II SA/Łd 329/26

Dnia 17 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Specjalista Anna Łyżwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr SKO.4130.74.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. ał

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.4103.74.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 marca 2021r., znak: ASII.1431.27.2021, w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że Marszałek Województwa Łódzkiego, po rozpatrzeniu wniosku Fundacji "A" z siedzibą w W. z dnia 12 lutego 2021 r. o udostępnienie w trybie informacji publicznej kopii umowy nr [...] o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2028 r. z dnia 9 grudnia 2020 r., zawartej pomiędzy Województwem Łódzkim a B sp. z o.o., wraz z załącznikami - decyzją z dnia 31 marca 2021 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie następujących fragmentów umowy PSC oraz załączników: - załącznik nr 3 do umowy - w zakresie danych dotyczących pracy eksploatacyjnej w rozbiciu na konkretne relacje oraz miesięcznym i zestawień składów; - załącznik nr 7 umowy - w zakresie wysokości kar umownych; - załącznik nr 8 do umowy; - załączniki nr 10a i 10b do umowy - w zakresie wartości kosztów i przychodów Operatora ogółem i w rozbiciu na miesiące i lata, wysokości stawki za pockm w ujęciu miesięcznym i rocznym, wysokości rekompensaty do 1 pockm w ujęciu miesięcznym i rocznym, rozsądnego zysku Operatora, wartości rekompensaty w ujęciu miesięcznym i wyników na działalności pomocniczej; - załącznik nr 14 do umowy; - załącznik nr 17 do umowy - w zakresie pkt 4, 5 i 6 oraz pkt 10.1.1, 10.1.2., 10.2.1. i 10.2.2.; - załącznik nr 18 do umowy - w zakresie pkt 8 w kartach 1. i 3. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Fundacja "C" z siedzibą w W., zarzucając naruszenie: - art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w postaci niewyczerpującego i nieprzekonującego uzasadnienia decyzji, - art. 7 k.p.a. poprzez pobieżną analizę zasadności argumentów wskazanych przez B sp. z o.o., a zaaprobowanych przez organ i stanowiących element uzasadnienia decyzji, - art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji, pomimo tego że z decyzji z dnia 31 marca 2021 r., znak: ASII.1431.27.2021, wynika, iż odmowa udostępnienia dotyczy jej części, - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1913) poprzez niewłaściwe zastosowanie i rozszerzenie w sposób niedopuszczalny pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy na informacje nią nieobjęte, - art. 5 ust. 3 u.d.i.p. poprzez ograniczenie dostępu do informacji w zakresie dotyczącym innych podmiotów wykonujących zadania publiczne poprzez nieudostępnienie informacji, które udostępnione być powinny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 5 maja 2021 r., nr SKO.4103.199.2021, utrzymało w mocy powyższą decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 marca 2021 r., znak: ASII.1431.27.2021. W wyniku wniesionej przez Fundację "C" z siedzibą w W. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 listopada 2021r., sygn. akt II SA/Łd 542/21, uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, odwołując się do treści art. 153 p.p.s.a., wskazał, że w wyroku z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż organ odwoławczy oparł się jedynie na twierdzeniach uzasadnienia decyzji organu pierwszoinstancyjnego bez możliwości weryfikacji podjętej przez marszałka decyzji. Tak naprawdę Kolegium nie wiedziało, co kontroluje i o czym orzeka, nie mając tekstu. WSA stwierdził przy tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie dokonało w istocie kontroli w toku instancji decyzji pierwszoinstancyjnej dopuszczając do naruszenia procedury, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji Kolegium, w ocenie Sądu, sprowadza się w istocie do zacytowania przepisów prawa i poglądów doktryny oraz orzecznictwa, nie zawiera zaś ustalenia stanu faktycznego z odwołaniem się do dowodów, a jedynie przytoczenie motywów organu pierwszej instancji. Istotą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność i trudno uznać za wypełnienie tej zasady orzekanie przez organ bez kompletnego materiału dowodowego, a właściwie bez materiału dowodowego. Nawet jeżeli treść umowy miała charakter świadczący o możliwości jej utajnienia, to tylko przed stroną postępowania, która się jej domagała, a z całą pewnością nie przed organem orzekającym w sprawie. Istniała