II SA/Łd 787/25

Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędzia WSA Beata Czyżewska, , Protokolant Specjalista Magdalena Rząsa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P.K. i A.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 225/2025 znak: GPB-III.7721.105.2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. IB

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 225/2025 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 lutego 2025 r. do Starosty Pabianickiego wpłynął wniosek inwestora - R.M. , reprezentowanego przez J.K. , w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej (budynek [...]), budowę instalacji wodociągowej z własnego, indywidualnego ujęcia wody, instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe, instalacji zbiornikowej z podziemnym zbiornikiem o poj. 2700 l na gaz płynny, wewnętrznej instalacji gazu oraz instalacji elektroenergetycznych, na działce o nr ewid. [...] w miejscowości [...]. , gm. D. . Do wniosku dołączono: 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora. Pismem z dnia 7 marca 2025 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. W dniu 23 kwietnia 2025 r. w siedzibie organu P.K. zapoznał się z dokumentacją projektową przedmiotowej sprawy, natomiast nie miał on wglądu do dokumentacji formalnej, której mu nie udostępniono. Następnie Starosta Pabianicki decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr 165/2025, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołania o tożsamej treści wnieśli: A.K. i P.K., żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania przed organem I instancji w całości. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedokonaniu prawidłowej kontroli zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niniejszej sprawie, że projekt jest zgodny z tymże planem w sytuacji, gdy: - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy D. nr XVII/88/04 z dnia 22 czerwca 2004 r. podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa letniskowa, sezonowa i rekreacji indywidualnej, tymczasem z opisu technicznego do projektu architektoniczno-budowlanego domu jednorodzinnego wynika jednoznacznie, że wnioskami o pozwolenie na budowę, dotyczącymi planowanej inwestycji na działkach nr ewid. [...], [...] [...], miejscowości [...]. , objęte nie są budynki rekreacji indywidualnej, a łącznie 10 domów jednorodzinnych o powierzchni powyżej 150 m2 przeznaczonych dla 5 osób każdy, składających się z pokoju dziennego, kuchni, holu, sieni, przedpokoju, dwóch łazienek, trzech pokoi, sypialni i kotłowni z pralnią co uzasadnia przekonanie, że zamiarem inwestora-dewelopera jest postawienie osiedla całorocznych, wolnostojących domów jednorodzinnych, nie zaś budynków rekreacji indywidualnej; - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki powinien być nie mniejszy niż 70%, tymczasem prawidłowe wyliczenia na podstawie danych przedstawionych przez inwestora wykazują, że w planowanej inwestycji udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki będzie wynosić maksymalnie 68,64 %; - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. zalecane jest stosowanie ekologicznych nośników energii, co należy rozumieć również jako stosowanie ekologicznych sposób zaopatrzenia obiektu budowlanego w niezbędną infrastrukturę, w tym zasilanie budynku z istniejącej sieci wodociągowej oraz odprowadzanie ścieków do istniejącej sieci kanalizacyjnej, tymczasem projekt architektoniczno-budowlany zakłada zbędne i nie ekologiczne rozwiązanie w tym zakresie w postaci zasilania budynku ze studni poprzez urządzenie hydroforowe oraz odprowadzanie ścieków do nowo wybudowanych bezodpływowych zbiorników na nieczystości płynne; 2) art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez nieobjęcie pozwoleniem na budowę całego zamierzenia budowlanego, pomimo niespełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dla całego zamierzenia budowlanego i wydanie decyzji osobno dla każdego obiektu budowalnego w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zamierzenie budowlane inwestora-dewelopera polega na budowie na działkach nr ewid. [...],[...], [...], [...] [...], miejscowości [...], osiedla całorocznych, wolnostojących domów jednorodzinnych, składającego się łącznie z 10 domów jednorodzinnych o powierzchni powyżej 150 m2 przeznaczonych dla 5 osób każdy; 3) art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezłożenia przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 4) art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292), przez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niespełnienia przez inwestora warunków pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych, tj.: a) nieprzekazanie Łódzkiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków imienia i nazwiska osoby kierującej badaniami wraz z dokumentami potwierdzającymi posiadanie przez tę osobę kwalifikacji, o których mowa w art. 37e ust. 1 ww. ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; b) nieprzekazanie Łódzkiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków oświadczenia tej osoby o przyjęciu przez nią obowiązku kierowania badaniami archeologicznymi albo samodzielnego ich wykonywania; 5) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 10 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie i nieuznanie P. i A. K. za podmioty, którym przysługują wszystkie uprawnienia stron niniejszego postępowania i w konsekwencji niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu w sytuacji, gdy: - regulacja ta stanowić powinna podstawę określania stron w postępowaniu budowlanym; - na mocy powyższej regulacji stronom przysługuje uprawnienie do zapoznania się z aktami postępowania oraz wykonanie ich fotokopii; - P. i A. K. pozostają właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Tymczasem P.K. odmówiono wglądu do całości akt postępowania, niezbędnych do kompleksowego zaznajomienia się z okolicznościami sprawy i dokumentami, na podstawie których została wydana decyzja, w tym między innymi do samego wniosku o pozwolenie na budowę; 6) art. 107 § 3 K.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł z niego wynikających, tj. braku jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji w odniesieniu do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa; 7) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, którego obszar oddziaływania narusza uzasadnione interesy osób trzecich, tj. właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, poprzez ograniczenie korzystania z działki nr ewid. [...] należącej do P. i A. K. w sposób uniemożliwiający posadowienie na terenie stanowiącym ich własność zbiorników bezodpływowych lub przewodów rozsączających biologicznych oczyszczalni ścieków; 8) art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji przez niezagwarantowanie równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i innych praw majątkowych, przyznanie prymatu ochronie własności nieruchomości inwestora i całkowite zlekceważenie praw własności skarżących, mimo że norma ta ustanawia równą ochronę praw majątkowych wszystkich jednostek i nakazuje ważenie wartości właścicieli w sytuacji wystąpienia między nimi sporu. Pełnomocnik inwestora w dniu 2 czerwca 2025 r. wyjaśnił m.in., że dla realizacji celu jakim jest budowa budynku rekreacji indywidualnej wykorzystano powtarzalny projekt architektoniczno-budowlany domu jednorodzinnego wolnostojącego niepodpiwniczonego. Projekt spełnia wszystkie warunki urbanistyczno-architektoniczne dla nowoprojektowanej zabudowy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu [...] zlokalizowanego w jednostce strukturalnej [...] ". Ponadto inwestycja spełnia wymagany zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego udział powierzchni biologiczno-czynnej. W toku postępowania organ odwoławczy pismem z dnia 5 czerwca 2025 r., wezwał pełnomocnika inwestora do: - doprowadzenia do zgodności i spełnienia warunku określonego w § 6 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. Nr XVII/88/04 z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2004 r. Nr 282. poz. 2370) w zakresie podstawowego przeznaczenia terenu jednostki planistycznej oznaczonej na rysunku planu symbolami ML - tereny zabudowy letniskowej, sezonowej i rekreacji indywidualnej. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem [...] planu miejscowego, a jak wynika z danych ogólnych opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego, projektowany budynek [...] będzie wolnostojącym parterowym domem jednorodzinnym przeznaczonym dla 5 osób, o funkcji mieszkalnej. Natomiast w przedłożonej dokumentacji projektowej nie wskazano, że budynki będą wykorzystywane do celów rekreacyjnych co jest niezgodne z podstawowym przeznaczeniem jednostki planistycznej [...] m.p.z.p. W związku z powyższym w dokumentacji projektowej należy jednoznacznie wskazać/określić rodzaj, charakter oraz funkcję projektowanej inwestycji; - doprowadzenia do zgodności z zapisami § 53 pkt 3 ppkt 4 lit. a m.p.z.p, w zakresie kąta nachylenia dachu projektowanego budynku. Zgodnie z zapisami powyższego planu miejscowego "nowe obiekty letniskowe należy realizować z uwzględnieniem następujących zasad: dachy budynków dwuspadowe, wielospadowe o kącie nachylenia od 30° do 45°, pokryte dachówką lub materiałami dachówkopodobnymi". Natomiast z przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego - rzut dachu (rys. A3), przekrój A-A i przekrój B-B, jak i opisu technicznego wynika, że zaprojektowano dach czterospadowy o kącie nachylenia połaci 25°; - wyjaśnienia nieścisłości projektu architektoniczno-budowlanego z projektem zagospodarowania terenu w zakresie rodzaju projektowanego obiektu. Na stronie tytułowej projektu zagospodarowania terenu widnieje informacja, że jest to "budowa budynku rekreacji indywidualnej (...)", natomiast na stronie tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego widnieje informacja, że jest to "projekt architektoniczno-budowlany domu jednorodzinnego"; - wyjaśnienia nieścisłości projektu architektoniczno-budowlanego z projektem zagospodarowania terenu w zakresie wskazania prawidłowej kategorii projektowanego obiektu. Na stronie tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego znajduje się informacja o kategorii obiektu I, natomiast na projekcie zagospodarowania terenu na stronie tytułowej widnieje informacja, że jest to kategoria obiektu III. Następnie w dniu 23 czerwca 2025 r. pełnomocnik inwestora złożył w pismo będące odpowiedzią na ww. wezwanie, do którego załączył wypis z planu przestrzennego gminy D. z dnia 10 grudnia 2024 r. oraz dokonał korekt nazwy planowanego obiektu w projekcie architektoniczno-budowlanym uściślając go jako budynek rekreacji indywidualnej oraz korygując kategorię obiektu. W dniu 11 lipca 2025 r., do organu wpłynęło pismo P.K. i A.K. z informacją, że zgłosili do Starosty Pabianickiego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej biologicznej oczyszczalni ścieków do 7,5 m3 na dobę wraz z przewodami rozsączającymi na nieruchomości stanowiącej ich własność - działka nr ewid. [...] w obrębie [...]