II SA/Łd 68/26

Dnia 15 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 listopada 2025 roku nr KO.471.16.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmian w obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r., nr KO.471.16.2025 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691) – dalej: k.p.a.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy postanowienie Starosty Bełchatowskiego z dnia 22 września 2025 r., znak: OS.6164.690.2.2025 o odmowie wszczęcia, na wniosek K.R., postępowania w sprawie dokonania zmian (aneksu) w obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu w obrębie [...], gmina K.. Z dokonanych w sprawie, istotnych dla jej rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych wynika, że wnioskiem, który wpłynął do Starostwa Powiatowego w Bełchatowie w dniu 21 lipca 2025 r., K.R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Starosty Bełchatowskiego o dokonanie "zmian=aneks" w obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu (dalej również jako: "UPUL") w obrębie [...], gm. K.. We wniosku strona wnosiła o wszczęcie postępowania w sprawie sporządzenia aneksu do uproszczonego planu urządzenia lasu w obrębie [...], celem zmiany przeznaczenia jego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (powstała po podziale działki nr [...], która uprzednio oznaczona była nr [...]) obręb [...], gm. K., na teren nieruchomości rolnej z możliwością zabudowy budynkiem mieszkalnym. Odpowiadając na ww. wniosek, Starosta Bełchatowski poinformował skarżącego pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r., że brak jest podstaw prawych i fatycznych do jego uwzględnienia. Następnie w dniu 27 sierpnia 2025 r. K.R. ponowił ww. żądanie, wnosząc jednocześnie o wydanie decyzji administracyjnej, aby mieć możliwość dalszego odwołania się. W uzasadnieniu skarżący wyjaśniał, iż w 2019 r. złożył zastrzeżenia do UPUL, które decyzją Starosty Bełchatowskiego zostały uznane za zasadne. W związku z tym wszczął procedurę zmiany klasyfikacji gleboznawczej gruntu działki, która została zmieniona decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. Następnie złożył wniosek o ujawnienie ww. zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Decyzją z dnia 3 września 2021 r. odmówiono mu jednak ujawnienia tych zmian z uwagi na uproszczony plan urządzenia lasu. Z uzasadnienia decyzji wynika, że najpierw należy doprowadzić do zmiany UPUL, a dopiero po tym dokonać zmian w ewidencji gruntów. Potwierdza to też pismo Starosty Bełchatowskiego z dnia 22 marca 2021 r. Wnioskodawca dodał, iż jego brat - D.R., przed podziałem nieruchomości ozn. nr działki [...], z której wydzielono działkę [...], otrzymał decyzję Lasów Państwowych, w której wskazano, iż z uwagi na fakt, że grunty leśne zostały już faktycznie wyłączone z produkcji leśnej, odmówiono zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2023 r. Starosta Bełchatowski uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego na ww. nieruchomości. W związku z powyższym dla wnioskodawcy niezrozumiałe jest stanowisko organu, który w decyzji z dnia 3 września 2021 r. oraz w piśmie z dnia 22 marca 2021 r. wyraźnie wskazuje, że najpierw należy zmienić UPUL, aby wprowadzić zmiany w ewidencji gruntów, a następnie w piśmie z dnia 25 sierpnia 2025 r. wskazuje, że "nie jest to wymagane". Skarżący deklarował pokrycie wszelkich kosztów związanych z wszczęciem postępowania o "zmianę fragmentaryczną = aneks" do uproszczonego planu urządzenia lasu, która doprowadzi do zmiany przeznaczenia jego nieruchomości. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 22 września 2025 r. Starosta Bełchatowski odmówił, na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie dokonania "zmian=aneks" w obowiązującym UPUL w obrębie [...], gm. K.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przyczyną odmowy wszczęcia postępowania są sytuacje, w których sprawa jest załatwiana w formie innej niż decyzja administracyjna. Natomiast Starosta, zatwierdzając uproszczony plan urządzenia lasu, nie wydaje decyzji administracyjnej. Czynność zatwierdzania przez starostę zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu, dokonywana aneksem na postawie art. 23 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (dalej: u.o.l.); została uznana za tzw. inną czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak możliwości rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, o której wydanie wnosi wnioskodawca, stanowi zaś przesłankę wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K.R., lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w art. 61 § 1 k.p.a. ustawodawca określił dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą - zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały skonkretyzowane, jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie, albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Dotyczy to również przypadków, gdy sprawa ma charakter administracyjny, ale jest załatwiana w innej formie niż decyzja. Natomiast uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie. Kolegium podkreśliło, iż nie