II SA/Łd 43/26

Dnia 7 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2026 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 8 grudnia 2025 roku znak: GN-III.7581.241.2025.AW w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łęczyckiego z dnia 7 lipca 2025 roku, znak: GKN.6821.12.2025.BM; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Decyzją z dnia 8 grudnia 2025 r., znak: GN-III.7581.241.2025.AW Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (w chwili wydawania zaskarżonej decyzji t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej w skrócie jako: "k.p.a") utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyckiego z dnia 7 lipca 2025 r., znak: GKN.6821.12.2025.BM, którą organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej własność B. i K. małż. G. na prawach współwłasności ustawowej małżeńskiej w udziale 1/2 oraz własności B. G. w udziale 1/2, położonej w mieście P., obręb [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,9254 ha, w celu udzielenia zezwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN-15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym demontaż istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN-15 kV.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Wnioskiem z dnia 20 marca 2025 r. A S.A. z siedzibą w G. wystąpiła do Starosty Łęczyckiego na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm. – dalej również jako: "u.g.n.") o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka o nr ewid. [...], obr.[...], gm. P., powiat [...], należącej do B. G. i K. G., w celu udzielenia zezwolenia na budowę kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym demontaż istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN 15 kV w tym samym miejscu (wymiana słupa SN 15 kV). We wniosku inwestor wskazał, iż na działce nr [...] teren trwałego zajęcia przez infrastrukturę (pas związany z lokalizacją obiektu infrastruktury elektroenergetycznej) wyniesie 5 m2 (długość – 8 m, szerokość – 0,5 m), zaś teren niezbędny do przeprowadzenia prac budowlanych – teren czasowego zajęcia (całkowity obszar ograniczenia) to 80 m2 (długość – 8 m, szerokość – 10 m). Ponadto inwestor podkreślił, że przedmiotowe zadanie, w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości, jest zgodne z decyzją Wójta Gminy Piątek z dnia 4 września 2019 r., znak: GP.6733.8cp.2019.RK. Dalej inwestor wskazał, iż przeprowadził rokowania z właścicielami nieruchomości – B. G. i K. G.. W dniu 10 stycznia 2025 r. wysłał im pismo z zaproszeniem do rokowań, które zostało skutecznie doręczone w dniu 14 stycznia 2025 r., jednak pozostało bez odpowiedzi. W związku z upływem z dniem 18 marca 2025 r. dwumiesięcznego terminu, inwestor zakończył rokowania, o czym poinformował właścicieli nieruchomości stosownym pismem. Wobec tego rokowania należy uznać za zakończone niepowodzeniem. Do wniosku inwestor załączył m.in. kopię pisma z dnia 10 stycznia 2025 r., stanowiącego zaproszenie do rokowań. Wskazano w nim, iż planowany zakres prac obejmuje budowę kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym posadowienie nowego stanowiska słupowego w miejscu istniejącego SN 15 kV (wymiana słupa) oraz demontaż istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym demontaż istniejącego stanowiska słupowego. Natomiast całkowity obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości określono na 361 m2, w tym pas związany z lokalizacją obiektu infrastruktury elektroenergetycznej – 5 m2. Pismem z dnia 6 maja 2025 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia braków wniosku przez przedłożenie załączników do pisma z dnia 10 stycznia 2025 r. przesłanych do właścicieli przedmiotowej nieruchomości, zawierających w treści umowy, porozumienia, zakres prac tożsamy z zakresem prac określonych we wniosku, wraz z potwierdzeniem odbioru korespondencji, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Ponadto w dniu 8 maja 2025 r. Starosta Łęczycki zwrócił się do Sądu Rejonowego w Łęczycy o wydanie zaświadczenia dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] w obrębie [...], gm. P., że dla ww. nieruchomości nie ma założonej księgi wieczystej, lub że nie jest dla niej prowadzony zbiór dokumentów. Sąd Rejonowy w Łęczycy w dniu 9 maja 2025 r. wydał żądane zaświadczenie. Przy piśmie z dnia 26 maja 2025 r. inwestor przekazał organowi I instancji pismo z dnia 19 maja 2025 r., wysłane do właścicieli nieruchomości, w którym wskazał, iż prostuje oczywistą omyłkę w Porozumieniu, które zostało dołączone do zaproszenia do rokowań. W treści zaproszenia na załączniku graficznym dołączonym do zaproszenia oraz porozumienia poprawnie wskazano zakres prac jako budowa kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym posadowienie nowego stanowiska słupowego w miejscu istniejącego SN 15 kV (wymiana słupa). Niemniej jednak inwestor do pisma z dnia 19 maja 2025 r. załączył porozumienie wraz z załącznikiem RODO oraz załącznikiem graficznym, w którym wskazano poprawny zakres prac planowany do wykonania na przedmiotowej nieruchomości. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 7 lipca 2025 r., znak: GKN.6821.12.2025.BM Starosta Łęczycki odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej własność B. i K. małż. G. w udziale ½, oznaczonej jako działka nr ewid. [...], położonej w mieście P., obręb [...], na rzecz A S.A. z siedzibą w G. w celu udzielenia zezwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN-15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym demontaż istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN 15 kV. W uzasadnieniu organ wskazał, iż jego zdaniem właściciele nieruchomości nie zostali czytelnie poinformowani przez inwestora o powierzchni niezbędnej na wykonanie prac. W zaproszeniu do rokowań z dnia 10 stycznia 2025 r. zakres rzeczowy planowanej inwestycji przedstawiono jako budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN-15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym posadowienie nowego