. , gminie D. w odległości 10 m od granic działek sąsiednich nr ewid. [...] i [...] oraz zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe - szamba betonowego jednokomorowego o pojemności 10 m3 na działce nr ewid. [...] w odległości 7,5 m od granic działek sąsiednich nr ewid. [...] i [...]. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 225/2025 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku rekreacji indywidualnej (budynek [...]), budowę instalacji wodociągowej z własnego, indywidualnego ujęcia wody, instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe, instalacji zbiornikowej z podziemnym zbiornikiem o poj. 2700 l na gaz płynny, wewnętrznej instalacji gazu oraz instalacji elektroenergetycznych, na działce o nr ewid. [...] w miejscowości [...]. , gm. D. . Działka inwestora nr ewid. [...] znajduje się na terenie obowiązującego m.p.z.p. w obszarze oznaczonym symbolem [...]- jest to teren zabudowy letniskowej, sezonowej i rekreacji indywidualnej. Według § 53 pkt 3 m.p.z.p. nowe obiekty letniskowe oraz towarzyszące im budynki gospodarcze należy realizować z uwzględnieniem następujących zasad: - dachy budynków dwuspadowe, wielospadowe o kącie nachylenia od 20° do 45°, - jednolita lub podobna kolorystyka dachów na działce, - architektura budynków w powiązaniu z krajobrazem i lokalną tradycją budowlaną, - nieprzekraczalna wysokość zabudowy letniskowej - 2 kondygnacje nadziemne, - zalecane pokrycie elewacji - kamień naturalny, cegła licowa, tynk, drewno (bale, deski, listwy), - obowiązuje zapewnienie miejsc postojowych lub garażowych na danej działce, - powierzchnia terenu przyrodniczo czynna minimum 70% powierzchni działki, - zalecane stosowanie ekologicznych nośników energii, - obsługa komunikacyjna z istniejących dróg [...],[...],[...],[...],[...] za pośrednictwem dróg wewnętrznych, - na terenie [...] znajduje się stanowisko archeologiczne podlegające ochronie konserwatorskiej. Organ zaznaczył, że z wypisu z planu przestrzennego gminy D. z dnia 10 grudnia 2024 r. wynika, iż plan ustala kąt nachylenia dachów budynków: od 20° do 45°, wobec czego nie było potrzeby poprawienia rzutów projektowanego budynku, w zakresie kąta nachylenia dachu. Z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego wynika ponadto, że warunki określone w m.p.z.p. zostały spełnione. Z dokumentacji projektowej wynika, że inwestycja objęta decyzją dotyczy budowy budynku rekreacji indywidualnej, zatem jest zgodna z przeznaczeniem określonym w m.p.z.p. Nadto pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 2 czerwca 2025 r. wskazał, że w celu spełnienia celu, jakim jest budowa budynku rekreacji indywidualnej, wykorzystano powtarzalny projekt architektoniczno-budowlany domu jednorodzinnego wolnostojącego aby spełniał wszystkie wymagania określone w m.p.z.p. dla jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 19.ML.7. Wojewoda Łódzki zaznaczył, że przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej (budynek [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą, należy użytkować zgodnie z przeznaczeniem oraz kategorią obiektu określoną w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę, a także użytkować zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 6 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. (teren zabudowy letniskowej, sezonowej rekreacji indywidualnej) oraz w § 11 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p. (teren przeznaczony na cele rekreacyjno-wypoczynkowe poza miastem). Natomiast, ewentualna zmiana sposobu użytkowania powinna podlegać odpowiedniej procedurze określonej przepisami prawa budowlanego, w tym także kontroli ze strony organów nadzoru budowlanego i być zgodna z planem miejscowym. Odnosząc się do kwestii powierzchni biologicznie czynnej, organ odwoławczy stwierdził, że w projekcie zagospodarowania terenu jest poprawnie obliczona powierzchnia biologicznie czynna i wynosi 72,40 % powierzchni działki, zatem zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. Natomiast, w związku z brakiem istniejącej gminnej sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, inwestor zaopatrzył projektowany budynek letniskowy w wodę z własnego ujęcia, a nieczystości płynne będą odprowadzane do bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Powyższe rozwiązania są zgodne z § 54 ust. 6 pkt 3 m.p.z.p., który stanowi, że jako uzupełnienie zbiorowego zaopatrzenia w wodę dopuszcza się (...) realizację i funkcjonowanie na terenie gminy ujęć indywidualnych i lokalnych, wszędzie gdzie brak będzie warunków dla dostawy wody z gminnej sieci wodociągowej. Ponadto, według § 55 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p. - w zakresie odprowadzenia ścieków sanitarnych (...) dopuszcza się gromadzenie ścieków w bezodpływowych zbiornikach na terenie nieruchomości i ich wywóz do stacji zlewnych ścieków obsługujących gminę. W kwestii zarzutu dotyczącego nieprzekazania Łódzkiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków imienia i nazwiska osoby kierującej badaniami, wraz z