II SA/Łd 840/25

Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędzia WSA Beata Czyżewska, , Protokolant Specjalista Magdalena Rząsa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 września 2025 r. nr 247/2025 znak: GPB-III.7721.135.2025 AD w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę oddala skargę. es

1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 11 września 2025 r. nr 247/2025, znak: GPB-III.7721.135.2025, Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego z dnia 14 maja 2025 r. nr 249/2025 odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego. 1. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 21 października 2024 r., nr 548/2024, Starosta Radomszczański odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego (frontowego pierzejowego) [...]. 2. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. nr 43/2025 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy, uchybienia Starosty Radomszczańskiego w prowadzonym postępowaniu, a także niezgodność planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. i istniejącą możliwość doprowadzenia inwestycji do zgodności z ustaleniami m.p.z.p. Wojewoda Łódzki wskazał, że Starosta Radomszczański ponownie rozpatrując sprawę winien wyjaśnić: kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., kwestie naruszenia interesów osób trzecich związane z niezakłócaniem ciągu istniejących kominów w trzykondygnacyjnym budynku mieszkalnym znajdującym się na działce sąsiedniej, kwestie związane z oknami i wentylacją w ścianie granicznej budynku nr [...], kwestie stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania trzykondygnacyjnego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej oraz dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej, uwzględniające oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, o których mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem WT". 3. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym Starosta Radomszczański postanowieniem z dnia 5 marca 2025 r. nr 60/2025 nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym, tj. doprowadzenie rozwiązań projektowych do zgodności z warunkami obowiązującego m.p.z.p. w zakresie: – nakazu zachowania historycznych podziałów parcelacyjnych (§ 7 ust. 5 pkt 6 m.p.z.p.) i stref podwórzy (§ 5 pkt 10 lit. c m.p.z.p.); – nakazu realizacji przejścia bramowego w nowoprojektowanej zabudowie o szerokości nie mniejszej niż 3,00 m w lokalizacji zgodnie z rysunkiem planu (§ 5 pkt 10 lit. b m.p.z.p.); – nakazu wprowadzania nowych budynków w formie zabudowy śródmiejskiej składającej się z budynku frontowego, oficyny lub zespołu tych budynków lokalizowanych przynajmniej jedną ścianą bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, budynku z pomieszczeniami użytkowymi kondygnacji parteru o wysokości w świetle nie mniejszej niż 3,00 m (§ 7 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p.) oraz zachowania dopuszczalnej dla budynku frontowego geometrii dachu (§17 ust. 2 pkt 2 lit. a m.p.z.p.); – nakazu stosowania osiowej kompozycji elewacji w zakresie rozmieszczenia otworów okiennych oraz wprowadzenia prawidłowych gzymsów (§ 7 ust. 5 pkt 5 lit. a i b m.p.z.p.); – nakazu ograniczającego liczbę kondygnacji nadziemnych budynków (§17 ust. 2 pkt 1 lit. e m.p.z.p.); – sporządzenia części opisowej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 14 pkt 5 i 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679); – doprowadzenia lokalizacji budynku do zgodności z § 12 rozporządzenia WT w zakresie odległości od granicy; – wyjaśnienia kolizji przedmiotowej inwestycji z instalacją wodociągową w032; – uzupełnienia projektu budowlanego o analizę nasłonecznienia i przesłaniania wraz ze wskazaniem i odniesieniem się do wszystkich przepisów prawa, w oparciu o które dokonano analizy, tj. w oparciu o § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia WT; – spełnienia i wyjaśnienia, w jaki sposób projektowana inwestycja spełnia warunki, wynikające z § 204 ust. 5 rozporządzenia WT; – przedłożenia mapy do celów projektowych aktualnej na dzień złożenia wniosku – w tym uzupełnienia klauzuli o oświadczenie o aktualności mapy na dzień złożenia wniosku z podpisem osoby sporządzającej dokumentację geodezyjną; – doprowadzenia usytuowania obiektu do zgodności z § 271 rozporządzenia WT. 4. W dniu 11 marca 2025 r. J. S. zapoznał się z aktami sprawy. 