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r. nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy parkingu (samowoli). Wnioskodawca w piśmie z dnia 5 lutego 2024 r. wskazał na brak powiązania funkcjonalnego parkingów, bowiem każdy z nich posiada odrębną infrastrukturę techniczną, zjazdy. Ponadto lokalizacja parkingów nie może stanowić całości funkcjonalnej z uwagi na ich odrębność przestrzenną - odległość ok. 60 m, co skorygowano w analizie w ten sposób, że odległość granic pomiędzy działkami wynosi ok. 120 m. Dalej organ wskazał, że termin "przedsięwzięcie powiązane technologicznie" występujący z postępowaniach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie doczekał się definicji w przepisach prawa. Jednakże odwołując się do treści art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej organ zwrócił uwagę, że przedsięwzięciem jest zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegające na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Przy interpretacji tego pojęcia sądy administracyjne odwołują się również do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu lub rozbudowy inwestycji. Jak wskazało Kolegium, w toku postępowania uzyskano opinię organu wydającego decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 marca 2024 r. w której wskazano, iż gdyby inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ odmówiłby jej wydania, wskazując na obowiązujące przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, tj. § 3 ust. 1 pkt 58, a jednocześnie biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia, bowiem sumując dwa parkingi o powierzchni 4.350 m2 (na działce nr [...] i nr [...]) oraz 4.261 m2 (na działce nr [...]i nr [...]) łącznie przedsięwzięcie nie osiągałoby progu 1 ha wymaganego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z przedstawionych powodów Kolegium wskazało, że nie stwierdzono potrzeby uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. Samodzielność funkcjonalna oznacza, że dany obiekt stanowi jedno przedsięwzięcie, jeżeli po jego zrealizowaniu będzie funkcjonować, tj. spełniać zakładane cele, niezależnie od tego, czy pozostałe elementy zostaną zrealizowane, czy też nie. Jednocześnie obiekty odznaczające się samodzielnością funkcjonalną mają charakter zamknięty i samodzielny względem reszty, są więc są autonomiczne. W sprawie Kolegium stwierdziło, że parkingi (w tym objęty wnioskiem) posiadają samodzielność funkcjonalną, są autonomiczne, bowiem nie posiadają cech jednego zakładu i mają zamknięty charakter, zlokalizowane są na innych działkach (odrębnych nieruchomościach), są funkcjonalnie niezależne i oddzielone od siebie poprzez wygrodzenie, pozbawione są części wspólnych (jak wjazd, drogi wewnętrzne), posiadają odrębną infrastrukturę techniczną (przyłącze energetyczne - oświetlenie, odwodnienie), a ponadto ich budowa odbywała się w różnym czasie. Na potwierdzenie braku powiązania technologicznego Kolegium wskazało, że inwestor uzyskał decyzję z dnia 10 lutego 2025 r. nr RŚ. 622.39.2024, w której umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa terenu warsztatu i parkingu samochodów ciężarowych planowanego do realizacji na działkach o nr [...]i [...] obr. [...] Ł., gmina T.". Inwestycja obejmowała zakresem m.in. przebudowę i rozbudowę terenu utwardzonego wokół istniejących budynków oraz wyznaczenie w tym miejscu parkingu na samochody ciężarowe i osobowe. Według przedłożonej karty do wniosku o wydaniu ww. decyzji, istniejące utwardzenia i parkingi wynoszą 5.909,4 m2, a po zrealizowaniu wyniosłyby 8.050,1 m2. Organ wydający decyzję nie stwierdził powiązania technologicznego z parkingiem będącym przedmiotem analizy, co rozumiane jest jako stwierdzenie braku powiązania technologicznego pomiędzy parkingami. A zatem jeżeli w 2025 r. nie stwierdzono konieczności uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla nowej inwestycji (rozbudowy istniejącego parkingu na działkach nr [...]i nr [...]) w okoliczności istnienia parkingu na działkach objętych wnioskiem i rozpatrywanie wniosku następowało na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, to odnosząc się do wniosku, którego postępowanie rozpoczęto w 2022 r., zasadnie ustalono brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie stwierdzono powiązania technologicznego inwestycji. Odnosząc się do obowiązujących przepisów na czas wszczęcia postępowania, w analizie stwierdzono jednoznacznie brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Kolegium, nie można zarzucić, iż organ I instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii wydania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również, że nie uzasadnił zajętego stanowiska. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, ilekroć jest w niej mowa o przedsięwzięciu rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Pojęcie "przedsięwzięcia" ustawodawca definiuje wąsko, ponieważ ogranicza je do terenów, które w wyniku lokalizacji na nich przedsięwzięcia ulegną przekształceniu lub nastąpi zmiana sposobu wykorzystania danego terenu. Dalej Kolegium cytując § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b, jak i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, zwróciło uwagę na zasadę kumulacji oddziaływań, ale - jak wskazało - już na pierwszy rzut oka widać, że przepis ten nie ma jasnej i oczywistej treści. Mowa w nim o przedsięwzięciu tego samego rodzaju, znajdującym się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Przedstawiona w nim zasada sumowania oddziaływań odnosi się zaś do niezdefiniowanego powiązania technologicznego pomiędzy przedsięwzięciami. Dopiero z wykładni § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć wynika, że nie tyle chodzi w nim o jeden zakład lub obiekt, ale "powiązania technologiczne", które należy rozumieć jako związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Zarówno rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć, jak i ustawa środowiskowa, w założeniach ustawodawcy, mają zapobiegać procederowi sztucznego dzielenia przedsięwzięcia, zwanego potocznie "salami slicing". Praktyka dzielenia jednego przedsięwzięcia na kilka mniejszych zmierza do uniknięcia przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jednak proceder ten nie dotyczy obiektów, które cechują się "samodzielnością funkcjonalną". Dany obiekt stanowi jedno przedsięwzięcie, jeżeli po jego zrealizowaniu będzie funkcjonować, tj. spełniać zakładane cele, niezależnie od tego, czy pozostałe elementy zostaną zrealizowane, czy też nie. Jednocześnie obiekty odznaczające się samodzielnością funkcjonalną mają charakter zamknięty i samodzielny względem reszty, są więc autonomiczne. Funkcjonalne wyodrębnienie obiektu czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej i to niezależnie od tego czy zawarte w tym przepisie sformułowanie "przedsięwzięcia powiązane technologicznie" należy rozumieć w aspekcie funkcjonalnym, czy też tylko literalnym. Wnioskodawca w piśmie z dnia 5 lutego 2024 r. wskazał, iż inwestycja zlokalizowana na działkach nr [...] i [...] nie jest powiązana funkcjonalnie z nowym wybudowanym parkingiem na działce nr [...]i [...]. Jednak, każda z nich posiada osobną infrastrukturę techniczną zjazdu, przyłącze wodociągowe i energetyczne. Ponadto oddzielone są działką zabudowaną w odległości linii prostej co najmniej 60 m, która jest własnością innej osoby. Tak jak wskazał organ I instancji, utwardzenie terenu objętego wnioskiem, a budowa parkingu na działkach nr [...]i nr [...]były realizowane w znacznej odległości czasowej. Inwestycje te oddalone są od siebie o około 60 m, nieruchomości, na których są zlokalizowane oddzielone są od siebie inną nieruchomością. Każda z ww. inwestycji ma autonomiczne rozwiązania komunikacyjne. Każda z inwestycji ma charakter zamknięty i samodzielny, każda z nich spełnia zakładane cele. Jak podkreśliło Kolegium, powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość. Tymczasem w wypadku wnioskowanej inwestycji tworzy ona zorganizowaną całość niezależnie od istniejących parkingów na działkach nr [...]i nr [...]. Dalej Kolegium wyjaśniło, że pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione łącznie, co umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przeprowadzona analiza wykazała, że w przypadku wnioskowanej inwestycji spełnione zostały warunki, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji usługowej występującej na analizowanym obszarze. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów Kolegium zaznaczyło, że wynikają one z przeprowadzonej analizy, która wykazała, że planowana inwestycja zachowuje parametry "zabudowy" sąsiedniej. Dostosowanie wnioskowanego zamierzenia do określonych parametrów zagospodarowania terenu sąsiedniego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polega na nadaniu nowej, planowanej inwestycji podobnych, lecz niekoniecznie identycznych parametrów jakie posiada sąsiadująca zabudowa. Z tego względu zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 80 k.p.a. przez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, Kolegium uznało za niezasadny. Realizacja inwestycji nie zmieni ani funkcji, ani zasadniczych parametrów w obszarze analizowanym, przez co inwestycja ta nie wpłynie dysharmonijnie na zurbanizowane otoczenie. Kolegium ponownie