dokumentami potwierdzającymi posiadanie przez tę osobę kwalifikacji oraz oświadczenia tej osoby o przyjęciu przez nią obowiązku kierowania badaniami archeologicznymi, Wojewoda podkreślił, że zgodnie z pismem pełnomocnika inwestora z dnia 2 czerwca 2025 r., ww. dokumenty zostaną przekazane Łódzkiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków nie później niż w terminie 14 dni przed dniem rozpoczęcia badań archeologicznych zgodnie z pozwoleniem na prowadzenie badań archeologicznych wydanym w dniu 18 lutego 2025 r. Przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku dokonania powyższych czynności przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, ze zm., "rozporządzenie WT"). Projektowany budynek rekreacji indywidualnej zlokalizowany został na działce nr ewid. [...] w odległości co najmniej 5 m od sąsiednich działek nr ewid. [...], [...], [...] i [...]. Usytuowanie budynku jest zgodne z warunkami określonymi w § 12 rozporządzenia WT. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym wysokość projektowanego budynku rekreacji indywidualnej wyniesie 6,70 m. Z uwagi na usytuowanie budynku na działce inwestycyjnej, jego odległość od granic sąsiednich działek, a także wysokość budynku, organ stwierdził, że projektowany budynek rekreacji indywidualnej spełnia wymagania określone w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia WT. Ponadto z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr ewid. [...] (droga wewnętrzna o szerokości powyżej 5 m), co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia WT, zgodnie z którym, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych, a szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Projektowane miejsce do gromadzenia odpadów usytuowano przy granicy z działką nr ewid. [...] (droga wewnętrzna), zgodnie z wymaganiami określonymi w § 23 ust. 4 rozporządzenia WT. Ponadto z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano infrastrukturę techniczną w postaci wewnętrznej instalacji elektroenergetycznej oraz zewnętrznej instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej i gazowej. Z racji braku możliwości przyłączenia przedmiotowego budynku do sieci ciepłowniczej przewidziano zaopatrzenie w ciepło z centralnego ogrzewania zasilanego gazem z podziemnego zbiornika. Powyższe wypełnia warunki § 26 rozporządzenia WT. Z powodu braku możliwości podłączenia działki inwestora do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, zaprojektowano zbiornik na nieczystości ciekłe oraz instalację wodociągową od istniejącej studni. Przedmiotowy zbiornik na nieczystości ciekłe został zaprojektowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 36 ust. 2 rozporządzenia WT, w myśl którego w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej: od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, a od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m. Planowana studnia została zaprojektowana zgodnie z § 31 ust. 1 rozporządzenia WT, który stanowi, że odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: - 5 m do granicy działki, - 7,5 m do osi rowu przydrożnego, - 15 m do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń, - 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód, - 70 m do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego. W kwestii braku możliwości posadowienia na terenie działki skarżących nr ewid. [...] zbiorników bezodpływowych lub przewodów rozsączających biologicznych oczyszczalni ścieków, organ wojewódzki stwierdził, że przedmiotowa inwestycja może powodować jedynie ograniczenia w lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków/szamb na części działki nr ewid. [...], natomiast nie uniemożliwi zagospodarowania działki skarżących nr ewid. [...] takimi obiektami budowlanymi. Wobec powyższego, zdaniem organu, zarzut ten nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z dokumentacją projektową dla spornej inwestycji przewidziano odprowadzanie wód opadowych na teren działki inwestora. Powyższe jest zgodne z § 28 ust. 2 i § 29 rozporządzenia WT dotyczącym odprowadzenia wód opadowych i spływu wód opadowych. Ponadto przedmiotowy zbiornik na gaz płynny spełnia warunki określone w § 179 rozporządzenia WT dotyczące odległości od innych zbiorników na gaz i od budynków. Organ ponadto wskazał, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w § 271 ust. 1 rozporządzenia WT, który stanowi, że odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m. Tym samym projektowany budynek rekreacji indywidualnej spełnia wymagania ochrony pożarowej, ww. odległości zostały zachowane, a sąsiednie działki są niezabudowane. Przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu WT. Inwestycja objęta sporną decyzją nie zalicza się ponadto do obiektów mogących oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), wobec czego inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Odnosząc się do dalszej części odwołania organ wyjaśnił, że inwestor objął poszczególne budynki na działce inwestycyjnej odrębnymi wnioskami o pozwolenie na budowę, a projekt zagospodarowania terenu przedstawia oba budynki budynek "A" i "B" co jest zgodne z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego - w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niezłożenia przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ stwierdził, że inwestor dołączył do wniosku odpowiednie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ze wskazaniem, że współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości jest również W.M., która nie jest inwestorem w niniejszej sprawie. Odnośnie zarzutu dotyczącego odmówienia wglądu do całości akt niniejszego postępowania, organ zauważył, że w myśl art. 73 § 1 K.