III OSK 357/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 766/25 w sprawie ze skargi M. S. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 376/24 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. (dalej także jako: skarżący) w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 376/24 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. (dalej także jako: organ), w punkcie 1 wyroku z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt: II SA/Wa 766/25, wymierzył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] w W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 przyznał od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych, a w punkcie 4 zasądził od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. skarżący skierował do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji o przeksięgowaniach uwzględnionych w poniższych postanowieniach wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w dniu 30 maja 2023 r.: 1434-7010.22416593/2022 re-datowane na 27 maja 2022 r. 1434-7010.5377301/2022 re-datowane na 2 marca 2022 r.: 1434-7010.5377401/2022 re-datowane na 2 marca 2022 r. 1434-7010.5377487/2022 re-datowane na 2 marca 2022 r. 1434-7010.5377197/2022 re-datowane na 2 marca 2022 r. 1434-7010.20888266/2021 re-datowane na 21 maja 2021 r. 1434-7010.20888537/2021 re-datowane na 21 maja 2021 r. 1434-7010.9109964/2021 re-datowane na 22 marca 2021 r. 1434-7010.11378A.2019 re-datowane na 6 listopada 2019 r., w tym: 1. Datę i numer wykonania przeksięgowania, widniejącą w systemie Urzędu Skarbowego, 2. Imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby przeprowadzającej przeksięgowania, 3. Imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby odpowiedzialnej w tym czasie za wystawienie i przesłanie podatnikowi, w odpowiednim terminie postanowienia o tym przeksięgowaniu, zgodnie z art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 6 kwietnia 2025 r., uzupełnionym pismami z dnia 17 i 22 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24, którym Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz którym zasądził od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W treści skargi skarżący wskazał, że odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem wpłynął do organu w dniu 3 kwietnia 2025 r., a w zakreślonym przez Sąd terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia organ nie wykonał go. Skarżący wniósł o stwierdzenie dalszej bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny, zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego ewentualnych kosztów postępowania oraz orzeczenie o istnieniu obowiązku udzielenia przez organ wnioskowanych informacji publicznych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi celowe bezprawne działanie w postaci dalszej bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej, które mają na celu ukrycie nieprawidłowości w działaniach organu w trakcie kontroli skarbowej i po jej zakończeniu oraz zatajanie informacji o osobach odpowiedzialnych za nieprawidłowości. Ponadto skarżący wskazał, że jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpatrzony w rozbiciu na dwa odrębne akty. Pierwszy odnoszący się do punktu 1 wniosku gdzie poinformowano, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, drugi to decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej wnioskowanej w punktach 2 i 3 wniosku dostępowego. Skarżący wskazał, że dokumenty dotyczące czynności przeksięgowań świadczą o tym, że działania te nie były podejmowane w datach określonych w odpowiednich postanowieniach i są dowodami nieprawidłowości, fałszerstw, mataczenia i działań na szkodę podatnika. Skarżący podkreślił, że nie wnioskuje o wewnętrzne dokumenty, ale o dokumenty potwierdzające dokonanie oficjalnych, nieodwracalnych czynności w systemie urzędu skarbowego, dokonywanych na majątku podatnika. Skarżący wskazał również, że twierdzenia organu, jakoby pierwotnie wnioskowane informacje nie były informacją publiczną ze względu na sprawę własną, a następnie uznane jako informacja publiczna niepodlegająca udostępnieniu, stanowi znamiona oszustwa i matactwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na dokonane w sprawie czynności, które w ocenie organu stanowią o realizacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 376/24. Organ zaznaczył, że w dniu 3 kwietnia 2025 r. wpłynął do Urzędu Skarbowego [...] odpis prawomocnego orzeczenia i zwrot akt sygn. akt II SAB/Wa 376/24. Wniosek skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej został ponownie rozpatrzony i poddany szczegółowej analizie, ocenione zostały punkty