II SA/Łd 77/26

Dnia 15 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 roku sprawy ze skarg A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. oraz B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na uchwałę Rady Miasta Zgierza z dnia 9 lutego 2022 roku nr XLIV/583/2022 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza dla terenów przemysłowych, położonych w rejonie ulicy Konstantynowskiej – Zachód 1. stwierdza nieważność § 9 pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "istniejących w dniu wejścia w życie planu"; 2. stwierdza nieważność § 9 pkt 5 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "istniejących w dniu wejścia w życie planu"; 3. stwierdza nieważność § 22 ust. 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały w całości; 4. oddala skargi w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Rady Miasta Zgierza na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 6. zasądza od Rady Miasta Zgierza na rzecz skarżącej B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Pismem z dnia 6 czerwca 2022 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła skargę na Uchwałę Nr XLIV/583/2022 Rady Miasta Zgierza z dnia 9 lutego 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza dla terenów przemysłowych, położonych w rejonie ulicy Konstantynowskiej – Zachód (dalej również jako: "plan", "plan miejscowy", "uchwała", lub "m.p.z.p."), która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 22 marca 2022 r. pod poz. 1532, zaskarżając uchwałę w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 503, dalej również jako: "u.p.z.p.") w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w toku procedury planistycznej prawa własności przysługującego skarżącej oraz ustalenie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy bez wyważenia interesu prywatnego, co skutkowało ustaleniem wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy na poziomie drastycznie niższym aniżeli ustalony w obowiązującym na tym terenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza, wprowadzonym uchwałą nr XI/120/15 Rady Miasta Zgierza z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza w granicach administracyjnych miasta Zgierza (dalej również jako: "Studium") - ze wskaźnika "nie przekracza 60%" do "nie większa niż 10%" - w sytuacji kiedy taka zmiana stanowi zbyt daleko idącą i naruszającą zasadę proporcjonalności ingerencję w prawo własności skarżącej i jawi się jako nadużycie władztwa planistycznego gminy, zwłaszcza w sytuacji, kiedy skarżąca od lat świadczy na rzecz Miasta Zgierza usługi w zakresie odbioru odpadów i zamierzona przez skarżącą inwestycja w tym przedmiocie ma na celu przede wszystkim usprawnienie tego procesu z pożytkiem dla mieszkańców Miasta Zgierza, 2) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego ustalenia Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w zakresie w jakim w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 10P, z przeznaczeniem: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, obiekty i instalacje związane z gospodarowaniem odpadami innymi niż niebezpieczne, na którym dopuszczalny wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi (nie większy niż) 10%, w sytuacji kiedy obowiązujące w momencie podejmowania Uchwały Studium uwzględniało dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, obejmując działkę skarżącej w ramach obszaru oznaczonego symbolem 26/P, z przeznaczeniem: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, na którym dopuszczono elementy zagospodarowania związane z obsługą techniczną i komunalną miasta, w tym związane z segregacją i przetwarzaniem odpadów, gdzie wskaźnik dopuszczalnej powierzchnia zabudowy wynosił (nie powinien przekraczać) 60% - które to naruszenia doprowadziły w konsekwencji do naruszenia prawa skarżącej do swobodnego realizowania uprawnień właścicielskich przysługujących względem ww. nieruchomości - poprzez drastyczne i niczym nie uzasadnione ograniczenie możliwości zabudowy tej nieruchomości. W konsekwencji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała nie może być wykonywana oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wskazała m.in., iż jest właścicielem nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], oznaczonej nr ewid. gruntów [...], [...], i [...] obręb [...]. Spółka prowadzi działalność gospodarczą, której przeważającym przedmiotem jest zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne. Skarżąca dokonała zakupu ww. nieruchomości w 2020 r. z zamiarem jej przeznaczenia na poszerzenie zakresu dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż dotychczas wykorzystywana na ten cel nieruchomość przestała być wystarczającą pod względem wolnej przestrzeni, a także m.in. celem jej zagospodarowania na potrzeby realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji przeładunkowej odpadów innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i towarzyszącą. Na moment zakupu, zgodnie z obowiązującym wówczas studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zgierza, ww. nieruchomość znajdowała się na obszarze jednostki ewidencyjnej oznaczonej symbolem 26/P, z przeznaczeniem: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, na którym dopuszczono elementy zagospodarowania związane z obsługą techniczną i komunalną miasta, w tym związane z segregacją i przetwarzaniem odpadów, gdzie wskaźnik dopuszczalnej maksymalnej powierzchni zabudowy wynosił do 60%. Powyższe parametry zagospodarowania nieruchomości były kluczowe przy wyborze gruntu pod realizację wspomnianej wyżej inwestycji planowanej przez skarżącą. Rzeczona inwestycja ma na celu usprawnienie usług odbioru odpadów komunalnych, oferowanych przez skarżącą na rzecz miasta Zgierza, a więc mieszczących się w przeznaczeniu planistycznym określonym w Studium. Mimo tego, zgodnie z kwestionowanym planem miejscowym, nieruchomość skarżącej znalazła się w obszarze jednostki ewidencyjnej oznaczonej symbolem 10P z przeznaczeniem: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, obiekty i instalacje związane z gospodarowaniem odpadami innymi niż niebezpieczne, na którym dopuszczalny wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy wynosi do 10%. Skarżąca podkreśliła, iż ustalenia planu miejscowego są sprzeczne z ustaleniami Studium, obowiązującego w chwili uchwalenia planu. Zmieniony został bowiem w sposób drastyczny wskaźnik dopuszczalnej maksymalnej powierzchni zabudowy - ze wskaźnika "nie przekracza 60%" do "nie większa niż 10%" bez jednoczesnej zmiany innych parametrów zagospodarowania danego obszaru, która to zmiana byłaby uzasadnieniem dla ograniczenia powierzchni możliwej zabudowy. Doszło zatem do bezprawnego ograniczenia uprawnień właścicielskich skarżącej w stosunku do tej nieruchomości i możliwości swobodnego zarządzania nieruchomością, jak również uniemożliwiono skarżącej realizację planowanej wcześniej inwestycji, która miała służyć przede wszystkim miastu Zgierz i usprawnić segregację odpadów innych niż niebezpieczne, bez jakiegokolwiek należytego uzasadnienia. W ocenie skarżącej organ całkowicie zignorował płynący z art. ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. obowiązek uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a więc w szczególności w procedurze planistycznej) prawa własności. Natomiast władztwo planistyczne gminy nie jest władztwem nieograniczonym, a ewentualne ograniczenie praw właścicieli nieruchomości, których dana uchwała planistyczna dotyczy, musi miesić się w granicach wyznaczonych tzw. zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Granice te nie zostały w niniejszej sprawie zachowane. Szczególnie że za zmianą wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zabudowy nie przemawiały w żadnym razie kwestie środowiskowe, bowiem już w Studium dopuszczono wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy na poziomie nieprzekraczającym 60 %. Nie wiadomo zatem z jakich powodów, nie zmieniając kategorii zagospodarowania obszaru, organ w sposób tak daleko idący ograniczył wskaźnik dopuszczalnej maksymalnej powierzchni zabudowy do 10%. Obecnie skarżąca ma możliwość zabudowania ok. 1000 m2 powierzchni jej nieruchomości, co jest nieadekwatne do potrzeb. Ustalenie dopuszczalności zabudowy na powierzchni maksymalnie do 10% powierzchni działki uniemożliwia całkowicie zaawansowaną technologicznie i nowoczesną gospodarkę odpadami. Dlatego też, zdaniem skarżącej, organ dopuścił się rażącego naruszenia obowiązku zachowania zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zgierza, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Zgierza, wniosła o oddalenie skargi, wskazując m.in., iż kontrolowana uchwała wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych została przedstawiona Wojewodzie Łódzkiemu w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. Wojewoda w ustawowym czasie nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego. Jednocześnie, w ocenie organu, podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, gmina waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Interes prywatny został uwzględniony w szerokim zakresie, w szczególności poprzez uwzględnienie obecnego zagospodarowania terenów i wniosków o zmianę ich przeznaczenia. W ramach terenu 1IT przeznaczonego pod tereny gospodarki komunalnej miasta, w tym bazy techniczne, magazyny, wyznaczono odrębny teren oznaczony symbolem 10P, dla którego w zakresie przeznaczenia terenu ustalono przeznaczenie: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, obiekty i instalacje związane z gospodarowaniem odpadami innymi niż niebezpieczne. Wyznaczenie jednostki 10P z terenu 1IT miało na celu konkretne wskazanie, a przez to zawężenie terenu, na którym można prowadzić gospodarowanie odpadami innymi niż niebezpieczne w ramach gospodarki komunalnej. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określone zostały zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, m.in. powierzchnia zabudowy nie większa niż 10% powierzchni działki budowlanej. Ustalając ww. wskaźniki, analizowane były ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza oraz informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji przeładunkowej odpadów innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] w Z., złożonej przez skarżącą wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia. W ramach przedmiotowej inwestycji planowane do realizacji były specjalne boksy, waga oraz budynek socjalny. W ocenie organu planowane boksy nie stanowią budynku w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, zatem określony w planie miejscowym parametr ograniczający powierzchnię zabudowy nie znajduje dla nich zastosowania. Organ podkreślił również, iż nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p., a uchwalony plan miejscowy jest zgodny z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza. Zgodnie z zapisami Studium wyraża ono kierunki polityki przestrzennej miasta, nie jest jednak ścisłym przesądzeniem o granicach zainwestowania i użytkowania terenów. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został sporządzony zgodnie z zapisami Studium oraz przepisami odrębnymi, został zaopiniowany i uzgodniony przez wymagane przepisami organy i instytucje i zgodnie z art. 20 u.p.z.p., został uchwalony przez Radę Miasta Zgierza po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium. Aktualnie obowiązująca treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wymaga, aby studium i plan miejscowy zawierały identyczne ustalenia. Użyty w ww. przepisie zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy, aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Jednocześnie przyjmuje się, że zgodność planu miejscowego ze studium nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu miejscowego. Ponadto skarżąca miała wielokrotnie możliwość zapoznania się z projektem planu miejscowego podczas jego wyłożenia do publicznego wglądu, jednak na żadnym etapie procedury nie składała zastrzeżeń, co do rozwiązań przyjętych w projekcie planu. Z uwagi na powyższe okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi. Sprawa ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 578/22. Skargę na powyższą uchwałę wniosła również B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając ją w części tj.: 1) § 9 pkt 1 m.p.z.p. oraz § 23 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. w zw. z § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p.; 2) § 9 pkt 3 m.p.z.p. w zw. z § 9 pkt 2 oraz § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. - w części, w której § 9 pkt 3 m.p.z.p. potencjalnie ogranicza prawo rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji, zaliczanych do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - wprowadzając dopuszczalność takiej rozbudowy lub przebudowy wyłącznie dla obiektów i instalacji istniejących w dniu wejścia w życie planu; 3) § 9 pkt 5 m.p.z.p. w zw. z § 9 pkt 4 m.p.z.p. - w części, w której § 9 pkt 5 m.p.z.p.: a) potencjalnie ogranicza prawo rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami - wprowadzając dopuszczalność takiej rozbudowy lub przebudowy wyłącznie dla obiektów i instalacji istniejących w dniu wejścia wżycie planu; b) posługuje się niejasnymi pojęciami tego samego rodzaju przedsięwzięć oraz tego samego rodzaju odpadów. Jednocześnie skarżąca B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. zarzuciła zaskarżonej uchwale: 1. w odniesieniu do § 9 pkt 1 m.p.z.p. oraz § 23 ust 5 pkt 2 m.p.z.p. w zw. z § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. - naruszenie: a) art. 248 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (wówczas t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm., dalej również jako: "p.o.ś.") poprzez ujęcie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonych w przepisach odrębnych - podczas gdy przepisy art 248 i następne p.o.ś. pojęcie zakładu o zwiększonym i o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej wprowadzają wyłącznie w celu nałożenia obowiązków technicznoprawnych na prowadzącego taki zakład, jednocześnie wskazując, iż okoliczność uzyskania takiego statusu następuje ex lege i pociąga za sobą określone następstwa (w postaci m.in. obowiązku zgłoszenia do PSP, sporządzenia programu zapobiegania awariom, wdrożenia systemu zarządzania bezpieczeństwem, opracowania raportu o bezpieczeństwie, opracowania planu ratowniczego etc.), zaś uzyskanie ale i utrata statusu takiego zakładu następuje bez ingerencji jakichkolwiek organów, nadto zaś żaden przepis p.o.ś. nie zabrania uzyskiwania takiego statusu, ani też nie uzależnia jego uzyskania od decyzji jakiegokolwiek organu, a to z uwagi na fakt, iż ww. przepisy p.o.ś. mają charakter wyłącznie kwalifikacyjny, służąc wyłącznie do nakładania ex lege obowiązków na podmiot, który w trakcie swojej działalności zaczyna spełniać przesłanki uznania za taki zakład, a nie do zakazywania uzyskania takiego statusu (wobec czego w istocie niemożliwe jest zakazywanie uzyskania takiego statusu, gdyż byłoby to sprzeczne z ratio legis wprowadzenia związanych z tym obowiązków); b) art. 32 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p. i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa oraz równej ochrony własności polegające na wprowadzeniu zakazu realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonych w przepisach odrębnych względem działki skarżącego, oznaczonej w treści m.p.z.p. jako 1P/U, podczas gdy m.in. sąsiadująca działka oznaczona w treści m.p.z.p. jako 2P/U uzyskała w § 23 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. odstępstwo zezwalające na realizację takiego zakładu i to w warunkach w których: 1) sąsiadujące działki znajdują się na tym samym obszarze przemysłowym przy ul. [...] w Z., 2) przeznaczenie sąsiadujących działek jest identyczne i obejmuje lokalizację zakładów przemysłowych, 3) nie zachodzi żadna podstawa dla zróżnicowania prawa własności podmiotu władającego działką oznaczoną jako 2P/U względem skarżącego, władającego działką oznaczoną jako 1P/U - zaś takie zróżnicowane potraktowanie dwóch sąsiadujących ze sobą działek prowadzi do całkowicie nieuzasadnionej dyskryminacji w sposobie wykonywania prawa własności, gdyż w zakresie działki skarżącego niesie za sobą ryzyko znaczącego utrudnienia prowadzenia przezeń zamierzonej działalności; nadto tak zróżnicowane potraktowanie dwóch sąsiadujących ze sobą działek bez wskazania żadnego uzasadnienia dla takiego zróżnicowania pozwala na stwierdzenie, iż zróżnicowanie to ma charakter całkowicie arbitralny i nie znajduje poparcia w rzetelnym wyważeniu interesu publicznego i prywatnego, c) art. 31 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p. i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i wprowadzenie zakazu realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonych w przepisach odrębnych wobec działki skarżącego, podczas gdy w tym samym obszarze organ nie widział żadnych przeciwwskazań dla dopuszczenia nie tylko przebudowy czy rozbudowy już istniejących, ale także lokalizacji (jak należy przypuszczać - nowych, nieistniejących jeszcze) zakładów o takim charakterze na działce sąsiadującej względem działki skarżącego, a oznaczonej w m.p.z.p. jako 2P/U, co dowodzi iż wprowadzony zakaz realizacji ww. zakładów nie został poprzedzony analizą zasadności jego wprowadzenia na poszczególnych obszarach i tym samym nie sposób przyjąć, że spełnia wymóg zachowania zasady proporcjonalności, gdyż w innym (acz tożsamym jakościowo) przypadku działki 2 P/U prawodawca lokalny zakaz taki uznał za całkowicie zbędny; - a w konsekwencji powyższych: d) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady stosowania wyważenia interesów przy wykonywaniu władztwa planistycznego i błędną ocenę oraz nieprawidłowe wyważenie interesu publicznego i prywatnego i wprowadzenie zakazu realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonych w przepisach odrębnych w sytuacji, w której z uzasadnienia ani z treści m.p.z.p. nie sposób wyczytać przesłanek z zakresu interesu publicznego, jakimi kierował się organ wprowadzając taki zakaz, zaś zakaz ten ewidentnie stoi w sprzeczności tak z interesem prywatnym (rozumianym jako prawo skarżącego do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia), e) art. 15 u.p.z.p. poprzez całkowity brak odniesienia się w treści uzasadnienia projektu m.p.z.p. do powyższych kwestii, w tym w szczególności do kwestii uwzględnienia zasady proporcjonalności w procesie planistycznym, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji, w której sporządzona Prognoza oddziaływania na środowisko uznaje za poprawną sytuację dopuszczenia na obszarach oznaczonych symbolem P/U lokalizowania realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonych w przepisach odrębnych, a więc w istocie uznaje za poprawny pod kątem wymogów ochrony środowiska stan nawet bardziej liberalny, aniżeli ostatecznie odzwierciedlony w treści m.p.z.p. (które takich lokalizacji zabrania); a nadto także: f) art. 2 Konstytucji RP oraz § 6, 10 w zw. z § 143 oraz § 147 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" (wówczas t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283 ze zm., dalej również jako: "ZTP") poprzez posłużenie się nader niejasnym sformułowaniem "zakazu realizacji zakładów o ryzyku awarii przemysłowej", podczas gdy w dalszej treści przepisu § 9 m.p.z.p. prawodawca posługuje się sformułowaniami: "zakazu lokalizowania przedsięwzięć" (por. § 9 pkt 2 i 4 m.p.z.p.) oraz "dopuszczenia przebudowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i instalacji" (por. § 9 pkt 3 i 5 mpzp), a następnie pojęciem "lokalizacji jako rozbudowy zakładów" (por. § 23 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p.) - co prowadzi do całkowitego chaosu znaczeniowego i niejasności zredagowanego tekstu prawnego, a w konsekwencji wręcz do niemożliwości wykładni stosowanych w niejasnej do siebie relacji pojęć: lokalizowania, przebudowy lub rozbudowy oraz lokalizacji jako rozbudowy, co z kolei w konsekwencji wprowadza tak znaczącą niepewność względem stanu prawnego, która nie może zostać zaakceptowana i musi prowadzić do wyeliminowania tak niejasnych sformułowań z obiegu prawnego; 2. w odniesieniu do § 9 pkt 3 m.p.z.p. w zw. z § 9 pkt 2 oraz § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. - naruszenie: a) art. 2 Konstytucji RP oraz § 6, 10 w zw. z § 143 oraz § 147 ZTP poprzez: rażąco