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Starosta Pabianicki winien zatem udostępnić P.K. - stronie postępowania, cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Decyzja zaskarżona zawiera ponadto wyjaśnienie zgodności przedmiotowej inwestycji z m.p.z.p., a dokumentacja projektowa zawiera oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W kwestii niezagwarantowania równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i innych praw majątkowych, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, ponieważ własność A.K. i P. K. była chroniona poprzez stosowanie przepisów m.in. Prawa budowlanego i rozporządzenia WT. Z uwagi na odległość od działki inwestycyjnej przekraczającą 30 m, w myśl § 31 ust. 1 rozporządzenia WT, planowane do realizacji przez skarżących oczyszczalnia oraz zbiornik na nieczystości nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Organ stwierdził, że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, opracowany zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.). Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego. Planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa, co obliguje organ architektoniczno-budowlany do udzielenia pozwolenia na budowę w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli A.K. i P.K., reprezentowani przez adw. M.K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie, tj.: - art. 73 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. przez zaniechanie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w sytuacji dostrzeżenia przez organ odwoławczy naruszenia przez Starostę Powiatowego prawa strony postępowania do wglądu w akta sprawy i udostępnienia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co winno uzasadniać przynajmniej przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania; - art. 74 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. przez wydanie decyzji w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji pomimo dostrzeżenia przez organ odwoławczy naruszenia przez Starostę Powiatowego prawa strony postępowania do wglądu w akta sprawy i udostępnienia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto dokonania tego w formie wyłącznie notatki służbowej, nie zaś postanowienia, od którego stronie winno służyć prawo do jego zaskarżenia; - art. 7 k.p.a. przez uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów w sytuacji, gdy zamiar posadowienia przez inwestora studni na działkach o nr ewid. [...], [...]i [...] w odległości zaledwie 5,5 metra każda od granicy działki nr ewid. [...] należącej do skarżących wpływa na brak możliwości posadowienia na ponad połowie terenu stanowiącego ich własność zbiorników bezodpływowych lub przewodów rozsączających biologicznych oczyszczalni ścieków, co należy rozumieć właśnie jako pozbawienie nieruchomości należącej do skarżących dostępu do mediów, bowiem na przedmiotowym obszarze brak jest możliwości podłączenia do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej; - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny złożonego przez inwestora projektu architektoniczno-budowlanego i uznanie na tej podstawie, że przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów w sytuacji, gdy zamiar posadowienia przez inwestora studni na działkach o nr ewid. [...], [...]i [...] w odległości zaledwie 5,5 metra każda od granicy działki nr ewid. [...] należącej do skarżących wpływa na brak możliwości posadowienia na ponad połowie terenu stanowiącego ich własność zbiorników bezodpływowych lub przewodów rozsączających biologicznych oczyszczalni ścieków, co w konsekwencji jest sprzeczne z budowaniem i utrwalaniem zaufania jednostki do organów władzy publicznej; - art. 10 k.p.a. przez wydanie decyzji w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji pomimo niepoinformowania skarżących o planowanym zakończeniu postępowania oraz możliwości końcowego zajęcia stanowiska w sprawie, co doprowadziło do naruszenia ich prawa do aktywnego udziału w postępowaniu, bowiem dotychczas brali aktywny udział w postępowaniu sprowadzający się do składania m.in. wniosków dowodowych; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane (dalej: P.b.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedokonaniu prawidłowej kontroli zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niniejszej sprawie, że projekt jest zgodny z tymże planem w sytuacji, gdy: a) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy D. nr XVll/88/04 z dnia 22 czerwca 2004 r. podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa letniskowa, sezonowa i rekreacji indywidualnej, tymczasem z opisu technicznego do projektu architektoniczno-budowlanego domu jednorodzinnego wynika jednoznacznie, że wnioskami o pozwolenie na budowę, dotyczącymi planowanej inwestycji na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] [...], miejscowości [...]