II SA/Łd 784/25

Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 września 2025 roku znak: SKO.4114.153.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. J., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] wynagrodzenie w kwocie 480 (czterysta osiemdziesiąt) PLN, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. lp

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 16 września 2025 r., nr SKO.4114.153.2025 - na podstawie art. 134 w związku z art. 1 pkt 1 i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." - stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. K. od pisma Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r., znak SOCII.5111.071100.2021.005679.WEZ.300.211.2025 stanowiącego odpowiedź na pismo A. K. o przywrócenie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem – M. K. Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta Łodzi pismem z dnia 31 lipca 2025 r. udzielił A. K. odpowiedzi na jej pismo z dnia 8 lipca 2025 r. zawierające prośbę o przywrócenie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem – M. K., wyjaśniając tryb postępowania w sprawie o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Pismem opatrzonym datą 18 sierpnia 2025 r., złożonym w organie w dniu 8 września 2025 r. A. K. wniosła odwołanie m.in. od ww. pisma Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r., kwestionując uznanie za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres od 14 lutego 2023 r. do 31 marca 2025 r. i konieczność dochodzenia jego zwrotu wraz z odsetkami. W uzasadnieniu pisma jego autorka szeroko argumentowała przyjęte stanowisko i wniosła o odstąpienie od zwrotu przedmiotowego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazanym na wstępie postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 104 k.p.a.). Treść art. 104 k.p.a. wskazuje zatem na decyzję administracyjną jako podstawową formę rozstrzygania spraw, zaznaczając jednocześnie, że sprawy te mogą być załatwiane w innej formie. Nie każdy jednak akt administracyjny będzie uznany za decyzję administracyjną, w rozumieniu k.p.a. Decyzjami nazwane będą tylko te akty, które wydawane są w trybie k.p.a. i odpowiadają wymogom co do ich formy, określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Odwołanie jest środkiem zmierzającym do kontroli decyzji wydawanych przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym. Warunkiem koniecznym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy z odwołania przez organ odwoławczy jest wydanie przez organ I instancji decyzji administracyjnej, jej skuteczne doręczenie stronie oraz skuteczne wniesienie środka odwoławczego. Postępowanie odwoławcze wedle reguł obowiązujących w k.p.a. obejmuje proces trójfazowy. Na fazę pierwszą składają się czynności wstępne, tj. badanie odwołania pod względem formalnym. Drugą fazę stanowi rozpoznanie odwołania pod względem merytorycznym. Ostatnia (trzecia) faza to wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze. Przepis art. 134 k.p.a. może znaleźć zastosowanie jedynie w pierwszej fazie postępowania odwoławczego, obejmującej wyłącznie czynności wstępne. Przypadki, kiedy w fazie wstępnej postępowania odwoławczego, tj. badania dopuszczalności odwołania można przyjąć, iż jest ono niedopuszczalne na podstawie art. 134 k.p.a. i tym samym są powody do wydania, w oparciu o powołany przepis, stosownego postanowienia obejmują sytuacje niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania może zachodzić z przyczyn przedmiotowych np. kiedy wystąpi brak przedmiotu zaskarżenia w ogóle lub w formie decyzji, wyłączenia w konkretnym przypadku przez przepisy prawne możliwości zaskarżania decyzji w toku instancji, ewentualnie kiedy zaskarżona czynność organu nie będzie decyzją w konwencjonalnym znaczeniu lecz czynnością materialno-techniczną. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych zachodzić może np. w razie wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych, wniesienia odwołania przez podmiot działający na prawach strony (np. organizację społeczną), który nie brał udziału w postępowaniu. Jak wskazało Kolegium, A. K. wniosła odwołanie od pisma z dnia 31 lipca 2025 r., którym Prezydent Miasta Łodzi udzielił odpowiedzi na jej pismo z dnia 8 lipca 2025 r., zawierające prośbę o przywrócenie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem. Rzeczone pismo - jak napisało Kolegium - nie jest decyzją administracyjną i brak jest zatem przedmiotu postępowania odwoławczego, co skutkować musi niedopuszczalnością złożonego odwołania od czynności materialno-technicznej. Wobec braku przedmiotu postępowania