niejasne posługiwanie się nieostrymi pojęciami: "budowy nowych obiektów budowlanych i instalacji", "rozbudowy i przebudowy istniejących w dniu wejścia w życie m.p.z.p. obiektów budowlanych i instalacji - mogących potencjalnie oraz zawsze znacząco oddziaływać na środowisko", przy jednoczesnym posłużeniu się w § 9 pkt 2 m.p.z.p. pojęciem "lokalizowania przedsięwzięć" i jednoczesnym posłużeniu się w § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. pojęciem "dopuszczenia przedsięwzięć - mogących potencjalnie oraz zawsze znacząco oddziaływać na środowisko", a tym samym rażąco niejasne określenie sytuacji prawnej dotyczącej inwestycji skarżącego, która, jak należy wnosić, może być traktowana, jako już zlokalizowana, ale nie została jeszcze ukończona, a więc w praktyce może być uznana za niepodpadającą ani pod pojęcie nowego obiektu, ani lokalizowanego przedsięwzięcia, ani też (jak należy się obawiać) obiektu istniejącego w dniu wejścia w życie m.p.z.p. i w konsekwencji dopuszczenie do sytuacji, gdy niemal identyczny zakres zastosowania przepisów m.p.z.p. regulują cztery całkowicie niejednoznaczne i niejasne względem siebie pojęcia, prowadząc do stanu całkowitej niewiedzy co do dopuszczalności rozbudowy, przebudowy i budowy nowych obiektów lub instalacji w ramach przedsięwzięcia takiego, jak inwestycja skarżącego; - a w przypadku przyjęcia wykładni § 9 pkt 3 m.p.z.p. uznającej niedopuszczalność rozbudowy, przebudowy i budowy nowych obiektów lub instalacji w ramach przedsięwzięcia skarżącego: b) art. 32 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa oraz równej ochrony własności, polegające na wprowadzeniu dyskryminującego dla obiektów budowlanych i instalacji jeszcze nieukończonych zakazu ich rozbudowy i przebudowy wobec równoległego dopuszczenia rozbudowy i przebudowy tylko istniejących w dniu wejścia w życie planu obiektów budowlanych i instalacji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przy jednoczesnym całkowicie niejasnym statusie nowych inwestycji tego rodzaju będących w trakcie realizacji, które z jednej strony mogą być ukończone jako już zlokalizowane (por. § 9 pkt 2 m.p.z.p.), z drugiej zaś całkowicie niejasnym jest status dopuszczalności ich późniejszej przebudowy lub rozbudowy, podczas gdy jeśli wykładnia § 9 pkt 3 m.p.z.p. miałaby prowadzić do wniosku, że dopuszczalna jest przebudowa lub rozbudowa istniejących w dniu wejścia w życie (zrealizowanych) instalacji lub obiektów budowlanych, a niedopuszczalna jest identyczna przebudowa lub rozbudowa obiektów lub instalacji już zlokalizowanych, ale jeszcze nieukończonych (jak w wypadku skarżącego), to nie zachodzą żadne przesłanki dla tak jednostronnego i arbitralnego zróżnicowania sytuacji tego typu inwestycji w świetle m.p.z.p., a zróżnicowanie takie rażąco narusza zasadę równości wobec prawa i tym samym dyskryminujące ogranicza wykonywanie prawa własności; c) art. 31 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasady proporcjonalności polegające na wprowadzeniu nieuzasadnionego zakazu rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji w ramach przedsięwzięcia jeszcze nieukończonego wobec równoległego dopuszczenia rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji wyłącznie w ramach przedsięwzięć istniejących w dniu wejścia w życie planu, a mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co przesądza o tym, iż prawodawca lokalny wprowadził przedmiotowy zakaz arbitralnie, bez żadnego uzasadnienia i bez przestrzegania zasady proporcjonalności, w żadnym miejscu uzasadnienia projektu m.p.z.p. nie wskazując, z jakiego powodu zdecydował się na tego typu zróżnicowanie (tzn. jaki argument przemawia za dopuszczeniem przebudowy lub rozbudowy wyłącznie obiektów budowlanych i instalacji już istniejących z jednoczesną dyskryminacją tych będących dopiero w fazie prac budowlanych), - a w konsekwencji wszystkich powyższych: d) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady wyważenia interesów publicznego i prywatnego przy wykonywaniu władztwa planistycznego i błędną ocenę oraz nieprawidłowe wyważenie interesu publicznego oraz interesów prywatnych i wprowadzenie zbędnego z punktu widzenia interesu publicznego zakazu przebudowy lub rozbudowy takich obiektów budowlanych i instalacji, których realizacja została już rozpoczęta, ale nie została jeszcze ukończona (tj. nieistniejących w dniu wejścia w życie m.p.z.p.), podczas gdy prawodawca lokalny uznał, że nie stoi w sprzeczności z interesem publicznym aprobata dla przebudowy i rozbudowy istniejących w dniu wejścia w życie m.p.z.p. obiektów budowlanych i instalacji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, e) art. 15 u.p.z.p. poprzez całkowity brak odniesienia się w treści uzasadnienia projektu m.p.z.p. do powyższych kwestii, w tym w szczególności do kwestii uwzględnienia zasady proporcjonalności w procesie planistycznym, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji, w której sporządzona Prognoza oddziaływania na środowisko uznaje za poprawną sytuację dopuszczenia na obszarach oznaczonych symbolem P/U lokalizowania przedsięwzięć zarówno mogących zawsze, jak i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc w istocie uznaje za poprawny pod kątem wymogów ochrony środowiska stan nawet bardziej liberalny, aniżeli ostatecznie odzwierciedlony w treści m.p.z.p.; 3. w odniesieniu do § 9 pkt 5 m.p.z.p. w zw. z § 9 pkt 4 m.p.z.p. - naruszenie: a) art. 32 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1,2 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa oraz równej ochrony własności polegające na wprowadzeniu dyskryminującego dla obiektów budowlanych i instalacji już realizowanych, ale jeszcze nieukończonych zakazu ich rozbudowy i przebudowy wobec równoległego dopuszczenia rozbudowy i przebudowy tylko istniejących w dniu wejścia w życie planu obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami podczas gdy nie zachodzą żadne przesłanki dla tak jednostronnego i arbitralnego zróżnicowania sytuacji tego typu inwestycji w świetle m.p.z.p., a zróżnicowanie takie rażąco narusza zasadę równości wobec prawa, i wprowadza dyskryminujące ograniczenia w wykonywaniu własności; b) art. 31 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasady proporcjonalności polegające na wprowadzeniu nieuzasadnionego zakazu rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji jeszcze nieukończonych wobec równoległego dopuszczenia rozbudowy i przebudowy tylko istniejących w dniu wejścia w życie planu obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami, co przesądza o tym, iż prawodawca lokalny wprowadził przedmiotowy zakaz arbitralnie, bez żadnego uzasadnienia i bez przestrzegania zasady proporcjonalności, w żadnym miejscu uzasadnienia projektu mpzp nie wskazując, z jakiego powodu zdecydował się na tego typu zróżnicowanie (tzn. jaki argument przemawia za dopuszczeniem przebudowy lub rozbudowy wyłącznie obiektów budowlanych i instalacji już istniejących z jednoczesną dyskryminacją tych będących dopiero w fazie prac budowlanych), - a w konsekwencji wszystkich powyższych: c) 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady wyważenia interesów publicznego i prywatnego przy wykonywaniu władztwa planistycznego i błędną ocenę oraz nieprawidłowe wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych i wprowadzenie zbędnego z punktu widzenia interesu publicznego zakazu przebudowy lub rozbudowy takich obiektów budowlanych i instalacji, których realizacja została już rozpoczęta, ale nie została jeszcze ukończona (tj. nieistniejących w dniu wejścia w życie m.p.z.p.), podczas gdy prawodawca lokalny uznał, że nie stoi w sprzeczności z interesem publicznym aprobata dla przebudowy i rozbudowy istniejących w dniu wejścia w życie m.p.z.p. obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami; d) art. 15 u.p.z.p. poprzez całkowity brak odniesienia się w treści uzasadnienia projektu m.p.z.p. do powyższych kwestii, w tym w szczególności do kwestii uwzględnienia zasady proporcjonalności w procesie planistycznym oraz ze szczególnym uwzględnieniem braku wyważenia interesu publicznego i prywatnego i uwzględnienia zasady proporcjonalności i brak uzasadnienia dla rozróżnienia zakazu przebudowy i rozbudowy obiektów związanych z gospodarowaniem odpadami już istniejących, względem tych, których realizacja już trwa, jednak nie została jeszcze ukończona; a nadto e) art. 2 Konstytucji RP oraz § 6, 10 w zw. z § 143 oraz § 147 ZTP poprzez posługiwanie się niejasnymi pojęciami tego samego rodzaju przedsięwzięć oraz tego samego rodzaju odpadów, podczas gdy są to niezdefiniowane w samym m.p.z.p., co - w szczególności w odniesieniu do kryterium tego samego rodzaju odpadów oraz zmienności kodów odpadów - prowadzi do potencjalnej znaczącej niejasności tekstu prawnego m.p.z.p. przy rozstrzyganiu kwestii dopuszczalności bądź niedopuszczalności rozbudowy i przebudowy danego obiektu budowlanego czy instalacji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. wniosła o stwierdzenie nieważności § 9 pkt 1 m.p.z.p. w całości, stwierdzenie nieważności § 9 pkt 3 m.p.z.p. w części dotyczącej słów "w ramach istniejących przedsięwzięć" oraz "istniejących w dniu wejścia w życie planu", stwierdzenie nieważności § 9 pkt 5 m.p.z.p. w części dotyczącej słów "istniejących w dniu wejścia w życie planu" oraz "w zakresie tego samego rodzaju przedsięwzięć", a także "oraz [w zakresie] tego samego rodzaju odpadów". Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci wydruku działu I-O oraz działu II elektronicznej księgi wieczystej nieruchomości skarżącego na okoliczność posiadania przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu objętego skargą aktu prawa miejscowego, pisma skarżącego do Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 25 lutego 2022 r., odpowiedzi Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 14 marca 2022 r. na okoliczność możliwego rozumienia zapisów m.p.z.p., w tym traktujących przedsięwzięcie skarżącego, jako nieistniejące w dniu wejścia w życie planu. Skarżący wniósł także o wzięcie pod uwagę z urzędu faktów powszechnie znanych, w postaci treści uzasadnienia projektu m.p.z.p., treści Prognozy oddziaływania na środowisko (głównie: s. 37 i s. 70), Załącznika Nr 2 do m.p.z.p., czyli rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu planu, zapisu wideo oraz jego transkrypcji z XLIV Sesji Rady Miasta Zgierza w dniu 9 lutego 2022 r., na której przyjęto m.p.z.p. W uzasadnieniu Spółka wskazała m.in., iż jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości obejmującej ww. działkę nr [...] przy ul. [...] w Z. w obrębie [...]