. , objęte są nie budynki rekreacji indywidualnej, a łącznie 10 domów jednorodzinnych o powierzchni powyżej 150 m2 przeznaczonych dla 5 osób każdy, składających się z pokoju dziennego, kuchni, holu, sienią, przedpokoju, dwóch łazienek, trzech pokoi, sypialni i kotłowni z pralnią co uzasadnia przekonanie, że zamiarem inwestora-dewelopera jest postawienie osiedla całorocznych, wolnostojących domów jednorodzinnych, nie zaś budynków rekreacji indywidulanej; b) dokonana przez pełnomocnika inwestora korekta nazwy planowanego obiektu w projekcie architektoniczno-budowlanym, którą uściślony on został jako budynek rekreacji indywidualnej oraz korygujący nazwę obiektu z "projektu architektoniczno-budowlanego domu jednorodzinnego" nie wpłynęły na rzeczywistą zmianę charakteru oraz funkcji projektowanej inwestycji na zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jedynie pozornie miały odpowiadać jego wymaganiom; c) sam inwestor zwrócił uwagę na fakt, że w celu spełnienia celu, jakim jest budowa budynku rekreacji indywidulanej, wykorzystano powtarzalny projekt architektoniczno-budowlany domu jednorodzinnego wolnostojącego, aby spełniał wszystkie wymagania określone w mpzp dla jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 19.ML.7, co jedynie utwierdza w przekonaniu, że przedmiotowy projekt budowlany oraz opisany w nim charakter i funkcja projektowanej inwestycji dotyczy budowy osiedla całorocznych, wolnostojących domów jednorodzinnych, nie zaś budynków rekreacji indywidulanej; d) zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. z dnia 10 grudnia 2024 r., znak: IZP.6727.397.2024 zalecane jest zaopatrzenie w wodę z wodociągu wiejskiego, natomiast w przedmiotowym projekcie budowlanym inwestor przewidział zaopatrywanie w wodę z ujęcia własnego; e) zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. z dnia 10 grudnia 2024 roku, znak: IZP.6727.397.2024 zalecane jest stosowanie ekologicznych nośników energii, natomiast w przedmiotowym projekcie budowlanym inwestor przewidział odprowadzenie nieczystości ciekłych do projektowanego szczelnego zbiornika bezodpływowego; - art. 35 ust. 4 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 P.b. przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ architektoniczno-budowlany w niniejszej sprawie nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji wypełnienia przez inwestora warunków wskazanych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz art. 32 ust. 4 P.b. w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie projekt architektoniczno-budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D.; 3) art. 33 ust. 1 P.b. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. w zw. z art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieobjęcie pozwoleniem na budowę całego zamierzenia budowlanego, pomimo niespełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. dla całego zamierzenia budowlanego i wydanie decyzji osobno dla każdego obiektu budowalnego w sytuacji, gdy: a) w przedmiotowej sprawie zamierzenie budowlane inwestora-dewelopera polega na budowie na działkach nr ewid. [...],[...], [...], [...] [...], miejscowości [...]. , osiedla całorocznych, wolnostojących domów jednorodzinnych, składającego się łącznie z 10 domów jednorodzinnych o powierzchni powyżej 150 m2 przeznaczonych dla 5 osób każdy, które nie zostały objęte jednym projektem zagospodarowania terenu; b) wydanie osobnych decyzji o pozwoleniu na budowę co do wszystkich 10 budynków prowadzi w konsekwencji do wymuszenia na stronie mającej interes prawny w zaskarżeniu decyzji uiszczenia 10 osobnych wpisów od skarg w wysokości 500 złotych każda, zamiast jednego wpisu w związku z zaskarżeniem decyzji dotyczącej jednego zamierzenia budowlanego, co stanowi przeciwieństwo kierowania się zasadą proporcjonalności i równego traktowania; 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie) przez jego niezastosowanie i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, którego obszar oddziaływania narusza uzasadnione interesy osób trzecich - skarżących - przez ograniczenie korzystania z działki nr ewid. [...] w sposób uniemożliwiający posadowienie na ponad połowie terenu stanowiącego ich własność zbiorników bezodpływowych lub przewodów rozsączających biologicznych oczyszczalni ścieków ze względu na planowane posadowienie przez inwestora studni na działkach nr ewid. [...],[...]i [...], każda w odległości zaledwie 5,5 metra od działki należącej do skarżących; 5) art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji przez niezagwarantowanie równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i innych praw majątkowych, przyznanie prymatu ochronie własności nieruchomości inwestora i całkowite zlekceważenie praw własności skarżących, mimo że norma ta ustanawia równą ochronę praw majątkowych wszystkich jednostek i nakazuje ważenie wartości właścicieli w sytuacji wystąpienia między nimi sporu. Mając na względzie powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji w całości; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie. Strona wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: a) decyzji nr 408/2024 wydanej dnia 15 lipca 2025 r. przez Starostę Pabianickiego w sprawie dotyczącej zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe - szamba betonowego, jednokomorowego o pojemności 10m3, na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. , gm. D. ; b) decyzji nr 409/2024 wydanej dnia 15 lipca 2025 r. przez Starostę Pabianickiego w sprawie dotyczącej zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków do 7,5m3 na dobę wraz z przewodami rozsączającymi biologicznych oczyszczalni ścieków, położonej na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. , gm. D. - dla stwierdzenia faktu: ograniczeń w prawie własności skarżących wynikających z planowanego przez inwestora sposobu zagospodarowania działki o nr ewid. [...], [...]i [...] w miejscowości [...]