możliwość przetrzymywania "tajnych" załączników w zabezpieczonych kopertach i nieudostępnianie ich stronie domagającej się, z czym wielokrotnie Sąd spotkał się orzekając w sprawach dotyczących informacji publicznej, gdzie właśnie w taki sposób postępowano do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wyrokiem. Mając na uwadze powyższe wskazania WSA w Łodzi pismem z dnia 5 marca 2022 r. Kolegium zwróciło się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego o przekazanie (choćby w formie, o której mowa w powyższym wyroku) kompletnej umowy nr [...] o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2028 r. z dnia 9 grudnia 2020 r., zawartej pomiędzy Województwem Łódzkim a B sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 18 kwietnia 2022 r. wpłynęła do Kolegium ww. kompletna umowa nr [...]. Następnie, odwołując się do treści art. 5 ust. 1-3 u.d.i.p., Kolegium wskazało, że nie jest spornym, iż tajemnica przedsiębiorstwa jest jedną z okoliczności ograniczenia prawa do informacji publicznej. Wprawdzie w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", niemniej jednak w polskim systemie prawa funkcjonuje określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", które może być co najmniej pomocniczo stosowane dla wykładni pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo i w istocie oba pojęcia w zakresie interesującym można traktować jako synonimy (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). Definicja legalna pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" została zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1913 z późn. zm.), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z analizy treści przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wynika, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny: wola utajnienia danych informacji. Ustawodawca pozostawił bowiem uznaniu przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania w celu zachowania ich w poufności. Wobec tego możliwość zastosowania przesłanki odmowy, określonej w art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. wchodzi w grę wówczas, gdy spełnione są warunki wskazane w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że dla skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) niezbędne jest jednoczesne zaistnienie następujących trzech przesłanek, a mianowicie: - po pierwsze, wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadającą wartość gospodarczą, - po drugie, przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, - po trzecie, informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. W związku z tym, aby ograniczyć dostęp do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej musi wykazać, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Informacja staje się bowiem tajemnicą, kiedy przedsiębiorca (przedsiębiorstwo) przejawia rzeczywistą wolę zachowania jej jako nierozpoznawalnej dla osób trzecich. Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości dotarcia do osób trzecich. Kolegium wskazało także, iż stosownie do art. 18 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1129 ze zm.), postępowanie o udzielenie zamówienia jest jawne (ust. 1), zaś zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia tylko w przypadkach określonych w ustawie (ust. 2). Jednakże nie ujawnia się informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1913), jeżeli wykonawca, wraz z przekazaniem takich informacji, zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane oraz wykazał, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa (...), o czym stanowi ust. 3 art. 18 powołanej wyżej ustawy. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także dokumenty, które służą do realizacji sprawy publicznej. Do tej kategorii zalicza się również umowy zawierane przez podmioty publiczne i finansowane ze środków publicznych. W dalszej kolejności Kolegium, odwołując się do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt: I OSK 876/20 (System Informacji Prawnej LEX nr 3106772), wskazało, że Marszałek Województwa Łódzkiego, wydając decyzję odnośnie analizy przedmiotowych przesłanek (o których mowa wyżej), wskazał, iż: - wnioskowana informacja - w odniesieniu do poszczególnych jej paragrafów, do których odnosi się decyzja - stanowi informację techniczną i organizacyjną oraz inną posiadającą wartość gospodarczą, np. cenę (dokonaną przez organ I instancji