. Działka ta została objęta postanowieniami planu miejscowego i znalazła się na terenie oznaczonym symbolem 1P/U. Obecnie Spółka prowadzi prace budowlane w związku z realizacją inwestycji pn. Budowa zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii - na podstawie decyzji Starosty Zgierskiego nr 91/2014 z dnia 28 stycznia 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, na potrzeby której pozyskano również decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 5 grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Zakład ten spełnia dwie funkcje: utylizacji odpadów oraz odzysku energii. Przedsięwzięcie jest kwalifikowane z § 2 ust 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r., co oznacza że w jego ramach będą przetwarzane m.in. odpady niebezpieczne. Skarżący zauważył, że w trakcie eksploatacji swojego przedsięwzięcia może być zobowiązany do zmiany sposobu jego eksploatacji, z uwagi na pojawienie się, wraz z rozwojem technologii, nowych, dostępnych, najlepszych technik, do wdrożenia których skarżący zostanie prawnie zobligowany. Oznacza to więc, że skarżący - niezależnie od swej woli - może spotkać się z koniecznością przebudowy lub rozbudowy obiektu budowlanego lub instalacji w czasie ich eksploatacji, a to ze względu na nowowchodzące w życie regulacje prawne, zaostrzające wymogi ochrony środowiska. Natomiast postanowienia planu mu to uniemożliwią, gdyż budowana w chwili wnoszenia skargi inwestycja jest traktowana przez postanowienia planu jako obiekt nieistniejący w chwili uchwalenia planu. Ponadto skarżąca Spółka zwróciła uwagę na rozbieżności pomiędzy postanowieniami planu a sporządzoną Prognozą oddziaływania na środowisko, brak merytorycznej dyskusji radnych nad uwagami zgłoszonymi do planu oraz szerszego odniesienia się do uwag, a także na niejasność pojęć użytych w uchwale. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skarżący wniósł jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż dopuszczalność i potrzebę wprowadzenia do planu miejscowego ograniczeń prawa własności w zakresie lokalizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej wyraźnie przewiduje art. 73 ust. 3 p.o.ś., który stanowi, że w obrębie zwartej zabudowy miast jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. W związku z powyższym, jak również mając na względzie art. 73 ust. 3 i 3a p.o.ś., w przedmiotowym planie miejscowym został wprowadzony w § 9 pkt 1 uchwały zakaz realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonych w przepisach odrębnych, uwzględniając tym samym potrzeby w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Zgodnie z rejestrem zakładów o dużym i zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, prowadzonym przez WIOŚ w Łodzi, na terenie objętym planem znajdują się dwa zakłady, na terenie oznaczonym w planie symbolem 2P/U i 7P. Powyższe zostało uwzględnione w przedmiotowym planie miejscowym. Ponadto projekt planu miejscowego uzyskał opinię właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakresie lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii. W ocenie organu nie można się zgodzić ze skarżącą również co do tego, że w toku procedury planistycznej została naruszona zasada równości wobec prawa oraz równej ochrony własności, zasada proporcjonalności oraz, że organ nie wyważył interesu publicznego i prywatnego. Interes prywatny został uwzględniony w szerokim zakresie, w szczególności poprzez uwzględnienie obecnego sposobu zagospodarowania terenów i wniosków o zmianę ich przeznaczenia, a także uwzględnienie wydanych decyzji administracyjnych. Ograniczenia w zagospodarowaniu wynikające z § 9 pkt 1 i § 9 pkt 2 Uchwały zostały wprowadzone z uwagi na potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzi mieszkających w sąsiedztwie obszaru planu lub przebywających w bezpośredniej bliskości terenu, którego te ustalenia dotyczą. Ustalone w § 9 Uchwały zakazy oraz dopuszczenia nie dotyczą praw nabytych na podstawie uzyskanych już decyzji administracyjnych, co zostało odzwierciedlone w § 9 pkt 4 lit. b m.p.z.p. Przepisy uchwalonego planu miejscowego nie uniemożliwiają skarżącej spółce realizacji inwestycji polegającej na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą zgodnie z wydanym i prawomocnym pozwoleniem na budowę. Ponadto na terenie nieruchomości położonej przy ul.[...] w Z. (dz. nr ewid. [...] w obrębie [...]), na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę, nie znajdują się żadne obiekty, odpowiadające definicji obiektu budowlanego zawartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W związku z powyższym ustalenia § 9 ust. 3 oraz § 9 ust. 5 Uchwały, dopuszczające możliwość rozbudowy i przebudowy istniejących w dniu wejścia w życie planu obiektów budowlanych i instalacji, nie mają zastosowania dla przedmiotowej inwestycji. Końcowo organ podkreślił, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z uzasadnieniem został zaopiniowany i uzgodniony przez wymagane przepisami organy i instytucje, i zgodnie z art. 20 u.p.z.p. został uchwalony przez Radę Miasta Zgierza po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza. Nie można przyjąć również, jak podaje skarżący, iż doszło do naruszenia §143 oraz §147 ZTP. Plan miejscowy nie może powielać przepisów, w tym definicji, zamieszczonych winnych ustawach czy aktach normatywnych. Pojęcia użyte w uchwale tj. "przebudowa", "rozbudowa", "przedsięwzięcie" i "rodzaj odpadów" należy rozumieć zgodnie z obowiązującymi przepisami ustaw odpowiednio z zakresu budownictwa, ochrony środowiska i odpadów. Określenia użyte w planie miejscowym, a niezdefiniowane w uchwale, dotyczące zagadnień przewidzianych ustawą opizp lub przepisami odrębnymi przywołanymi w treści Uchwały, należy rozumieć w sposób określony w ustawie lub w tych przepisach, a w przypadku braku definicji - w rozumieniu powszechnym. Ustalenia zawarte w przedmiotowej uchwale są precyzyjne, sporządzone zgodnie z zasadami techniki prawodawczej i nie powinny budzić wątpliwości na etapie stosowania prawa. Reasumując, organ wskazał, że przepisy zaskarżonej uchwały nie stoją na przeszkodzie realizacji inwestycji przez skarżących zgodnie z wydanymi prawomocnymi decyzjami z zakresu budownictwa, co czyni skargę bezzasadną. Sprawa ze skargi B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 763/22. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. II SA/Łd 578/22 oraz sprawę o sygn. akt II SA/Łd 763/22, prowadząc dalej sprawę pod sygn. akt II SA/Łd 578/22. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 578/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. i B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś.. Na wstępie swoich rozważań Sąd podkreślił, iż obie skarżące spółki mają interes prawny w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały, zatem przysługuje im legitymacja do wystąpienia ze skargą na tę uchwałę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przechodząc do zarzutów podniesionych przez A Sp. z o.o. z siedzibą w Z., Sąd wskazał, iż zestawienie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z przyjętym planem miejscowym, wykazuje, że plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium. Tym samym nie naruszono art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie doszło do ustalenia innego niż przewidziany w studium kierunku przeznaczenia terenu. Studium bowiem, w odróżnieniu od planu miejscowego, nie określa przeznaczenia terenu, a stanowi wytyczne i kierunki zagospodarowania, zatem ustalenia studium nie muszą być przeniesione (przekopiowane) wprost (bezpośrednio) do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też, zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze Spółką, że w Studium miała zagwarantowany wskaźnik dopuszczalnej maksymalnej powierzchni zabudowy do 60 %. Zatem jej skarga podlegała oddaleniu. Odnośnie zaś skargi wniesionej przez B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. Sąd wskazał, że jeśli Spółka legitymuje się ostatecznymi decyzjami zezwalającymi jej na realizację inwestycji, to ma prawo ją zrealizować zgodnie z zatwierdzonymi w tych decyzjach warunkami i w trakcie rozprawy ustalono, iż prace budowlane trwają. Na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę na terenie działki nr [...] nie znajdowały się żadne obiekty budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego. Nie można więc uznać inwestycji za istniejącą w dacie wejścia w życie planu, ani za realizowaną / będącą w trakcie realizacji. W dacie wejścia w życie planu inwestycja nie była więc realizowana i pomimo wydanych decyzji nie ma gwarancji jej zrealizowania w przyszłości. Zatem, zdaniem Sądu, niewątpliwie zapisy § 9 pkt 3 i § 9 pkt 5 m.p.z.p. nie mają zastosowania dla przedmiotowej inwestycji. Oceniając § 9 pkt 3 i § 9 pkt 5 m.p.z.p., Sąd stanął na stanowisku, że nie naruszają one obowiązujących przepisów prawa, prawa własności (ograniczają, ale nie naruszają), czy też zasady proporcjonalności. Prawo własności nie ma bowiem charakteru bezwzględnego i może podlegać ograniczeniom. Uregulowania przyjęte w m.p.z.p. są wyrazem wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego w tym zgłaszanych przez mieszkańców licznych wniosków i uwag, głównie sprzeciwiających się realizacji takiej inwestycji, uwzględnienia przez organ uchwałodawczy gminy potrzeby ochrony zdrowia i życia ludzi mieszkających w sąsiedztwie obszaru planu lub przebywających w bezpośredniej bliskości terenu, którego ustalenia dotyczą. Odnosząc się do naruszenia art. 248 p.o.ś., Sąd za trafny uznał argument organu podniesiony w odpowiedzi na skargę co do regulacji art. 73 i 74 p.o.