5. W dniu 9 kwietnia 2025 r. do Starosty Radomszczańskiego wpłynęło pismo J. S., w którym wskazano, że strona wystąpiła do Wojewody Łódzkiego o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści decyzji z dnia 10 lutego 2025 r. nr 43/2025 oraz do zarządcy nieruchomości przy ul. [...] z wezwaniem do usunięcia okien, talerza telewizji sanitarnej i urządzeń wentylacyjnych ze ściany wschodniej budynku posadowionego w granicy z działką nr ewid. [...]. J. S. wskazał, że oczekuje na decyzję Wojewody Łódzkiego i działania zarządcy, a w związku z tym prosi o wstrzymanie procedowania wniosku o pozwolenie na budowę do czasu wyjaśnienia powyższych kwestii. Wobec wniosku do Wojewody Łódzkiego zasadne jest zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. 6. Starosta Radomszczański postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. 7. Następnie Starosta Radomszczański decyzją z dnia 14 maja 2025 r. nr 249/2025, odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego (frontowego pierzejowego) w R.. 1. W treści uzasadnienia wskazano, że do dnia wydania decyzji inwestor nie wypełnił obowiązków wynikających z postanowienia z dnia 5 marca 2025 r. nr 60/2025, wydanego w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. 2. Zdaniem organu I instancji w sprawie miał zastosowanie art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie postanowienia, o którym mowa w ust. 3. W niniejszej sprawie termin ten minął ostatecznie w dniu 4 kwietnia 2025 r. 3. Organ I instancji wyjaśnił, że załączone części projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany) są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem dokumentacja projektowa była oparta w zakresie zgodności z warunkami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania jedynie określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Przedłożone projekty należało doprowadzić do zgodności z ustalonymi w planie ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi zagadnień wyszczególnionych w punkcie 1 i 2 sentencji ww. postanowienia. Rozwiązania projektowe należało doprowadzić do nakazu zachowania historycznych podziałów parcelacyjnych (§ 7 ust. 5 pkt 6 uchwały) i stref podwórzy (§ 5 pkt 10 lit. c uchwały) w nawiązaniu do konieczności połączenia z przylegającymi działkami nr ewid. [...] nie posiadającymi dostępu komunikacyjnego do wyznaczonego uchwałą wspólnego podwórza (§ 5 ust. 5 uchwały); nakazu realizacji przejścia bramowego w nowoprojektowanej zabudowie o szerokości nie mniejszej niż 3,00 m w lokalizacji zgodnie z rysunkiem planu (§ 5 pkt 10 lit. b uchwały); nakazu wprowadzania nowych budynków w formie zabudowy śródmiejskiej składającej się z budynku frontowego, oficyny lub zespołu tych budynków lokalizowanych przynajmniej jedną ścianą bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, budynku z pomieszczeniami użytkowymi kondygnacji parteru o wysokości w świetle nie mniejszej niż 3,00 m (§ 7 ust. 5 pkt 3 uchwały) oraz zachowania dopuszczalnej dla budynku frontowego geometrii dachu (§ 17 ust. 2 pkt 2 lit. a uchwały); nakazu stosowania osiowej kompozycji elewacji w zakresie rozmieszczenia otworów okiennych i drzwiowych oraz wprowadzenia prawidłowych gzymsów (§ 7 ust. 5 pkt 5 lit. a i b uchwały). 4. Część opisową projektu zagospodarowania terenu - w związku, z tym, że w projekcie nie uwzględniano obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - należało sporządzić zgodnie z § 14 pkt 5 i 7 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie podania jednoznacznych danych lub oświadczenia dot. spełnienia warunków i wymagań dotyczących szeregu zasad projektowania budynków określonych w § 5 pkt 8 uchwały Nr LXXIV/714/24 Rady Miejskiej w Radomsku. W projekcie należało odnieść się także do ustaleń szczegółowych określonych dla terenu zabudowy śródmiejskiej oznaczonego symbolem 1MŚ (wskaźniki powierzchniowe zabudowy, intensywności, liczby kondygnacji) wyjaśnić oznaczenie "V" na projekcie zagospodarowania terenu, geometrii dachów, zachowania obowiązującej linii zabudowy oraz uwzględnić w zakresie inwestycji przeznaczenie 1KPP jako teren dopuszczony jedynie dla obsługi komunikacyjnej terenu 1MŚ wraz z koniecznym uwzględnieniem rejonu lokalizacji drzew do zachowania lub uzupełnienia. 