dotyczące udzielenia informacji publicznej o przeksięgowaniach uwzględnionych we wskazanych w nim postanowieniach, w tym: 1. Data i numer wykonania przeksięgowania widniejąca w systemie urzędu skarbowego; 2. Imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby wykonującej przeksięgowania; 3. Imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby odpowiedzialnej w tym czasie za wystawienie i przesłanie podatnikowi w odpowiednim terminie postanowienia o tym przeksięgowaniu zgodnie z art. 76a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ wskazał, że uwzględniając zobowiązanie Sądu do przeprowadzenia analizy czy w/w punkty wniosku stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu i czy nie zawierają informacji podlegającej ochronie z uwagi na tajemnicę prawnie chronioną stwierdził, że odpowiedź na pytania zawarte we wniosku powinna być udzielona w dwóch odrębnych aktach tj. w zakresie punktu 1 i w zakresie punktów 2-3. Odnosząc się do punktu 1 wniosku, tj. wskazania daty i numeru wykonania przeksięgowania widniejącej w systemie urzędu skarbowego organ wskazał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a odpowiedź w zakresie powyższego została wysłana do skarżącego w dniu 17 kwietnia 2025 r. pismem Nr 1434- SWW.0150.4.2025.12, UNP: 1434-25-101078. Odnosząc się do punktów 2-3 wniosku organ wskazał, że wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej w dniu 17 kwietnia 2025 r. Nr 1434-SWW-0150.4.2025.13, UNP: 1434-25-101084; od decyzji skarżący wniósł odwołanie. Organ stwierdził, że w związku z realizacją w/w orzeczenia, nie dopuścił się zarzucanej mu rażącej bezczynności, a przez to skarga powinna zostać oddalona. W piśmie z dnia 31 maja 2025 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, skarżący podtrzymał swoje stanowisko o bezczynności organu. Wskazał, że decyzja z dnia 17 kwietnia 2025 r. została uchylona i w dniu 28 maja 2025 r. ponownie odmówiono skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący od tej decyzji również odwołał się. W ocenie skarżącego wyrok z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 nadal nie został wykonany, a organ w sposób zaplanowany opóźnia i nie wykonuje wyroku Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, w punkcie 1 wyroku z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt: II SA/Wa 766/25, wymierzył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] w W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 przyznał od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych, a w punkcie 4 zasądził od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał przepisy regulujące postępowanie w przypadku niewykonania wyroku podając, że zgodnie z art. 154 § 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd I instancji zaznaczył, że z treści przywołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć grzywnę organowi administracji. Po pierwsze, organ nie wykonuje wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, wymierzenie grzywny jest możliwe po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania prawomocnego wyroku. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie został spełniony drugi warunek, a to z uwagi na uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku sądu (pismo skarżącego z dnia 6 i 17 kwietnia 2025 r.). Sąd I instancji zaznaczył, że pismem z dnia 22 czerwca 2024 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu polegającą na nierozpatrzeniu ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 5 kwietnia 2024 r. Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24, zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Sąd rozpoznający wówczas sprawę nie podzielił ówcześnie prezentowanego poglądu organu, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmiot, którego interesów sprawa dotyczy, nie mają waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej; zdaniem Sądu kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji nie jest kryterium interesu wnioskodawcy (celu) w uzyskaniu informacji publicznej, gdyż przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe. Sąd wskazał również, że nieprawidłowe jest stanowisko organu, z którego wynika, że jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidulanego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego właśnie powodu sprawy publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym Ponadto Sąd I instancji, przywołując stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 podkreślił, że organ odwołując się do konstrukcji indywidualnego interesu skarżącego w udostępnieniu informacji publicznej, nieprawidłowo