ś., iż w obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Brak jest podstaw by twierdzić, że m.p.z.p. narusza prawo i dyskryminuje Spółkę, przyznając prawo rozbudowy takich zakładów na terenach o symbolu 2P/U. Jak zwróciła na to uwagę sama skarżąca, inwestycja na terenie 2 P/U już funkcjonuje, zaś skarżąca inwestycję "dopiero realizuje". W kwestii naruszenia zaskarżoną uchwałą zasad techniki prawodawczej Sąd miał na uwadze, że zasady te nie są klasycznymi dyrektywami o charakterze normatywnym i nawet ustanowienie ich w formie aktu normatywnego (rozporządzenia) nie zmienia tego, że mają jedynie charakter wskazówek (zaleceń). W praktyce są one ni mniej nie więcej zbiorem dyrektyw skierowanych do legislatorów, wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych. Tym samym należy przyjąć, że zasadniczo nie służą one jako wzorzec w ocenie ważności obowiązującego prawa, a ich naruszenie nie stanowi o sprzeczności z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności kontrolowanych aktów w całości bądź w części. Uchybienie zasadom techniki prawodawczej jest kwalifikowane jako istotne naruszenie prawa, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z konstytucyjnych zasad tworzenia prawa, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającej z niej zasady poprawnej legislacji, a także zasady praworządności (art. 7 ustawy zasadniczej) wymagającej, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Stąd, tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej, można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego. W świetle powyższego nie jest prawidłowa ocena zawarta w skardze, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z rażącym naruszeniem zasad techniki prawodawczej. Sąd podzielił pogląd wyrażony przez organ, że wszelkie pojęcia należy rozumieć w sposób określony w ustawach lub przepisach uchwały a w przypadku braku definicji – w rozumieniu powszechnym. Sąd nie miał wątpliwości, że zapisy planu są jednoznaczne. Odnosząc się do rozbieżności między prognozą oddziaływania na środowisko a planem, Sąd wyjaśnił, iż prognoza ta jest wyłącznie załącznikiem do projektu planu, a nie załącznikiem do podjętej uchwały, stanowiącej jej integralną część. Nie można jej przypisać charakteru normatywnego. W ocenie Sądu należy przypisać jej walor informacyjny, pozwalający dokładnie określić skutki dla środowiska, wywołane realizacją ustaleń projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie wiąże ona bezwzględnie rady gminy przy ustalaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też Sąd stwierdził, że nawet wadliwość prognozy oddziaływania na środowisko nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności Uchwały, a tym bardziej rozbieżność. Zdaniem Sądu przedmiotowa Prognoza zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy i informacje, a wnioski w niej zamieszczone nie zostały w żaden sposób skutecznie podważone. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego rozpatrzenia uwag do uchwały Sąd podkreślił, iż w trakcie prac planistycznych trudno wymagać, by każda z uwag podczas głosowania była poddana dyskusji czy szerzej omówiona, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę ich ilość, w tej procedurze – 372. Nie ma żadnej normy prawnej, która zobowiązywała by organy do odrębnego rozpatrywania każdej uwagi i podejmowania odrębnej uchwały. Rozstrzygnięcia dotyczące uwag są załącznikiem do dokumentacji planistycznej. Sposób rozpatrzenia uwag przez Prezydenta, nie wzbudził zastrzeżeń sądu. Sąd nie podzielił przy tym poglądu Spółki B z siedzibą w Ś., że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Reasumując, w ocenie Sądu, Rada Miejska w Zgierzu uchwaliła przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego na podstawie obowiązującego prawa, respektując zarówno przepisy prawa materialnego, jak przepisy proceduralne. Sąd, analizując uchwałę, jak i skargi, nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogły skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części albo też w całości. Dlatego też Sąd skargi oddalił. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiodła zarówno A Spółka z o.o. z siedzibą w Z. oraz B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś.. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. II OSK 1120/23 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok w sprawie o sygn. II SA/Łd 578/22 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów i standardów, o których mowa w art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."). Sąd bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów, na jakie wskazuje ustawa. Nie daje to rękojmi, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. W skardze spółka A Sp. z o.o., wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie podnosiła jedynie sprzeczności postanowień planu z zapisami studium co do przyjętego w planie wskaźnika zabudowy, ale również podnosiła, że doszło o przekroczenia władztwa planistycznego poprzez przyjęcie parametru powierzchni zabudowy w sposób, który narusza zasadę równości, proporcjonalności, a w konsekwencji ogranicza przysługujące spółce prawo własności, wskazując w tym zakresie na naruszenie powołanych w zarzutach przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy Konstytucji RP. Sąd I instancji jednak w tym zakresie nie zajął żadnego stanowiska, dlatego nie wiadomo, dlaczego uznał w tym zakresie skargę strony za pozbawioną uzasadnionych podstaw, co tym samym uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się natomiast ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż postanowienia planu w zakresie przyjętego wskaźnika zabudowy, nie naruszają ustaleń studium w tym samym zakresie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w studium dla terenów oznaczonych symbolem 26/P przyjęto, że powierzchnia zabudowy nie powinna przekraczać 60% powierzchni działki budowlanej lub nieruchomości gruntowej. Jednocześnie zgodnie z treścią studium wskaźniki zabudowy to uśrednione wytyczne dla uszczegółowienia na etapie sporządzania planów miejscowych. Natomiast plan w zakresie zagospodarowania terenu i kształtowania ładu przestrzennego dla tego samego obszaru wprowadził powierzchnię zabudowy nie większą 10 % powierzchni działki. Zatem w sytuacji gdy studium przewidywało jedynie ograniczenie górnej granicy wskaźnika zabudowy (60%), nie sposób przyjąć, że określenie w planie wskaźnika zabudowy na poziomie do 10% powierzchni działki, który niewątpliwie nie przekracza określonego w studium 60%, nie naruszało ustaleń studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego także w zakresie skargi spółki B Sąd I instancji nie sprostał wymaganiom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak słusznie zauważyła skarżąca kasacyjnie spółka, istota zarzutów jej skargi nie dotyczyła tego, czy spółka może dokończyć rozpoczętą inwestycję, ale tego, czy postanowienia planu nie ograniczają jej możliwości przebudowy lub rozbudowy budowanego obecnie zakładu, w sytuacji gdy taka konieczność będzie wynikała z nowelizowanych przepisów. Nadto wskazała na brak uzasadnienia dla takich ograniczeń oraz nierówne traktowanie w stosunku do właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zwróciła również uwagę na wadliwość terminologiczną konkretnych postanowień planu, które nie regulują w sposób jasny sytuacji nieruchomości należących do spółki. Stąd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie koresponduje z zarzutami wniesionej skargi. Sąd I instancji stwierdza, że zasada niedyskryminacji oraz proporcjonalności nie zostały w sprawie naruszone, przy czym w ogóle nie wyjaśnia, na jakiej podstawie doszedł do takich wniosków. Brak jest jakiejkolwiek analizy zarzutów podniesionych w skardze. Rozważania Sądu I instancji ograniczają się do przytoczenia poglądów doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, nie odnosząc się do konkretnych argumentów skarżących spółek. Za takie z pewnością nie można uznać twierdzenia Sądu I instancji, że plan nie narusza prawa i nie dyskryminuje spółek, jak również nie narusza techniki prawodawczej. Brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku własnych rozważań Sądu I instancji co do konkretnych zarzutów skargi w odniesieniu do konkretnych postanowień planu ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwia kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skarg kasacyjnych (zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych). Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji będzie zobowiązany, uwzględniając treść niniejszego wyroku, konkretnie odnieść się do zarzutów skarg i wyrażonej w nich argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, w zakresie swej właściwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przesłanki nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego określa art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, powoływane wyroki sądów administracyjnych dostępne sa na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny planu miejscowego pod kątem wad skutkujących koniecznością stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wyjaśnić przy tym należy, że pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08 i z 11 września 2008 r., II OSK 215/08; wyrok WSA w Poznaniu z 17 listopada 2016 r., IV SA/Po 460/16). W pierwszej kolejności należy jednak odnieść się do interesu prawnego skarżących spółek w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają bowiem w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071). Dopiero jednak naruszenie interesu lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu), przy czym obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, w sposób nie znajdujący uzasadnienia w przepisach prawa. Nie chodzi przy tym tylko o naruszenie pewnych uprawnień właścicielskich uregulowaniami planu, ale o rzeczywiste ich ograniczenie, które oceniane musi być w ramach ewentualnego przekroczenia uprawnień do swobodnego planowania gminy na jej terenie – władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r., sygn. II OSK 1607/20; wyrok WSA w Łodzi z 19 lipca 2023 r., sygn. II SA/Łd 416/23). W niniejszej sprawie spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. jest właścicielem nieruchomości położonej w Z.. przy ul. [...], oznaczonej nr ewid. Gruntów [...], [...], i [...] obręb [...]