5. Ponadto jak wynika z załączonego projektu zagospodarowania terenu budynek jedynie częściowo zlokalizowano w granicy z działką nr [...], co jest niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek jest jedynie na niewielkim odcinku środkowym ściany bocznej zlokalizowany w granicy z działką nr [...]. Część ściany zewnętrznej jest oddalona od tej granicy, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia. W związku z powyższym budynek należało doprowadzić do zgodności z powołanymi przepisami lub przedstawić stosowne odstępstwo. Co więcej, w sprawie należało wyjaśnić, czy występuje kolizja przedmiotowej inwestycji z infrastrukturą techniczną przebiegającą w miejscu projektowanej inwestycji. W przypadku występowania kolizji w projekcie należało zawrzeć sposób rozwiązania tych kolizji. Załączony projekt budowlany nie obejmuje swoim zakresem sposobu usunięcia kolizji. 6. Projekt budowlany należało także uzupełnić o analizę nasłonecznienia i przesłaniania wraz ze wskazaniem i odniesieniem się do wszystkich przepisów prawa, w oparciu o które dokonuje się analizy tj. w oparciu o § 13, § 57, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W projekcie stwierdzono brak takiej analizy, wobec czego należało to uzupełnić. 7. Co więcej, biorąc pod uwagę przewidywane zasłonięcie okien i wentylacji w ścianie granicznej sąsiedniego budynku, organ powziął wątpliwości, czy projektowana inwestycja nie narusza przepisów zawartych w § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego, należało złożyć stosowną ekspertyzę, z której jednoznacznie będzie wynikało, że inwestycję zaprojektowano zapewniając odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej z jednoczesnym spełnieniem wymagań ochrony interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy Prawo budowlane, które w szczególności nie pozbawią osób trzecich dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, mając na uwadze § 13 i § 60 rozporządzenia. 8. Zgodnie z dodatkowymi w tym zakresie wytycznymi Wojewody Łódzkiego w ekspertyzie należało też wyjaśnić czy poprzez budowę obiektu nie zostaną naruszone interesy osób trzecich związane z zakłócaniem ciągów istniejących kominów w budynkach sąsiednich (budynek należy zaprojektować w sposób nie naruszający interesów osób trzecich w tym zakresie: przedstawić rozwiązania gwarantujące zachowanie przepisów w tym zakresie i objąć je wnioskiem). 9. W sprawie należało także zapewnić aktualność mapy dc. projektowych na dzień złożenia wniosku - uzupełnić klauzulę o oświadczenie o aktualności mapy na dzień złożenia wniosku z podpisem osoby sporządzającej dokumentację geodezyjną oraz usytuowanie obiektu należało doprowadzić do zgodności z § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony budynków nr [...] spełniającej kryteria, o których mowa w § 235 rozporządzenia (tutaj jedyne możliwe, ze względu na konieczność zachowania obowiązującej linii zabudowy, wykonanie na całej wysokości ściany zewnętrznej pionowego pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60, wyprowadzenie ponad dach już przewidziano). Zgodnie z wytycznymi Wojewody części przedmiotowego pasa nie może stanowić ściana sąsiedniego budynku. 8. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor – J. S., który podniósł m.in., że postanowienie Starosty Radomszczańskiego z dnia 5 marca 2025 r., nie uwzględnia złożoności sprawy i kwestii związanych z treścią decyzji Wojewody Łódzkiego nr 43/2025 z dnia 10 lutego 2025 r. Decyzja ta z uwagi na wiążący kierunek interpretacyjny ma istotne znaczenie w sprawie. Zwrócił uwagę na odmienne stanowisko Starosty Radomszczańskiego i Wojewody Łódzkiego w kwestii obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Ponadto stwierdził, że termin nałożony postanowieniem, tj. 28 dni, był za krótki na wykonanie "szeregu skomplikowanych niekiedy czynności". Zdaniem skarżącego termin ten był "rażąco nieodpowiedni". W sprawie doszło do naruszenia art. 9 K.p.a. poprzez "zachowanie organu nakazującego inwestorowi w bardzo krótkim czasie zrealizowanie szeregu czynności przy projekcie, przy tak poważnych niejasnościach co do treści miejscowego planu i decyzji Wojewody. Podniósł także niewyjaśnienie kwestii okien w ścianie szczytowej budynku sąsiedniego na działce nr ewid. [...]