II SA/Łd 659/22

Dnia 11 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi Parafii A w W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 30 maja 2022 r. nr 133/2022 znak: WOP.7721.0570.2021.KD w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia oddala skargę. a.bł.

II SA/Łd 659/22 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2022 roku Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia 02 czerwca 2021 r. nakazującą Parafii Katolickiej [...] w W. (dalej skarżąca, strona, Parafia), rozbiórkę ogrodzenia biegnącego w poprzek działki nr [...] w W.. W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że w piśmie z dnia 25.11.2019 r. A. S. (właścicielka działki [...]) zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu o bezzwłoczne nadanie trybu wykonawczego sprawie wyburzenia magazynu dla grabarzy, wybudowanego bezprawnie na drodze gminnej i usunięcie ogrodzenia postawionego w poprzek drogi gminnej uniemożliwiającej korzystanie z takiej drogi. Pomimo pisemnych deklaracji, ze strony Gminy W., co do uporządkowania tej drogi, żadnych działań nie poczyniono. Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki o nr ewid. [...] w W., obr. [...] jest Gmina W. . Natomiast właścicielem działki o nr ewid. [...] jest Parafia [...] w W. . W toku prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu 04.02.2020 r. oględziny, podczas których ustalił, że w poprzek działki nr [...] zlokalizowanej w W. obr. [...] wykonane jest ogrodzenie terenu, na którym znajduje się budynek gospodarczy przeznaczony dla grabarzy. Ogrodzenie ma konstrukcję stalową o łącznej długości 12,20 m (3, 0 m + 9, 20 m) oraz wysokość 1,10 m. Ogrodzenie jest usytuowane w odległości 5 m od ogrodzenia cmentarza (działka nr [...]), zgodnie ze szkicem załączonym do protokołu. Ogrodzenie jest rozpięte na słupkach stalowych wbetonowanych w grunt. Do protokołu z oględzin proboszcz Parafii Katolickiej [...] w W. (ks. J. Z.) oświadczył, że inwestorem budowy ogrodzenia jest Parafia Katolicka [...] w W., a także, że powstało ono w latach 1985-1990 przy okazji budowy budynku gospodarczego dla grabarzy, kiedy proboszczem był ks. M. S. Oświadczył również, że ogrodzenie powstało w miejscu istniejącego parkanu drewnianego, a także, że na jego budowę parafia nie posiada żadnych dokumentów. Pismem z dnia 11.02.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu wszczął postępowanie ws. budowy ogrodzenia Pełnomocnik Gminy W. (M. J.) złożył w dniu 03.08.2020 r. wyjaśnienia, a także przedłożył wyrys z mapy z dnia 28.07.2020 r. ze szczegółowym oznaczeniem obszarów o symbolach [...] dotyczący przeznaczenia działki z uwzględnieniem ogrodzenia objętego postępowaniem. Pełnomocnik Gminy oświadczył, że uwzględniając brak dokumentacji dotyczącej legalności powstania ogrodzenia oraz uwzględniając brak dokumentów potwierdzających udzielenie zgody dla Parafii Katolickiej [...] w W. w zakresie budowy przedmiotowego ogrodzenia, zamierzeniem Gminy W. jako właściciela działki nr [...] jest rozbiórka ogrodzenia. Ponadto, Gmina W. nie ma zawartej żadnej umowy najmu ani dzierżawy w/w działki i budynku z Parafią Katolicką [...] w W. . W dniu 14.09.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu decyzją na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz 1333 ze zm – dalej P.b.), nakazał Gminie W. rozbiórkę ogrodzenia W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu 10.11.2020 r. decyzję, którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu stopnia powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu wydał w dniu 2.06.2021 r. decyzję, którą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z roku 1974 (Dz. U. z 1974 r. nr 38, poz. 1186 – P.b. z 1974 r.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy P.b. nakazał Parafii Katolickiej [...] w W. rozbiórkę ogrodzenia. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła strona skarżąca. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r.) i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy nowej ustawy za wyjątkiem objętym art. 103 ust. 2. W myśl tego przepisu, do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne i nie zostało ono zakończone, nie stosuje się art. 48 ustawy Prawo budowlane, a przepisy ustawy Prawo budowlane z roku 1974. Powołując się na treść art. 37 ust. 1 P.b z 1974 r. organ odwoławczy wskazał, że przepis ten powinien być stosowany wyjątkowo - organ będzie miał obowiązek orzec nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy tylko wówczas, gdy stwierdzi brak prawnej możliwości zalegalizowania obiektu budowlanego. Powołując się na z art. 28 ust. 4 P.b. z 1974 r. i § 44 ust. 1 pkt 3 lit. c - Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.). wskazano, że pozwolenia na budowę wymaga wykonanie stałych ogrodzeń od strony dróg (ulic) i placów publicznych oraz od innych miejsc publicznych. Niewątpliwie za takie miejsce publiczne należy uznać cmentarz. Organ II instancji przyjął, że zastosowanie przez PINB w W. w niniejszej sprawie, przepisów ustawy Prawo budowlane z roku 1974 jest prawidłowe, bowiem mamy do czynienia z obiektem powstałym w warunkach samowoli budowlanej, a w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (zeznania świadków, dokumentacja budowlana, zdjęcia lotnicze) należy uznać, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że sporny obiekt stanowiący ogrodzenie metalowe powstał przed 1 stycznia 1995 roku. Przy czym nie sposób ustalić po tylu latach w sposób precyzyjny jego daty powstania. W ocenie organu II instancji kluczową kwestią pozostaje ustalenie czy organ I instancji w sposób zasadny nałożył obowiązek rozbiórki spornego obiektu budowlanego w oparciu o przesłanki zawarte w art 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. wskazując, że nie jest on przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju. Inwestor dokonał samowolnie inwestycji, która pozostaje niezgodna zarówno z aktualnym porządkiem planistycznym, jak i tym istniejącym we wcześniejszym okresie. Wobec powyższego wskazano, że działka na której znajduje się sporne ogrodzenie objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr XIII/139/11 z dnia 29.11.2011 r. i położona w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem [...] z przeznaczeniem podstawowym: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Zgodnie z zapisami §13 ust. 1 pkt 4b ww. planu, dla zabudowy istniejącej dopuszczono realizację ogrodzeń ażurowych wykonanych z elementów metalowych, drewnianych, wzdłuż dróg o maksymalnej wysokości 1,5 m. Natomiast w świetle przedłożonego przez M. J. (Naczelnika Wydziału Nieruchomości i Planowania Przestrzennego Gminy W.) dokumentu wyrysu z mapy skala 1:500 działka nr ewid. [...] aktualnie położona jest w 3 jednostkach planistycznych: w części południowej [...], w części północnej [...], zaś w pozostałej części [...] (teren cmentarza). Pozostałą część reguluje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr IX/93/11 z dnia 21.06.2011 r. Z ww. wyrysu wynika, że ogrodzenie w przeważającej części jest położone w jednostce planistycznej [...], zaś na małym odcinku w jednostce [...], oznaczającą drogę publiczną/obecnie droga krajowa nr [...] (obowiązują warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej terenów oraz wchodzących w ich skład działek, które przylegają do obecnej drogi krajowej ustalone w §9 pkt 6). Z kolei zgodnie z § 39 ust. 1 pkt 4 MPZP z dnia 21.06.2011 r. na terenach przeznaczonych na cele komunikacji dopuszcza się lokalizowanie elementów małej architektury, jak: słupy, ławki, elementy dekoracyjne itp. Powyższe, w ocenie organu oznacza, że na ww. terenie nie mogą znajdować się inne obiekty budowlane niż obiekty małej architektury, a zatem obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość lokalizowania w tej jednostce planistycznej budowli i budynków. Z kolei przeważająca część ogrodzenia, która jest usytuowana w jednostce planistycznej [...] również pozostaje niezgodna z ustalonym porządkiem planistycznym, bowiem jedyne dopuszczalne w ramach ogrodzenia to takie, które są usytuowane wzdłuż drogi. Przedmiotowe ogrodzenie zaś jest usytuowane w poprzek działki, co bezspornie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Przypomniano również, że legalizacja każdego wzniesionego samowolnie obiektu budowlanego zależy wyłącznie od woli inwestora bądź właściciela obiektu., Właściciel działki nr ewid. [...], obr. [...] - Gmina W. nie dąży do legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Podkreślono, że inwestor - jakim była Parafia Katolicka [...] w W. - nigdy nie dysponowała tytułem prawnym do działki o nr ewid. [...]. Co prawda, od lat Parafia pełni rolę zbliżoną do posiadacza zależnego działki o nr ewid. [...], ale jako taka ww. parafia nie zawarła nigdy żadnej umowy najmu ani dzierżawy działki o nr ewid. [...] z Gminą W. . Nie nabyła również własności nieruchomości w drodze zasiedzenia, bowiem właścicielem działki jest niezmiennie Gmina W. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Sąd Najwyższy wskazał równocześnie, że objęcie rzeczy w posiadanie za zgodą właściciela, nawet tylko dorozumianą, i posiadanie jej w zakresie przez właściciela określonym lub tolerowanym, świadczy z reguły o posiadaniu zależnym, choćby posiadacza z właścicielem nie łączył żaden stosunek prawny (postanowienie SN z dnia 4.04.2012 r., ICSK 360/11, LEX nr 1164722). W ocenie organu II instancji właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w ocenianym stanie faktycznym. Parafia Katolicka [...] w W. występuje w niej jako posiadacz zależny, mimo, że z właścicielem przedmiotowej działki nie łączy ją żaden stosunek prawny w postaci umowy np. dzierżawy, najmu bądź użyczenia. Jednocześnie z okoliczności, że jej posiadanie niewłaścicielskie jest nieprzerwane od chwili dokonania przedmiotowej inwestycji, wysnuć należy wniosek o możliwości wykonywania wszystkich nakładanych na inwestora obowiązków, w tym nakazu rozbiórki. Organ II instancji stanął na stanowisku, że skoro organy nadzoru budowlanego nie mogą ignorować istniejącej w momencie orzekania, okoliczności braku zgody właściciela nieruchomości na legalizację samowoli budowlanej, tym bardziej nałożenie obowiązku rozbiórki na podmiot, który dokonał takiej samowoli staje się zasadne, bowiem w ten sposób to inwestor jako winny dokonania samowoli będzie ponosił najdalej idącą sankcję na gruncie ustawy Prawo budowlane Podsumowując wywiedziono, że w takiej sytuacji faktyczno-prawnej, przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego, bowiem stosownie do art. 37 "starego" Prawa budowlanego, obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Skoro nie można dowieść, iż sporny obiekt budowlany nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym, co umożliwiłoby wykluczenie nakazu rozbiórki takiego obiektu to niemożliwe będzie przejście do dalszych etapów postępowania legalizacyjnego wynikającego z art. 40 Prawa budowlanego z roku 1974. Konkludując, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki spornego ogrodzenia w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w roku 1974, a obowiązek ten został zasadnie nałożony na inwestora jakim była Parafia. Na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 30 maja 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła strona skarżąca. W ocenie strony zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa (błąd w ustaleniach faktycznych leżących u podstaw decyzji) w związku z czym nie może pozostawać w obiegu prawnym. W ocenie strony nie wyjaśniono i nie ustalono w sposób oczywisty i bezsporny daty powstania ogrodzenia. Zdaniem strony sam fakt, że organ nadzoru budowlanego nie jest w stanie określić daty powstania ogrodzenia w sposób jednoznaczny i pewny nie może determinować planie za konieczności dokonania rozbiórki tegoż ogrodzenia. Podkreślono równocześnie, że właściciel przez kilkadziesiąt lat (od momentu wybudowania ogrodzenia do dnia dzisiejszego) czyli Gmina W., nie wykazywała żadnego zainteresowania przedmiotową nieruchomością i znajdującymi się na niej obiektami. Świadczy to o tym, że właściciel akceptował istniejący na gruncie stan rzeczy i godził się z nim. Jest to zrozumiałe z uwagi na szczególną rolę i znaczenie cmentarzy. Ponadto – w ocenie strony - jest wręcz nieprawdopodobnym, żeby obiekty budowlane na działce [...] (ogrodzenie oraz magazyn grabarzy) zostały wybudowane w sposób zupełnie niezauważony. Musiały one być wzniesione przynajmniej przy milczącej aprobacie władz samorządowych, czyli właściciela działki. Jako błędne uznano stanowisko organu nadzoru budowlanego (przyjęte na podstawie danych uzyskanych od właściciela działki), że działka ta stanowi drogę wewnętrzną. Zdaniem skarżącego taka sytuacja nigdy nie miała miejsca. Na działce tej rośnie co najmniej 40 - to letni świerk utrudniający czy wręcz uniemożliwiający poruszanie się pojazdami samochodowymi. Ponadto zdjęcia w sposób oczywisty wskazują, że przedmiotowa działka jest w ogóle nie użytkowana, za wyjątkiem budynku gospodarczego wykorzystywanego przez grabarzy W ocenie strony skarżącej nie bez znaczenia jest również aspekt społeczny sprawy - ogrodzenie to służy dla zabezpieczenia części działki wykorzystywanej przez grabarzy. Usługi grabarskie są niezwykle istotne w życiu społeczeństwa. Pozbawienie ich (grabarzy) zaplecza technicznego w pobliżu miejsca wykonywania tych usług niezwykle je utrudni lub wręcz uniemożliwi. I ten aspekt sprawy również winien być brany pod uwagę, czego organ nadzoru