podkreśliło, iż brak zgody odwołującego na legalizację zabudowy objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie może tamować wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym postępowaniu nie można kwestionować celowości czy słuszności planowanej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co podkreśla art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga także zagadnień techniczno-budowlanych. Kwestie te należą do materii normowanej przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 ze zm.) i przepisy wykonawcze do tej ustawy. O tym zaś rozstrzyga organ właściwy w sprawach pozwoleń na budowę, a w sprawie organ nadzoru budowlanego. Przedmiot postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie obejmuje również zagadnień związanych z subiektywnie odczuwaną uciążliwością przedsięwzięcia. Większość zamierzeń inwestycyjnych wiąże się z różnym stopniem utrudnienia dla mieszkańców, co nie oznacza, że ma to prowadzić do zaprzestania inwestowania. Wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jako określenie dopuszczalnych zamierzeń inwestycyjnych, może dotyczyć każdego potencjalnego inwestora. Wydanie takiej decyzji nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw związanych z korzystaniem z danej nieruchomości, nie jest ona bowiem rozstrzygnięciem ograniczającym czyjekolwiek prawa. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma zastosowania art. 140 Kodeksu cywilnego. Przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące negatywnego odziaływania inwestycji na otoczenie nie dotyczą bowiem zagadnień związanych z kształtowaniem ładu przestrzennego. Podnoszona przez odwołującego okoliczności dotycząca braku weryfikacji "dotyczących wielkości poziomu hałasu" - zdaniem Kolegium - nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem kwestia ta nie podlega ocenie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla stron skarżących i otoczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Kwestia intensyfikacji ruchu w obszarze inwestycji, obniżenie wartości rynkowej działek skarżących, zwiększenie hałasu, pogorszenie klimatu akustycznego, świetlnego, natężenie zanieczyszczenia powietrza, nie stanowiły oceny w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 63 ust. 3 u.p.z.p., jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 (istotne ograniczenie bądź wręcz uniemożliwienie korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem), przepisy art. 36 oraz art. 37 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p., ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie nieaktualności załącznika graficznego do decyzji, Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się mapa zasadnicza w skali 1:1000, znak GK.6642.3.2938.2024 z dnia 17 grudnia 2024 r., spełniająca wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Załączniki graficzne do decyzji sporządzono na kserokopii ww. mapy. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszoną w odwołaniu okoliczność, iż powierzchnia parkingu na działce nr [...] powinna być zsumowana z powierzchnią parkingu na działkach o nr [...] i nr [...] , Kolegium zauważyło, że z analizy wynika, że działka nr [...] stanowi istniejące siedlisko rolne, a wnioskodawca w piśmie z dnia 5 lutego 2024 r. wskazał, że utwardzenie na działce nr [...] nie służy do prowadzonej działalności gospodarczej tylko na potrzeby zabudowy zagrodowej (jest ułożona kostka ozdobna, posadzone są krzewy, kwiaty). Ponadto w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że analizując całość obszernego materiału dowodowego, w tym dokumentację fotograficzną dostarczoną przez odwołującego, jak i wyjaśnienia oraz oświadczenia stron postępowania, organ ten uznał, że teren działki nr [...] nie stanowi parkingu służącego działalności gospodarczej, co potwierdziły oględziny przeprowadzone kilkakrotnie (19 i 26 stycznia oraz 1 lipca 2021 r.) bez wcześniejszego powiadomienia stron postępowania. Działka nr [...] jest częściowo utwardzona ozdobna kostką brukową, posiada zadbaną część biologicznie czynną. Dowody w postaci dokumentacji fotograficznej dostarczonej przez odwołującego, w uznaniu organu nadzoru budowlanego, nie są wystarczające, gdyż chwilowy postój kilku samochodów ciężarowych bez naczep na utwardzonym terenie nie może świadczyć o tym, że teren tej działki jest parkingiem, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z powyższego - zdaniem Kolegium - nie wynika, iż utwardzenie na działce nr [...] służy prowadzonej działalności gospodarczej. Wspomniane utwardzenie nie może być także uznane za "powiązanie technologiczne". Organ wskazał także, że dołączona do odwołania