II SA/Łd 364/26

Dnia 9 września 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Czyżewska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia Michał Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2026 roku sprawy ze skargi N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 marca 2026 roku nr SKO.4150.24.2026 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2025 roku, nr DPRG-UA-IX.545.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR

Zaskarżonym postanowieniem z 9 marca 2026 r. znak: SKO.4150.24.2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., powoływanej dalej jako: "Spółka", "strona skarżąca", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 17 grudnia 2025 r. nr DPRG-UA-IX.545.2025, znak: DPRG-UA-IX.6730.534.2025 o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie leżącym w Ł. przy ul. [...], oznaczonym jako działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], powoływanej dalej jako: "Inwestycja" do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie dłużej niż do 3 czerwca 2027 r. Z akt sprawy wynika, że 3 grudnia 2025 r. Spółka złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla Inwestycji. Teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego podjęta została uchwała Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXII/1943/18 z 14 czerwca 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy miasta. Zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., powoływanym dalej jako: "Studium", teren inwestycji jest zlokalizowany na terenie oznaczonym jako O - tereny aktywne przyrodniczo, wyłączone spod zabudowy. Zgodnie z pismem Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi, powoływanej dalej jako: "MPU" z 25 czerwca 2025 r., w związku z realną możliwością uchwalenia w przeciągu 18-tu miesięcy planu miejscowego dla obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy miasta (uchwała o przystąpieniu nr LXXII/1943/18 z 14 czerwca 2018 r. - przystąpienie nr 235) Miejska Pracownia Urbanistyczna w Łodzi rekomenduje wstrzymanie wszystkich wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, składanych w odniesieniu do nieruchomości położonych w granicach niniejszego projektu planu. Przywołanym na wstępie postanowieniem organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla Inwestycji stwierdzając, że plan miejscowy dla terenu może być uchwalony w okresie krótszym niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, a planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami Studium (teren inwestycji oznaczony jest jako tereny wyłączone spod zabudowy), które są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub skrócenie okresu zawieszenia postępowania do końca czerwca 2026 r. ze względu na zaawansowanie procedury sporządzania planu miejscowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpoznaniu powyższego zażalenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ, po przywołaniu treści art. 62 ust. 1, ust. 3 u.p.z.p. wyjaśnił, że jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, wskazane jest zawieszenie postępowania. W ocenie Kolegium, uznaniowość zawieszenia postępowania na powyższej podstawie, nie przeradza się w dowolność rozstrzygnięcia, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że w terminie zawieszenia postępowania nie dojdzie do uchwalenia planu. Kolegium wyjaśniło, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje Uchwala Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXI1/1943/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...]. [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy miasta Ł.. Z informacji uzyskanych z MPU wynika, że w związku z realną możliwością uchwalenia w przeciągu 18-tu miesięcy planu miejscowego, rekomenduje się wstrzymanie wszystkich wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, składanych w odniesieniu do nieruchomości położonych w granicach niniejszego projektu planu. Jednocześnie poinformowano, że w ostatnich latach zostało sporządzonych szereg miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których uchwalenie nastąpiło w przeciągu ok. 18 miesięcy, podając przykłady takich planów. Organ dodał, że MPU jest odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków samorządu gminy Łódź w zakresie planowania przestrzennego i tym samym, jako autor planu, jest w posiadaniu wszystkich informacji i danych dotyczących m. in. stanu zaawansowania prac planistycznych. Skoro MPU oceniła, że termin 18 miesięcy jest terminem realnym dla uchwalenia planu miejscowego na przedmiotowym terenie, to prowadzenie przez organ orzekający w sprawne warunków zabudowy dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie należało uznać za niecelowe. Kolegium dodało, że