powiązał dodatkowo tę konstrukcję z kryterium "sprawy własnej" jako kryterium dyskwalifikującym publiczny charakter informacji objętej żądaniem wnioskodawców stwierdzając, że organ błędnie uznał, że skarżący domagając się uzyskania informacji publicznej we "własnej sprawie" nie spełnia przesłanki przedmiotowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że nie było w tej sytuacji możliwe poinformowanie pismem wnioskodawcy o tym, że informacja, której się domaga, nie jest informacją publiczną, a obowiązkiem organu było rozpoznanie wniosku i, albo udzielenie informacji publicznej, albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Sąd I instancji stwierdził, że skoro Sąd w wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 uznał, że wniosek z dnia 5 kwietnia 2024 r. dotyczy informacji publicznej to organ, kierując się dyspozycjami zawartymi w wyroku, nie mógł stanowiska co do charakteru żądanych informacji pominąć i ponownie ocenić ich zgodności z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji w pierwszej kolejności musi rozstrzygnąć czy żądana we wniosku dostępowym informacja ma charakter informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że gdyby bowiem Sąd rozpoznając pierwotnie sprawę uznał, iż charakteru takiego żądane informacje nie mają - nie mógłby uwzględnić skargi na bezczynność i zobowiązać organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. Sąd wyraźnie wskazał, że organ będzie obowiązany poddać przedmiotowy wniosek szczegółowej analizie i ocenić, czy poszczególne punkty tego wniosku stanowią informację publiczną podlegająca udostępnieniu i czy nie zawierają informacji podlegającej ochronie z uwagi na tajemnice prawnie chronione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w sprawie nie chodzi przy tym aby ocenić "czy poszczególne punkty tego wniosku stanowią informację publiczną" ale o to aby ocenić czy "czy poszczególne punkty tego wniosku stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w sprawie pismem z dnia 17 kwietnia 2025 r. organ - w zakresie punktu 1 wniosku dostępowego - poinformował skarżącego, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Tym samym zdaniem Sądu I instancji, organ nie wykonał w tym zakresie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24. W odniesieniu do punktu 2 i 3 wniosku dostępowego Sąd I instancji zauważył, że organ w dniu 17 kwietnia 2025 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji powołując się na tajemnicę skarbową - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Czynność tę organ podjął w terminie zakreślonym przez Sąd w ww. wyroku tj. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Decyzja z dnia 17 kwietnia 2025 r. została jednak uchylona i w dniu 28 maja 2025 r. ponownie odmówiono skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący od tej decyzji również odwołał się. Także i decyzja z dnia 28 maja 2025 r. została uchylona decyzją z dnia 17 czerwca 2025 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ ponownie przeanalizował wniosek dostępowy skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r. i stwierdził, że imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób wykonującej przeksięgowania, jak i imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób odpowiedzialnych w tym czasie za wystawienie i przesłanie podatnikowi w odpowiednim terminie postanowienia o tym przeksięgowaniu, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Sąd I instancji stwierdził w tym stanie rzeczy, że w efekcie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 również i w tym zakresie nie został wykonany. Okoliczności tej konkretnej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że wydanie decyzji z dnia 17 kwietnia 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej czyni skargę na niewykonanie wyroku w tej sprawie pozbawioną racji. Sekwencja zdarzeń opisana wyżej doprowadziła bowiem do sytuacji, że mimo, iż Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przesądzając, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej - to Naczelnik wyrażając pogląd przeciwny zawiadomił o tym skarżącego pismem. Przyjęcie - na obecnym etapie – że wydanie przez organ decyzji z dnia 17 kwietnia 2025 r. stanowi wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24, spowodowałoby de facto pozbawienie skarżącego ochrony prawnej, a ocenę Sądu iluzoryczną. Sąd I instancji stwierdził, że zarzut niewykonania wyroku jest zatem zasadny, a bezczynność organu w niewykonaniu wyroku zakwalifikował jako znaczną, jaskrawą, co sprawiło, że orzeczono o rażącym naruszeniu prawa oraz