II SA/Łd 22/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. F. na Przewodniczącego [...] w przedmiocie niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 94/24 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. wymierza Przewodniczącemu [...] grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Przewodniczącego [...] miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Przewodniczącego [...] na rzecz skarżącego J. F. kwotę 200 (dwieście) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp.

Pismem z 12 stycznia 2026 r. J. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi z 21 lipca 2025 r. na Przewodniczącego [...] w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 94/24 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze skarżący złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu wyjaśnił, że prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 3 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 94/24 organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 19 czerwca 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Organ otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy 31 grudnia 2024 r. Pomimo upływu 14-dniowego terminu do wykonania wyroku oraz następnie wniesienia do organu 14 lipca 2025 r. wezwania do wykonania wyroku, organ wciąż nie wykonał go w całości. 11 marca 2025 r. skarżący otrzymał przelew środków zatytułowany "ZWROT KOSZTÓW POSTĘPOWANIA SĄDOWEGOSYGN. II SAB/ŁD94/24" z rachunku bankowego A. w P. w kwocie 100,00 zł. W odpowiedzi na skargę z 6 maja 2026 r. organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskodawca otrzymał wszystkie żądane dokumenty objęte ww. wyrokiem WSA w Łodzi. Poprzedni Przewodniczący (p.o.) Samorządu wysłał skarżącemu dokumenty 28 lipca 2025 r. na adres e-mail inny niż wskazany we wniosku z 19 czerwca 2024 r., tj. [...], ale jest to adres którym skarżący posługuje się w przypadku innych wniosków. W ocenie organu skarżący celowo korzysta z różnych adresów e-mail, które wskazuje jako formę odpowiedzi w dziesiątkach wniosków o dostęp do informacji publicznej, aby móc twierdzić, że nie otrzymał tych dokumentów, bo nie zostały one wysłane na ten konkretny, wskazany przez niego adres poczty. Celowo pomija fakt, że otrzymał te dokumenty na inny, posiadany przez niego adres i wytacza kolejne sprawy, jak w tym przypadku, ukrywając fakt otrzymania już wnioskowanej dokumentacji. Z ostrożności, organ przesłał żądane dokumenty 28 kwietnia 2026 r. na adres wskazany przez J. F. w tej sprawie, tj. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, skarżący przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie skarżący spełnił wskazany w art. 154 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na niewykonanie wyroku, czyniąc to w skierowanym do organu pisemnym wezwaniem z 14 lipca 2025 r. Z akt niniejszej sprawy nadto wynika, że WSA w Łodzi w wyroku z 3 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 94/24 wyznaczył organowi termin 14 dni na rozpoznanie wniosku skarżącego z 19 czerwca 2024 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, który upłynął 14 stycznia 2025 r. Dla oceny zasadności rozpatrywanej skargi niezbędne jest również wskazanie, że zobowiązany organ powinien był we wspomnianym terminie podjąć adekwatne czynności wynikające z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p., tj.: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organ nie wywiązał się w sposób prawidłowy z ciążącego na nim obowiązku. Należy podkreślić, że w świetle przytoczonych przepisów u.d.i.p., realizacja orzeczenia sądu wymaga nie tylko samego podjęcia przez podmiot zobowiązany jakiejkolwiek aktywności, ale przede wszystkim skutecznego przekazania żądanych danych w sposób i w formie określonej we wniosku. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że w zakreślonym wyrokiem terminie wymóg ten nie został spełniony. Podnoszona zaś przez organ w odpowiedzi na skargę argumentacja, jakoby obowiązek ten został zrealizowany 28 lipca 2025 r., nie mogła odnieść skutku prawnego. Organ sam bowiem przyznał, że skierował wówczas żądaną informację na inny adres niż ten, który skarżący wyraźnie wskazał w swoim wniosku. Skierowanie aktu lub czynności procesowej pod wadliwy adres obciąża wyłącznie organ i nie wywołuje skutków prawnych w postaci skutecznego doręczenia. Wysłanie informacji na błędny adres jest czynnością prawnie irrelewantną z punktu widzenia wykonania wyroku, gdyż nie doprowadziło do zaznajomienia się wnioskodawcy z treścią informacji publicznej. W konsekwencji Sąd uznał, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w stanie niewykonania prawomocnego wyroku sądu. Stan niewykonania wyroku ustał dopiero 28 kwietnia 2026 r., kiedy to organ ponownie, tym razem w sposób prawidłowy, wysłał żądaną informację na właściwy adres e-mail skarżącego. Fakt następczej realizacji obowiązku przed dniem orzekania przez Sąd nie czyni jednak skargi bezprzedmiotowej w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny. Instytucja skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem podwójną funkcję: dyscyplinującą oraz represyjno-prewencyjną. Skoro zatem przez okres kilkunastu miesięcy (od stycznia 2025 r. do kwietnia 2026 r.) wyrok pozostawał niewykonany, a prawidłowe działanie organu zostało podjęte dopiero pod wpływem wniesionej skargi, wymierzenie grzywny stało się w pełni uzasadnione i konieczne dla realizacji jej celów. Biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące niniejszej sprawy, Sąd uznał więc skargę za uzasadnioną, przyjmując jednocześnie, że wymierzona grzywna w wysokości 200 zł będzie adekwatna do zachowania organu, który naruszył termin załatwienia sprawy po przesłaniu mu prawomocnego wyroku, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. W związku z tym Sąd orzekł jak w ust. 1 wyroku na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.), o czym orzekł w ust. 2 sentencji wyroku. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przypisania działaniu organu kwalifikowanej formy naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia jako "rażące" wymaga ustalenia, że bezczynność lub zwłoka organu była jaskrawa, oczywista i niemożliwa do zaakceptowania w praworządnym państwie. W rozpoznawanej sprawie opóźnienie, choć obiektywnie znaczne, miało swoje źródło w pierwotnym błędzie natury techniczno-organizacyjnej. Działanie to świadczy o wadliwym wykonaniu procedury, a nie o całkowitym zignorowaniu nałożonego obowiązku. Wobec faktu, że organ ostatecznie, choć z dużym opóźnieniem, skorygował swój błąd 28 kwietnia 2026 r. i doprowadził do wykonania wyroku przed terminem rozprawy, Sąd uznał, że stopień naruszenia prawa nie uzasadniał oceny o jego rażącym charakterze. Odnosząc się zaś do sformułowanego przez skarżącego wniosku o rozpoznanie niniejszej sprawy na podstawie odpisu skargi, w trybie przewidzianym w art. 55 § 2 p.p.s.a., Sąd uznał, że wniosek ten zdezaktualizował się na obecnym etapie postępowania. Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Instytucja ta stanowi tryb zastępczy umożliwiający procedowanie w sytuacji całkowitej bierności organu na etapie przekazywania akt. W realiach rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ administracji, aczkolwiek z uchybieniem ustawowego terminu, ostatecznie zrealizował swój obowiązek procesowy. Jeszcze przed przystąpieniem przez Sąd do merytorycznego rozpoznania sprawy, przesłał oryginał skargi wraz z aktami sprawy oraz sporządzoną odpowiedzią na skargę. Wobec faktu, że w dacie orzekania Sąd dysponował pełnym materiałem nadesłanym przez organ, odpadła ustawowa przesłanka warunkująca dopuszczalność procedowania wyłącznie w oparciu o odpis skargi dostarczony przez skarżącego. Z tego względu sprawa została rozpoznana na zasadach ogólnych, a wniosek skarżącego we wskazanym zakresie stał się bezprzedmiotowy. O kosztach orzeczono w ust. 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. aj