kserokopia pisma określonego jako "Opinia dot. konieczności posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" z dnia 30 marca 2023 r., nie ma charakteru opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Złożona opinia stanowi tzw. prywatną ekspertyzę wydaną na zlecenie strony, która nie może być uznana za dowód z art. 84 k.p.a. Opinia ta nie jest zatem wiążąca dla organu, sporządzenie takiej opinii nie wynika z przepisów prawa. Zdaniem Kolegium, opinię taką można uznać za uzupełnienie wyjaśnień strony poparte stanowiskiem osoby sporządzającej "opinię". W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze K. B. wskazał na naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która mogła wymagać uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bez zbadania tej kwestii oraz bez wydania stosownego postanowienia; 2. art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej przez uznanie, że planowana inwestycja nie nosi cech przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływane na środowisko, mimo że jej charakter, skala, rodzaj ruchu pojazdów ciężarowych oraz utwardzenie znacznej powierzchni terenu spełnia przesłanki rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.; 3. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 6 u.p.z.p. przez wadliwe ustalenie, że inwestycja spełnia przesłanki ładu przestrzennego i "dobrego sąsiedztwa" oraz że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające. 4. art. 112-115a Prawa ochrony środowiska przez pominięcie norm akustycznych i brak analizy hałasu. 5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia rzeczywistego charakteru działalności inwestora, pominięcie dowodów (zdjęcia, informacje o prowadzonej działalności, charakter dotychczasowego użytkowania działki); 6. art. 107 § 3 k.p.a. przez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. Ponadto autor skargi wskazał na naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli: 1. niedokonanie oceny potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej, pomimo że inwestycja obejmuje parking dla samochodów ciężarowych, intensywny ruch pojazdów, znaczną powierzchnię utwardzenia oraz potencjalne immisje hałasu i zanieczyszczeń, co w świetle orzecznictwa WSA i NSA kwalifikuje przedsięwzięcie jako wymagające analizy środowiskowej już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy; 2. pominięcie związku technologicznego działek nr [...] i nr [...] z działką nr [...], pomimo że faktyczne użytkowanie całego obszaru wskazuje na jego funkcjonalną jedność (ruch ciężarówek, sposób zagospodarowania); 3. brak rzetelnej oceny materiału dowodowego, w tym zdjęć dokumentujących postój ciężkich pojazdów, co organ bezzasadnie uznał za "chwilowy"; 4. pominięcie faktu legalizacji samowoli budowlanej, co - wbrew twierdzeniu Kolegium - wskazuje, że inwestor prowadzi działalność o charakterze parkingowym już w chwili wydania decyzji; 5. niedokonanie oceny oddziaływań na grunt i wody opadowe, pomimo że utwardzenie dużej powierzchni działki istotnie zmienia stosunki wodne i może wymagać odrębnych uzgodnień. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy azowiecki, ewentualnie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organów obu instancji, a także o przeprowadzenie dowodów w postaci: a) opinii biegłego sądowego z zakresu akustyki na okoliczność ustalenia poziomu hałasu generowanego przez ruch pojazdów ciężarowych, poziomu hałasu przy manewrach, rozruchach, tankowaniu i wjeździe/wyjeździe pojazdów, ustalenia, czy planowana inwestycja spowoduje przekroczenie norm akustycznych określonych w Prawie ochrony środowiska oceny, czy lokalizacja parkingu dla ciężarówek w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jest dopuszczalna pod względem akustycznym, b) z dokumentów w postaci 23 szt. zdjęć załączonych do skargi, filmu na płycie CD załączonego do skargi, szkicu poglądowego obrazującego działki objęte zaskarżoną decyzją oraz pozostałe działki inwestora wykorzystywane na działalność transportową i parkingową, który obrazuje związek technologiczny pomiędzy tymi działkami (załączony do skargi), opinii dotyczącej konieczności posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30 marca 2023 r. (w aktach sprawy), danych o działalności gospodarczej inwestora, a w szczególności informacji o sposobie odprowadzania wód opadowych, ewidencji pojazdów korzystających z terenu a w związku z tym wnoszę o zobowiązanie inwestora do przedłożenia tych informacji, pisma z dnia 18 listopada 2021 r. GDDKiA skierowanego do inwestorów w przedmiocie wskazania, iż na działkach [...] i [...] prowadzona jest działalność gospodarcza związana