wymierzeniu organowi grzywny i przyznaniu skarżącemu od organu sumy pieniężnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie całokształtu akt sprawy, tj. przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 zobowiązywał organ do załatwienia sprawy w postaci udostępnienia informacji lub wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udzielenia informacji, podczas gdy z powyższego orzeczenia wynika obowiązek rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakreślonym przez Sąd terminie, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego rozstrzygnięcia o tym, że organowi należy wymierzyć grzywnę i stwierdzić, że niewykonanie wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 149 § 1 pkt 3 w związku z art. 154 § 1, § 6 i § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie że organ był bezczynny w sprawie, w sytuacji, gdy organ w rzeczywistości rozpoznał wniosek skarżącego niezwłocznie po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy dochowując terminu wyznaczonego przez Sąd; 3. art. 154 § 1, § 2, § 6 i § 7 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuprawnione ich zastosowanie i uwzględnienie skargi, stwierdzenie rażącej bezczynności organu oraz nałożenie grzywny wraz z kosztami postępowania w sytuacji, gdy takie rozstrzygnięcie jest dozwolone w przypadku niewykonania przez organ wyroku sądu, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie zachodzi; 4. art. 154 § 1, § 2, § 6 i § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie że w sprawie nastąpiła rażąca bezczynność czego skutkiem było orzeczenie kary grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej skarżącemu w sytuacji gdy bezczynność ta nie nastąpiła, a co najwyżej w świetle zaskarżonego wyroku organ mógł dokonać niewłaściwej interpretacji orzeczenia z dnia 12 grudnia 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24; 5. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia obarczonego wewnętrzną sprzecznością, polegającą na przedstawieniu wzajemnie wykluczających się twierdzeń co do istotnych okoliczności sprawy, co uniemożliwia odtworzenie toku rozumowania Sądu oraz przeprowadzenie skutecznej kontroli instancyjnej w szczególności z jednej strony Sąd wskazał że przyjęcie - na obecnym etapie że wydanie przez organ decyzji z dnia 17 kwietnia 2025 r. stanowi wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt 11 SAB/Wa 376/24, spowodowałoby de facto pozbawienie skarżącego ochrony prawnej, a ocenę Sądu iluzoryczną z drugiej natomiast przyjmując że skuteczność skargi zależy zatem od tęgo, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności co pozostaje z tym w oczywistej sprzeczności. Powyższe prowadzi do niejasności co do podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia oraz narusza standard prawidłowego uzasadnienia wyroku; 6. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy skargę należało oddalić. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie wskazał, że czynności, do których był zobowiązany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zostały dokonane w wyznaczonym terminie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie literalna interpretacja uzasadnienia prowadzi do wniosku, że Sąd zobowiązał organ do ponownej - szczegółowej - analizy charakteru poszczególnych informacji uwzględniając tajemnicę prawnie chronioną (w tym tajemnicę skarbową). W ocenie organu skarżącego kasacyjnie wyrok nie przesądzał jednoznacznie, że każdy z punktów wniosku stanowi informację publiczną i musi zostać udostępniony, gdyż Sąd posłużył się sformułowaniem warunkowym - "ocenić, czy poszczególne punkty (...) stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu". Organ działał w przekonaniu, że ma obowiązek przeprowadzenia takiej analizy, a rozumienie wyroku nie było oczywiste i jednoznaczne. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że Sąd przeprowadził analizę wyłącznie kwestii dostępu do informacji publicznej "sprawy własnej" i w tym kontekście uznał, że stanowisko organu stwierdzające, że żądanie informacji w sprawie własnej nie stanowi informacji publicznej jest błędne. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd nie poruszał w żaden sposób innych okoliczności i nie wskazał jednoznacznie, że informacje żądane we wniosku są informacją publiczną co oznacza, ze wniosek ma być rozpatrzony w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Organ skarżący kasacyjnie wskazał, ze po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami podjął czynności zmierzające do jego realizacji, a szczególnie przeanalizowano treść wniosku skarżącego z 5 kwietnia 2024 roku, dokonano oceny każdego z punktów wniosku, wydano w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku, tj. w dniu 17 kwietnia 2025 roku decyzję administracyjną w zakresie punktów 2 i 3, zaś w zakresie punktu 1 udzielona została odpowiedź pismem. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił również, iż fakt, że kolejne decyzje były uchylane, nie oznacza, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż jest to naturalny element postępowania administracyjnego, szczególnie w sytuacji, gdy sprawa dotyczy złożonych zagadnień interpretacyjnych i kolizji pomiędzy zasadą jawności a ochroną tajemnic ustawowo chronionych. Z tego względu w ocenie organu zarzut rażącego naruszenia prawa jako kwalifikowanej, oczywistej i ciężkiej formy naruszenia nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Ponadto organ skarżący kasacyjnie wskazał, że kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku oraz braku woli do jego załatwienia, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, co więcej ma być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, a w przedmiotowej sprawie -zdaniem organu- powyższe nie miało miejsca. Organ skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd I instancji dopuścił się przekroczenia granic w analizie rozpatrywanej sprawy, a jego rola nie sprowadzała się do badania argumentacji podniesionej w udzielonej odpowiedzi na wniosek, a co najważniejsze sposobu załatwienia wniosku. Zdaniem organu prowadzi to do wewnętrznej sprzeczności, gdyż z jednej strony Sąd I instancji wskazuje, iż nie jest jego rolą, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazanie w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek, z drugiej zaś podważa argumentację organu użytą w odpowiedzi na rozpatrywany wniosek i jednoznacznie wskazuje sposób jego załatwienia. Organ skarżący kasacyjnie wskazał, że gdyby organ nie respektował wyroku, nie podjąłby wówczas żadnych kroków w rozpoznaniu wniosku, ani też nie zwrócił zasądzonych kosztów postępowania sądowego. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że udzielnie odpowiedzi na wniosek z dnia 5 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej "załatwia sprawę" niezależnie od treści udzielonej odpowiedzi i tym samym nie ma podstaw do uznania, że organ pozostawał w stanie bezczynności, który w świetle art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałby nałożenie na niego grzywny. Skarżący przywołał w treści uzasadnienia orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym "na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 548-550; J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 366). Skarżący kasacyjnie wskazał, zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 listopada 2005 r., 1 OSK 426/05, że nierespektowanie oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być zwalczane w drodze postępowania instancyjnego i stanowić podstawę uchylenia tego rodzaju decyzji" (wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2676/11). W treści skargi kasacyjnej organ wskazał, że nawet przy przyjęciu odmiennej interpretacji przedstawionej przez Sąd I instancji, wg której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zakwalifikował wniosek skarżącego jako informację publiczną i organ powinien procedować wyłącznie w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej należy wówczas uznać, że interpretacja organu była co najwyżej niewłaściwa - w żaden sposób nie obarczona zawinieniem, działaniem w złej wierze, w celu obejścia czy ignorowania wyroku, zaś wątpliwości interpretacyjne dotyczące zakresu związania wyrokiem były realne i uzasadnione treścią uzasadnienia Sądu - co umożliwiałoby stwierdzenie przez Sąd że bezczynność organu jest rażąca, a co z kolei uzasadnia zasądzenie sumy pieniężnej o której mowa w art. 154 § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na rzecz skarżącego. Ponadto, skarżący kasacyjnie podkreślił, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia obarczonego wewnętrzną sprzecznością, polegającą na przedstawieniu wzajemnie wykluczających się twierdzeń co do istotnych okoliczności sprawy, co uniemożliwia odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz przeprowadzenie skutecznej kontroli instancyjnej. O owej sprzeczności zdaniem skarżącego kasacyjnie świadczy fakt, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął sprzeczne stanowiska co do istotnych elementów sprawy - z jednej strony Sąd wskazał że "przyjęcie – na obecnym etapie, że wydanie przez organ decyzji z dnia 17 kwietnia 2025 r. stanowi wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24, spowodowałoby