odwoławczego Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze A. K. wskazała, że nie rozumie dlaczego jej syn utracił prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji kiedy cały czas legitymuje się odpowiednim orzeczeniem o niepełnosprawności, niezależnie od pobytu skarżącej w zakładzie karnym. Syn w czasie pobytu skarżącej w zakładzie karnym przebywał pod opieką babci, z powodu swoich schorzeń nie mógł pozostać sam, a nadal potrzebował pieniędzy do życia. Strona nie miała świadomości tego, że świadczenie pielęgnacyjne nie należało się jej synowi w czasie gdy ona przebywała w zakładzie karnym. Strona, jak wskazała, nigdy nie została pouczona o tym, że nie przysługiwało jej prawo do świadczenia w razie pobytu w zakładzie karnym i z tego powodu organ powinien - na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. - decyzję autokontrolną uchylając decyzję i wydając nową lub uchylając decyzję i umarzając postępowanie, o co strona wnosi. Strona aktualnie nie pobiera żadnego świadczenia rodzinnego na syna, dlatego rodzina znajduje się w bardzo złej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącej wyznaczony z urzędu, w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. wskazała, że popiera skargę na decyzję (powinno być postanowienie) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 września 2025 r., nr SKO.4114.153.2025 w całości, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 w związku z art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie i błędne uznanie, że pismo Prezydenta Miasta z dnia 31 lipca 2025 r. nie stanowi decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na syna, które zostało wszczęte na wniosek A. K. z dnia 8 lipca 2025 r., tj. zanim decyzja o uznaniu za nienależne i obowiązku zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 14 lutego 2023 r. do 31 marca 2025 r. została wydana. Pełnomocnik wniosła zatem o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, powiększonych o należny podatek od towarów i usług oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Zaskarżone postanowienie - jak wskazała pełnomocnik - dotyczy odwołania od pisma Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r., w którym organ ten zakończył sprawę zainicjowaną pismem skarżącej z dnia 8 lipca 2025 r. Skarżąca jest beneficjentem świadczeń wypłacanych przez Centrum Świadczeń Socjalnych za okres co najmniej od 1 stycznia 2021 r. (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 23 kwietnia 2021 r.). Świadczenie pielęgnacyjne (wspierające) przyznane zostało skarżącej do dnia 31 marca 2025 r. W związku z upływem okresu na jaki przyznano jej ww. świadczenie, złożyła wniosek o jego przyznanie na kolejny okres. Na dzień składania tego wniosku wobec skarżącej nie została jeszcze wydana decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne i obowiązku zwrotu wcześniej wypłaconych świadczeń. Z tego względu stwierdzono, że wniosek skarżącej z dnia 8 lipca 2025 r. zainicjował postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Postępowanie takie powinno zakończyć się wydaniem decyzji merytorycznej albo umorzeniem postępowania, jeżeli organ stwierdzi, że brak jest sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania, albowiem powszechnie przyjęto w doktrynie i orzecznictwie domniemanie działania i załatwiania sprawy przez organ w formie decyzji, tj. formie najbardziej gwarantującej ochronę praw strony. Każde z powyższych rozstrzygnięć, czy to merytorycznie kończące sprawę czy tylko formalnie, musi zachować formę decyzji administracyjnej, od której przysługują określone środki zaskarżenia, co do zasady - odwołanie. Zdaniem pełnomocnik, charakter sprawy pozwolił na przyjęcie jej do rozpoznania w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej, że Prezydent Miasta w zaskarżonym piśmie wprost powołał przepis art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U.2023.1429 ze zm.), dalej jako: "u.ś.w.", który mógłby być podstawą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyby nie została wydana decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 29 lipca 2025 r. o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia od 14 lutego 2023 r. do 31 marca 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi wprost wskazał w zaskarżonym akcie, że w związku z wydaniem decyzji z dnia 29 lipca 2025 r. A. K. utraciła prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego na tzw. starych zasadach, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Nie można jednak pominąć faktu, że postępowanie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zostało złożone zanim