neguje, że skarżący miał prawo do złożenia wniosku o zmianę (aneks) UPUL. Powołany we wniosku, jak i w żaleniu art. 23 ust. 1 u.o.l., którego naruszenie skarżący zarzuca, nie stanowi jednak podstawy do wydania decyzji w ww. przedmiocie, gdyż określa on jedynie, że "zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art. 22". Ustawodawca wyraźnie wskazał te sytuacje, w których starosta uprawniony jest do wydania decyzji (art. 19 ust. 3, art. 21 ust. 5, art. 24 u.o.l.). Samo zatwierdzenie UPUL dokonywane przez starostę jest aktem skierowanym na zewnątrz, gdyż jego adresatem są osoby trzecie - właściciele lasów, natomiast z zatwierdzonego uproszczonego planu urządzenia lasu wynikają dla właścicieli lasów określone uprawnienia i obowiązki, a w przypadku ich niewykonywania starosta w drodze decyzji może nałożyć obowiązek ich wykonania. Powyższe okoliczności uzasadniają pogląd, że zatwierdzanie uproszczonych planów dokonywane przez starostę należy kwalifikować zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jako inną czynność z zakresu administracji, podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Te same reguły dotyczą procedury zmiany UPUL, na co wskazuje treść art. 23 ust. 1 u.o.l. Jeżeli ustawodawca nie wskazuje na formę prawną rozstrzygnięcia w postaci decyzji, to nie ma również podstaw do jej domniemania. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, iż zasadą "trybu decyzyjnego" jest jego zastosowanie, gdy wynika on z przepisu prawa. Inaczej mówiąc, gdy obowiązuje przepis prawa uzasadniający załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, z którego treści wysnuć można wniosek - choćby w sposób pośredni, iż rozstrzygnięcie następuje w formie decyzji. Wobec tego stwierdzenie zawarte w art. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie. Dlatego też, w ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany (aneksu) obowiązującego uproszczonego planu urządzenia lasu w obrębie [...], gm. K. Wnioskodawca żądał bowiem wszczęcia postępowania w trybie k.p.a. i wydania decyzji. Tymczasem w tym trybie nie można było prowadzić postępowania mającego za przedmiot zmianę UPUL, ani wydać rozstrzygnięcia w formie decyzji. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucał naruszenie: - art. 23 ust. 4 w zw. z ust. 1 u.o.l. poprzez ich niezastosowanie i brak zlecenia dokonania prac mających na celu aneks UPUL na koszt wnioskującego właściciela lasu, tj. K.R., do czego skarżący zobowiązywał się i również dał takową informację w swoim ponownym wniosku o aneks do UPUL w dniu 27 sierpnia 2025 r.; - art. 7, 7 a k.p.a., poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej, polegające na nie odniesieniu się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy oraz na rozstrzygnięciu na niekorzyść strony, - art. 9 i 10 k.p.a. poprzez nienależyte i niewystarczająco wyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, - art. 77 k.p.a., poprzez niedokonanie przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego, tzn. ograniczenie się w postępowaniu poprzedzającym wydanie wadliwej decyzji jedynie do przepisów ustawy o lasach państwowych oraz poprzez brak szerokiego odniesienia do zaistniałego stanu faktycznego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, a nadto o zobowiązanie organu I instancji do wszczęcia w określonym terminie postępowania, o którym mowa w art. 23 u.o.l. Skarżący wnosił także o zwrot kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skarżący ponowił argumentację zawartą we wniosku z dnia 27 sierpnia 2025 r. Wywodził, iż skoro z prawomocnych decyzji, wydanych na jego rzecz wynika, że ma prawo do zmiany klasyfikacji posiadanych gruntów; pozyskał odpowiednie przyłącza infrastruktury technicznej; a grunty sąsiednie względem jego nieruchomości użytkowane w taki sposób, że powstała zabudowa mieszkalna; to w jego ocenie winna zostać wszczęta procedura umożliwiająca wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów. Podkreślał, że prawidłowa wykładnia art. 23 u.o.l., prowadzi do wniosku, iż w przypadku zastosowania przez organ administracji publicznej wykładni rozszerzającej, organ ten ma możliwość wszczęcia postępowania w sprawie zmiany w drodze aneksu obowiązującego UPUL. Gdyby wolą ustawodawcy było uniemożliwienie takim osobom jak skarżący prawa do złożenia wniosku o podjęcie ww. postępowania, wówczas właściciel lasu prywatnego, na terenie którego obowiązuje UPUL, mógłby być narażony na zarzut niewykonywania obowiązków zgodnie z UPUL, a tymczasem nawet Lasy Państwowe w niniejszej sprawie stwierdziły, że na nieruchomości skarżącego nastąpiło samoistne odlesienie. Ponadto art. 7a k.p.a. nakłada na organ obowiązek rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony postępowania, co nie została wykonane pomimo tego, że nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron czy też osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga K.R. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi K.R. uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 listopada 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Bełchatowskiego z dnia 22 września 2025 r., którym organ I instancji odmówił wszczęcia na wniosek K.R. postępowania w sprawie dokonania zmian (aneksu) w obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu w obrębie [...], gmina K.. Podstawę prawną objętego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691) – dalej: k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do art. 61a § 1 zd. 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (ta przesłanka nie wystąpiła w niniejszej sprawie zastosowania). Drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie jednak rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty, widoczny na pierwszy rzut oka stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest m.in. oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie (zob. wyrok NSA z 2 lipca 2024 r., sygn. II GSK 188/24; wyrok NSA z 22 lipca 2014 r., sygn. I OSK 1635/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem aby jednoznacznie ustalić, czy wniosek skarżącego mógł doprowadzić do wszczęcia postępowania, mogącego zostać zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, należy odwołać się do procedury dokonania zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: 2025 r. poz. 567) – dalej: u.o.l.; zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art. 22. W myśl zaś art. 22 ust. 2 u.o.l. Starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. Zarówno treść powyższych unormowań, jak i utrwalone stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazują, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 u.o.l. nie jest decyzją, a aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Aneks do uproszczonego planu urządzenia lasu również jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też zarówno minister właściwy do spraw środowiska, zatwierdzając plan urządzenia lasu, jak i starosta, zatwierdzając uproszczony plan urządzenia lasu, nie wydają decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., sygn. II OSK 1979/17; postanowienie NSA z 1 lutego 2019 r., sygn. II OSK 612/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo uznały zatem, że skoro zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.l. zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art. 22, to obowiązek zachowania przepisów art. 22 oznacza konieczność przeprowadzenia procedury zmian przewidzianej dla tworzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. W przeciwnym bowiem razie mogłoby dojść do obejścia prawa poprzez dokonywanie zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu w drodze aneksu (aneksów) bez zachowywania pełnej procedury wymaganej dla zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy znać, że w niniejszej sprawie występuje tzw. pierwotna bezprzedmiotowość postępowania, a więc nieusuwalna przeszkoda do jego wszczęcia i prowadzenia, wobec braku podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji administracyjnej. Uproszczony plan urządzenia lasu nie zostaje zatwierdzony w drodze decyzji administracyjnej. Nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniach i obowiązkach konkretnej strony postępowania administracyjnego, a jest kierowany ze skutkiem wobec wielu osób – właścicieli nieruchomości, stanowiących las. Podobnie należy ocenić aneks do uproszczonego planu urządzenia lasu. Skoro wywiera on skutki wobec wszystkich objętych jego postanowieniami właścicieli lasów, musi zostać wydany po przeprowadzeniu analogicznej procedury jak w przypadku zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. Skoro zaś brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie, to należy odmówić wszczęcia postępowania, nawet jeśli właściciel lasu deklaruje pokrycie kosztów dokonania prac, mających na celu zmianę uproszczonego planu urządzenia lasu. Tym samym niezasadne okazały się zawarte w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nie sposób zgodzić się również z podniesionymi przez skarżącego zarzutami naruszenia przez organy administracji przepisów prawa procesowego. Podkreślić bowiem należy, że formalny, a nie merytoryczny charakter postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania oznacza, że przed jego wydaniem organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego. Na tym etapie postępowania, w fazie inicjatywnej, nie aktualizują się jeszcze ustawowe kompetencje organu do prowadzenia postępowania dowodowego, a jedynie do podjęcia czynności wyjaśniających poza formalnymi ramami procedury administracyjnej. Z tego względu wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. nie poprzedza gromadzenie dowodów, organ nie ustala stanu faktycznego, nie formułuje wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, lecz ogranicza się do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 13 stycznia 2026 r., sygn. II OSK 74/25; wyrok NSA z 13 lutego 2025 r., sygn. III OSK 2142/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym organ nie mógł naruszyć przepisów art. 7, 7a, 9, 10 i 77 k.p.a. Odnoszą się one bowiem do toku postępowania, a więc znajdą zastosowanie od chwili jego wszczęcia do zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.