budowlanego nie uczynił kierując się jedynie suchą literą prawa. Naruszony został tym samym, w ocenie strony skarżącej, art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej k.p.a.) obligujący organ do załatwienia sprawy mając na względzie m. in. interes społeczny. Ponadto nie można bezkrytycznie przyjmować, że teren określony w planie zagospodarowania przestrzennego jako ZC - cmentarze nie może być przeznaczony dla budowy obiektów, tj. ogrodzenia, gdyż ustawa o cmentarzach nie daje podstaw do obejmowania oznaczeniem "cmentarz" terenów, które mają być przeznaczone na inne cele. Zdaniem skarżącego pod pojęciem cmentarz mieszczą się nie tylko same pola grzebalne, ale także towarzysząca im infrastruktura związana z pochówkiem zmarłych. Tym samym w skład pojęcia "cmentarz" wchodziłoby również przedmiotowe ogrodzenie. Nie ma znaczenia w tym przypadku fakt, że ogrodzenie to jest usytuowane nie na działce "cmentarnej", a na działce oznaczonej nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z przepisem art. 15 zzs⁴ ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs⁴ ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy zdalnej w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe z uwagi na oświadczenia strony skarżącej o braku możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, zatem sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszym postępowaniu sądowej kontroli poddana jest decyzja WINB z 30 maja 2022 r. nakazująca stronie rozbiórkę ogrodzenia o konstrukcji stalowej o wys. 1,10 m i łącznej długości 12,20 m, biegnącego w poprzek działki nr [...] w W. Biorąc pod uwagę, przedstawione powyżej, kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do rozważań prawnych należy podkreślić, że elementy stanu faktycznego takie jak: – działka, na której znajduje się ogrodzenie należy do Gminy, – zarówno Parafia (inwestor) jaki i organy administracji nie posiadają dokumentacji dotyczącej legalności powstania ogrodzenia, – działka, na której znajduje się ogrodzenie jest porośnięta wieloletnią roślinnością, a właściciel (Gmina) do tej pory nie dążył do jej uporządkowania w celu umożliwiającym realizację przeznaczenia działki (droga), – właściciel działki na której znajduje się ogrodzenie nie wyraża woli jego legalizacji, – między właścicielem działki (Gminą), a inwestorem (parafia) nie ma stosunku obligacyjnego w postaci np. umowy najmu albo dzierżawy nie są sporne pomiędzy stronami. Spór dotyczy oceny tych faktów, a główny nurt administracyjnego postępowania wyjaśniającego koncentrował się wokół wyjaśnienia kwestii daty powstania ogrodzenia, a w konsekwencji zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Zaskarżona wydana została na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowalne z 1974 r. Przepis ten stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W pkt 2 natomiast terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Przepis ten ma zastosowanie w sprawie w związku z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy P.b., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W tym względzie należy również zauważyć, że stosownie do treści art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Mając na uwadze zarzuty skargi (które w swej istocie są tożsame z tymi podnoszonymi na etapie odwołania) trzeba zauważyć, że - w ocenie strony - podstawą wadą, która skutkuje na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wadliwość postepowania wyjaśniającego w zakresie daty powstania przedmiotowego ogrodzenia. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w pierwotnej decyzji z 14 września 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w przyjął, że brak jest dokumentów potwierdzających twierdzenie strony skarżącej, że ogrodzenie powstało w latach 1985 – 1990 r. Z uwagi na powyższe organ I instancji stwierdził, że choć zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 23 P.b. budowa ogrodzenia nie wymaga zgłoszenia (przy czym uregulowanie to weszło w życie od 28.06.2015 r.) to jednocześnie zachodzi niezgodność wybudowanego ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność uniemożliwia organowi wdrożenie procedury naprawczej i obliguje tym samy organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Decyzja to została uchylona decyzją WINB w Łodzi z dnia 10 listopada 2020 r. Przyczyną powyższego uchylenia była m. in, właśnie potrzeba ustalania daty powstania ogrodzenia. W wytycznych co do ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy wskazał, że należy dokonać dokładnego ustalenia czasu budowy spornego obiektu budowlanego, poprzez weryfikację w toku prowadzonego postępowania dowodowego u innych źródeł osobowych oświadczenia złożonego przez proboszcza ks. J. Z., w celu ustalenia w sposób możliwie pełny i wszechstronny stanu faktycznego i prawnego obiektu budowlanego objętego prowadzonym postępowaniem. W zależności od wyników prowadzonego ponownie postępowania wyjaśniającego, organ stopnia podstawowego będzie mógł nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, zgodnie z treścią art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku lub wydać decyzję o rozbiórce przedmiotowego ogrodzenia w oparciu o art. 37 ustawy, jeśli zajdą przesłanki negatywne uniemożliwiające wdrożenie postępowania legalizacyjnego. Wskazano przy tym, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. szczegółowy tryb i warunki uzyskiwania pozwolenia na budowę określony został w wydanym jako akt wykonawczy wobec samej ustawy Prawo budowlane - Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem § 44 ust. 1 pkt 3 lit. c tego rozporządzenia - pozwolenia na budowę wymaga wykonanie stałych ogrodzeń od strony dróg (ulic) i placów publicznych oraz od innych miejsc publicznych. Organ uznał, że niewątpliwie za takie miejsce publiczne należy uznać cmentarz. Pozostaje to w zgodzie z katalogiem miejsc publicznych wyodrębnionych przez ówczesnego prawodawcę w Rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki oraz Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 8 października 1970 r. w sprawie zatwierdzania pod względem artystycznym niektórych projektów budowlanych (Dz. U. Nr 26, poz. 211). Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ I instancji zgromadził nowe dowodowe i w następujący sposób dokonał ich oceny: – mapa z lat 30. XX wieku przesłana przez dyrektora Muzeum W., nie potwierdza, że ogrodzenie objęte postępowaniem powstało przed 01.01.1995 r.; – w wypisie z rejestru gruntów z dnia 01.10.2007 r. uwzględniającym działkę nr [...], zawartym w dokumentach księgi wieczystej, oznaczono użytkowanie działki jako droga; – na mapie ewidencji gruntów sporządzonej na podstawie mapy zasadniczej o numerze sekcji [...] oznaczonej datą 1984, na działce nr [...] widnieje budynek w obrysie i miejscu zgodnym z budynkiem gospodarczym grabarzy objętym odrębnym postępowaniem, brak jednak oznaczenia ogrodzenia; – w załączonym do decyzji GN.V.7723/S/9/6/2005/MJ Wojewody Łódzkiego z dnia 19.09. 2008 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto Wieluń z dniem 27.05.1990 r. spisie inwentaryzacyjnym nr [...], obejmującym działkę nr [...] pod nr karty inwentaryzacyjnej nr [...] oraz w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości, działkę nr [...] - przy czym w karcie inwentaryzacyjnej brak jest informacji o ogrodzeniu i budynku gospodarczym użytkowanym przez Parafię Katolicką [...] w W.; – na zdjęciu lotniczym przekazanym przez Głównego Geodetę Kraju opieczętować wykonania w 1996 r. wyraźnie widać ogrodzenie i budynek gospodarczy dla grabarzy w obrysie i usytuowaniu zgodnym z obiektem objętym postępowaniem organu, natomiast na zdjęciu opieczętowanym datą wykonania w 1992 r. ogrodzenia prawdopodobnie nie ma przy czym nie można dokonać jednoznacznej oceny, czy przedmiotowy obiekt jest na nim uwzględniony. Organ I instancji przeprowadził również dowody z przesłuchania świadków wskazanych przez stronę (w piśmie z dnia 21.12.2020 r. Parafia Katolicka [...] w W. wniosła o dopuszczenie dowodu i przesłuchanie w charakterze świadków następujących osób: A. A., J. W., R. S., J. P., ks. M. S.) W dniu 04.01.2021 r. A. A. złożyła oświadczenie, że nie pamięta dokładnie daty powstania ogrodzenia działki z budynkiem dla grabarzy. Pamięta jedynie, że powstało ono w miejscu istnienia wcześniej drewnianego płotu, który już był zniszczony w czasie budowy murowanego budynku dla grabarzy. Było to w czasie kiedy jej ojciec, mieszkający na działce obok w budynku należącym do parafii jeszcze żył, czyli do 2001 r. Pamięta także, że ogrodzenie powstało kiedy proboszczem był k. M. S. Ojciec korzystał przez kilka lat z części działki z budynkiem dla grabarzy i uprawiał tam ogródek. Z kolei J. P. w dniu 04.01.2021 r. złożył oświadczenie, że nie pamięta kiedy powstało ogrodzenie stalowe, nie zwrócił na nie uwagi również kiedy się wprowadzał w 1996 r. do sąsiedniego bloku. R. S. oświadczył w dniu 05.01.2021 r., że jest grabarzem od 8 lat. Nie pamięta kiedy dokładnie powstało