została wydana decyzja o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia, a więc w dniu składania wniosku istniała podstawa materialnoprawna do przyznania skarżącej żądanego świadczenia. Jeżeli zaś podstawa ta odpadła w toku postępowania, organ właściwy do załatwienia sprawy powinien wydać ewentualnie decyzję umarzającą postępowanie w trybie art. 105 § 1 k.p.a., skoro stało się ono bezprzedmiotowe. Jednakże Prezydent Miasta zdecydował się odmówić przyznania skarżącej świadczenia twierdząc, że "nie ma możliwości (...), aby przychylić się do Pani prośby", wyjaśniając uprzednio stan faktyczny i prawny sprawy. Organ odwoławczy nie rozważył należycie sprawy i nie dostrzegł, że przed organem zawisła sprawa administracyjna, a zaskarżony akt ma cechy decyzji, ponieważ zawiera oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. W konsekwencji - zdaniem pełnomocnik - Kolegium wadliwie zastosowało art. 134 k.p.a. stwierdzając niedopuszczalność odwołania, zamiast przyjąć odwołanie od decyzji i rozpoznać je merytorycznie w II instancji. Końcowo pełnomocnik napisała, że pismo Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r. zawiera jedynie informację o możliwości wystąpienia z wnioskiem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, lecz nie wskazano, czy i w jakim trybie służy skarżącej odwołanie od decyzji oraz nie zawarto pouczenia o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania (art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a.). Jednakże brak pouczenia nie powoduje nieistnienia decyzji, lecz zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie, którym jest także jego brak, nie może szkodzić stronie. Skoro Prezydent Miasta nie pouczył skarżącej o prawie do wniesienia odwołania, jak i trybie, sposobach i terminie do jego wniesienia, w tym nie wskazał adresu do doręczeń elektronicznych, ani elektronicznej skrzynki podawczej na platformie ePUAP, naruszając art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a., to uznać należy, że brak pełnego pouczenia nie może wywołać dla strony negatywnego skutku procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 września 2025 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej od pisma Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r. W przywołanym piśmie Prezydent Miasta Łodzi udzielił skarżącej odpowiedzi na jej pismo z dnia 8 lipca 2025 r. Skarżąca w ww. piśmie wniosła o "przywrócenie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego na syna M. K., ponieważ nie mam z czego żyć z synem". Stosownie do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym ma obowiązek dokonać ustaleń, czy wniesione odwołanie jest dopuszczalne. W przypadku ustalenia, że odwołanie nie przysługuje, obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie w formie postanowienia jego niedopuszczalności, co nie pozwala na przystąpienie przez organ do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Przy czym niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne m.in. jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego (a więc pomimo, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a jest np. aktem prawa miejscowego, czy też czynnością cywilnoprawną albo stanowi czynność materialno-techniczną (vide: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 600). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu uznało, że w niniejszej sprawie nie występuje przedmiot zaskarżenia, a tym samym, że zachodzi niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Powyższe stanowisko nie zostało poprzedzone należytą analizą stanu faktycznego i prawnego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło Kolegium co najmniej do przedwczesnych wniosków. Strona składając wniosek do organu administracji publicznej ma prawo oczekiwać władczego rozstrzygnięcia, które następuje w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia, kończących sprawę w danej instancji. Organ jest zobowiązany do załatwienia sprawy, co oznacza merytoryczne rozpoznanie wniosku, a nie tylko udzielenie informacji o braku możliwości jego uwzględnienia. Z treści art. 104 k.p.a. wynika, że organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. Decyzję, czy postanowienie należy odróżniać od innych czynności, które są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej. Do oświadczeń wiedzy należą niewątpliwie udzielane przez organ informacje o stanie faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej. Udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu woli organu skierowanej na wywołanie określonych skutków prawnych. W stanie faktycznym sprawy, w dniu