podstawą zawieszenia postępowania w rozpatrywanej sprawie jest nie tylko fakt, że została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz że prace projektowe są w toku, ale także okoliczność, że ustalenia zawarte w opracowywanym projekcie wskazują jednoznacznie na sprzeczność wnioskowanej inwestycji z przyszłym zagospodarowaniem terenu. Zgodnie bowiem z wnioskiem przedmiotem inwestycji ma być zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi. Wnioskowana inwestycja narusza ustalenia opracowywanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które są zgodne z obowiązującym Studium. Inwestycja ma być bowiem zlokalizowana na obszarze oznaczonym jako O - tereny aktywne przyrodniczo, wyłączone spod zabudowy. Skoro ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to należy uznać, że tym samym w tej sprawie można mówić o sprzeczności planowanej inwestycji z procedowanym planem miejscowym. Dostrzeżenie przez organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ewentualności konfliktu między sposobem zagospodarowania terenu inwestycji zamierzonym przez wnioskodawcę a wizją planistyczną, uprawnia organ do wstrzymania toku tego postępowania celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych. Zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych, jest uzasadnione prymatem planu miejscowego jako instrumentu kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Dodatkowo organ wskazał, że po zmianie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. stopień zaawansowania prac planistycznych w dacie zawieszenia postępowania stracił na znaczeniu. Nowy okres zawieszenia "nie dłuższy niż 18 miesięcy" (z możliwością przedłużenia zawieszenie postępowania na dodatkowy czas do 6 miesięcy) w miejsce dotychczasowego "nie dłuższy niż 9 miesięcy" czyni bardziej realną możliwość uchwalenia planu, nawet w sytuacji niskiego stopnia zaawansowania prac planistycznych w dacie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżyła w całości postanowienie organu II instancji zarzucając naruszenie 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy w całości postanowienia organu I instancji zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w sposób dowolny, bez przeprowadzenia żadnych ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania tj.: a. z całkowitym pominięciem, że procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy miasta, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji toczy się od blisko 8 lat, tj. od dnia podjęcia Uchwały Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXII/1943/18 z 14 czerwca 2018 r., tym samym organ zignorował fakt, że po upływie ponad 90 miesięcy od wszczęcia prac nad planem miejscowym, procedura ta wciąż znajduje się niezmiennie na etapie "przyjmowania wniosków", co potwierdza m.in. informacja z MPU; b. z bezzasadnym uznaniem, że w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z projektowanym planem miejscowym, podczas gdy brak wypracowanego i przekazanego do uzgodnień projektu planu na etapie jedynie "przyjmowania wniosków" wyklucza obiektywną możliwość zweryfikowania takiej sprzeczności, co stanowi przekroczenie granic uznania administracyjnego i naruszenie interesu prawnego inwestora poprzez nieuzasadnione tamowanie procesu inwestycyjnego; c. z błędnym przyjęciem, że rzekoma sprzeczność wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycji z ustaleniami Studium może stanowić przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania, podczas gdy Studium nie posiada mocy aktu prawa miejscowego, nie stanowi przepisów odrębnych i jako akt o charakterze kierunkowym nie może być podstawą do oceny dopuszczalności inwestycji ani wstrzymywania biegu procedury administracyjnej; d. całkowitym pominięciem, że procedura przygotowania Planu Miejscowego, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji nie zostanie zainicjowana przed uchwaleniem Planu Ogólnego dla obszaru w skład, którego wchodzi obszar objęty Planem Miejscowym, który zgodnie z nowelizacją ustawy z dnia 4 kwietnia 2025 r. o zamianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 527), powoływaną dalej jako: "Nowelizacja" został ustalony na 30 czerwca 2026 r.; 2. art 7 w zw. z art 11, art. 77 i art 80 k.p.a. poprzez: a. błędne przyjęcie, że stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na realne zakończenie procedury i wejście w życie tego aktu w zakreślonym terminie zawieszenia wynoszącym 18 miesięcy, które to organ w sposób dowolny i bezkrytyczny oparł jedynie na podstawie informacji MPU z 25 czerwca 2025 r. całkowicie pomijając kwestię braku jakiegokolwiek merytorycznego postępu prac od blisko 8 lat, tj. od dnia podjęcia uchwały nr LXXII/1943/18 z dnia 14 czerwca 