. Jeśli bowiem okna zostały wykonane legalnie i pozostają w zgodzie z prawem, to przedmiotowa inwestycja jest niemożliwa do realizacji. Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 9. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 11 września 2025 r. nr 247/2025, znak: GPB-III.7721.135.2025, Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie czterokondygnacyjnego, niepodpiwniczonego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Zgodnie z dokumentacją projektową zakres zamierzenia inwestycyjnego obejmuje także: utwardzenie terenu w postaci dojazdu, ciągu pieszo-jezdnego wraz z wydzieleniem miejsc postojowych i miejsca gromadzenia odpadów stałych oraz budowę instalacji: kanalizacji deszczowej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na deszczówkę, kanalizacji sanitarnej, energetycznej wraz z oświetleniem terenu i parkingu. 2. Teren przedmiotowej inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w Radomsku Nr LXXIV/714/24 z dnia 23 lutego 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. w rejonie ul. [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z dnia 28 marca 2024 r. poz. 2754). 3. Przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa załączona do wniosku została sporządzona na podstawie ustaleń decyzji Prezydenta Miasta Radomska z dnia 24 lutego 2020 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. 4. Inwestor pomimo nałożonego postanowieniem Starosty Radomszczańskiego z dnia 5 marca 2025 r. nr 60/2025, obowiązku nie doprowadził rozwiązań projektowych do zgodności z ustaleniami m.p.z.p. 5. Zdaniem organu wojewódzkiego, Starosta Radomszczański prawidłowo wezwał inwestora do uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości występujących w załączonej do wniosku dokumentacji projektowej. Inwestycja objęta sporną decyzją jest niezgodna z przepisami prawa m.in. w zakresie: zgodności z warunkami obowiązującego m.p.z.p., zgodności z § 12 rozporządzenia WT, zgodności z § 204 ust. 5 rozporządzenia WT, zgodności z § 271 rozporządzenia WT. Na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. 6. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Inwestor w wyznaczonym terminie nie udzielił bowiem odpowiedzi na postanowienie Starosty Radomszczańskiego z dnia 5 marca 2025 r. nr 60/2025,, tj. nie wykazał, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z przepisami m.p.z.p. oraz rozporządzeniem WT. 7. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przedwczesnego (bezzasadnego) nałożenia na skarżącego obowiązku usunięcia szeregu rzekomych nieprawidłowości, w niewyjaśnionym jednak stanie prawnym co do lokalizacji wjazdu na działkę oraz w rażąco krótkim czasie zaledwie 28 dni, przy jednoczesnym zignorowaniu zasadnego wniosku o przedłużenie tego terminu, organ wojewódzki wyjaśnił, że skoro inwestor uznał, że termin nałożony przez organ I instancji jest zbyt krótki na udzielenie odpowiedzi na postanowienie, miał prawo wystąpić do organu I instancji o przedłużenie tego terminu, w celu umożliwienia wywiązania się z obowiązku określonego w postanowieniu. Skarżący nie wystąpił jednak z takim wnioskiem. 8. Ponadto, J. S. wystąpił do Wojewody Łódzkiego z wnioskiem o wyjaśnienie treści decyzji Wojewody Łódzkiego nr 43/2025. Wojewoda Łódzki postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. odmówił wyjaśnienia treści decyzji w trybie art. 113 § 2 K.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Łódzkiego. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym, zdaniem organu, nie można uznać, iż zarzuty skarżącego są zasadne. 