z usługami transportowymi, natomiast na działkach [...] i [...] planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych (teraz jest już na nich prowadzona działalność tego rodzaju) na wykazanie faktu związku technologicznego pomiędzy tymi działkami, co skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostaje ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 29 kwietnia 2025 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody ciężarowe i osobowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz dojazdem, w trybie legalizacji samowoli budowlanej, na terenie działek nr [...] i nr [...] obręb [...] Ł. Na wstępie należy zauważyć, iż w typowym procesie inwestycyjno-budowlanym decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest co do zasady przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, a zatem poprzedza wystąpienie inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Szczególnym przypadkiem wydawania decyzji o warunkach zabudowy jest postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, w ramach którego decyzja o warunkach zabudowy pełni rolę dokumentu legalizacyjnego, pozwalając organowi nadzoru budowlanego ustalić, czy określony obiekt budowlany będący w budowie lub wybudowany jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jest to bowiem podstawowy warunek legalizacji, a brak zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprawia, że bezprzedmiotowe jest badanie pozostałych przesłanek legalizacji. Dla zbadania powyższej okoliczności organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie, w którym m.in. nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia, zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. (vide: wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2022 r., II OSK 2624/19; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2024 r., II OSK 2417/21 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe uwagi, nie budzi zastrzeżeń Sądu prawidłowość rozpoznania badanej sprawy w następstwie wystąpienia przez inwestorów o ustalenie, w drodze decyzji administracyjnej, warunków zabudowy dla zrealizowanego samowolnie przedsięwzięcia. Przechodząc dalej należy zauważyć, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p., uwzględniające nowelizację dokonaną ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. - w brzmieniu znajdującym zastosowanie w kontrolowanej sprawie - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu." W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p., na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Na gruncie powyższych regulacji prawnych trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych funkcji i cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada dobrego sąsiedztwa). Celem owej zasady jest kontynuacja zastanego w analizowanym obszarze ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada ta wymaga dostosowania inwestycji do funkcji wyznaczonej przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy i zagospodarowania terenu, a warunek ten jest spełniony gdy przedsięwzięcie nie godzi w zastany stan rzeczy. W okolicznościach badanej sprawy dla ustalenia owych wymagań wyznaczono obszar analizowany, który nie budzi kontrowersji. Nie budzi także zastrzeżeń prawidłowość konkluzji organów, iż zastana w wyznaczonym obszarze analizowanym funkcja zabudowy i zagospodarowania terenów, umożliwia ocenę wnioskowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad zachowania ładu przestrzennego, o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto wyniki analizy na tym obszarze uzasadniają stwierdzenie organów, że objęta wnioskiem inwestycja, polegająca na budowie parkingu na samochody ciężarowe i osobowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz dojazdem, mieści się w granicach funkcji zastanego sposobu zagospodarowania terenów. Z analizy tej wynika bowiem, że w obszarze analizowanym występuje już zabudowa usługowa, w tym zarówno jako zabudowa samodzielna, jak i zabudowa komplementarna wobec zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto ustalenia sposobu zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym nie budzą zastrzeżeń. W toku postępowania funkcje poszczególnych nieruchomości zostały precyzyjnie opisane i nie były przedmiotem kontrowersji. Trafne jest także stanowisko organ odwoławczego, iż brak jest podstaw do tego aby w okolicznościach badanej sprawy analiza architektoniczna przedstawiała wskaźniki dla wszystkich parametrów nieruchomości objętych analizą. Autor analizy, mając na uwadze niekubaturowy charakter przedsięwzięcia objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, trafnie