przedmiotowe ogrodzenie. Pamięta jednak, że powstało ono raczej w terminie późniejszym niż budynek. J. W. oświadczył w dniu 11.01.2021 r., że mieszkał w budynku na działce sąsiedniej nr [...] od urodzenia tj. od 1952 r. do 1972 r. A po powrocie z wojska wrócił do rodziców, którzy przeprowadzili się na os. Wojska Polskiego. Rodzice na działce nr [...] uprawiali ogródek, przy czym pierwotnie działka była ogrodzona w innym miejscu, w większej odległości od budynku. Pamięta, że kiedy tata zmarł w październiku 1994 r. to ogrodzenie dzisiejsze już było, bo działka się zmniejszyła. W dniu 11.01.2021 r. do organu I instancji wpłynęło oświadczenie ks. M. S., zgodnie z którego treścią: "oświadczenie ks. proboszcza J. Z. dot. daty budowy budynku dla grabarzy oraz daty budowy ogrodzenia o konstrukcji stalowej jest zgodne z oświadczeniem dotyczącym daty budowy przedmiotowych obiektów w latach 1985-1990. Gdy w końcu października 1985 r. objąłem duszpasterzowanie w parafii [...] w W., postanowiłem jako proboszcz i administrator cmentarza zastąpić drewniany budynek gospodarczy dla grabarzy - murowanym, gdyż był w złym stanie technicznym. Podobnie stare drewniane, zniszczone ogrodzenie zastąpiłem metalowym. Prace te pozwoliły zmienić na lepsze wizerunek otoczenia cmentarza, który nawiedza wielu mieszkańców Wielunia i okolic. Budynek gospodarczy, jak i ogrodzenie posadzone są dokładnie w tych samych miejscach co istniejące drewniane budowlane. Przedmiotowe budowle zostały postawione ponad wszelką wątpliwość przed rokiem 1995". Zdaniem Sądu organ, analizując powyższe zeznania, był uprawniany do stwierdzania, że świadkowie zgodnie twierdzą, że ogrodzenie stalowe powstało w miejscu istniejącego wcześniej ogrodzenia drewnianego i nie pamiętaj dokładnej daty jego budowy, bądź potwierdzają jego realizację w latach 1985-1994 r. Analizując zebrany materiał dowodowy, Sąd doszedł do przekonania, że ocena organów administracji, zgodnie z którą nie można potwierdzić precyzyjnie daty powstania ogrodzenia, ale jednocześnie można uznać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że postało ono przed 1 stycznia 1995 r. - jest prawidłowa. Mając na uwadze zarzuty skargi nalży podkreślić, że zgodnie z art. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej (...), z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Istota tej zasady sprowadza się zatem do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta ma więc fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów . Powyższe założenie prowadzi do wniosku, że zasadę prawdy materialnej należy odnosić do ustaleń faktycznych. Pod tym pojęciem należy rozumieć dokonane przez organ, na podstawie dowodów, stwierdzenie istnienia (lub nieistnienia) faktów, o których należy orzec w decyzji, które mają stanowić podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zgodnie z zasadą prawdy materialnej te procesowe ustalenia muszą być prawdziwe. Nie można zapominać, że ustalenie stanu faktycznego sprawy przez organ administracji następuje zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, którą wyprowadza się z art. 80 k.p.a., stanowiącego, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona . Aby ta ocena dowodów nie była dowolna muszą być spełnione następujące warunki: 1) należy opierać się materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa), 2) ocena powinna mieć za podstawę całokształt materiału dowodowego, 3) organ powinien dokonań ocen znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, 4) rozumowanie, w którego wyniku organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki . Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Oznacza to, że zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treść. Powyższe prowadzi do konstatacji, że zasada swobodnej oceny dowodów polega na tym, że organ nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi, a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Ocena ta powinna być jednak zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki . Z zasady prawdy obiektywnej wynikają nie tylko zasady gromadzenia materiału dowodowego, ale również, w powiązaniu z art. 77 k.p.a. rozpatrywania przez organ administracji zebranego materiału dowodowego. Materiał dowodowy należy rozumieć jako składową określonych środków dowodowych, które po przeprowadzonej ocenie, składają się na dowody służące wyjaśnieniu stanu faktycznego lub ogół dowodów, których zebranie jest konieczne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. K.p.a. nie