1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę wydanej w sytuacji przedwczesnego (bezzasadnego) nałożenia na skarżącego obowiązku usunięcia szeregu rzekomych nieprawidłowości, w niewyjaśnionym jednak stanie prawnym co do lokalizacji wjazdu na działkę oraz w rażąco krótkim czasie zaledwie 28 dni, przy jednoczesnym zignorowaniu zasadnego wniosku o przedłużenie tego terminu; 2) art. 7, 7b, 8 § 1 i 9 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej inwestorowi pozwolenia na budowę z uwagi na nieusunięcie nieprawidłowości, mimo że ich usunięcie (jeśli nawet by zachodziły) wymagało uprzedniego jednoznacznego wyjaśnienia przez organ stanu prawnego w kwestii lokalizacji wjazdu na działkę, od czego organy I i II instancji ostatecznie się uchyliły przerzucając tę kwestię na skarżącego, choć zachodziła między organami obu instancji w początkowej fazie postępowania radykalna różnica w tej kwestii, która zresztą była przyczyną uchylenia przez Wojewodę decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. poprzedniej decyzji Starosty o odmowie pozwolenia na budowę. 1. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania skargowego. 2. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że niektóre z nałożonych zobowiązań nie miały uzasadnienia w przepisach prawa (w każdym razie nie zawsze wyjaśniono, o które przepisy miałoby chodzić, jak np. kwestia opinii w sprawie nasłonecznienia, nie uzasadniono rzeczowo potrzeby usunięcia danej nieprawidłowości z podparciem się przepisami prawa i wyjaśnieniem ich znaczenia), a ponadto zakreślono zaledwie 28 dniowy termin na wykonanie bardzo skomplikowanych prac przeprojektowujących budynek - w dodatku w nieznanym do końca kierunku z uwagi na niewyjaśnioną kwestię lokalizacji wjazdu. 3. Skarżący wyjaśnił, że działka ma 11 m szerokości. Jeśli zatem pośrodku zaprojektowane zostanie przejście bramowe o szerokości minimalnej zgodnej z m.p.z.p. (3 m), to po obu stronach przejścia, po uwzględnieniu ścian, zostanie po ok. 3,5 m. Na lokal usługowy pozostałaby przestrzeń o szerokości 3 m (od strony wschodniej), a nawet mniej, bo należałoby odliczyć szerokość ściany szczytowej. Do tego powstaje kwestia przepisów pożarowych. Innymi słowy, przy zaprojektowaniu pośrodku działki przejścia bramowego choćby tylko o minimalnej przewidzianej w planie szerokości 3 m, nie mówiąc już o koncepcji przejazdu bramowego 4 m szerokości, faktycznie nie ma możliwości racjonalnego ulokowania w budynku lokalu użytkowego. Kwestia lokalizacji wjazdu, której nie wyjaśnił organ, ma w sprawie znaczenie zasadnicze, gdyż decyduje w ogóle o możliwości zaprojektowania budynku, a więc i o celowości usuwania nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 5 marca 2025 r. 4. Zdaniem strony nie może być tak, że organ wydaje decyzję zawierającą wątpliwości co do dalszego sposobu postępowania strony, po czym przerzuca na nią obowiązek znalezienia rozwiązania projektowego pozostającego w ramach owych wątpliwości. Zdaniem skarżącego organ winien wyjaśnić czy w aktualnym stanie prawnym, na bazie obecnego m.p.z.p., w ogóle możliwe będzie wzniesienie budynku frontowego, wskazując na ewentualną bezcelowość/celowość prac nad projektem. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), [dalej: "P.p.s.a."], który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. 2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 11 września 2025 r. nr 247/2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego z dnia 14 maja 2025 r. nr 249/2025 o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego (frontowego, pierzejowego) w [...]. 3. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), [dalej także w skrócie "ustawa"], w szczególności art. 35 ust. 5 pkt 1 tejże ustawy. 4. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (art. 35 ust. 3). Natomiast, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Stosownie do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. 5. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji odmówiły udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niewykonanie, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3, tj. postanowienia Starosty Radomszczańskiego z dnia 5 marca 2025 r. nr 60/2025 (opisanym szczegółowo powyżej), którym to nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym, tj. doprowadzenie rozwiązań projektowych do zgodności z warunkami obowiązującego m.p.z.p. W ocenie Sądu, mimo że uzasadnienie decyzji organu I instancji jest lakoniczne, a uzasadnienie decyzji organu I instancji nie jest zbyt precyzyjne, to stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te są prawidłowe i zgodne z prawem, brak jest więc podstaw prawnych do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. 6. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.), [dalej: "u.p.z.p."], ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie natomiast z cyt. wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (...) organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. 7. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył decyzję WZ z dnia 24 lutego 2020 r., jednakże w chwili złożenia wniosku, czyli 19 czerwca 2024 r. dla terenu inwestycji obowiązywała już uchwała Rady Miejskiej w Radomsku Nr LXXIV/714/24 z dnia 23 lutego 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2024 r., poz. 2754), [dalej: "m.p.z.p." lub "uchwała"]. Uchwała ta weszła w życie w dniu 12 kwietnia 2024 r. Nie budzi więc wątpliwości, że rację miały w sprawie organy administracji, iż w takiej sytuacji zobowiązane były do uwzględnienia obowiązującego stanu prawnego tzn. postanowień obowiązującego m.p.z.p. Z akt sprawy co prawda nie wynika, aby właściwy organ stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji WZ na podstawie art. 65 ust. 1 u.p.z.p., jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjęty jest pogląd, że pozostawianie decyzji WZ w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego jest konstytucyjnie przewidzianym źródłem powszechnie obowiązującego prawa, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych. W takim przypadku pierwszeństwo mają bowiem ustalenia aktu prawa miejscowego. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy są one sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest natomiast zabiegiem porządkującym, służącym wyeliminowaniu z obrotu prawnego zbędnej decyzji, w sytuacji gdy uchwalono już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia planu miejscowego mają pierwszeństwo przed decyzją o warunkach zabudowy, a zatem jedynie w przypadku jego braku organ dokonuje oceny zgodności projektu budowlanego wyłącznie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji zaś, gdy plan taki zostanie uchwalony, organ jest związany jego postanowieniami, nawet, gdy nie doszło do wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy (vide np. wyroki NSA z 10.09.2025 r., II OSK 1652/25; z 8.05.2015 r., II OSK 2489/13; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi przy tym wątpliwości, że ustalenia decyzji WZ pozostawały w sprzeczności z postanowieniami uchwalonego dla terenu inwestycji m.p.z.p., chociażby w zakresie geometrii dachu. 8. Z uwagi na nieprawidłowości w przedłożonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji projektowej, organ I instancji postanowieniem nr 60/2025 z dnia 5 marca 2025 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. Inwestor nie wykonał jednak nałożonych ww. postanowieniem. Ze względu na fakt, że ww. postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym, organ administracji powinien przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, aby móc ocenić nie tylko fakt wykonania bądź niewykonania obowiązków, lecz również to, czy adresat tych obowiązków miał realną możliwość ich wykonania. Postanowienie to ma bowiem umożliwiać inwestorowi usunięcie nieprawidłowości w celu uzyskania wnioskowanej przez niego decyzji i nie może być traktowane przez organ administracji jako instrument wykorzystywany przeciwko inwestorowi (tak np. wyrok WSA w Łodzi z 21.04.2009 r., II SA/Łd 182/09). 