. Natomiast B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości obejmującej ww. działkę nr [...] przy ul. [...] w Z. w obrębie [...]. Powyższe nieruchomości zostały objęte postanowieniami kontrolowanej uchwały. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że właściciel lub użytkowni wieczysty działki zlokalizowanej na terenie gminy, gdzie została uchwalona uchwała ingerująca w sposób wykonywania prawa do nieruchomości, ma legitymację do kwestionowania jej zapisów zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 8 stycznia 2025 r., sygn. II SA/Gl 899/24). W niniejszym postępowaniu nie jest sporne, że zaskarżona uchwała ogranicza sposób wykonywania uprawnień należących do skarżących jako właściciela oraz użytkowania wieczystego wskazywanych przez skarżących nieruchomości. Ingerencja ta polega w szczególności na wprowadzeniu ograniczeń oraz zakazów wynikających z § 22 ust. 4 pkt 2 m.p.z.p. w stosunku do skarżącej A Sp. z o o. oraz z § 9 pkt1, pkt 3 i pkt 5 m.p.z.p. w stosunku do skarżącej B sp. z o.o. Uznać więc należy, że skarżącym spółkom przysługuje interes prawny w zaskarżeniu postanowień planu, bowiem ustalenia planu są wiążące i obowiązujące na danym terenie, kształtując wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Zatem wskazane w planie miejscowym przeznaczenie nieruchomości wyklucza możliwość innego zagospodarowania terenu niż ten, który został w planie określony, w sposób zamierzony przez podmioty mające tytuł prawny do gruntu. Analizując przebieg prac planistycznych, należy stwierdzić, iż w dniu 30 września 2010 r. Rada Miasta Zgierza podjęła uchwałę nr LIII/483/10 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza dla terenów przemysłowych, położonych w rejonie ulicy Konstantynowskiej – Zachód, o czym ogłoszenie zamieszczono na tablicy ogłoszeń Prezydenta Miasta Zgierza od dnia 19 października 2010 r. do dnia 9 listopada 2010 r. Ponadto ogłoszono o tym w prasie lokalnej (Ilustrowany Tygodnik Zgierski) w Nr 42 19 października 2010 r. – 25 października 2010 r., stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Jednocześnie wskazał, iż zainteresowani mogą składać wnioski do planu miejscowego w terminie 21 dni od daty ukazania się ogłoszeń. Następnie, zgodnie z art. 17 pkt 2 u.p.z.p., Zastępca Prezydenta Miasta Zgierza zawiadomił o podjęciu ww. uchwały organy właściwe do opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego, wyznaczając im termin na dokonanie uzgodnień – 21 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W wyznaczonym terminie do organu wpłynęło 7 wniosków dotyczących planu, jednakże nie były to wnioski wymagające rozpatrzenia. Stosownie do art. 17 pkt 4, 5 i 6 u.p.z.p. sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz prognozę oddziaływania na środowisko, zaś projekt planu został przedstawiony został do zaopiniowania i uzgodnienia wymienionym w ustawie organom. W dniu 17 maja 2018 r. w prasie lokalnej, BIP Urzędu Miasta Zgierza oraz na tablicy ogłoszeń Prezydenta Miasta Zgierza zamieszczone zostało obwieszczenie z dnia 17 maja 2018 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniach od 30 maja 2018 r. do 29 czerwca 2018 r. Wyznaczono także termin składania uwag do dnia 13 lipca 2018 r. Dyskusję publiczną zaplanowano na dzień 25 czerwca 2018 r. Nie stawili się na nią przedstawiciele skarżących spółek. Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia wniesionych do projektu uwag stanowi załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały. Organ wypełnił zatem obowiązek opisany w art. 17 pkt 12 u.p.z.p. W dniu 9 lutego 2022 r. organ podjął zaskarżoną uchwałę. Przechodząc do zagadnień związanych z zarzutami podnoszonymi w skargach warto przypomnieć, że ocena odnosząca się do kwestii potencjalnego nadużycia władztwa planistycznego sprowadza się do zbadania, czy ustalone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości jak bezpieczeństwo i porządek publiczny lub ochrona środowiska, zdrowie i moralność publiczna, a także wolność i prawa innych osób. Za nadużycie władztwa planistycznego uznaje się nadmierną ingerencję w sferę prawa własności, która nie pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia (wyrok NSA z 4 lutego 2026 r., sygn. II OSK 2040/23). Spółka A Sp. z o.o. zarzuciła w swej skardze naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ustalenie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy bez wyważenia interesu prywatnego, co skutkowało ustaleniem wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy na poziomie 10%, tj. drastycznie niższym aniżeli ustalony w obowiązującym na tym terenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza, w sytuacji kiedy taka zmiana stanowi zbyt daleko idącą i naruszającą zasadę proporcjonalności ingerencję w prawo własności skarżącej i jawi się jako nadużycie władztwa planistycznego gminy. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego ustalenia Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Należy przede wszystkim wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. II OSK 1120/23 wskazał, że ustalenie w planie wskaźnika zabudowy na poziomie do 10% powierzchni działki, który to poziom niewątpliwie nie przekracza określonego w Studium 60%, nie naruszało ustaleń Studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. powyższa ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie organy, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Odnosząc się natomiast do zarzutu nadużycia władztwa planistycznego poprzez nadmierną ingerencję w prawo własności naruszającą zasadę proporcjonalności, należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wskazuje się, iż prawo zabudowy ma charakter wolnościowy, w związku z czym zasadność każdego przejawu ingerencji w to prawo winna być wykazana (por. np. wyroki: WSA w Poznaniu z 30 października 2025 r. IV SA/Po 687/25 WSA w Gliwicach z 13 listopada 2025 r. sygn. II SA/Gl 799/25). Podstawowe znaczenie ma przedstawienie przez organ motywów jego działania i podstaw takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności. Powinno to nastąpić bądź w uzasadnieniu uchwały - o ile jest ono sporządzane – ewentualnie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, lub w odpowiedzi na skargę, a także można je dekodować z dokumentacji planistycznej, w tym z protokołu sesji rady poprzedzającej uchwalenie planu (tak W. Jakimowicz, Wolność zabudowy w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 210-211). Sąd podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym przepisy u.p.z.p. należy interpretować, w świetle art. 2 Konstytucji RP, w ten sposób, aby w toku całej procedury planistycznej organy gminy rozważały wszystkie wchodzące w grę interesy, a sytuacje konfliktowe rozstrzygały zgodnie z obowiązującym prawem, w tym przestrzegając obowiązku uzasadniania swoich rozstrzygnięć (tak Z. Niewiadomski, Nowe prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2003, s. 33-34). W ocenie Sądu w odniesieniu do ograniczenia powierzchni zabudowy kwestionowanego w skardze spółki A Sp. z o.o., organy Gminy powyższym wymogom nie sprostały. Wypada zauważyć, że uzasadnienie do zaskarżonej uchwały podobnie jak "Prognoza oddziaływania na środowisko" nie wskazują żadnych konkretnych motywów, które przemawiałyby za koniecznością ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na najniższym poziomie określonym w Studium tj. na poziomie 10%. Również w odpowiedzi na skargę organ nie przedstawił jakie racje przesądziły o konieczności takiego właśnie ograniczenia możliwości zabudowy, koncentrując się na dwóch zagadnieniach. Po pierwsze - na kwestii zgodności ze Studium, co zostało przesądzone; po wtóre organ przestawił argumentację odwołującą się do tego, że wprowadzone ograniczenie nie koliduje z planowaną przez skarżącą inwestycją polegającą na budowie stacji przeładunkowej odpadów innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i towarzyszącą. Organ podnosi, że w ramach przedmiotowej inwestycji planowane do realizacji były specjalne boksy, waga oraz budynek socjalny. W ocenie organu planowane boksy nie stanowią budynku w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, zatem określony w planie miejscowym parametr ograniczający powierzchnię zabudowy nie znajduje dla nich zastosowania. Organ nie wskazał natomiast żadnych powodów, dla których ogranicza powierzchnię zabudowy, w sytuacji, gdy przeznaczenie jednostki 10P wykracza poza obiekty i instalacje związane z gospodarowaniem odpadami innymi niż niebezpieczne i obejmuje również tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Również analiza pozostałej dokumentacji planistycznej nie daje podstaw do stwierdzenia, aby wykazane zostało istnienie rzeczowych i przekonujących przesłanek do wprowadzenia ograniczenia polegającego na ograniczeniu zabudowy do 10% terenu dla jednostki 10P. Należy także zauważyć, że organ wnosił o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość wywołaną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą NR XX/395/2025 Rady Miasta Zgierza z dnia 25 września 2025 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza dla terenów przemysłowych, położonych w rejonie ulicy Konstantynowskiej – Zachód, na mocy której zmienione zostały postanowienia objęte skargą spółki A sp. z o.o. Wypada zatem wskazać, że późniejsza zmiana lub uchylenie uchwały przez organ co do zasady nie skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Stwierdzenie nieważności działa bowiem ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że w zakresie dotkniętym nieważnością uchwałę traktuje się tak, jakby nigdy nie została podjęta co pozwala na wyeliminowanie wszystkich negatywnych skutków prawnych, jakie wywołała od momentu uchwalenia. Zmiana lub uchylenie uchwały przez organ stanowiący wywołuje natomiast skutki na przyszłość i powoduje jedynie, że uchwała w jej pierwotnym brzmieniu przestaje obowiązywać od dnia wejścia w życie nowej uchwały, pozostawiając w mocy skutki prawne, które zdążyły już wystąpić. Wobec powyższego należało stwierdzić nieważność § 22 ust. 4 pkt 2 uchwały Nr XLIV/583/2022 Rady Miasta Zgierza z dnia 9 lutego 2022 r. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zarzuty skargi spółki A Sp. z o.o. nie dają żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności pozostałych przepisów przedmiotowej uchwały, co musiało skutkować oddaleniem skargi w pozostałym zakresie. Za niezasadne natomiast Sąd uznał zarzuty odnośnie § 9 ust. 1 m.p.z.p. podnoszone w skardze złożonej przez spółkę B sp. z o.o. Przepis ten wprowadza dla całego obszaru objętego planem zakaz realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej określonej w odrębnych przepisach, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 6. Skarżąca podnosi, że wprowadzenie zakazu lokalizacji zakładów o ryzyku poważnej awarii jest wynikiem błędu w ustaleniu kategorii zdarzenia polegającego na uzyskaniu przymiotu takiego zakładu, które to zdarzenie jest niezależne od woli prowadzącego zakład. W ocenie skarżącego ustawodawca wprowadza tę kategorię nie dla zakazów a dla nakazów, co prowadzi skarżącego do wniosku, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zasadzie nie ma możliwości prawnej zakazania "stania się" zakładem o zwiększonym ryzyku poważnej awarii. Z argumentacją taką nie można się zgodzić. W myśl art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r. 1973 z póżn. zm.; dalej jako: p.o.ś.) sam ustawodawca wprowadza wprost ograniczenia budowy zakładów stwarzających ponadprzeciętne ryzyko poważnej awarii przemysłowej stanowiąc, że w obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Natomiast dopuszczalność wprowadzania do m.p.z.p. tego rodzaju ograniczeń wyraźnie przewiduje art. 73 ust. 3a p.o.ś., który stanowi, że cytowany wyżej przepis "nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi". Warto również wskazać art. 17 pkt 6 lit. a tiret szóste u.p.z.p., który nakłada na organ obowiązek wystąpienia w toku procedury planistycznej o opinię o projekcie planu miejscowego do właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Powołane powyżej regulacje wskazują, że ustawodawca przewiduje możliwość ustanowienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W orzecznictwie wskazuje się, że zakaz lokalizowania zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii na terenach objętych postanowieniami m.p.z.p. zezwalającymi na lokalizację zakładów produkcyjnych może upoważniać organ planistyczny do odstąpienia od obowiązku wystąpienia o opinie do PSP i WIOŚ, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a tiret szóste u.p.z.p.(por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2020 r.; sygn. IV SA/Po 806/20). Również to stanowisko potwierdza, że wprowadzenie do m.p.z.p. przedmiotowego zakazu co do zasady znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem, jakoby zakład "stawał się" zakładem stwarzającym ponadprzeciętne ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej niezależnie od woli prowadzącego zakład. Prowadzenie działalności o określonych cechach należy bowiem do świadomych decyzji przedsiębiorcy, który realizuje swoje zamierzenia podejmując decyzje gospodarcze, co należy odróżnić od konsekwencji tych działań wynikających z obowiązujących przepisów. W ten sposób trzeba też interpretować intencje ustawodawcy, który w art. 249 p.o.ś. nakłada obowiązki na przedsiębiorców zamierzających prowadzić lub prowadzących zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku stanowiąc, iż podmiot taki jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany, wykonany, prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i ograniczający ich skutki dla ludzi oraz środowiska. Wobec powyższego należało stwierdzić, że ustawodawca dopuszcza możliwość zakazu lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, natomiast zarzut skarżącej spółki o braku możliwości prawnej wprowadzenia takiego zakazu w planie miejscowym okazał się niezasadny. Skarżąca podnosi również, że "Prognoza oddziaływania na środowisko" z dnia 1 września 2021 r. ocenia jako poprawne takie brzmienie m.p.z.p., które dopuszcza lokalizowanie zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej na terenach oznaczonych symbolem P/U, przez co Prognoza jest bardziej liberalna aniżeli zapisy planu. W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie nie znajduje uzasadnienia w treści Prognozy. Wskazywany przez skarżącą fragment na stronie 37 tego dokumentu oznacza bowiem jedynie tyle, że ustalenia części ogólnej planu zakazują realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, natomiast na terenach produkcyjnych, produkcyjno-usługowych, gospodarki komunalnej i gospodarki odpadami dopuszcza się przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Prognoza – str. 37 pierwsze i drugie zdanie drugiego akapitu od dołu strony). Przede wszystkim jednak należy odnieść się do zarzutu nadużycia władztwa planistycznego wobec nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności poprzez zakaz realizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Wypada więc wyjaśnić, że stosownie do art. 3 pkt 23 p.o.ś. ilekroć w ustawie mowa o poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. Natomiast w myśl art. 248 ust. 1 p.o.ś. - zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii. Stosownie do art. 248 ust. 3 minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku, z uwzględnieniem wskazanych w ustawie kryteriów. Innymi słowy ustanawiając zakaz, o którym mówi § 9 pkt 1 Planu, lokalny prawodawca wyłączył możliwość realizacji takich zakładów, w których znajdują się substancje niebezpieczne w ilościach powodujących zwiększone lub duże ryzyko zdarzenia prowadzącego do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. W ocenie Sądu wprowadzenie takiego zakazu, mającego na celu ochronę środowiska, zdrowia i życia ludzi, w świetle zgromadzonej dokumentacji planistycznej nie narusza zasady proporcjonalności. Wypada co prawda podkreślić, że w odpowiedzi na skargę spółki A Sp. z o.o. organ, poza przedstawieniem stanu faktycznego oraz uwagami natury ogólnej odnoszącymi się do zasad planowania przestrzennego, ograniczył swoją argumentację do stwierdzenia, że ograniczenia w zagospodarowaniu wynikające z §9 pkt 1 i 2 zostały wprowadzone z uwagi na potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzi mieszkających w sąsiedztwie obszaru planu lub przebywających w bezpośredniej bliskości terenu, którego dotyczą. Jednakże już w złożonym przez skarżącą spółkę do akt niniejszego postępowania uzasadnieniu do przedmiotowej uchwały, wskazuje się, iż głównym celem realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odzwierciedlenie polityki przestrzennej gminy określonej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W Rozdziale XIII Studium wskazuje się, że jako wytyczne przyjęto zapewnienie warunków racjonalnej gospodarki zasobami przyrodniczymi środowiska i ochronę walorów krajobrazowych oraz warunków klimatyczno-zdrowotnych. Podnoszony jest cel w postaci renaturalizacji doliny Bzury, który przewiduje się osiągnąć m.in. w rezultacie realizacji założeń dotyczących sukcesywnego hamowania procesów inwestycyjnych w dolinie Bzury. "Prognoza oddziaływania na środowisko" z dnia 1 września 2021 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obszar objęty opracowaniem uległ degradacji; zniszczeniu uległo środowisko wodne oraz glebowe oraz że konieczne są pozytywne w punktu widzenia środowiska przyrodniczego zmiany w zagospodarowaniu. Na stronie 29 Prognozy podnosi się, że użytkowanie i zagospodarowanie obszaru objętego opracowaniem stoi w wyraźnej sprzeczności z cechami uwarunkowania środowiska przyrodniczego, jest ono zgodne z wymogami przemysłu ze względu na bliskość wody, ale z punktu widzenia przyrody bardzo niekorzystne. Obszar opracowania należy do strefy dość dużego zagrożenia wód podziemnych. Jako wysoce niekorzystną wskazuje się lokalizację m.in. składowisk substancji niebezpiecznych. Wypada też podkreślić, że objęte m.p.z.p. tereny Parku Przemysłowego [...] znajdują się w południowo-zachodniej części miasta Zgierza, zaś ich północną granicę wyznacza bezpośrednio struktura doliny rzeki Bzury. Północna granica terenu oznaczonego jako 1 P/U przylega bezpośrednio do stanowiącego pas zieleni terenu 2Z za którym znajduje się teren wód powierzchniowych i śródlądowych 1WS. Według "Prognozy" planowane zagospodarowanie powinno uwzględniać środowiskowe uwarunkowania terenu i prowadzić do jego rewitalizacji przyrodniczej zaś w planie zagospodarowania przestrzennego należy uwzględnić zakaz lokalizacji nowych składowisk odpadów niebezpiecznych. Analiza dokumentacji planistycznej, w tym uwag i wniosków oraz dyskusji publicznej prowadzi do wniosku, iż realizacja celu publicznego, jakim jest ochrona zdrowia i życia ludzi oraz zachowanie i przywrócenie walorów przyrodniczych i środowiskowych na zdegradowanym terenie z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju, uzasadnia wprowadzenie zakazu realizacji przedsięwzięć odpowiadających powołanej powyżej definicji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, czyli zdarzeń prowadzących do powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska. Taka ingerencja w prawo własności, w konkretnych okolicznościach omawianego przypadku nie narusza wymogu zachowania proporcji między interesem publicznym i prywatnym. Zakaz ten dotyczy całego obszaru m.p.z.p., przy czym trzeba podkreślić, że w myśl § 23 pkt 5 ppkt 2) na terenie oznaczonym symbolem 2P/U dopuszcza się lokalizację zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, jako rozbudowę istniejących w dniu wejścia w życie planu zakładów, w których występują substancje niebezpieczne. Wyjątek ten nie stanowi, jak wywodzi skarżąca spółka, przykładu nierównego traktowania, lecz jest skutkiem uwzględnienia przez prawodawcę obecnego sposobu zagospodarowania terenu. Nie jest bowiem sporne, że na terenie tym znajduje się obecnie zakład o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej. Trzeba zauważyć, że wyjątek z § 23 pkt 1 ppkt 2) m.p.z.p. nie pozwala na lokalizację nowych zakładów stwarzających więcej niż przeciętne ryzyko poważanych awarii przemysłowych, lecz jedynie dopuszcza ich rozbudowę oraz określa warunki takiej lokalizacji oraz wprowadzenia zmian mających wpływ na powstanie ryzyka wystąpienia poważnej awarii w istniejących w dniu wejścia w życie planu zakładach. W ocenie Sądu niezasadne zatem okazały się zarzuty nadużycia władztwa planistycznego, nieproporcjonalnej i dyskryminującej ingerencji w prawo własności. Ponadto za nietrafną należało uznać podnoszoną przez skarżącą spółkę argumentację, w myśl której redagując § 9 pkt 1 m.p.z.p. organ zastosował niejasną terminologię, do czego doszło w wyniku użycia sformułowania "realizacja zakładu" o podwyższonym lub zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej. Trzeba bowiem zważyć, że w myśl art. 248 p.o.