przedstawił wskaźnik powierzchni każdej oznaczonej działki, powierzchnię zabudowy na danej działce/działkach i wskaźnik zabudowy kubaturowej do powierzchni działki/działek. W analizie przedstawiono także udział powierzchni biologicznie czynnej dla każdej z działek obszaru analizowanego. Natomiast z uwagi na rodzaj inwestycji, która nie przewiduje zabudowy kubaturowej, zasadnie stwierdzono w toku postępowania administracyjnego, że brak jest podstaw do ustalenia parametrów, które odnoszą się do inwestycji kubaturowych, w tym m.in. linii zabudowy, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Brak jest zatem podstaw aby w powyższym zakresie zarzucać organom wady w przeprawionym postępowaniu wyjaśniającym. Powyższe prowadzi do wniosku, iż okoliczności sprawy pozwalają uznać, że zrealizowana już inwestycja odpowiada warunkom kontynuacji, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wniosek wyprowadzony w tym zakresie w zaskarżonej decyzji jest zatem prawidłowy. Nie budzi także zastrzeżeń wniosek organów, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i nie znajdzie się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Trafnie zatem organy skonstatowały, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 u.p.z.p. Jakkolwiek w skardze pojawił się zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i 6 u.p.z.p., to nie doczekał się przekonywującego odniesienia do okoliczności badanej sprawy. W szczególności brak jest informacji wskazujących na rzetelność ustalenia organów tyczącego uzbrojenia terenu przedsięwzięcia. Nie jest natomiast oparte na prawdzie twierdzenie skargi, że w obszarze analizowanym brak jest przesłanek do spełnienia zasady kontynuacji, o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wszak w obszarze tym znajduje się teren przedsiębiorstwa wnioskodawców, o identycznej funkcji co wnioskowana. Nadto, istniejący w obszarze analizowanym sposób zagospodarowania poszczególnych nieruchomości stanowił wystarczającą bazę informacji dla wyznaczenia sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu. Zawarte w decyzji parametry zagospodarowania terenu, oparte zostały na ww. informacjach i brak jest podstaw do ich zanegowania. Prawidłowości ich ustalenia nie podważa w szczególności sama skarga. Odnosząc się natomiast do kwestii zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami odrębnymi, a więc spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., należy zauważyć, iż zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi oznacza stan, w którym występuje brak sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w decyzji a ograniczeniami w zagospodarowaniu terenu wprowadzonymi w przepisach odrębnych. O braku sprzeczności można mówić w sytuacji, w której przepisy odrębne nie będą sprzeciwiały się realizacji określonej inwestycji. Przy czym nie chodzi tu o zgodność planowanego przedsięwzięcia z wszelkimi przepisami prawa regulującymi dany rodzaj działalności, ale o zgodność z przepisami, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym ograniczenia w zabudowie, na danym terenie. Jest przy tym jasne, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. należą m.in. regulacje z zakresu ochrony środowiska. W powyższym zakresie należy wskazać, iż kwestią mającą istotne znaczenie w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter obligatoryjny. Dlatego też w celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie przepisów art. 71 i art. 72 ustawy środowiskowej. Z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Udzielając odpowiedzi na powyższe pytanie należy zauważyć, iż lista przedsięwzięć wskazanych w art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej jest zamknięta. Przedsięwzięcia te muszą być wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej. Przed odniesieniem się do tej regulacji prawnej należy zauważyć, że ustawodawca w art. 71 ustawy środowiskowej wskazał, realizacja jakiego rodzaju przedsięwzięcia będzie musiała zostać poprzedzona wydaniem decyzji środowiskowej. Stąd też kluczowe pozostaje nie tylko wskazanie nazwy przedsięwzięcia ale przede wszystkim wyznaczenie jego granic. W tym zakresie podkreśla się, że decyzja środowiskowa wydawana jest nie tylko dla przedsięwzięcia objętego danym wnioskiem (projektem), ale również dla istniejących przedsięwzięć powiązanych technologicznie, kwalifikując je łącznie jako jedno, nawet wtedy, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Celem decyzji środowiskowej, wymaganej dla przedsięwzięć (inwestycji), które potencjalnie mogłoby - ze względu na swoje rozmiary bądź charakter - powodować nadmierną niedopuszczalną ingerencję w