analizę w tym zakresie [str. 3-5 decyzji] Kolegium w pełni zaakceptowało - czyniąc ją własnym stanowiskiem w sprawie); - przedsiębiorca, tj. B sp. z o.o., podjął niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, czego wyrazem są odpowiednie klauzule w treści przedmiotowej umowy; - wnioskowana informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. Uwzględniając powyższe, Kolegium po zapoznaniu się z kompletną umową nr [...] o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2028 r. z dnia 9 grudnia 2020 r., zawartą pomiędzy Województwem Łódzkim a B sp. z o.o. oraz dokonanej wnikliwej analizie w powyższym zakresie stwierdziło, że w realiach rozpoznawanej sprawy mają miejsce wszystkie wymienione powyżej trzy przesłanki skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa), w konsekwencji czego decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Odnosząc się zaś do sformułowanych przez stronę zarzutów Kolegium uznało je za chybione i w konsekwencji pozostające bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Uzupełniająco Kolegium dodało, że wbrew zarzutom strony organ I instancji nie poprzestał na wyrażonym przez B sp. z o.o. stanowisku, iż wnioskowana informacja jest tajemnicą przedsiębiorcy, lecz dokonał analizy wymienionych powyżej trzech przesłanek skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa), którą to ocenę Kolegium podzieliło. Podniesiony przez stronę zarzut, że organ I instancji zaaprobował stanowisko B sp. z o.o., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, w żadnym stopniu nie stanowi samo w sobie o naruszeniu jakiejkolwiek normy prawnej, a w szczególności art. 107 § 3, czy też art. 7 k.p.a. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji ustalił, iż wnioskowana informacja ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość jej udostępnienia. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że prawo dostępu do informacji, na które powołuje się strona, choć znajduje umocowanie konstytucyjne, nie jest prawem absolutnym ani nawet prawem podstawowym korzystającym z najwyższej ochrony. Jest to prawo obywatelskie, demokratyczne, ale nie będące prawem człowieka, tak jak prawa do równości i ochrony godności, które mogłyby zostać naruszone przez zbyt szerokie udostępnienie przedmiotowej informacji. W literaturze przedmiotu (I. Kamińska Irena, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III), autorzy wskazują, że ustawowej ochronie podlegają informacje dotyczące konkretnych indywidualnych podmiotów, osób fizycznych lub osób prawnych, jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do prywatności, prawo do ochrony danych osobowych lub interes gospodarczy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Fundacja "C" z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie: 1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1913 ze zm., powoływanej dalej jako: "u.z.n.k.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i rozszerzenie w sposób niedopuszczalny pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy na informacje nią nieobjęte, tj. na dane zawarte w umowie na wykonywanie kolejowych przewozów oraz w załącznikach do tej umowy, podczas gdy informacje zawarte w ww. umowie nie stanowią informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych informacji posiadających wartość gospodarczą, 2) art. 5 ust. 3 u.d.i.p. poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej w zakresie dotyczącym innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, podczas gdy nie można ograniczać dostępu do informacji w sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy innych podmiotów wykonujących zadania publiczne w zakresie tych zadań lub funkcji; 3) art. 11 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i nieprzekonujące uzasadnienie decyzji, podczas gdy organ administracji publicznej powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, w szczególności powinien uzasadnić, dlaczego przedmiotowa informacja nie może być udostępniona i jaki charakter mają informacje zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca Fundacja wskazała, że umowa na wykonywanie kolejowych przewozów pasażerskich zawarta 9 grudnia 2020 r. pomiędzy samorządem Województwa Łódzkiego a B sp. z o.o. dotyczy świadczenia usług o charakterze publicznym, została zawarta z podmiotem publicznym i odpłatność za świadczone usługi pochodzi ze środków publicznych. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że jawność w zakresie gospodarowania środkami publicznymi jest nadrzędna w stosunku do tajemnicy przedsiębiorcy. Co do zasady treść umów, którymi wiążą się podmioty publiczne z innymi podmiotami, powinny być jawne i transparentne, tym bardziej zaś - gdy chodzi o przepływ środków publicznych. Obywatel ma pełne prawo wiedzieć, jak i na co dokładnie (...) [organy] wydatkują środki publiczne. Sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną, co wynika z przepisów art. 6 ust. 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14). Zdaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w zaskarżonej decyzji nie przedstawiło własnej oceny, czy wnioskowana informacja ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, tylko oparło się w tym zakresie bezpośrednio na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby przeprowadzono ocenę proporcjonalności między potrzebą ochrony tej tajemnicy a obywatelskim prawem do informacji. Nie wynika z niej również, że utajniona umowa cywilnoprawna zawiera informacje tworzące sferę tajemnicy przedsiębiorcy, a konieczność jej ochrony jest proporcjonalnie większa niż racje przemawiające za ich udostępnieniem. Skarżąca wskazała, że organ II instancji podtrzymuje zdanie wyrażone przez Marszałka, formułując jedynie lakoniczne stwierdzenia, iż zgromadzone w załącznikach do umowy informacje mają charakter informacji technicznej, technologicznej i organizacyjnej, nie czyniąc jednak własnych ustaleń w tej sprawie, co potwierdza, że Kolegium nie zapoznało się z materiałem zgromadzonym w sprawie, w tym z dokumentacją objętą tajemnicą przedsiębiorcy, zaś jego działania ograniczyły się do pozyskania od Marszałka Województwa Łódzkiego pełnej treści umowy wraz z załącznikami. W ocenie skarżącej, wbrew zobowiązaniu Wojewódzkiego Sądu w Łodzi, organ nie rozpatrzył ponownie sprawy, tylko bez przedstawienia jakiekolwiek dodatkowej argumentacji orzekł, że informacja w postaci załączników do umowy o świadczenie usług publicznych, tj. kolejowych przewozów pasażerskich, nie może być udostępniona z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Nie wyjaśniając przy tym precyzyjnie i szczegółowo, dlaczego uznaje je za tajemnicę przedsiębiorcy. Zdaniem Fundacji, organ nie wykazał w sposób dostateczny, na czym polegać ma wartość gospodarcza informacji, które objęto tajemnicą przedsiębiorcy. Ponadto nie wskazał na związek przyczynowy pomiędzy treścią utajnionych informacji a istotnym interesem przedsiębiorcy. Bez wykazania tego rodzaju potencjalnego związku pomiędzy treścią informacji a sytuacją gospodarczą podmiotu nie sposób stwierdzić, czy wystąpił czynnik materialny pozwalający uznać informację za tajemnicę przedsiębiorcy. W dalszej kolejności skarżąca wyjaśniła, że działa dla dobra sektora kolejowego m.in. poprzez: poszerzanie możliwości i wspieranie rozwoju transportu kolejowego, tworzenie sprzyjających warunków dla rozwoju polityki na rzecz kolei, poprawę wizerunku polskiego rynku kolejowego. Natomiast celem jej działania nie jest świadczenie usług przewozowych, w związku z tym pozyskane w odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej dane nie będą wykorzystywane w innym celu poza przewidzianym w statucie Fundacji i nie zagrażają konkurencyjności Spółki, a także nie mają wartości gospodarczej. Ponadto strona skarżąca wskazała, że nie chce i też nie ma zamiaru posiąść wiedzy na temat struktury organizacyjnej, technologii, aby następnie wykorzystać ją do stworzenia atrakcyjniejszej oferty przewozowej. Celem ubiegania się przez Fundację o informację publiczną są względy związane z dobrem publicznym i kontrolą wydatkowania środków publicznych na cele transportowe, czy troska o poprawę finansów państwa, a nie zaspakajanie prywatnych potrzeb. Tylko udostępnienie przez organ umowy wraz z załącznikami zapewni transparentność i umożliwi poprawną weryfikację, czy zadanie publiczne w postaci organizacji przewozów kolejowych zostało przeprowadzone w sposób poprawny i efektywny. Skarżąca podniosła także, iż część wojewódzkich organizatorów publicznego transportu zbiorowego zakwalifikowała od razu umowę na wykonywanie przewozów kolejowych jako informację publiczną i zamieściła ją w całości, razem z załącznikami, w Biuletynie Informacji Publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 483/22, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającej ją decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 marca 2021 r. nr ASII.1431.27.2021 (punkt 1) i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt 2). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ II instancji odnosząc się do istoty sprawy, czyli informacji, której odmówiono udostępnienia, przytoczył niewielki fragment uzasadnienia organu I instancji i stwierdził, że go "w pełni akceptuje – czyniąc własnym stanowiskiem w sprawie", a odnosząc się do zarzutów stwierdził, że "są one chybione i w konsekwencji pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie". Sąd zgodził się ze skarżącą, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w swojej decyzji nie pokusiło się o własną ocenę, czy wnioskowana informacja ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, tylko oparło się w tym zakresie bezpośrednio na ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji. Z decyzji tej nie wynika, aby przeprowadzono ocenę proporcjonalności między potrzebą ochrony tej tajemnicy a obywatelskim prawem do informacji. Nie wynika z niej również, iż utajniona umowa cywilnoprawna zawiera informacje tworzące sferę tajemnicy przedsiębiorcy, a konieczność jej ochrony jest proporcjonalnie większa, niż racje przemawiające za ich udostępnieniem. W istocie organ II instancji podtrzymał zdanie wyrażone przez Marszałka Województwa, formułując jedynie lakoniczne stwierdzenia, że zgromadzone w załącznikach do umowy informacje mają charakter informacji technicznej, technologicznej i organizacyjnej, nie czyniąc jednak własnych ustaleń w tej sprawie i co ważniejsze, własnych rozważań zmierzających do wyważenia interesów – tego po stronie przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa i prawa dostępu do informacji publicznej. Trudno nie zgodzić się ze skarżącym, że takie rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy może wskazywać na to, iż Kolegium nie zapoznało się z materiałem zgromadzonym w sprawie, w tym z dokumentacją objętą tajemnicą przedsiębiorcy, zaś jego działania ograniczyły się do pozyskania od Marszałka Województwa Łódzkiego pełnej treści umowy wraz z załącznikami. Jednocześnie WSA w Łodzi podniósł, że w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej organ zobowiązany do jej udostępnienia powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają dla danego przedsiębiorcy określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (np. wyroki NSA: z 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 3176/13, czy też z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3176/15). W treści decyzji organu II instancji nie ma jakiejkolwiek własnej analizy dokonanej przez organ tych postanowień umowy, których ujawnienia odmówiono, pod kątem tego, czy w istocie informacje w nich zawarte stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie WSA w Łodzi, organ II instancji nie uzasadnił wyczerpująco, przekonująco i obiektywnie przyczyn odmowy udostępnienia skarżącej żądanej informacji publicznej, wobec powyższego nie sprostał podstawowym regułom postępowania administracyjnego – art. 6, art. 7, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a., naruszając nadto obowiązek wynikający z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), do czego był zobowiązany w wyroku z dnia 26 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 542/21. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Na podstawie postawionych zarzutów wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 583/23, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania (punkt 1) oraz odstąpił od zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (punkt 2). W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z sentencji tego wyroku wynika, iż mocą pkt. 1 doszło do uchylenia decyzji organu II i I instancji. Uzasadnienie pisemne wyroku odnosi się zaś do uchylenia decyzji organu II instancji. W tym zakresie uzasadnienie odpowiada prawu i zawiera wszystkie jego elementy. Chodzi tutaj o ocenę formalną uzasadnienia, a nie o ocenę merytoryczną wykładni i zastosowania prawa materialnego i procesowego przez sąd pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji nie wskazał natomiast podstaw faktycznych i prawnych, które przemówiły za uchyleniem decyzji organu I instancji, ani ich nie wyjaśnił. Jest to istotna wada prawna uzasadnienia, która uniemożliwia prześledzenie całego toku rozumowania sądu pierwszej