złożenia przez skarżącą pisma z dnia 8 lipca 2025 r. w obrocie prawnym pozostawała decyzja Prezydent Miasta Łodzi z dnia 23 kwietnia 2021 r., znak: SOCII.5111.071100.2021.005679.000002.2021 (zmieniona decyzjami Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 listopada 2021 r., znak: SOCII.5111.071100.2021.005679.000005.2021, z dnia 28 grudnia 2022 r., znak: SOCII.5111.071100.2021.005679.000004.2022, z dnia 19 grudnia 2023 r., znak: SOCII.5111.071100.2021.005679.000003.2023 oraz decyzją z dnia 6 marca 2025 r., znak: SOCII.5111.071100.2021.005679.000002.2025) przyznająca skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 marca 2025 r., tj. do dnia ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jej syna – M. K. Powyższa okoliczność implikuje w sprawie istotne konsekwencje. Mając bowiem na uwadze, iż w dacie złożenia przez skarżącą ww. pisma, tj. 8 lipca 2025 r. miała ona przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 63 ust. 2 i 3 u.ś.w. Regulacje te stanowią, iż w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, a osoby, którym przed dniem wejścia w życie u.ś.w. albo od dnia wejścia w życie u.ś.w., na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem art. 63 ust. 3 i 4 u.ś.w. Z kolei ww. ust. 3 stanowi, iż osoby, o których mowa powyżej zachowują prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania tegoż prawa jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Powyższa regulacja wskazuje, iż okolicznościach badanej sprawy zachodziły podstawy do rozpoznania wniosku strony w formie władczego rozstrzygnięcia organu administracji. Konieczności władczego rozstrzygnięcia ww. wniosku nie podważa skierowanie do skarżącej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 29 lipca 2025 r. orzekającej o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem – M. K. za okres od 14 lutego 2023 r. do 31 marca 2025 r. oraz o zwrocie nienależnie pobranego ww. świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ulega wątpliwości, że fakt wydania w dniu 29 lipca 2025 r. przez organ I instancji decyzji wywierał skutki w zakresie oceny, czy w sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 63 ust. 2 i ust. 3 u.ś.w. Strona miała zatem prawo oczekiwać od organu władczego rozstrzygnięcia o zasadności jej wniosku. Organ I instancji od tej oceny się uchylił przez skierowanie do strony jedynie pisma informującego o możliwości ubiegania się o świadczenie wspierające i odmawiającego tym samym przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Utrwalone pozostaje stanowisko, iż decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest wadliwa. Tym niemniej zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby zawierało ono wszystkie składniki decyzji przewidziane w tym przepisie (vide: wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., SA 791/81, ONSA 1981/2/91). Za decyzję administracyjną uznaje się bowiem również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygające w sprawie i podpis upoważnionego pracownika (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982/9/169, z glosą J.Borkowskiego). Przekonywujące jest także zapatrywanie, iż w wypadkach spornych należy przyjąć domniemanie, iż takie rozstrzygnięcie jest decyzją, albowiem taka forma zwiększa m.in. sferę ochrony prawnej przyznanej obywatelom (vide: wyrok SN z dnia 28 listopada 1990 r., III ARN 30/90, OSP 1991/7/171, z glosą W.Tarasa; wyrok NSA z dnia 30 lipca 1982 r., I SA 547/82; wyrok NSA z dnia 4 lipca 1997 r., I SA/Kr 88/97, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze, iż pismo Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r., od którego skarżąca wniosła odwołanie, zawiera ww. niezbędne do tego aby uznać je za decyzję administracyjną odmawiającą przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego, stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonym postanowieniu w zakresie niedopuszczalności odwołania nie zasługuje na uwzględnienie, jako naruszające art. 134 k.p.a. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy zobowiązany będzie ponownie poddać analizie wniesione przez stronę odwołanie z uwzględnieniem powyższej oceny prawnej, dążąc do zapewnienia poszanowania zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), jak i zapewnienia stronie prawa do odwołania (art. 127 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie 1. wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnik z urzędu za pomoc prawną udzieloną skarżącej postanowiono w punkcie 2. wyroku na mocy § 3, § 4 ust. 3 i § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2026.136) oraz art. 250 § 1 p.p.s.a. lp