stanowiska słupowego w miejsce istniejącego SN -15 kV (wymiana słupa) oraz demontaż istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym demontaż istniejącego stanowiska słupowego. Pełnomocnik inwestora wskazał całkowity obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości - 361 m2 w tym pas związany z lokalizacją obiektu infrastruktury elektroenergetycznej - 5 m2. Natomiast w ocenie organu powierzchnia zajęcia na wykonanie prac powinna zostać wskazana oddzielnie dla budowanej linii kablowej SN 15 kV i wymianie słupa oraz oddzielnie dla demontowanej linii napowietrznej SN-15 kV, która znajduje się w drugim końcu przedmiotowej działki. Teren ten powinien zostać określony dokładnie przez podanie długości i szerokości pasa przeznaczonego na roboty budowlane. Tak też, zdaniem organu, powinien być określony teren trwałego ograniczenia przez wskazanie długości i szerokości terenu pod budowaną infrastrukturę. Ponadto do wniosku inwestor dołączył mapę, na której przedstawiono lokalizację projektowanej kablowej linii elektroenergetycznej SN-15 kV, demontowaną napowietrzną linię elektroenergetyczną SN-15 kV oraz istniejącą napowietrzną linię elektroenergetyczną SN-15 kV, która została mało czytelnie oznaczona na załączonej mapie. Na mapie podano długość linii na działce – 8 m. Natomiast w ocenie organu nie wskazano, czy jest to długość linii nowo projektowanej, istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15, która ma pozostać bez zmian, czy istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15 przeznaczonej do demontażu. Dlatego też, w ocenie organu, już wstępna analiza akt sprawy wskazuje, że pisma przesłane do właścicieli nieruchomości w postaci porozumień obejmują inny zakres prac niż ten wskazany we wniosku inicjującym postępowanie z dnia 20 marca 2025 r. oraz w piśmie z dnia 10 stycznia 2025 r. (zaproszenie do rokowań), do którego zostało załączone porozumienie dotyczące potrzeb posadowienia linii napowietrznej SN-15 kV (budowa linii napowietrznej) oraz posadowionych urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej. Natomiast we wniosku z dnia 20 marca 2025 r., jak i w piśmie z dnia 10 stycznia 2025 r. pełnomocnik inwestora wniósł o zgodę na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN-15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym demontaż istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN-15 kV (wymiana słupa). Ponadto pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 10 stycznia 2025 r. przedstawił propozycję wynagrodzenia za budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN-15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym demontaż istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN-15 kV (wymiana słupa) oraz demontaż istniejącej napowietrznej linii SN-15 kV w tym demontaż istniejącego słupa. Natomiast z porozumień przesłanych do właścicieli przedmiotowej nieruchomości, celem ich podpisania, przy ww. piśmie inwestor proponuje wynagrodzenie za budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-15 kV i uregulowanie terenu pod istniejącą infrastrukturę w postaci elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-15 kV na wnioskowanej działce, nie określając wielkości terenu pod istniejącą infrastrukturę, na podstawie, którego można ustalić wynagrodzenie (odszkodowane). W konsekwencji organ ocenił, iż z wyżej wymienionych pism inwestora trudno jest odczytać przedmiot planowanych robót, sposób ich prowadzenia, zakres korzystania z nieruchomości na potrzeby prowadzonych prac czy odpłatności za korzystanie z nieruchomości. Pełnomocnik inwestora uznał ww. nieprawidłowości za omyłkę pisarską, przedkładając jednocześnie pismo - porozumienie dotyczące budowy linii kablowej SN-15 kV oraz posadowionych urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii SN-15 kV. Jednakże pismo to zostało przedłożone właścicielom bez zachowania 60 dniowego terminu na podpisanie przesłanego porozumienia, co i tak w konsekwencji skutkowałoby odmową wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Nie bez znaczenia, zdaniem organu, jest także okoliczność, że podjęte próby rokowań odnoszą się do innego zakresu żądania, niż wnioskowany zakres prac we wniosku, jak i piśmie z dnia 10 stycznia 2025 r. dotyczącym "rokowań", których i tak pełnomocnik nie udokumentował, nie odpowiadając na wezwanie organu w kwestii dotyczącej dostarczenia potwierdzeń odbioru korespondencji z dnia 10 stycznia 2025 r. przez właścicieli nieruchomości. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, iż rokowania z właścicielami nieruchomości nie odbyły się, co w konsekwencji powoduje brak podstawowej przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia, warunkującej udzielenie zezwolenia w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Rokowania w sprawie ograniczenia praw do nieruchomości powinny bowiem dotyczyć warunków realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy. Rokowania nie obejmujące wszystkich istotnych elementów i warunków przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., co dyskwalifikuje rozstrzygnięcie wydane we wskazanym trybie. W następstwie powyższego Starosta Łęczycki uznał, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, warunkujące dopuszczalność wszczęcia postępowania w trybie art. 124 u.g.n. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor. Pismami z dnia 26 września 2025 r. oraz 21 października 2025 r. Wojewoda Łódzki wezwał inwestora do przesłania oryginałów lub uwierzytelnionych kopii dokumentów, potwierdzających doręczenie B. G. oraz K. G. zaproszenia do rokowań z dnia 10 stycznia 2025 r. oraz informacji o zakończeniu rokowań z dnia 19 marca 2025 r. Natomiast w dniu 29 września 2025 r. Starosta Łęczycki poinformował organ odwoławczy o wydaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. decyzji o zobowiązaniu B. G. i K. G. do udostępnienia nieruchomości położonej w mieście P., obręb [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w celu udzielenia zezwolenia na wykonanie robót polegających na demontażu istniejącej napowietrznej linii energetycznej SN-15 kV w tym demontaż istniejącego stanowiska słupowego. Przy piśmie z dnia 28 października 2025 r. pełnomocnik inwestora nadesłał kopie potwierdzeń odbioru pism z dnia 10 stycznia 2025 r. oraz 19 marca 2025 r., które zostały doręczone właścicielom przedmiotowej nieruchomości odpowiednio w dniu 14 stycznia 2025 r. oraz 25 marca 2025 r. Wojewoda Łódzki nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymał je w mocy, podzielając stanowisko Starosty Łęczyckiego, że w stanie faktycznym sprawy nie została spełniona podstawowa przesłanka, warunkująca wszczęcie postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a mianowicie rokowania z właścicielami gruntu zostały przeprowadzone wadliwie, co pozwala przypisać im cechę pozorności. W porozumieniu, załączonym do zaproszenia do rokowań z 10 stycznia 2025 r., mowa jest o ustanowieniu służebności przesyłu dla: potrzeb posadowienia w przyszłości urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym jedno stanowisko słupowe SN 15 kV oraz posadowionych urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym jedno stanowisko słupowe, co pozostaje w sprzeczności z treścią pisma z dnia 10 stycznia 2025 r. oraz wskazanym tam zakresem planowanych na nieruchomości prac. W ocenie Wojewody wpisanie w porozumieniu budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej zamiast linii kablowej nie może zostać zakwalifikowane jako "oczywista omyłka", są to bowiem zupełnie dwie różne inwestycje. Nie można tym samym ww. dokumentów uznać za dowód mający świadczyć o przeprowadzeniu w omawianej sprawie prawidłowych rokowań. Ponadto zarówno w zaproszeniu do rokowań, jak również w załącznikach do niego, nie został sprecyzowany obszar nieruchomości niezbędny do zajęcia w celu wykonania planowanych prac. Mowa jest wyłącznie o ogólnej powierzchni ograniczenia wynoszącej 361 m2, przy czym na podstawie ww. dokumentów nie sposób ustalić, jaki pas niezbędny jest do zajęcia w celu budowy linii kablowej, a jaki w celu demontażu linii napowietrznej. Na załączniku graficznym nie oznaczono powierzchni trwałego i czasowego zajęcia nieruchomości, zaś w treści pisma nie podano długości projektowanej linii kablowej oraz demontowanej linii napowietrznej, nie wskazano również na szerokość pasa czasowego i trwałego ograniczenia w sposobie korzystania. W złożonym do Starosty podaniu z dnia 20 marca 2025 r. inwestor wniósł o wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n., wskazując, iż celem zajęcia nieruchomości jest budowa kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV oraz wymiana słupa, teren czasowego zajęcia wynosi 80 m2, zaś teren trwałego zajęcia to 5 m2. Powierzchnia zajęcia nieruchomości na czas wykonania robót określona we wniosku znacznie różni się od tej przedstawionej na etapie rokowań. Organ odwoławczy podkreślił również, iż w ramach planowanych do wykonania na przedmiotowej działce prac ma zostać wymienione jedno stanowisko słupowe. W żadnym z wysłanych do współwłaścicieli nieruchomości pism nie przedstawiono parametrów nowego słupa, w tym chociażby jego wysokości, nie wskazano też szerokości pasa istnienia urządzenia. Przedłożona przez inwestora mapa z dnia 18 marca 2025 r. sugeruje zaś, iż projektowany słup SN 15 kV wykracza poza pas trwałego zajęcia, którego szerokość wynosi 0,5 m. Nieokreślenie powyższych parametrów stanowi istotny brak prowadzonych negocjacji. Słusznie też, zdaniem Wojewody, zauważył organ I instancji, iż inwestor w piśmie z dnia 10 stycznia 2025 r. zaproponował B. G. i K. G. wynagrodzenie w wysokości 115 zł za udzielenie zgody na wykonanie prac, dla których całkowity obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynosi 361 m2, w tym pas związany z lokalizacją obiektu infrastruktury elektroenergetycznej 5 m2. Jednocześnie kwota w tej samej wysokości wskazana została w załączniku do pisma - porozumieniu w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Powyższe niewątpliwie rodzi wątpliwości, za jakie konkretnie działania, mające zostać wykonane na spornej działce, zostało zaproponowane wynagrodzenie. Kierowanie do współwłaścicieli nieruchomości w jednym momencie pism o sprzecznej treści podważa prawidłowość prowadzonych negocjacji. Nie można uznać, jak domaga się tego strona skarżąca, iż wysłane przez nią do ww. osób pismo z dnia 19 maja 2025 r. sanuje "omyłki" we wcześniejszych pismach. Jak zostało wykazane, prowadzona przed tą datą korespondencja dotknięta była licznymi nieprawidłowościami, zaś w ww. piśmie sprecyzowano jedynie, iż zamierzenie budowlane dotyczy linii kablowej, a nie napowietrznej. Zatem wobec niejednoznacznego opisu inwestycji w korespondencji wysyłanej przez przedsiębiorstwo energetyczne do B. G. i K. G., a co za tym idzie nieprecyzyjnego określenia zakresu ingerencji w ich prawo własności, uprawniony jest wniosek, że w rozpatrywanym przypadku mamy w istocie do czynienia z pozornymi rokowaniami. W ocenie organu odwoławczego w realiach rozpatrywanej sprawy zachodzi konieczność ponownego przystąpienia inwestora do rokowań w pełnym zakresie. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut, dotyczący naruszenia art. 79a § 1 w związku z art. 10 k.p.a. Inwestor nie przedstawił bowiem żadnych dodatkowych dokumentów na okoliczność prowadzonych z właścicielami rokowań, a jedynie podjął polemikę z dokonaną przez organ oceną zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślić też trzeba, iż przepis art. 79a k.p.a. ma zastosowanie we wszczętym postępowaniu administracyjnym. Skargę na powyższą decyzję wniosła A Spółka Akcyjna z siedzibą w G., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 61a k.p.a w zw. z art. 64 §2, art. 104 I art. 107 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji miał prawo odmówić wszczęcia postępowania opierając się wyłącznie na stanowisku, że rokowania nie zostały przeprowadzone prawidłowo i jednocześnie kwalifikując tę nieprawidłowość jako brak formalny wniosku uzasadniający odmowę wszczęcia postępowania w oparciu wyłącznie o art. 115 ust. 4 u.g.n., podczas gdy: a) odmowa wszczęcia postępowania może nastąpić wyłącznie w okolicznościach wskazanych w art. 61a k.p.a., a w niniejszej sprawie żadna z przesłanek nie zaistniała, b) przepis art. 115 ust. 4 u.g.n. został zredagowany jako norma określająca jedynie formę decyzji o odmowie, a nie jako materialna podstawa, wobec czego organ I instancji wbrew twierdzeniu organu II instancji nie miał podstaw do oparcia uzasadnienia odmowy wydania decyzji o wskazany przepis, c) skarżąca na wezwania organu I instancji uzupełniła wskazany przez ten organ brak formalny dołączając załączniki, a mimo to organ odmówił wszczęcia postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania, że nieprawidłowo (w ocenie organu I instancji) przeprowadzone ze współwłaścicielami rokowania na podstawie art. 115 ust. 4 u.g.n. stanowiły uzasadnioną podstawę do odmowy wszczęcia postępowania; 2) art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że skarżąca nie przedstawiła w postępowaniu administracyjnym dodatkowych dokumentów na okoliczność prowadzonych ze współwłaścicielami rokowań, a jedynie podjęła polemikę z dokonaną przez organ I instancji oceną zgromadzonego materiału dowodowego, co uzasadniało brak konieczności wskazania przez organ I instancji niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony przy dodatkowym założeniu, że do wszczęcia postępowania nie doszło, podczas gdy skarżąca pismem z dnia 26 maja 2025 r. uzupełniła brak formalny, a dodatkowo dołączyła pismo datowane na dzień 19 maja 2025 r. skierowane do współwłaścicieli, a ponadto z samego uzasadnienia decyzji organu II instancji jasno wynika, że w sprawie faktycznie doszło do oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co w ocenie skarżącej powinno determinować wszczęcie postępowania w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania przez organ II instancji, że Starosta wzywając skarżącą do uzupełnienia braków formalnych podania, dokonując oceny zgormadzonego materiału dowodowego, nie wszczął postępowania wobec czego nie musiał respektować zasad ogólnych czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i miał podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie; 3) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co polegało w szczególności na: a) błędnym przyjęciu, że zarówno w zaproszeniu do rokowań jak i w załącznikach nie został sprecyzowany obszar nieruchomości niezbędny do zajęcia, a powierzchnia zajęcia nieruchomości na czas wykonania robót określona we wniosku znacznie różni się od tej przedstawionej na etapie rokowań podczas gdy załączniki graficzne załączone zarówno do rokowań jak i w toku postępowania przed organem I instancji przedstawiały cały zakres wykonywanej na nieruchomościach inwestycji, z którym współwłaściciele mieli możliwość zapoznania się, a rozdzielenie powierzchni zajęcia nieruchomości pod budowę kablowej linii SN 15 kV i wymiany słupa oraz demontowanej infrastruktury tj. demontażu istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV i demontażu stanowiska słupowego SN 15 kV rozdzielono na potrzeby prowadzonych postępowań art. 124 ust. 1 i 124b u.g.n. zgodnie z brzmieniem przedmiotowych przepisów; b) błędnym przyjęciu, że na załączniku graficznym w zaproszeniu do rokowań nie oznaczono powierzchni trwałego i czasowego zajęcia nieruchomości, a w treści pisma nie podano długości projektowanej linii kablowej oraz demontowanej linii napowietrznej, a także nie wskazano na szerokość pasa czasowego i trwałego ograniczenia w sposobie korzystania podczas gdy w zaproszeniu do rokowań określono całkowity obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, przedstawiono szerokość pasa związanego z lokalizacją obiektu infrastruktury, a także przedłożono mapę obrazującą teren trwałego zajęcia, teren czasowego zajęcia oraz miejsce przeprowadzanego na działce demontażu stanowiska słupowego oraz budowie kablowej linii SN 15 kV w tym miejsca posadowienia nowego stanowiska słupowego SN 15 kV; c) błędnej ocenie, że skarżąca powinna przedstawić właścicielom parametry wymienianego stanowiska słupowego, w tym jego wysokość, podczas gdy z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przewiduje wyłącznie konieczność określenia zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, który przesądzony jest albo przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a żaden inny przepis nie nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązku wskazywania technicznych parametrów urządzeń infrastruktury instalowanej na nieruchomościach, d) błędnej ocenie, że współwłaściciele nieruchomości mogli mieć wątpliwości za jakie konkretne działania mające zostać wykonane na nieruchomości zostało zaproponowane wynagrodzenie w wysokości 115 zł, podczas gdy z przedłożonych do zaproszenia do rokowań umów wyraźnie wynika zakres prac, za który przedsiębiorstwo energetyczne zobowiązało się zapłacić stosowne wynagrodzenie, a w zaproszeniu do rokowań wskazano, że zaproponowana kwota stanowi całkowitą wartość wynagrodzenia, a do zawarcia umowy niezbędna jest zgoda wszystkich właścicieli nieruchomości; e) błędnej ocenie, że przedłożenie do zaproszenia do rokowań propozycji porozumienia z omyłkowo wskazaną nazwą infrastruktury z jednoczesnym prawidłowym opisem zakresu inwestycji w treści rokowań oraz dołączonymi do dokumentów załącznikami graficznymi, a także poprawieniem omyłki w nazwie infrastruktury w uzupełnionym i przesłanym szkicu umowy stanowi o niejednoznacznym opisie inwestycji i nieprecyzyjnym określeniu zakresu inwestycji w prawo własności współwłaścicieli podczas gdy omyłka wynika jedynie z błędnego opisu rodzaju infrastruktury w szkicu porozumienia (proponowanej umowy), a nie w informacji o inwestycji oraz dołączonych do niej załącznikach graficznych, a nadto omyłka została poprawiona w piśmie z dnia 19 maja 2025 r. o czym współwłaściciele zostali skutecznie