2018 r., co skutkuje pozostawaniem procedury od ponad 90 miesięcy na wstępnym etapie przyjmowania wniosków, co w konsekwencji stanowi rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i obowiązku rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, gdyż organ II instancji całkowicie zaniechał weryfikacji, czy w okresie 10 miesięcy dzielącym informację MPU od wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpił jakikolwiek faktyczny postęp prac planistycznych, ignorując tym samym fakt, iż przy zachowaniu dotychczasowej, wieloletniej bierności organu (brak sporządzenia projektu podlegającego uzgodnieniom przez ponad 7,5 roku), deklaracja o uchwaleniu planu w terminie 18 miesięcy jest obiektywnie niemożliwa do zrealizowania i służy jedynie pozorowaniu podstawy prawnej do nieuzasadnionego tamowania procesu inwestycyjnego na nieruchomości Spółki; b. błędne przyjęcie, że ustalenia zawarte w projekcie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wskazują na sprzeczność wnioskowanej inwestycji z przyszłym zagospodarowaniem terenu, przyjmując w tym zakresie argumentację, jakoby inwestycja naruszała ustalenia opracowanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to są zgodne z obowiązującym Studium podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego istnienie gotowego, zweryfikowanego i przekazanego do uzgodnień projektu planu miejscowego (wypisu lub wyrysu), co wobec faktu, że procedura planistyczna od czerwca 2018 r. pozostaje na etapie przyjmowania wniosków, uniemożliwia organowi wykazanie realnej, obiektywnie sprawdzalnej sprzeczności, a samo utożsamianie przez organ kolizji zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami Studium z rzekomą sprzecznością z "projektowanym planem" stanowi niedopuszczalne nadużycie uznania administracyjnego, gdyż Studium nie posiada mocy aktu prawa miejscowego, nie stanowi przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i nie może być podstawą do wstrzymywania procesu inwestycyjnego, zwłaszcza przy jednoczesnym zignorowaniu faktu, że sąsiednie działki zostały już zabudowane osiedlami budynków jednorodzinnych, co czyni twierdzenia o naruszeniu przyszłego ładu przestrzennego całkowicie dowolnymi i sprzecznymi z zasadą prawdy obiektywnej oraz obowiązkiem wyczerpującego rozpatrzenia okoliczności sprawy; 3. art. 7, art. 10 § 1, art 77 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nieustosunkowanie się do okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych przez Spółkę, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i niepodjęcie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym i pominięciem istotnej okoliczności dla niniejszej sprawy, którą jest faktyczna i całkowita stagnacja procedury planistycznej, trwająca od blisko 8 lat, co w zestawieniu z nowymi uwarunkowaniami prawnymi wynikającymi z reformy planowania przestrzennego czyni deklaracje organu o możliwości uchwalenia planu w terminie 18 miesięcy całkowicie niewiarygodnymi i sprzecznymi z obiektywnym stanem faktycznym; 4. art 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania Spółki do władzy publicznej, z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez utrzymanie w mocy w całości postanowienia organu I instancji zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w sposób dowolny z pominięciem słusznego interesu Spółki; 5. art 107 w zw. z art 8 i art 11 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; 6. art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. w postaci zasady szybkości postępowania administracyjnego, dla której wyjątkiem jest możliwość, jaką daje zawieszenie postępowania, także z przyczyny podanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., 7. art. 62 ust 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie dopuszczalne było fakultatywne zawieszenie postępowania z urzędu na maksymalny okres 18 miesięcy, podczas gdy z orzecznictwa i doktryny wynika, że instytucja ta nie może być stosowana przez organ w sposób dowolny, a granice uznania administracyjnego wyznacza obowiązek rzetelnego wykazania realnego i obiektywnego prawdopodobieństwa uchwalenia planu w terminie zawieszenia oraz stwierdzenia konkretnej kolizji zamierzenia z udokumentowanymi rozwiązaniami projektowanego aktu, co w obliczu trwającej od blisko 8 lat rażącej stagnacji prac planistycznych (zainicjowanych Uchwałą nr LXXII/1943/18 z 14 czerwca 2018 r.), pozostawania procedury od ponad 90 miesięcy na martwym etapie przyjmowania wniosków oraz braku sporządzenia choćby roboczego projektu planu, czyni wstrzymanie biegu sprawy, szczególnie w kontekście nieuchronnej bariery prawnej w postaci wejścia w życie Planu Ogólnego do 30 czerwca 2026 r., działaniem naruszającym słuszny