. , niemożności korzystania przez skarżących z nieruchomości w sposób planowany, wyłączenia możliwości posadowienia na działce potrzebnych im: bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe - szamba betonowego jednokomorowego w północnej części działki [...] oraz przydomowej oczyszczalni ścieków położonej w odległości 10m od działki nr [...] oraz [...], na działce [...], obręb [...] , gmina D. oraz wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzenia do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód, na terenie działki ewid. [...], wydania w sprawie dwóch planowanych przeze skarżących inwestycji dwóch negatywnych decyzji administracyjnych, ich uzasadnienia związanego z prowadzeniem niniejszego postępowania, faworyzowania właściciela nieruchomości działki nr ewid. [...], [...]i [...] w jego zamierzeniach inwestycyjnych, przyznania prymatu budowie podziemnego zbiornika na gaz płynny oraz studni na wodę nad budową zbiorników na nieczystości ciekłe oraz przydomowej oczyszczalni ścieków, naruszenia zasady równego traktowania właścicieli nieruchomości. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca doprecyzowała stawiane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 225/2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr 165/2025 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej (budynek [...]), budowę instalacji wodociągowej z indywidualnego ujęcia wody, instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe, instalacji zbiornikowej z podziemnym zbiornikiem o poj. 2700 l na gaz płynny, wewnętrznej instalacji gazu oraz instalacji elektroenergetycznych na dz. o nr ewid. [...]w miejscowości [...]. , obr. [...]. , gm. D. . Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.) (dalej: ustawa Prawo budowlane). Na wstępie należy przypomnieć, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane, w szczególności zaś z art. 32 i art. 35 ustawy Prawa budowlane oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) (dalej: rozporządzenie WT). Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego. Celem sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest kompleksowe sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jego braku. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 215/14, LEX nr 2002643, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jak stanowi art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest bezsporne w kontrolowanej sprawie, że dla terenu, na którym planowana jest inwestycja obowiązują zapisy m.p.z.p. tj. uchwała Rady Gminy D. z dnia 22 czerwca 2004 r. nr XVII/88/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2004 r. Nr 282. poz. 2370) (dalej: m.p.z.p.). Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] – teren zabudowy letniskowej, sezonowej i rekreacji indywidualnej. Według § 53 pkt 3 m.p.z.p. nowe obiekty letniskowe oraz towarzyszące im budynki gospodarcze należy realizować z uwzględnieniem następujących zasad: - dachy budynków dwuspadowe, wielospadowe o kącie nachylenia od 20° do 45°, - jednolita lub podobna kolorystyka dachów na działce, - architektura budynków w powiązaniu z krajobrazem i lokalną tradycją budowlaną, - nieprzekraczalna wysokość zabudowy letniskowej - 2 kondygnacje nadziemne, - zalecane pokrycie elewacji - kamień naturalny, cegła licowa, tynk, drewno (bale, deski, listwy), - obowiązuje zapewnienie miejsc postojowych lub garażowych na danej działce, - powierzchnia terenu przyrodniczo czynna minimum 70% powierzchni działki, - zalecane stosowanie ekologicznych nośników energii, - obsługa komunikacyjna z istniejących dróg [...],[...].[...].[...].[...] za pośrednictwem dróg wewnętrznych, - na terenie [...] znajduje się stanowisko archeologiczne podlegające ochronie konserwatorskiej. W ocenie Sądu planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. zapisami uchwały Rady Gminny D. z dnia 22 czerwca 2004 r. – w tym m.in. w zakresie udziału powierzchni biologicznie czynnej (sumując powierzchnie zabudowy dwóch budynków na dz. [...]powierzchnia ta przekracza 70%), przeznaczenia terenu pod inwestycję rekreacji indywidualnej, dachu budynku, architektury budynku, nieprzekraczalnej wysokości zabudowy, pokrycia elewacji, miejsc postojowych, obsługi komunikacyjnej, ponadto inwestor legitymuje się pozwoleniem na badania archeologiczne wydanym przez Łódzkiego Konserwatora Zabytków w związku ze znajdującym się na terenie [...]stanowiskiem archeologicznym. Zdaniem Sądu, inwestycja spełnia warunki techniczne określone w rozporządzeniu WT. Budynek ma być usytuowany w odległości co najmniej 5 m od granicy działek sąsiednich tj. zgodnie z § 12 rozporządzenia WT. Instalacje w postaci studni i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe spełniają warunki odległościowe od granicy działki skarżących zawarte w § 31 ust. 1 pkt 1 (studnie) i § 36 ust. 2 pkt 2 (zbiornik bezodpływowy) rozporządzenia WT. Odległość zbiornika na gaz odpowiada przepisowi § 179 rozporządzenia WT. Planowana inwestycja spełnia też