definiuje pojęcia dowodu, ograniczając się do stwierdzenia, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). O otwartym charakterze katalogu środków dowodowych świadczy użyty w tym przepis zwrot "w szczególności" odnoszący się do przykładowo wymienionych dowodów w postaci dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłych oraz oględzin. Jedocześnie – mając na uwadze główny zarzut skargi - należy podkreślić, że zasada dochodzenia prawdy materialnej ma swoje racjonalne granice w obiektywnej możliwości dowiedzenia określonych faktów. W ocenie Sądu organ podjął wszelkie niezbędne środki co do ustalenia daty powstania ogrodzenia, w tym środki dowodowe wskazywane przez stronę. Nalży również podkreślić, że organ – co do daty postania ogrodzenia – prawidłowo nie uznał jako kontrdowodów z załączonego decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 19 września 2008 r. spisu inwentaryzacyjnego i karty informacyjnej nr [...] (zgodnie z którymi brak jest informacji o odrodzeniu i budynku gospodarczym) ponieważ są one sprzeczne ze zdjęciem lotniczym przekazanym przez Głównego Geodetę Kraju opieczętowanym datą wykonania w 1996 r. (na którym wyraźnie widać ogrodzenie w obrysie i usytuowaniu zgodnym z obiektem objętym postępowaniem organu). Z tego samego względu nie uznano również za przeciwdowód planu zagospodarowania działki dot. budowy budynku garażu, obejmującego działkę nr [...] w W. - obr. [...] (załącznik do decyzji z dnia 10.05.1989 r. przedłożonej przez K. K.), który nie uwzględnia żadnej zabudowy na dz. nr [...], w tym ogrodzenia. W konsekwencji uznano, że przedmiotowe ogrodzenie zostało powstało przed 1 stycznia 1995 r., bez dopełnienia wymogu zwartego w art. 28 ust 1 P.b z 1974 tj. bez pozwolenia na budowę (w toku postępowania nie udokumentowano legalności powstania obiektu.) Mając na uwadze treść wcześniej przytoczonego art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. należy podkreślić, że działka nr [...] w W. obręb [...], objęta była w dniu wydawania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr XIII/139/11 z dnia 29.11.2011 r. Zgodnie z § 13 ust 1 pkt 1 planu część działki, na której znajduje się ogrodzenie objęte postępowaniem to teren oznaczony symbolem [...], co oznacza zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, jako podstawowe przeznaczenie terenu. W świetle powyższego ogrodzenie o konstrukcji stalowej o wys. 1,10 m i łącznej długości 12,20 m, biegnące w poprzek działki nr [...] w W. - obr. [...] wydzielające teren gdzie usytuowany jest budynek gospodarczy przeznaczony dla grabarzy, nie jest zgodne z podstawowym przeznaczeniem terenu. Zgodnie natomiast z zapisami § 13 ust. 1 pkt 4b uchwały w warunkach dla zabudowy istniejącej dopuszczono realizację ogrodzeń ażurowych wykonanych z elementów metalowych, drewnianych, wzdłuż dróg o maksymalnej wysokości 1,5m tylko w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która ze względu na brak na działce budynków mieszkalnych jednorodzinnych, nie ma zastosowania w tym przypadku, jak również ze względu na usytuowanie ogrodzenia w poprzek działki. Z uwagi na powyższe Sąd ocenił, w ślad za organami, że ogrodzenie o konstrukcji stalowej o wys. 1,10 m i łącznej długości 12,20 m, biegnące w poprzek działki nr [...] w W. - obr. [...] objęte postępowaniem nie jest zgodne, z obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie podnieść należy, że organy odniosły się do kwestii wcześniejszego przeznaczenia terenu, na którym znajduje się objęte nakazem ogrodzenie. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wytłumaczył, że nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. I tak w trakcie postępowania zgromadzone dokumenty pod kątem przeznaczenia działki objętej postępowaniem, zgodnie z którymi: – na mapie z lat 30. XX wieku przesłanej przez dyrektora Muzeum W., obrazującej większy teren miasta można przypuszczać, że w miejscu objętym postępowaniem przebiegała droga; – w wypisie z rejestru gruntów z dnia 01.10.2007 r. uwzględniającym działkę nr [...], zawartym w dokumentach księgi wieczystej, oznaczono użytkowanie działki jako droga; – na mapie ewidencji gruntów z 1984 r., sporządzonej na podstawie mapy zasadniczej o numerze sekcji [...], na działce nr [...] po przeciwnej stronie oznaczonego na działce budynku, bez oznaczenia ogrodzenia* opisano działkę jako droga; – w załączonym do decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 19.09.2008 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto W. z dniem 27.05.1990 r. spisie inwentaryzacyjnym nr [...], obejmującym działkę nr [...] pod nr karty inwentaryzacyjnej nr [...] oraz w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości, działkę nr [...] w kolumnie Rodzaj użytkowania oznaczono jako plac i drogę, a w kolumnie Osoba prawna, osoba fizyczna i inne jednostki której oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste i zarząd oznaczono jako Skarb Państwa - droga gminna. Powyższe uprawnia do oceny, że w dacie powstania teren na którym powstało ogrodzenie stanowił drogę. Prawidłowo również wskazały organu, że możliwości zabudowy nie uwzględniał również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzony Uchwałą nr XXI/152/93 Rady Gminy z dnia 24.04.1992 r , ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Sieradzkiego nr 4 poz. 25 z 1992 r. obowiązujący do 31.12.2003 r. Przedmiotowa działka była położona na terenach o symbolu ZP – zieleń parkowa i ZC – cmentarze przy czym w archiwach urzędu nie odnaleziono dokumentów planistycznych z lat wcześniejszych. Na przekazanej mapie będącej załącznikiem do planu miejscowego z 1992 r. nie oznaczono ogrodzenia objętego postępowaniem. W takich okolicznością faktycznych i prawnych wydano w dniu 19 sierpnia 2019 r. zgodę dla A. S. na lokalizację zjazdu indywidualnego z działki na ewid. [...] na drogę wewnętrzną (dz. Nr [...]). Powyższa zgoda pozostaje spójna z oświadczeniem właściciela działki nr [...] (Gmina W.) złożonym w niniejszym, postepowaniu, zgodnie z którym zamierzeniem Gminy jest rozbiórka ogrodzenia. W konsekwencji, zdaniem Sądu, w tak ukształtowanym stanie prawnym trafnie wywiódł organ odwoławczy, że skoro sporne ogrodzenie: – zostało wybudowane niezgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym jak i niezgodnie z przeznaczeniem obowiązującym w okresie jego budowy, – właściciel terenu na którym jest wybudowane nie dąży do jego lokalizacji (zarówno w sferze deklaracji jak i faktycznej poprzez wydanie zgodny na zjazd z działki nr [...]) jego zalegalizowanie w trybie art. 40 – w świetle dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. – nie jest możliwe. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazującej na społeczny aspekt sprawy, Sąd wskazuje, że sądowa kontrola rozstrzygnięć administracji publicznej polega na kontroli ich legalność (zgodności z prawem), a nie zasadzie słuszności. Sąd rozumiejąc aspekt społecznej istotność infrastruktury cmentarzy musi podkreślić, że nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której argumenty wywodzone przez skarżącego jako inwestora ogrodzenia mogłyby ograniczać uprawnienia właściciela do decydowania o przedmiocie jego własności. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące nakazu rozbiórki bardzo często musi uwzględniać sprzeczne interesy i uprawnienia. Z jednej strony właściciela, z drugiej zaś inwestora (nie będącego właścicielem), który posadowił obiekt budowlany na działce właściciela. Granice tych praw i uprawnień określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa Podobnie argumenty skargi - koncentrujące się wokół okoliczności, że działa nie jest drogą, ale obszarem pokrytym roślinnością - nie może odnieść zamierzonego skutku. Fakt, że właściciel zaniedbywał do tej pory działkę stanowiącą jego własność nie implikuje oczywiście przeznaczenia przedmiotowej działki potwierdzonej, omówionymi we wcześniejszym fragmencie niniejszego uzasadnienia, dokumentami. Nadto z pisma Urzędu Miejskiego W. z dnia 11 stycznia 2018 r. wynika , że droga wewnętrzna nr [...] obręb [...] zostanie uprzątnięta, a prace mające na celu udrożnienie drogi wykonane przez odpowiednia firmę. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również wywód organu, zgodnie z którym strona skarżąca, w realiach faktycznych niniejszej sprawy, posiada status posiadacza zależnego, mimo, że z właścicielem przedmiotowej działki nie łączy ją żaden stosunek prawny w postaci umowy np. dzierżawy, najmu bądź użyczenia. Sąd (mając ma uwadze poglądy ugruntowanego orzecznictwa sądowego zgodnie z którym nakaz rozbiórki kieruje się do przede wszystkim do inwestora) - z urzędu zauważa, - że pierwotna decyzja PINB w W. z dnia 14 września 2020 r. została błędnie skierowana do właściciela działki (Gminy W.) zamiast do inwestora (skarżącego). W ocenie Sądu nie miało to wpływu na wynik postępowania ponieważ uchybienie to zostało konwalidowane w dalszym biegu przeprowadzonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. dj