interes Inwestora i stanowiącym nadużycie władztwa planistycznego gminy; 8. art. 17 u.p.z.p. poprzez jego nie zastosowanie, jako wzorca oceny realności zakończenia procedury planistycznej i przyjęcie, że złożony oraz wieloetapowy proces sporządzania planu miejscowego obejmujący m.in. etap uzgodnień, uzyskiwania zgód na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, wyłożenia do publicznego wglądu oraz rozpatrywania uwag, może zostać sfinalizowany w okresie zaledwie ok. 5,5 miesiąca pozostałym do wejścia w życie planu ogólnego miasta Ł. w czerwcu 2026 r., podczas gdy dotychczasowa, bezczynność organu planistycznego, który nie wyszedł poza etap przyjmowania wniosków, w zestawieniu z rygorami czasowymi poszczególnych czynności wymienionych w tym przepisie, czyni założenie o możliwości uchwalenia planu w ustawowym terminie zawieszenia całkowicie nierealnym, dowolnym i naruszającym interes prawny inwestora; 9. art 61 ust 1 w zw. z art 67 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że mimo braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz mimo niesporządzenia projektu planu, który pozwalałby na rzeczywistą ocenę przyszłego przeznaczenia terenu, brak było podstaw do dalszego procedowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, podczas gdy z przepisów tych wynika, że przy braku planu miejscowego dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie według ustawowych przesłanek odnoszących się do konkretnej nieruchomości i konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, a z załączonych dokumentów wynika, że w sprawie istniała zabudowa sąsiednia pozwalająca określić parametry nowej zabudowy, w szczególności teren miał dostęp do drogi publicznej, a organ nie wykazał istnienia realnych przeszkód prawnych uniemożliwiających wydanie decyzji, ograniczając się jedynie do powołania na wieloletnią, pozostającą faktycznie na wstępnym etapie procedurę planistyczną; 10. art. 67 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 lipca 2023 r. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż istnieją podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania, podczas gdy z tego przepisu wynika, że do planów miejscowych, do których przystąpiono przed 24 września 2023 r., stosuje się co do zasady dotychczasowe przepisy procedury planistycznej, a do czasu wejścia w życie planu ogólnego plany te są opracowywane i uchwalane na zasadach dotychczasowych zgodnie ze studium, co w realiach niniejszej sprawy oznacza, że wobec braku projektu planu przekazanego do uzgodnień, pozostawania od 2018 r. na etapie przyjmowania wniosków oraz planowanego uchwalenia planu ogólnego najpóźniej do 30 czerwca 2026 r., organ nie miał podstaw do przyjęcia, że procedowany plan miejscowy realnie zakończy się w terminie uzasadniającym blokowanie postępowania o warunki zabudowy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni decyzji określającej warunki zabudowy, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: pisma Urzędu Miasta Łodzi, znak: DPRG-Bar-II.1431.36.2025 z 30 grudnia 2025 r.; pisma MPU, znak: MPU.ZP5.0133.16.2025.JPM z 29 grudnia 2025 r.; obwieszczenia z 20 lipca 2018 r.; pisma Ministerstwa Rozwoju i Technologii dotyczące pytania o interpretację przepisów przejściowych ustawy z 7 lipca 2023 r. powyższe na okoliczność: zawansowania prac planistycznych, braku przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy inwestycji do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi Spółka rozszerzyła przytoczone powyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, co uzasadniało rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie. Dodać nadto trzeba, że z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie przewidzianym w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wystąpił organ. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca przedmiotem sądowej kontroli uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 9 marca 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 17 grudnia 2025 r. o zawieszeniu, wszczętego na wniosek skarżącej, postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie leżącym w Ł. przy ul. [...], oznaczonym jako działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], powoływanej dalej jako: "Inwestycja" do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie dłużej niż do 3 czerwca 2027 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z powyższego unormowania wynika, że instytucja zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "można zawiesić", a zatem art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uprawnia organ do swobodnego, ale nie dowolnego zastosowania tej instytucji. Podkreślić należy, że skorzystanie z uprawnienia