9. Wobec powyższego analizując treść wydanego w sprawie postanowienia nr 60/2025, Sąd stwierdza, że organ I instancji zasadnie wezwał w pkt 1 postanowienia do doprowadzenia do zgodności rozwiązań projektowych z warunkami obowiązującego m.p.z.p. – projekt opierał się w swoich założeniach na zgodności z decyzją WZ, a nie z postanowieniami m.p.z.p. W konsekwencji przedstawiony projekt budowlany nie zawierał rozwiązań wskazujących na uwzględnienie nakazu zachowania historycznych podziałów parcelacyjnych (§ 7 ust. 5 pkt 6 uchwały) i stref podwórzy (§ 5 pkt 10 lit. c uchwały) w nawiązaniu do konieczności połączenia z przylegającymi działkami nr ewid. [...] nieposiadających dostępu komunikacyjnego do wyznaczonego uchwałą wspólnego podwórza (§ 5 ust. 5 uchwały); nakazu realizacji przejścia bramowego w nowoprojektowanej zabudowie o szerokości nie mniejszej niż 3,00 m w lokalizacji zgodnie z rysunkiem planu (§ 5 pkt 10 lit. b uchwały); nakazu wprowadzania nowych budynków w formie zabudowy śródmiejskiej składającej się z budynku frontowego, oficyny lub zespołu tych budynków lokalizowanych przynajmniej jedną ścianą bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, budynku z pomieszczeniami użytkowymi kondygnacji parteru o wysokości w świetle nie mniejszej niż 3,00m (§ 7 ust. 5 pkt 3 uchwały) oraz zachowania dopuszczalnej dla budynku frontowego geometrii dachu (§ 17 ust. 2 pkt 2 lit. a uchwały); nakazu stosowania osiowej kompozycji elewacji w zakresie rozmieszczenia otworów okiennych i drzwiowych oraz wprowadzenia prawidłowych gzymsów (§ 7 ust. 5 pkt 5 lit. a i b uchwały) (zwłaszcza w odniesieniu do strony południowej). Ponadto, w pkt 2 ww. postanowienia zasadnie organ I instancji zobowiązał inwestora, aby: - część opisową projektu zagospodarowania terenu sporządzić zgodnie z § 14 pkt 5 i 7 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie podania jednoznacznych danych lub oświadczenia dot. spełnienia warunków i wymagań dotyczących zasad projektowania budynków określonych w § 5 pkt 8 m.p.z.p. (zapisy dotyczące kolorystyki, materiałów wykończeniowych, detali architektonicznych jaki mogą być zastosowane przy realizacji inwestycji); - odnieść się do ustaleń szczegółowych określonych dla terenu zabudowy śródmiejskiej oznaczonego symbolem 1MŚ (w zakresie wskaźników zabudowy); - uwzględnić przeznaczenie terenu 1KPP dla obsługi komunikacyjnej terenu wraz z uwzględnieniem rejonu lokalizacji drzew do zachowania lub uzupełnienia. W pkt 4 zaś słusznie organ przewidział dla inwestora obowiązek wyjaśnienia kwestii ewentualnej kolizji przedmiotowej inwestycji z instalacją wodociągową wo32 oznaczoną jako częściowo do rozbiórki, przebiegająca wg. załączonego projektu zagospodarowania terenu przez działkę, na której projektuje się inwestycję. Nałożenie obowiązku w pkt 5 wynikało z braku załączenia do dokumentacji projektowej analizy nasłonecznienia i przesłaniania wraz ze wskazaniem i odniesieniem się do wszystkich przepisów prawa, w oparciu o które dokonano analizy tj. w oparciu o § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei ze względu na charakter pierzejowy planowanej inwestycji zasadne było zobowiązanie inwestora w pkt 6 postanowienia do wyjaśnienia za pomocą ekspertyzy kwestię spełnienia warunku z § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia WT i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego. Z ustaleń organów wynikało bowiem, że budynek przy zachodniej granicy terenu objętego wnioskiem posiada kominy oraz okna w ścianie szczytowej. W ocenie Sądu, zasadnie także organ I instancji wezwał inwestora do załączenia do projektu mapy do celów projektowych z oświadczeniem o jej aktualności na dzień złożenia wniosku, a ponadto w pkt 8 do wykonania ściany oddzielenia pożarowego od strony budynków nr [...] (zgodnie z § 271 rozporządzenia WT). W ocenie Sądu, nie w pełni jest natomiast zrozumiały obowiązek nałożony w pkt 3 ww. postanowienia tj. doprowadzenie lokalizacji budynku do zgodności z § 12 rozporządzenia WT w zakresie odległości od granicy. Jednakże ww. wątpliwość, mając na uwadze całokształt sprawy, nie ma z punktu widzenia rozstrzygnięcia znaczenia, istotnego znaczenia. 10. Reasumując powyższe rozważania, organ prawidłowo nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. Inwestor nie wykonał jednak nałożonych ww. postanowieniem, przy czym nałożone obowiązki (wskazane już wyżej) mając na uwadze stan sprawy - zarówno złożony w sprawie wniosek wraz z załączoną dokumentacją jak i postanowienia m.p.z.p. – były, w ocenie Sądu, zasadne (z zastrzeżeniem poczynionym powyżej), a ich treść jasna i zrozumiała. Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ wskazała również podstawy prawne (odpowiednio przepisy m.p.z.p. oraz powołanych wyżej rozporządzeń) uzasadniające nałożone na skarżącego obowiązku. 11. Akta administracyjne potwierdzają, że inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął braków i nieprawidłowości występujących w dokumentacji projektowej, nawet częściowo. Nie wnosił ponadto, wbrew jego twierdzeniom, o przedłużenie terminu do wykonania postanowienia nr 60/2025. W trakcie trwającego postępowania wnosił jedynie o zawieszenie postępowania i o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji wojewody z 10 lutego 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, organ ten oddalił wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał rozstrzygnięcie wojewody w mocy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1892/25, oddalił skargę (na dzień ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie ww. wyrok był nieprawomocny). Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organ I instancji zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę planowanej inwestycji, a organ II instancji utrzymał decyzję w mocy. 12. Zarzuty skarżącego nie są natomiast zasadne. W ocenie Sądu stanowią ony jedynie całkiem chybioną polemikę z ustaleniami i rozstrzygnięciami organów obu instancji i tak: 1. Wojewoda Łódzki już w decyzji z dnia 10 lutego 2025 r. wyjaśnił skarżącemu wątpliwości dotyczące lokalizacji przejścia bramowego i wskazał, że zapisy m.p.z.p. wraz z załącznikiem, który stanowi integralną jego części wskazują na konieczność usytuowania przejścia w połowie budynku frontowego. 2. Planowana inwestycja, wobec mocy obowiązującej m.p.z.p., musi być zaprojektowana w zgodzie z tym przepisem. Rację ma w tym miejscu wojewoda, że nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem zapisów m.p.z.p. Organ nie jest także uprawniony do prowadzenia ustaleń faktycznych czy przyjęte rozwiązania konstrukcyjne projektu architektoniczno-budowlanego są prawidłowe oraz czy sformułowane przez strony postępowania zarzuty podważają zasadność takich rozwiązań. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej zostały ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przypadków. Sąd podkreśla, że takim przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Organ architektoniczno-budowlany nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, a jedynie sprawdza przedłożony projekt budowlany w zakresie wskazanym w przepisach Prawa budowlanego (vide wyrok NSA z 24.04.2025 r., II OSK 2416/22). 3. Warto też zaznaczyć, że obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym także przez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów (np. postanowień m.p.z.p.) nie występuje (wyrok NSA z 5.06.2023 r., II OSK 2003/22). W rozpoznawanej sprawie wobec nieusunięcia nawet niektórych braków i nieprawidłowości dokumentacji projektowej zawarta w skardze próba polemiki skarżącego z organem nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, co do tego, że to na projektancie ciąży obowiązek sporządzenia projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (vide art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego). Oczekiwania skarżącego podejmowania w tym zakresie działań przez organy jest zupełnie niezrozumiałe. 13. Na marginesie Sąd wskazuje, że na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd oddalił wniosek dowodowy (decyzja PINB w Radomsku z dnia 11 maja 2026 r. w przedmiocie nakazu zamurowania okien w budynku sąsiednim) zgłoszony w piśmie procesowym skarżącego z dnia 15 czerwca 2026 r. Zgodnie z ww. przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu, takowe przesłanki uzasadniające przeprowadzenie ww. dowodu w sprawie nie zaistniały. 14. Sąd nie dopatrzył się zatem w niniejszej sprawie uchybień ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższe skarga na podstawie art. 151 P.p.s.a. została oddalona. dj