środowisko, jest określenie warunków, na jakich mimo to inwestycja może być realizowana tak, by tę ingerencję ograniczyć. Oddziaływania te mogą przybierać różne formy (hałas, emisje zapachów, drgań, promieniowania, zanieczyszczenia gleby, czy wody etc.). Wielkość tych oddziaływań zależy od rozmiarów i charakterystyki danego przedsięwzięcia funkcjonującego jako całość, a zatem i warunki, jakie mają zapobiegać nadmiernym oddziaływaniom powinny być określane dla całego przedsięwzięcia. W związku z tym ustawodawca wprowadził w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej definicję przedsięwzięcia, nakazując za takie uznawać projektowane zamierzenia wraz z istniejącymi już na danym obszarze inwestycjami, które stanowią technologiczną całość (vide: K.G. , Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. V, LEX/el. 2025 uwagi do art. 71 i przywołane tam orzecznictwo). Uwzględniając zatem przepis art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej oraz charakter przedmiotowego przedsięwzięcia należy odwołać się do § 3 ust 1 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54, 55-5759, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; b) 1,0 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Z okoliczności badanej sprawy wynika jasno, że teren inwestycji nie znajduje się w obszarze objętym ww. formami ochrony przyrody, a łączna powierzchnia utwardzenia i parkingów na działach nr [...] i nr [...] stanowi 4.350 m2, w tym powierzchnia parkingów 591 m2 i powierzchnia drogi dojazdu 3.759 m2. Tym samym teren przedsięwzięcia wskazany we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie osiąga progu wskazanego w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia. Powyższe nie wyczerpuje jednak pojęcia przedsięwzięcia definiowanego w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Rozumie się przez nie zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, przy czym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Z okoliczności niniejszej sprawy jasno wynika, iż wnioskodawcy na przedmiotowym terenie prowadzą działalność gospodarczą pod firmą "A". Działalność ta obejmuje nie tylko działki nr [...] i nr [...], objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie, ale także działki nr [...] i nr [...], na których, poza budynkiem mieszkalnym, znajduje się warsztat samochodowy i parking służący działalności wnioskodawcy. Ponadto - co jasno wynika analizy architektonicznej, ale także z pism wnioskodawcy przedstawionych w toku postępowania - dzielność ta prowadzona jest również na działce nr [...]. Na powyższej działce, podobnie jak na objętych wnioskiem w niniejszej sprawie działkach nr [...] i nr [...] znajdują się zabudowania, w tym gospodarcze i warsztatowe. Okoliczność, iż działki nr [...] i nr [...] są oddalone od działek nr [...], nr [...]i nr [...] o około 60 m, nie oznacza, że mamy do czynienia z co najmniej dwoma przedsięwzięciami, dla których zachodzi konieczność ustalenia powiązania technologicznego. W niniejszej sprawie mamy bowiem do czynienia z jednym przedsięwzięciem, należącym do jednego podmiotu gospodarczego, a zatem z tym samym przedsięwzięciem, a nie tylko z przedsięwzięciem tego samego rodzaju, wykorzystującym tą samą technologie i ukierunkowanym na ten sam cel gospodarczy. Istnienie jednego przedsięwzięcia na wszystkich ww. działkach w sposób oczywisty oznacza wypełnienie ww. cech przedsięwzięcia. Irrelewantne z powyższego punktu widzenia jest to, kiedy powstały poszczególne elementy ww. przedsięwzięcia, dzięki jakim pozwoleniom prawnym funkcjonują, albo czy mają zdolność samodzielnego funkcjonowania. Cechy te pozostają nieistotne z punktu widzenia treści art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Istotna jest natomiast wielkość oddziaływań na środowiska, która zależy od rozmiarów i charakterystyki przedsięwzięcia funkcjonującego jako całość. Należy przy tym zaakcentować, że przedmiotowe przedsięwzięcie znajduje się na działach położonych w odległości około 60 m, przedzielonych jedynie dwoma innymi działkami, z których jedna ma charakter mieszkaniowy. Działki te znajdują się zatem w środku prowadzonej działalności gospodarczej w postaci ww. przedsięwzięcia. W takiej sytuacji prawidłowe określenie rozmiaru przedmiotowego przedsięwzięcia nabiera dodatkowego znaczenia. Konkludując tę część rozważań należy zaakcentować, że w badanej sprawie doszło do wadliwej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, w następstwie czego przepis ten został niewłaściwie zastosowany. Powyższe uwagi oznaczają konieczność zbadania tak rozumianego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań środowiskowych, o