warunki ppoż. – nawet jeśli uznać, że na działce powstanie drugi budynek to i tak odległość między nimi przekracza 8 m, co jest zgodne § 271 ust. 1 rozporządzenia WT. Planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej przez dz. [...] (drogę wewnętrzną), a ponadto ma zapewnione media (instalację elektroenergetyczną, wodociągową, gazową oraz kanalizację – zbiornik bezodpływowy). Odprowadzenie wód opadowych przewidziano na teren działki inwestora. Wprawdzie w załączonym do akt administracyjnych projekcie budowlanym brak jest informacji o spełnieniu warunków z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia WT, niemniej jednak z uwagi na brak zabudowy na terenach sąsiednich warunki te należy uznać za spełnione. Przesłanki te mogą mieć bowiem zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy (por. wyrok NSA z 19 marca 2026 r., II OSK 1136/25, LEX nr 4090598, CBOSA). Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zamiaru realizacji przez inwestora osiedla domków jednorodzinnych zamiast zabudowy rekreacji indywidualnej, należy stwierdzić, że jest on o tyle nieskuteczny, że przepisy prawa nie przewidują ściśle określonych warunków, jakie spełniać ma zabudowa rekreacji indywidulanej, czy też letniskowa. Podobnie obowiązujący na tym terenie m.p.z.p. również takich warunków nie przewiduje. Określa jedynie jakie warunki ma generalnie spełniać zabudowa realizowana na tym terenie (§ 53) i te warunki planowana inwestycja spełnia. Podobnie przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują charakterystycznych cech dla zabudowy rekreacji indywidualnej czy letniskowej określając jedynie kiedy zabudowa rekreacji indywidualnej wymaga zgłoszenia, a kiedy pozwolenia na budowę (m.in. ze względu na powierzchnię zabudowy - art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane). Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej, na podstawie danych z akt administracyjnych sprawy nie sposób także uznać, aby w sprawie inwestor dążył do realizacji tzw. salami slicing tj. "dzielenia inwestycji", tak aby ominąć konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Choć z treści promesy wydanej przez PGE, zalegającej w aktach administracyjnych, wynika, że została wydana dla 10 domów jednorodzinnych, to już sama powierzchnia wszystkich działek, na których zrealizowana ma być ta inwestycja tj. dz. [...],[...], [...], [...] [...] nie przekracza 1 ha, przy czym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1838 ze zm.) zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: – 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, – 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. W ocenie Sądu planowana inwestycja nie pozbawia ponadto nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej, mediów, nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Nie jest także zasadny zarzut skarżących, wedle którego planowana inwestycja narusza prawo skarżących do realizacji przydomowej biologicznej oczyszczalni ścieków z przewodami rozsączającymi lub szamba betonowego na dz. [...]. Organy oceniając projekt budowlany uwzględniły bowiem zastany stan faktyczny, w którym taka przydomowa oczyszczalnia/szambo betonowe nie zostały zrealizowane (por. wyrok NSA z 1 lutego 2012 r., II OSK 2181/10, LEX nr 1426708, CBOSA). Rację ma też organ administracji, że planowana inwestycja nie uniemożliwi całkowicie realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków/szamba, a jedynie ograniczy możliwość realizacji tej inwestycji do części działki skarżących, przy czym w sytuacji planowania zabudowy rekreacji indywidualnej/letniskowej zawsze mogą oni również zrealizować podobnie jak inwestor – bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe. Co więcej, rację ma organ, że lokalizacja planowanej oczyszczalni ścieków nie koliduje z planowaną w niniejszej sprawie inwestycją (odległości między tymi obiektami przekraczają 30 m). W ocenie Sądu ma rację Wojewoda, iż pozwolenie na budowę mogło dotyczyć wskazanych przez inwestora poszczególnych budynków, bowiem każdy z tych budynków, z uwagi na zaplanowany dostęp do mediów i drogi publicznej, może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Inwestor przedstawił przy tym projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego przewidzianego na tej działce. W ocenie Sądu, skarżący mieli zapewniony pełny dostęp do dokumentacji sprawy na etapie postępowania odwoławczego, a co za tym idzie naruszenie przepisów procesowych w tym zakresie zostało de facto konwalidowane. W ocenie Sądu organ II instancji ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych skarżących zwartych w skardze wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), przy czym p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w powołanym art. 106 § 3 p.p.s.a., tj.: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2023 r., II GSK 767/22, LEX nr 3512263, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie powstały jednak, zdaniem Sądu, istotne wątpliwości, które powodowałyby konieczność przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżących dowodów z dokumentów. Sąd podkreśla, że z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wniosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2023 r., II OSK 202/20, LEX nr 3517159, CBOSA). Reasumując stwierdzić należy więc, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. IB