powiadomieni, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało bezzasadnym przyjęciem przez Wojewodę, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono rokowań, a warunki inwestycji przedstawione w zaproszeniu do rokowań były odmienne od treści późniejszego wniosku skarżącej do Starosty o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n. co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji Starosty niezgodnie z prawem odmawiającej wszczęcie postępowania, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia w całości decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie własnej decyzji zgodnie z wnioskiem przedsiębiorstwa energetycznego, bowiem zarówno przedłożony jak i uzupełniony w trakcie materiał dowodowy, a także w świetle zarzutów podniesionych w odwołaniu uzasadniały uchylenie w całości decyzji organu I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do niezgodnego z prawem pozostawienia w obrocie prawnym decyzji obarczonej błędami natury prawnej; II. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnie i niesłuszne uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do "pozornych rokowań" bowiem inwestor nieczytelnie oznaczył przedmiot planowanych robót, sposób ich prowadzenia, zakres korzystania z nieruchomości na potrzeby prowadzonych prac, czy odpłatności co uzasadniać miałoby brak spełnienia przesłanki przeprowadzenia rokowań o których mowa w art. 124 u.g.n. podczas gdy przeprowadzenie rokowań oznacza przedstawienie właścicielowi propozycji i możliwość zapoznania się z nimi. Przedsiębiorstwo energetyczne przedstawiło wszystkie okoliczności wymagane przepisami prawa współwłaścicielom przesyłając je na ich prawidłowy adres, co w konsekwencji doprowadziło do niezgodnego z prawem uznania, że skarżąca prowadząc "pozorne rokowania" nie spełniła przesłanki, o której mowa w art. 124 u.g.n. co uzasadniałoby odmowę wszczęcia postępowania w sprawie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała m.in., iż jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia ludności w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych, tj. realizuje zadania publiczne i zabezpiecza interes gospodarstwa narodowego. Realizując powyższe zadania, spółka dąży do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego i racjonalnej (efektywnej) gospodarki zasobami energii poprzez optymalizację funkcjonowania sieci energetycznych niezbędnych dla potrzeb aktualnych i przyszłych jej odbiorców przy jednoczesnym zachowaniu obowiązujących norm technicznych i jakościowych. W zakresie niniejszej sprawy Przedsiębiorstwo Energetyczne realizuje zadanie inwestycyjne p.n.: "Budowa wyprowadzeń kablowych SN-15kV i przebudowa linii napowietrznych SN-15kV - GPZ Piątek". W ramach planowanej inwestycji na nieruchomości skarżąca musi wykonać prace polegające na budowie kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym demontażu istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN 15 kV oraz demontażu istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz ze stanowiskiem słupowym SN 15 kV. W zaproszeniu do rokowań datowanym na dzień 10 stycznia 2025 r. przedstawiono rzeczowy zakres planowanego zadania inwestycyjnego, opisano obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości z podziałem na teren trwałego oraz czasowego zajęcia dla wszystkich prac budowlanych wykonywanych na nieruchomości w ramach jednej ww. inwestycji. W celu zobrazowania powyższego została sporządzona mapa - załącznik graficzny. Skarżąca przedstawiła w nim cały zakres prac wykonywanych na nieruchomości. Z załącznika wynika, że całkowity obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynosi łącznie 361 m2 (zarówno w zakresie budowy kablowej linii SN 15 kV jak i demontażu istniejącej napowietrznej linii SN 15 kV w tym istniejącego stanowiska słupowego SN 15 kV). Wskazany obszar jest niezbędny do przeprowadzenia planowanych prac. Wyznaczono współwłaścicielom dwumiesięczny termin do zawarcia umowy określającej warunki korzystania z nieruchomości w związku z realizacją inwestycji celu publicznego. Współwłaściciele, mimo skutecznie doręczonej korespondencji, nie odpowiedzieli na rokowania. Pismem z dnia 19 marca 2024 r. zakończono prowadzenie rokowań. Przedsiębiorstwo energetyczne złożyło wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, dołączając do wniosku wszystkie dokumenty o których mowa w dyspozycji art. 124 u.g.n., w tym dokumenty potwierdzające przeprowadzenie rokowań w sprawie. Starosta Łęczycki wezwał skarżącą na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku poprzez przedłożenie przesłanych załączników graficznych zawierających w treści umowy zakres prac tożsamy z zakresem prac wskazanym w złożonym wniosku. Przedsiębiorstwo energetyczne przedłożyło stosowne dokumenty, dołączając do akt sprawy przesłane właścicielom w międzyczasie pismo datowane na dzień 19 maja 2025 r., w którym sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w szkicu porozumienia przesłanego do właścicieli za pierwszym razem, dołączając poprawioną nazwą infrastruktury w szkicu umowy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem inwestora, organ zaniechał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji tego błędnie ocenił, że przeprowadzone z właścicielem rokowania były nieprawidłowe. Współwłaściciele od samego początku rokowań znali cały zakres prac wykonywanych na ich nieruchomości. Był on przedstawiony zarówno na załącznikach graficznych, jak i w zaproszeniu do rokowań w części tekstowej. Dla przejrzystości, aby faktycznie omówić cały zakres wykonywanych prac w prowadzonych rokowaniach omówiono również demontaż linii wchodzącej w przedmiot wniosku z art. 124b u.g.n. Nieprawdą jest przy tym twierdzenie organu II instancji że nie został sprecyzowany obszar nieruchomości niezbędny do zajęcia w celu wykonania planowanych prac. Na skutek złożenia dwóch odrębnych wniosków, przedłożono do akt sprawy załączniki graficzne przedstawiające teren trwałego i czasowego zajęcia osobno dla