uregulowanego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga przez organ stosowanego uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie organy pierwszej instancji i drugiej instancji jako przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego wskazały podjęcie uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXII/1943/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy miasta oraz sprzeczność planowej przez skarżącą inwestycji ze sposobem zagospodarowania jakie gmina przewiduje dla tego terenu. Planowana pod inwestycję działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. jest zlokalizowana w jednostce oznaczonej jako "O" - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Sąd odnosząc się do powyższych przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie podzielił stanowisko prezentowane w judykaturze sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego (vide: wyrok NSA z 22 października 2025 r., II OSK 2705/24, Lex nr 3935484, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Należy również zwrócić uwagę, że powołany wyżej przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy, ze względu na długotrwałe wstrzymanie tego postępowania. Organ powinien zatem ustalić, na jakim etapie jest procedura sporządzania planu, w jakim tempie się toczy, i uprawdopodobnić w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że plan może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia. Za niezasadne należy uznać zawieszanie postępowań w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została przerwana. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy (por. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, K. Kucharski, A. Szmytt, Ł. Złakowski [w:] Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 14, 2026, art. 62, Legalis). Przenosząc poczynione dotychczas rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie dokonały należytej oceny okoliczności sprawy w kontekście wystąpienia przesłanek zawieszenia postępowania. Organ drugiej instancji podzielił pogląd organu pierwszej instancji o zasadności zawieszenia postępowania nie dokonując przy tym należytej oceny sprawy w kontekście okoliczności, że procedura planistyczna dla tego obszaru trwa prawie 8 lat. Nadto organy administracyjne w żaden sposób nie uprawdopodobniły, że procedura planistyczna zostanie zakończona uchwaleniem planu miejscowego przed upływem okresu zawieszenia postępowania. Organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć bezkrytycznie powołały się na pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2025 r., w którym stwierdzono, że istnieje realna możliwość uchwalenia w przeciągu 18-stu miesięcy planu miejscowego dla spornego terenu. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy nie dokonały oceny stanu zaawansowania prac w procedurze sporządzania planu, w tym nie uwzględniły tego. W aktach sprawy próżno poszukiwać jakiegokolwiek dokumentu, który obrazowałby dotychczasowy przebieg i stan zaawansowania procedury planistycznej. Organy nie rozważyły zatem czy stan zaawansowania tej procedury stwarza realne i wysokie prawdopodobieństwo uchwalenia planu. Ponadto, dokonując oceny zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego, organy nie uwzględniły przepisu art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), zgodnie z którym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r. Organy nie oceniły, przez pryzmat tego uregulowania prawnego, etapu zaawansowania procedury planistycznej i możliwości jej zakończenia do 30 czerwca 2026 r. Po upływie tego terminu nie będzie możliwe uchwalenie planu na podstawie obowiązującego studium, ponieważ utraci ono moc obowiązywania. Na marginesie Sąd zauważa, że pomimo faktu, że już po wydaniu zaskarżonego postanowienia ustawodawca wydłużył termin do 31 sierpnia 2026 r. na uchwalenie planu ogólnego, to Gmina Miasto Łódź nie uchwaliła planu ogólnego w ustawowym terminie, a studium miasta Łodzi z mocy samego prawa (art. 65 ust. 1) przestało obowiązywać z tym dniem, zatem nie może skutecznie uchwalić nowego MPZP, dopóki plan ogólny nie wejdzie w życie Z powyższego wynika, że Prezydent Miasta Łodzi, a w ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliły się od dokonania należytej analizy sprawy czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkowało niezbadaniem sprawy pod względem ziszczenia się przesłanki zawieszenia postępowania uregulowanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, uważając by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Zasądzona kwota 597 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi - 100 zł, wynagrodzenia radcy prawnego - 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł. MR