których mowa w § 3 ust 1 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć w związku z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej. Kwestie te nie zostały natomiast należycie zbadane w niniejszej sprawie, co podważa legalność podjętych w sprawie decyzji z punktu widzenia ich zgodności z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Jak już była o tym mowa, mający zastosowanie w niniejszej sprawie przepis § 3 ust 1 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54, 55-57, 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha. Z punktu widzenia tej regulacji prawnej, interpretowanej w łączności z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, dla poznania rozmiaru przedmiotowego przedsięwzięcia zachodzi konieczność ustalenia powierzchni garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, na wszystkich pięciu ww. działkach należących do wnioskodawców, na których prowadzona jest działalność gospodarcza pod firmą "A". Należy przy tym zauważyć, iż ww. przepis § 3 ust 1 pkt 58 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, określając przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wskazuje nie tylko na konieczność zsumowania powierzchni garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, ale także na konieczność powiększenia tak obliczonej powierzchni o powierzchnię towarzyszącej im infrastruktury. Wielkość tej powierzchni na wszystkich ww. działkach wnioskodawców nie została ustalona w toku dotychczas przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie można zatem w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazać, czy przedmiotowe przedsięwzięcie przekracza próg powierzchni, o której mowa w § 3 ust 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, a tym samym nie można wskazać, czy decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia winna być poprzedzona ustaleniem środowiskowych uwarunkowań zgody dla tegoż przedsięwzięcia. Powyższe stanowi o naruszeniu w toku postępowaniu administracyjnego także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a zatem regulacji prawnych odnoszących się do gromadzenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy. Skutkowało to naruszeniem także art. 107 § 3 k.p.a. przez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. Nie można natomiast doszukać się podstaw zasadności zarzutu naruszenia art. 112-115a Prawa ochrony środowiska przez pominięcie norm akustycznych i brak analizy hałasu. Powyższa regulacja nie stanowi przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Jak już była o tym mowa, o braku sprzeczności decyzji z przepisami odrębnymi można mówić gdy przepisy odrębne nie będą sprzeciwiały się realizacji określonej inwestycji. Przy czym nie chodzi o zgodność planowanego przedsięwzięcia z wszelkimi przepisami prawa regulującymi dany rodzaj działalności, ale o zgodność z przepisami, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym ograniczenia w zabudowie, na danym terenie. Przepisy art. 112-115a Prawa ochrony środowiska regulują natomiast kwestie związane z ochroną przed hałasem. Określają w szczególności cele ochrony środowiska akustycznego, sposób klasyfikacji terenów, zasady ewidencjonowania zagrożeń oraz procedurę wydawania decyzji administracyjnych nakazujących ograniczenie emisji hałasu przez uciążliwe zakłady przemysłowe. Nie wprowadzają one natomiast ograniczenia w zagospodarowaniu na określonym terenie, a zatem nie mogą stanowić wzorca kontrolnego dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Konkludując należy wskazać na naruszenie w badanej sprawie zarówno przepisów art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, jak i przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. statuujących dyrektywy gromadzenia i oceny materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego. Powyższe naruszenie prawa, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę ponownie organy zobowiązane będą uwzględnić powyższą cenę i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie rozmiaru przedmiotowego przedsięwzięcia, uwzględniając w szczególności treść art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć oraz dyrektywy postępowania wyjaśniającego wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W następstwie dokonanych ustaleń zdecydują o zgodności decyzji z przepisami odrębnym, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zaś podjęte rozstrzygnięcie umotywują w przekonywujący sposób (art. 153 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.. Koszty te obejmują wpis od skargi oraz w pozostałym zakresie wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego. AK