demontażu linii na nieruchomości i osobno dla posadowienia linii kablowej. Dla budowy linii wskazano obszar 80 m2, a dla demontażu linii wskazano obszar 281 m2. Łączna powierzchnia wynosi zatem 361 m2. Oznacza to, że przedstawiając w zaproszeniu do rokowań ogólną powierzchnię niezbędną do zajęcia, skarżąca nie dopuściła się błędu. Powierzchnie te wbrew opinii organu II instancji nie uległy zmianie, a zostały rozdzielone na potrzeby prowadzenia dwóch postępowań. Ponadto, zdaniem skarżącej, jej pełnomocnik w sposób prawidłowy określił, za jakie prace na nieruchomości zaproponowane zostanie wynagrodzenie w wysokości 115 zł. W zaproszeniu do rokowań pełnomocnik skarżącej wprost wskazał, że proponuje zapłatę jednorazowego wynagrodzenia w całkowitej kwocie 115 zł. W §1 zaproponowanego porozumienia został wyszczególniony przedmiot przeprowadzanej na nieruchomości inwestycji i prace budowlane w ramach tejże inwestycji. Poza wynagrodzeniem przedsiębiorstwo energetyczne szczegółowo określiło również zasady ewentualnego odszkodowania i sposób jego określania. Zatem załączone zarówno do zaproszenia do rokowań, jak i do wniosków załączniki graficzne przedstawiały prawidłowe powierzchnie zajmowane przez przedsiębiorstwo energetyczne w ramach prowadzonej inwestycji. Stanowiło to element niezbędny do spełnienia w chwili złożenia wniosku. Wszelkie pozostałe informacje takie jak wysokość stanowiska słupowego, parametry stanowiska słupowego nie stanowią elementów obligatoryjnych przedkładanych załączników graficznych. Inwestor podkreślił przy tym, że z dyspozycji art. 124 u.g.n. nie wynika konieczność załączenia konkretnego rodzaju mapy do zaproszeń do rokowań. Natomiast ze względu na powierzchnie działek, ich usytuowanie oraz rozmieszczenie infrastruktury na nieruchomości, wyznaczenie jednej powierzchni czasowego zajęcia obejmującego zarówno demontowaną linię, jak i skablowanie istniejącej przeczyłoby zasadzie proporcjonalności i najmniejszej uciążliwości w przysługujące właścicielowi prawo własności. Tym bardziej, że czynności polegające na demontażu linii nie uzasadniałyby ograniczenia nieruchomości na czas dłuższy aniżeli wskazany w art. 124b u.g.n. Niezależnie od powyższego skarżąca podkreśliła, że na żadnym etapie postępowania współwłaściciele nieruchomości nie zwrócili się do pełnomocnika inwestora, którego dane kontaktowe były wyraźnie wskazane we wszystkich trzech pismach. Niemniej jednak strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Dla uznania, że rokowania się odbyły istotna jest ich formalna poprawność. Wojewoda uznał, że wpisanie w porozumieniu dołączonym do zaproszenia do rokowań "budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej zamiast linii kablowej" nie może zostać zakwalifikowane jako "oczywista omyłka" są to bowiem zupełnie dwie różne inwestycje. Jednakże, jak podkreśla skarżąca, przedmiotowa inwestycja to "Budowa wyprowadzeń kablowych SN-15kV i przebudowa linii napowietrznych SN-15kV - GPZ [...]". W ramach planowanej inwestycji na nieruchomości skarżąca musi wykonać następujące prace: budowa kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym demontaż istniejącego i posadowienie nowego stanowiska słupowego SN 15 kV w tym samym miejscu (wymiana słupa) oraz demontaż istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz ze stanowiskiem słupowego SN 15 kV. Dokładnie ten opis inwestycji został przedstawiony współwłaścicielom w zaproszeniu do rokowań i w takim celu zostały złożone wnioski o ograniczenie i udostępnienie nieruchomości. Powyższy zakres został również przedstawiony na załącznikach graficznych. Z powyższego zatem wynika cel przyświecający skarżącej występującej zarówno do współwłaścicieli celem uzyskania zgody na wykonanie prac jak i kolejno do organu I instancji celem władczego rozstrzygnięcia. Omyłkowy opis w treści szkicu jednej z umów przedłożonych współwłaścicielom stanowił o niezamierzonej pomyłce. Pismem z dnia 19 maja 2025 r. pełnomocnik inwestora ponownie nadał pismo do współwłaścicieli nieruchomości, w którym to piśmie wskazał, że prostuje oczywistą omyłkę w porozumieniu, a zakres projektowanych prac dotyczy budowy kablowej linii wraz z wymianą stanowiska słupowego. Z ostrożności dołączono szkic porozumienia prostujący powyższy zakres oraz ponownie załącznik graficzny. Powyższe pismo zostało dołączone, a do akt sprawy przesłano potwierdzenie jego doręczenia. Na to pismo również nie otrzymano odpowiedzi współwłaścicieli. Skarżąca podkreśliła, że poza szkicem porozumienia w pozostałych dokumentach wskazała prawidłową nazwę inwestycji. Reasumując, inwestor wskazał, iż kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa i jako takie powinny zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej również jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego, mocą której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyckiego, którą organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej własność B. i K. małż. G.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl zaś art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. W kontrolowanej sprawie wskazując przyczynę odmowy wszczęcia postępowania organ podał, iż rokowania z właścicielami nieruchomości nie odbyły się, co w konsekwencji powoduje brak podstawowej przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia, warunkującej udzielenie zezwolenia w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Wypada zatem wskazać, że stosownie do art. 61a § 1 zd. 1 k.p.a. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten obejmuje dwie autonomiczne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich odnosi się do przypadku wniesienia podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji procesowej do żądania dokonania przez organ konkretyzacji normy administracyjnego prawa materialnego. Natomiast "inne uzasadnione przyczyny", uniemożliwiające wszczęcie postępowania, nie mają jednolitej natury i nie zostały w ustawie skonkretyzowane, niemniej w piśmiennictwie wskazuje się, że odnosić je należy do przypadków pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania (por. Z. R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 212). Są to okoliczności, które powodują, że postępowanie nie mogłoby się zakończyć wydaniem decyzji merytorycznej, stanowią zatem bezwzględne przyczyny niedopuszczalności postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, Refleksje na temat dopuszczalności postępowania administracyjnego, ZNSA 2015 r., nr 5, s. 18-19). Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku, tj. gdy nie trzeba w sprawie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego (wyrok WSA w Poznaniu z 25 marca 2026 r., sygn. III SA/Po 145/26, wyroki sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, że ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności bądź orzec merytorycznie co do zasadności wniosku, bądź też w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.(wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2026 r., sygn. II Sa/Łd 875/25) Przez "inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Użyte przez ustawodawcę kategoryczne sformułowanie "nie może być wszczęte" wyraźnie wskazuje, że określone w art. 61a § 1 k.p.a. przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli muszą cechować się oczywistością co do ich zaistnienia (wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 lutego 2026 r., sygn. I SA/Ke 494/25). Art. 124 u.g.n. przewiduje szczególny przypadek ograniczenia prawa własności. Polega on na znoszeniu przez właściciela (użytkownika wieczystego) wymienionych w tym przepisie przedsięwzięć podejmowanych na jego nieruchomości. Ograniczenie to następuje na skutek zezwolenia udzielonego przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej podmiotowi wykonującemu prace związane z budową obiektów lub urządzeń. W judykaturze wskazuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i tworzy trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości. (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 629/19). Dlatego, tylko w razie braku porozumienia inwestora z właścicielem nieruchomości, na podstawie którego podmiot wykonujący inwestycję celu publicznego uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725), art. 124 ust. 1 u.g.n. upoważnia do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej realizujące cel publiczny, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. II SA/Po 661/24). Za niezasadny należało zatem uznać podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 61a k.p.a. poprzez przyjęcie, że niewykazanie przeprowadzenia rokowań stanowi brak formalny wniosku uzasadniający odmowę wszczęcia postępowania. Jednakże trzeba podkreślić, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. II OSK 2671/13; wyrok NSA z 7 października 2021 r., sygn. II OSK 269/21). Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie (wyrok WSA w Kielcach z 4 października 2012 r., sygn.. II SA/Ke 557/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. II SA/Po 33/26). Istotą oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje zatem ustalenie, czy treść wniosku z dnia 20 marca 2025 oraz załączonych do niego dokumentów (w tym zaproszenia do rokowań z 10 stycznia 2025 r.) wskazuje, iż w sprawie nie doszło do rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 U.g.n. W judykaturze nie ma sporu co do tego, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich przez inwestora. Art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Podkreślić w tym miejscu też trzeba, że istotą rokowań jest ich dobrowolność i swoboda w przedstawianiu drugiej stronie swojej propozycji. Nie jest więc możliwe ani kontrolowanie w tym przypadku przez organ a tym bardziej przez sąd administracyjny stron prowadzących owe uzgodnienia, ani też wymaganie od nich, by negocjacje te spełniały jakieś bliżej nieokreślone warunki (zob. wyrok NSA z 24 kwietnia 2025 r., sygn. I OSK 778/22, wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje formy i treści rokowań, które jednak muszą być rzeczowe i pozbawione pozorności. Nie podlega kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego. Na ocenę prawidłowości decyzji z tej perspektywy nie mają wpływu same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., sygn. I OSK 327/22; wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. I OSK 1538/21; wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 października 2022 r. II SA/Ke 436/22). Wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (zob. wyrok NSA z 24 marca 2023 r., sygn. I OSK 327/22). W dalszej kolejności należy wskazać, iż niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody, albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwie do przyjęcia. Moment rozpoczęcia rokowań należy wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy przez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę jej zawarcia. W realiach kontrolowanej sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że inwestor zainicjował rokowania kierując do współwłaścicieli działki nr ewid. [...] zaproszenie do rokowań z dnia 10 stycznia 2025 r. które zostało doręczone każdemu z ww. w dniu 14 stycznia 2025 r. Małżonkowie B. i K. G. będący współwłaścicielami działki nr [...] w żaden sposób nie ustosunkowali się do zaproszenia do rokowań. Nie udzielili żadnej odpowiedzi na propozycje inwestora, nie wskazali, aby propozycja ta była dla niech niejasna lub budziła jakiekolwiek zastrzeżenia. W zaproszeniach z 10 stycznia 2025 r. inwestor wskazał planowany zakres prac podając, iż obejmują one: 1. budowę kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 KV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym posadowienie nowego stanowiska słupowego w miejscu istniejącego SN 15 kV (wymiana słupa); 2. demontaż istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym demontaż istniejącego stanowiska słupowego w miejscu istniejącego SN 15 kV Inwestor w treści zaproszenia do rokowań podał całkowity obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości – 361 m2, w tym pas związany z lokalizacją obiektu infrastruktury elektroenergetycznej – 5m2. Załącznik graficzny do zaproszenia pokazuje przebieg planowanej kablowej linii elektroenergetycznej, której długość na działce nr [...] wynosić ma 8 m, oraz przebieg przeznaczonej do demontażu linii napowietrznej. Wielkość powierzchni terenu czasowego zajęcia określono jako 361 m2, która to wielkość obejmuje zarówno teren budowy linii kablowej jak i teren niezbędny do przeprowadzenia prac związanych z demontażem linii elektroenergetycznej SN 15kV. Teren trwałego zajęcia według załącznika graficznego wynosi 5 m2. Odnośnie lokalizacji stanowiska słupowego inwestor wskazał, że zostanie ono posadowione w miejscu istniejącego (wymiana słupa). Wbrew ustaleniom organu zawartym w zaskarżonym postanowieniu, w załączniku graficznym inwestor oznaczył zarówno obszar trwałego zajęcia, obszar czasowego zajęcia związanego z planowaną budową linii kablowej oraz obszar czasowego zajęcia w związku z demontażem linii napowietrznej. Do każdego z zaproszeń (zarówno dla Pani B. G. jak i dla Pana K. G.) załączone zostały mapy w skali 1:1000, które przedstawiają nie tylko przebieg planowanej linii kablowej oraz przeznaczonej do demontażu linii napowietrznej, ale ponadto prezentują oznaczenie terenu trwałego zajęcia oraz czasowego zajęcia dla każdego z tych zamierzeń. Sposób prezentacji oraz opisy załączników, nie pozostawiają wątpliwości co do tego, który z zaznaczonych terenów czasowego zajęcia dotyczy budowy linii kablowej a który pokazuje teren czasowego zajęcia w związku z demontażem istniejącej linii napowietrznej. Natomiast nie ulega wątpliwości, że inicjując rokowania inwestor nie określił obszaru czasowego zajęcia nieruchomości pod budowę linii kablowej w jednostkach miary powierzchni gruntu, lecz oznaczył ten obszar jedynie w części graficznej. Nie jest sporne również to, że wniosek z dnia 20 marca 2025 r. nie dotyczy całości przedsięwzięcia opisywanego w zaproszeniu do rokowań, lecz wyłącznie budowy linii kablowej. W ocenie Sądu okoliczność, że inicjując rokowania inwestor przedstawił w zaproszeniu do rokowań zarówno budowę nowej linii kablowej jak i demontaż linii istniejącej, zaś wniosek wszczynający przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie budowy linii kablowej, nie stanowi zmiany zakresu inwestycji, która miałaby wskazywać na pozorny charakter rokowań. Obejmując zaproszeniem do rokowań oba zamierzenia inwestor zaprezentował właścicielom nieruchomości informację co do całości prac i inwestycji planowanych na należącej do nich nieruchomości, zarówno demontażu istniejącej linii napowietrznej jak i budowy linii kablowej. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na błąd w projekcie porozumienia przedstawionego współwłaścicielom działki nr ewid. [...], polegający na tym, że w projekcie porozumienia określa się planowaną inwestycję jako budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej podczas gdy pozostałe dokumenty dotyczą budowy kablowej linii elektroenergetycznej. W ocenie Wojewody Łódzkiego powyższy błąd skutkuje tym, że rokowaniom można przypisać charakter pozorny. Zdaniem Sądu ustalenie takie nie znajduje uzasadnienia w treści przedstawionych przez inwestora dokumentów z rokowań. Zawartość załączników graficznych a przede wszystkim samego zaproszenia do rokowań nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że planowana inwestycja polegać ma na budowie linii kablowej. W treści zaproszenia inwestor dodatkowo wyjaśnia czego dotyczą proponowane postanowienia porozumienia, którego projekt stanowi załącznik do zaproszenia. Nie może być wątpliwości co do tego, że projekt porozumienia dotyczy inwestycji, o której mowa w zaproszeniu do rokowań. Inwestor jednoznacznie wskazuje, że są to postanowienia projektowane oraz zwraca się do współwłaścicieli nieruchomości z prośbą o udzielenie pisemnej odpowiedzi na zaproponowane warunki umowy, w tym zaproponowanie zmian do przedstawionej umowy, wnioskowanego zakresu modyfikacji, pytań lub wątpliwości co do jej treści. Powyższe wskazuje, że współwłaściciele działki nr ewid. [...] mieli obraz całości planowanych prac, w tym budowy linii kablowej SN-15 kV. Inicjując rokowania inwestor przedstawił proponowane postanowienia umowy w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu, w tym wynagrodzenia oraz poinformował zarówno Panią B. G. jak i Pana K. G., że rokowania prowadzone są w trybie negocjacji oraz że umowa zostaje zawarta dopiero wówczas, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień. Wskazał też, że zaproszenie do rokowań stanowi rozpoczęcie procesu komunikowania się poprzez przedstawienie propozycji inwestora. Wstępna ocena treści zaproszenia do rokowań wraz z załącznikami nie prowadzi do wniosku, aby nie obejmowało ono wszystkich elementów niezbędnych do zainicjowania negocjacji prowadzących do zawarcia umowy. Wypada także wyjaśnić, że nie ma przeszkód, aby inwestor zaproponował właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu, jak to miało miejsce w badanej sprawie. Takie rozwiązanie mieści się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 999/19). Powyższe wskazuje, że ustalenia organów obu instancji odnośnie tego, iż w sprawie oczywista jest okoliczność nieprzeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 u.g.n., nie znajdują oparcia w treści załączonych do wniosku z dnia 20 marca 2025 r. dokumentów z rokowań. Nie dostarczają one bowiem podstaw do ustalenia, iż w sprawie istnieją przyczyny pozwalające stwierdzić brak podstaw do prowadzenia postępowania. Prowadzić to musi do konkluzji, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a. Naruszenie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie żądanie skarżącej spółki Wojewoda Łódzki uwzględni ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do regulacji art. 153 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości wpisu sądowego od skargi. a.bł.