instancji oraz ocenę jego prawidłowości. Ważne jest także to, że podstawą uchylenia decyzji organu II instancji przez sąd pierwszej instancji jest postawienie organowi II instancji zarzutu ograniczenia rozważań organu do akceptacji stanowiska organu I instancji, co zdaniem sądu miałoby wskazywać, iż organ II instancji nie rozpoznał ponownie sprawy w pełnym zakresie, zgodnie z wymogami k.p.a. Nie wiadomo zatem, dlaczego decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa, jakie zostały przez nią naruszone przepisy prawa i w konsekwencji jakimi wytycznymi powinien kierować się organ I instancji powtórnie rozpoznając sprawę. NSA za ważne uznał przy tym podkreślenie, że decyzja organu I instancji zawiera rozbudowaną argumentację faktyczną, prawną oraz odwzorowuje w pisemnym uzasadnieniu szeroko przebieg myślowego procesu zastosowania normy materialnej do ustalonego stanu faktycznego. Nawet więc, jeśli doszłoby do podzielenia dość wątpliwego stanowiska sądu pierwszej instancji, iż ze względu na treść uzasadnienia decyzji organ II instancji naruszył przepisy regulujące jego obowiązek powtórnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, to nie sposób ustalić, jakich naruszeń prawa miałby dopuścić się organ I instancji. Brak przedstawienia na piśmie argumentacji sądu, która doprowadziła go do uchylenia decyzji organu I instancji w pkt. 1 wyroku, uniemożliwia jego kontrolę i dyskwalifikuje w całości przebieg procesów myślowych sądu, bowiem między treścią sentencji a jej uzasadnieniem zachodzi ontologiczna sprzeczność, pozbawiająca prawomocności (tj. poprawności) procesu myślowego nakierowanego na poznanie prawnie relewantnych elementów świata bytu, świata obowiązujących w tym zakresie norm prawnych oraz ich rozumowego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego. Z tych względów NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, wskazując, że Sąd ten zobligowany będzie do powtórnego rozpoznania sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej poddanej kontroli. Za przedwczesne uznał przy tym rozpoznanie pozostałych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 1267 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie w niniejszej sprawie z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 583/23, oraz wcześniejszy prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21, znaczenie ma regulacja zawarta w art. 190, a także w art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tymi przepisami sąd ponownie rozpoznający sprawę obowiązany był uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w powołanym powyżej wyroku NSA z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. III OSK 583/23 oraz wcześniejszym prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21. Podkreślić przy tym należy, że związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną zawartą w orzeczeniu w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, CBOSA). Taka zaś sytuacja wskazująca na zmianę owych przepisów nie miała miejsca w kontrolowanej przez Sąd sprawie. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przypomnieć w tym miejscu należy zatem, że z wiążącego w sprawie wyroku NSA z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. III OSK 583/23, wynika, iż przyczyną uchylenia wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 października 2022 r. (II SA/Łd 483/22) było sporządzenie jego uzasadnienia z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż wyrok dotyczył uchylenia decyzji I i II instancji, natomiast uzasadnienie odnosiło się jedynie do uchylenia decyzji organu II instancji. W ramach wskazań NSA zobligował zaś sąd I instancji do powtórnego rozpoznania sprawy i dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej Kolegium z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.4103.74.2022. Z kolei wskazana decyzja Kolegium zapadła w związku z wcześniejszym prawomocnym wyrokiem z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21. W powołanym wyroku WSA w Łodzi uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 maja 2021 r. wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poddany ocenie organu odwoławczego, jak i Sądu, jest niekompletny poprzez swe utajnienie, co nie pozwala na ustalenie, czy mamy do czynienia z wypełnieniem się przesłanek art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Załączona do akt administracyjnych umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2028 