ś. zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej "awarią przemysłową", w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o zwiększonym ryzyku", albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o dużym ryzyku" (ust. 1). Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej, lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trakcie procesu przemysłowego, przepis ust. 1 stosuje się w zależności od przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej mogącej znaleźć się w zakładzie. Zatem jak to zostało wskazane powyżej, zakład nabywa status zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku awarii przemysłowych w wyniku prowadzenia działalności związanej z tym, że na terenie zakładu znajduje się określona ilość substancji niebezpiecznych. W ocenie Sądu posłużenie się słowem "realizacja" w odniesieniu do zdarzenia, które skutkuje wypełnieniem przesłanek pozwalających na przypisanie statusu zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowych oddaje istotę zakazu, o którym mowa w § 9 pkt 1 m.p.z.p. Za zasadne Sąd uznał natomiast zarzuty dotyczące § 9 pkt 3 m.p.z.p. odnośnie ograniczenia prawa rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji zaliczanych do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jedynie do obiektów i instalacji istniejących w dniu wejścia w życie planu. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że § 9 pkt 3 m.p.z.p. dopuszcza zarówno rozbudowę, przebudowę jak i budowę nowych obiektów budowlanych i instalacji, jedynie w ramach przedsięwzięć już istniejących. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm.), ilekroć mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Zatem w myśl § 9 pkt 3 m.p.z.p. zarówno możliwość rozbudowy, przebudowy jak i budowy nowych obiektów i instalacji jest już ograniczona w ten sposób, że dopuszcza się ją jedynie w zakresie istniejącego już przedsięwzięcia. Natomiast wobec rozbudowy i przebudowy prawodawca wprowadza kolejne ograniczenie, polegające na tym, że obiekt lub instalacja spełniać muszą kryterium "istniejących" w dniu wejścia w życie planu. Zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż dokumentacja planistyczna nie dostarcza żadnego uzasadnienia dla wprowadzenia takiego dodatkowego ograniczenia, dotyczącego rozbudowy i przebudowy, zważywszy, że muszą to być obiekty i instalacje mieszczące się w ramach istniejących już przedsięwzięć. Skarżąca podnosi również zarzut dotyczący § 9 pkt 5 m.p.z.p. w zakresie w jakim przepis ten ogranicza prawo rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami, dopuszczając taką rozbudowę lub przebudowę wyłącznie dla obiektów i instalacji istniejących w dniu wejścia w życie planu. Analizując powyższe ograniczenie należy wskazać przepis § 9 pkt 4 m.p.z.p. ustanawiający zakaz lokalizowania obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami. Z zakazu tego wyłączono m.in. przedsięwzięcia posiadające w dniu wejścia w życie planu prawomocne i pozostające w obiegu decyzje na ich realizację z zakresu budownictwa oraz decyzje z zakresu ochrony środowiska na ich funkcjonowanie. Zatem od dnia wejścia w życie planu, na gruncie § 9 pkt 4 i pkt 5 m.p.z.p., możemy mówić o dwóch grupach obiektów budowlanych i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami. Pierwsza z nich to obiekty i instalacje istniejące w dniu wejścia w życie planu natomiast druga – to obiekty i instalacje będące w tym dniu na etapie realizacji. Trafnie zatem podnosi skarżąca, że prawodawca zdecydował się na zróżnicowanie dopuszczalności rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji w zależności od tego do której z tych dwóch grup należą, umożliwiając rozbudowę i przebudowę jedynie tych, które istniały w dniu wejścia w życie planu. Takie rozróżnienie wynika również z § 9 pkt 3 w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W obu przypadkach zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż dokumentacja planistyczna nie dostarcza żadnego uzasadnienia dla wprowadzenia takiego rozróżnienia i ograniczenia interesu prywatnego właścicieli tych nieruchomości, na których obiekty znajdują się w dniu wejścia w życie planu na etapie prac budowlanych. Podsumowując - w ocenie Sądu zakazy rozbudowy i przebudowy obiektów i instalacji wynikające z § 9 pkt 3 i pkt 5, które niewątpliwie stanowią ingerencję w prawo własności oraz naruszają interes prywatny podmiotów dysponujących nieruchomościami na obszarze objętym planem, nie znajdują uzasadnienia w dokumentacji planistycznej. Jak to zostało powiedziane powyżej, z dokumentacji tej niewątpliwie należy odczytać cel jakim jest ochrona zdrowia i życia ludzi, walorów krajobrazowych oraz warunków klimatyczno-zdrowotnych, racjonalna gospodarka zasobami przyrodniczymi a także renaturalizacja doliny Bzury, czemu służyć ma hamowanie procesów inwestycyjnych w dolinie Bzury. Zarówno kierunki wyznaczone w Studium jak i Prognoza oddziaływania na środowisko wskazują na konieczność limitowania na obszarze objętym planem inwestycji należących do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, związanych z gospodarowaniem odpadami czy też zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Postulat ten realizowany jest niewątpliwie poprzez zakazy ustanowione w § 9 pkt 1, pkt 2, pkt 4 oraz pkt 5 w zakresie, w jakim dotyczy gospodarowania odpadami w zakresie tego samego rodzaju przedsięwzięć oraz tego samego rodzaju odpadów. Wprowadzając te przepisy prawodawca realizuje interes publiczny opisany w dokumentacji planistycznej, a jednocześnie ogranicza ingerencję w prawa właścicieli nieruchomości umożliwiając te przedsięwzięcia, które w dniu wejścia w życie planu już istnieją lub posiadają ostateczne decyzje z zakresu budownictwa i ochrony środowiska. W konsekwencji w ocenie Sądu ograniczenia te nie naruszają zasady proporcjonalności ani równego traktowania, zaś organ ustanawiając je nie dopuścił do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Natomiast ingerencja polegająca na wyłączeniu możliwości rozbudowy lub przebudowy obiektów budowlanych i instalacji nie istniejących w dniu wejścia w życie planu z mocy § 9 pkt 3 i pkt 5 nie znajduje uzasadnienia w postulatach dotyczących środowiska, ochrony życia i zdrowia ludzi. Jak podnosi skarżąca potencjalnie wywołuje odwrotny skutek w postaci uniemożliwienia modernizacji przedsięwzięcia w kierunku bardziej przyjaznego dla środowiska i prowadzi do kontynuowania działalności w dotychczasowym kształcie. Analiza dokumentacji planistycznej nie pozwala natomiast na ustalenie innych, czy też bardziej precyzyjnych kryteriów, jakimi kierował się prawodawca wprowadzając te ograniczenia dla obiektów i instalacji jeszcze nie zrealizowanych, lecz posiadających wymagane decyzje budowlane i środowiskowe lub należących do istniejących przedsięwzięć, pomimo dopuszczenia rozbudowy i przebudowy obiektów i instalacji istniejących w dniu wejścia planu w życie. Zasadny zatem okazał się podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady wyważenia interesów publicznego i prywatnego i wprowadzenie zbędnych z punktu widzenia interesu publicznego zakazów rozbudowy i przebudowy obiektów budowlanych i instalacji nie istniejących w dniu wejścia w życie planu, pomimo że zostały wybudowane w ramach istniejących w tym dniu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 9 pkt 3) lub w ramach instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami które w tym dniu istniały lub posiadały decyzje na ich realizację z zakresu budownictwa i ochrony środowiska. Za niezasadne Sąd uznał podnoszone przez B sp. z o.o. zarzuty dotyczące § 9 pkt 5, ograniczającego możliwość rozbudowy i przebudowy wyłącznie do obiektów i instalacji związanych z gospodarowaniem odpadami w zakresie tego samego rodzaju przedsięwzięć oraz tego samego rodzaju odpadów. Przede wszystkim należy wskazać na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), które posługuje się terminem "rodzaje przedsięwzięcia" określając rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog ten nie tylko wskazuje szereg przedsięwzięć związanych z gospodarowaniem odpadami, ale pozwala określić kryteria decydujące o zaliczeniu konkretnego przedsięwzięcia do określonego rodzaju. Natomiast terminem "rodzaje odpadów" posługuje się rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2002 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 10), w którym określony został katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych. Kwestionowany przez skarżącą termin "rodzaje odpadów" pozwala zatem na precyzyjne określenie zbioru jego desygnatów. Ponadto przedmiotowe ograniczenie realizuje interes publiczny, znajdując uzasadnienie w dokumentacji planistycznej i omówionych powyżej celach środowiskowych. Jednocześnie pozwala na prowadzenie dotychczasowej działalności związanej z gospodarowaniem odpadami. W ocenie Sądu takie rozwiązanie mieści się w granicach dopuszczalnej ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości i nie przekracza niezbędnej miary. Nie doszło zatem do przekroczenia przez organ uprawnień do kształtowania zagospodarowania przestrzennego gminy, wynikających z jej władztwa planistycznego. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność: § 9 pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "istniejących w dniu wejścia w życie planu"; § 9 pkt 5 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "istniejących w dniu wejścia w życie planu" oraz § 22 ust. 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały, o czym orzekł w punktach 1 – 3 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargi oddalił (punkt 4 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego Sąd rozstrzygnął w punktach 5 i 6 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. a.bł.