r. między Województwem Łódzkim (Marszałkiem Województwa Łódzkiego a B sp. z o.o. zawiera zaczernione – całkowicie nieczytelne załączniki i fragmenty umowy. Tak więc treść załączników, których odmówiono udostępnienia, znana była jedynie organowi pierwszej instancji jako zarazem stronie umowy z B. O ile Marszałek Województwa Łódzkiego był formalnie uprawniony do wyrażenia swego stanowiska w przedmiocie odmowy udostępnienia w określonym zakresie informacji publicznej, czego nawet nie jest w stanie zniweczyć procesowo konsultacja podjęta z B, to już organ odwoławczy oparł się jedynie na twierdzeniach uzasadnienia decyzji organu pierwszoinstancyjnego bez możliwości weryfikacji podjętej przez marszałka decyzji. Sąd podkreślił, że tak naprawdę Kolegium nie wiedziało co kontroluje i o czym orzeka, nie mając tekstu. W jego ocenie, Kolegium nie dokonało w istocie kontroli w toku instancji decyzji pierwszoinstancyjnej dopuszczając do naruszenia procedury, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji Kolegium sprowadza się w istocie do zacytowania przepisów prawa i poglądów doktryny oraz orzecznictwa, nie zawiera zaś ustalenia stanu faktycznego z odwołaniem się do dowodów, a jedynie przytoczenie motywów organu pierwszej instancji. Istotą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność i trudno uznać za wypełnienie tej zasady orzekanie przez organ bez kompletnego materiału dowodowego, a właściwie bez materiału dowodowego. Nawet jeżeli treść umowy miała charakter świadczący o możliwości jej utajnienia, to tylko przed stroną postępowania, która się jej domagała, a z całą pewnością nie przed organem orzekającym w sprawie. Istniała możliwość przetrzymywania "tajnych" załączników w zabezpieczonych kopertach i nieudostępnianie ich stronie domagającej się, z czym wielokrotnie Sąd spotkał się orzekając w sprawach dotyczących informacji publicznej, gdzie właśnie w taki sposób postępowano do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wyrokiem. Z tych też względów poddana kontroli Sądu decyzja administracyjna wymyka się z możliwości oceny twierdzeń organów administracji co do zasadnego bądź nie zastosowania przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zaskarżonej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie administracyjne jest ustalenie i jednoznaczne zweryfikowanie wszystkich dowodów i przesłanek zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych warunkujących wydanie decyzji. W konkluzji Sąd wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ uchylił się od realizacji wspomnianych wyżej obowiązków, czym naruszył przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1, art.79a § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd zobowiązał Kolegium do uwzględnienia powyższej oceny prawnej i wskazań oraz podjęcia rozstrzygnięcia odpowiadającego przepisom prawa znajdującym w niej zastosowanie i uzasadnienia zajętego stanowiska zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to zatem, że kontrola zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. przede wszystkim powinna się sprowadzać do oceny, czy Kolegium, ponownie rozpoznając sprawę, zrealizowało wskazania WSA w Łodzi wyrażone w ramach oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. prawomocnego wyroku z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21, stosownie do wymogów wynikających z art. 153 p.p.s.a. Dokonując ponownie tej oceny w związku ze wskazaniami wynikającymi z ww. wyroku NSA z dnia 10 lutego 2026 r. (III OSK 583/23) Sąd w składzie niniejszym, wychodząc z powyższych przesłanek, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Kolegium z dnia 25 kwietnia 2022 r. wbrew podniesionym w skardze zarzutom, nie narusza prawa w sposób wskazany w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm. – powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p."), każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane "prawem do informacji publicznej". Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przywołanym w podstawie zaskarżonej decyzji, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W świetle powyższego, podstawowym zadaniem organu odwoławczego w kontrolowanej sprawie było zatem ponowne przeprowadzenie, w nakreślonych przez ustawodawcę ramach, postępowania pozwalającego na jednoznaczne ustalenie kwestii wystąpienia w sprawie przesłanek definiujących pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa), o której stanowi ustawodawca w powołanym art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1, art. 79a § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zmierzając do realizacji tego zadania, wykonując przy tym wskazania WSA w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 542/21, Kolegium prawidłowo wystąpiło do organu I instancji o przesłanie kopii przedmiotowej umowy i dokonało jej oceny w kontekście wystąpienia owych przesłanek, pojmowanych jako podstawa do skutecznej odmowy udostępnienia informacji publicznej. Trafnie przy tym Kolegium w ramach rekonstrukcji tych przesłanek, odwołując się do art. 11 ust. 4 u.z.n.k., wywiodło, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonywania usługi, jej koszt) oraz formalny (wola utajenia danych informacji). Nie sposób także nie zgodzić się z Kolegium, że ustawodawca pozostawił uznaniu przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania w celu zachowania ich w poufności. Tym samym Kolegium prawidłowo wskazało, że dla skuteczności odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) niezbędne jest jednoczesne zaistnienie trzech przesłanek, po pierwsze: wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadającą wartość gospodarczą; po drugie: przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności; po trzecie: informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. Niewątpliwie informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca (przedsiębiorstwo) przejawia rzeczywistą wolę zachowania jej jako nierozpoznawalnej dla osób trzecich. Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga więc, aby przedsiębiorca podjął działanie zmierzające do wyeliminowania możliwości dotarcia do osób trzecich. Zdaniem Sądu w składzie niniejszym, dokonana w kontekście tych ustaleń organu II instancji ocena nie budzi zastrzeżeń. Kolegium dokonało prawidłowej oceny wystąpienia łącznie w sprawie trzech przesłanek skutecznej odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa). Niewątpliwie w kontrolowanej sprawie przesłanki te występują. Trafnie przy tym Kolegium za organem I instancji wywiodło, że wnioskowana informacja w odniesieniu do poszczególnych paragrafów umowy, do których odnosi się zaskarżona decyzja, stanowi informację techniczną i organizacyjną oraz inną posiadającą wartość gospodarczą, np. cenę. Przedsiębiorca (B), jak prawidłowo wskazało Kolegium, podjął niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, o czym świadczą odpowiednie klauzule w treści umowy. Wnioskowana informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej, kwestia ta też nie budzi żadnych wątpliwości. Jednocześnie, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie kwestionowanej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. Odzwierciedla bowiem w pełni tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ II instancji przy jego podjęciu. Oceny tej nie zmienia akcentowany w skardze fakt odwołania się Kolegium do analizy i ustaleń organu I instancji w rozważanym zakresie. Użyta formuła odwołania się do "analizy organu I i jej pełnej akceptacji poprzez uczynienie własnym stanowiskiem w sprawie" w żadnej mierze nie powoduje wadliwości owego uzasadnienia decyzji, ma bowiem jedynie wymiar czysto techniczny i w tych kategoriach powinna być postrzegana. Nie umniejsza bowiem materialnego znaczenia dokonanej ocenie, zwłaszcza że Kolegium, oprócz odwołania się do formuły zaakceptowania owej analizy organu I instancji (str. 3-5 decyzji I instancji) i uczynienia jej własnym stanowiskiem w sprawie, dokonało także niezbędnych ustaleń w kwestii prawidłowości decyzji organu I instancji. Wyrażenie zaś tej oceny warunkowało utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że Kolegium odniosło się w uzasadnieniu decyzji także wyczerpująco do zarzutów odwołania. W konsekwencji należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie Kolegium, zgodnie z oceną prawną zawartą w powołanym wyżej wyroku WSA w Łodzi, prawidłowo ustaliło wystąpienie w sprawie przesłanek tajemnicy przedsiębiorcy pojmowanej jako podstawa skutecznej odmowy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uznać należało za prawidłową, spełniającą wskazania i ocenę prawną wynikającą z przywołanych wyżej wyroków WSA w Łodzi i NSA. Kolegium uczyniło zatem zadość obowiązkom płynącym z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. aj