de facto pozbawienie skarżącego ochrony prawnej, a ocenę Sądu iluzoryczną z drugiej natomiast przyjmując, że skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności" co pozostaje z tym w oczywistej sprzeczności. Skarżący stwierdził, że uznać należy, iż uzasadnienie wyroku jest niejasne, nielogiczne i zawiera sprzeczne ustalenia, które uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli kasacyjnej, a tego rodzaju wada uzasadnienia stanowi istotne uchybienie procesowe, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że skarżący cyklicznie składa do organu pisma, podnosząc te same okoliczności, co sugeruje, iż niezadowolenie z podejmowanych rozstrzygnięć i udzielanych odpowiedzi utożsamia z rażącym naruszeniem prawa. Organ podkreślił, że skarżący żąda informacji w zakresie oczywiście nieistotnym z punktu widzenia interesu publicznego, formułuje wnioski w sposób generujący nadmierne i nieproporcjonalne obciążenie organizacyjne organu, wykorzystuje procedurę dostępu do informacji publicznej jako środek presji, polemiki lub dezorganizacji pracy organu, a nie w celu realizacji konstytucyjnej zasady jawności. Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie, takie działanie nie zmierza do uzyskania informacji istotnej dla debaty publicznej czy kontroli działalności organów władzy publicznej, lecz prowadzi do paraliżowania bieżących zadań organu oraz angażowania jego zasobów w sposób nieuzasadniony. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że prawo do informacji publicznej nie może być wykorzystywane instrumentalnie, a jego realizacja nie może prowadzić do skutków sprzecznych z zasadą proporcjonalności oraz zasadą zaufania do państwa i jego organów. Reasumując skarżący kasacyjnie wskazał, że takie działania skarżącego oraz składanie kolejnych skarg na bezczynność organu będących formalnie realizacją przysługujących mu uprawnień procesowych w rzeczywistości zmierzają do paraliżowania pracy organu, a nie do ochrony jego interesu prawnego; działania te w ocenie organu skarżącego kasacyjnie mogą nosić znamiona nadużycia prawa, a tym samym formalnie takie postępowanie nie podpada w ogóle pod przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu nie należy go realizować, co powoduje, że Sąd I instancji naruszył również art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W ramach pierwszego zarzutu opartego na drugiej podstawie kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i 153 p.p.s.a. upatrując naruszenia tych przepisów w niewłaściwym zastosowaniu i niezbadaniu całokształtu akt sprawy poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 zobowiązywał organ do załatwienia sprawy w postaci udostępnienia informacji lub wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udzielenia informacji, podczas gdy z powyższego orzeczenia wynika obowiązek rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakreślonym przez Sąd terminie, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego rozstrzygnięcia o tym, że organowi należy wymierzyć grzywnę i stwierdzić, że niewykonanie wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W istocie zatem strona skarżąca kasacyjnie zarzuca wadliwość ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego podnosząc, że doszło w sprawie do błędnego ustalenia, że w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 Sąd ten przesądził, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, a przez to organ nie miał możliwości w formie pisma poinformować strony, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Podstawą orzekania sądu jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem (z uwzględnieniem art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład w postępowaniu sądowym dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11). Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd I instancji analizując i oceniając w niniejszej sprawie znajdujące się w aktach dokumenty, w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., a więc zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł odnieść skutku. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy również zwrócić uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowiąc, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a" określa granice rozstrzygania przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Powyższy przepis określa granice rozpoznania skargi przez sąd I instancji, które wyznacza przedmiot skargi wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku, nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi. Z żadną z tych sytuacji nie mamy do czynienia w kontrolowanym postępowaniu. Sąd I instancji rozpoznając skargę, orzekał w granicach sprawy, oceniając bezczynność organu w zakresie określonym w skardze. Ponadto Sąd I instancji posłużył się ponadto właściwymi kryteriami przy poddawaniu ocenie sposobu załatwienia tejże sprawy. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że kwestii ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego konkretnej sprawy nie można skutecznie podważać zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. a w związku tym zarzut w tym zakresie okazał się nieskuteczny. Nie było również możliwe skuteczne podważenie ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który wywiedziony został w zarzucie pierwszym i piątym skargi kasacyjnej. Treść art. 141 § 4 p.p.s.a. i ugruntowane na tle jego wykładni poglądy orzecznictwa wskazują, że przepis ten nie może służyć skutecznemu kwestionowaniu prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Uwzględniając powyższe podkreślić należy, że związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (por. wyrok NSA z 22 lutego 2024 r., sygn. I OSK 2202/20). Stwierdzić należy zatem, że rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika (por. wyrok NSA z 9 lutego 2023 r., sygn. II OSK 351/20). Odnosi się to wprawdzie do sentencji orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to odnosi się również do motywów orzeczenia. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie organ był związany oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24. Nie można zgodzić się w tym miejscu ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w treści w/w wyroku nie została zawarta ocena co do żądanych przez skarżącego informacji, a to że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie określił, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w w/w wyroku orzekł o bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wskazując zarazem w treści uzasadnienia wyroku, że nie podziela stanowiska organu uznającego, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmiot, którego interesów sprawa dotyczy, nie mają waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto WSA w Warszawie wskazał – co również w skardze kasacyjnej przytacza skarżący kasacyjnie - że organ będzie obowiązany poddać przedmiotowy wniosek szczegółowej analizie i ocenić, czy poszczególne punkty tego wniosku stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu i czy nie zawierają informacji podlegającej ochronie z uwagi na tajemnice prawnie chronione. Powyższe stanowi o tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 przesądził, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, a organ ma obowiązek dokonać szczegółowej analizy i ocenić, czy informacja ta podlegać będzie udostępnieniu (względnie czy organ winien w drodze decyzji administracyjnej odmówić udostępnienia informacji publicznej) czy też informacja ta będzie zawierać informację podlegającą ochronie z uwagi na tajemnice prawnie chronione. Odnosząc się do zarzutów drugiego, trzeciego, czwartego i szóstego, w których skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 w związku z art. 154 § 1, § 6 i § 7 p.p.s.a. poprzez uznanie że organ był bezczynny w sprawie, w sytuacji, gdy organ w rzeczywistości rozpoznał wniosek skarżącego niezwłocznie po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy dochowując terminu wyznaczonego przez Sąd, art. 154 § 1, § 2, § 6 i § 7 oraz art. 200 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione ich zastosowanie i uwzględnienie skargi, stwierdzenie rażącej bezczynności organu oraz nałożenie grzywny wraz z kosztami postępowania w sytuacji, gdy takie rozstrzygnięcie jest dozwolone w przypadku niewykonania przez organ wyroku sądu, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie zachodzi oraz art. 154 § 1, § 2, § 6 i § 7 p.p.s.a. poprzez uznanie że w sprawie nastąpiła rażąca bezczynność czego skutkiem było orzeczenie kary grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej skarżącemu w sytuacji gdy bezczynność ta nie nastąpiła, a co najwyżej w świetle zaskarżonego wyroku organ mógł dokonać niewłaściwej interpretacji orzeczenia z dnia 12 grudnia 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w gdy skargę należało oddalić, należy stwierdzić, że treść zarzutów, skupiająca się na stwierdzeniu, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że organ pozostawał w bezczynności, pozwala na ich łączne rozpatrzenie. Wskazać należy, że przepisy zawarte w zarzutach skargi, a to art. 154 § 1, § 2, § 6 i § 7 p.p.s.a. zawierają normy różnego rodzaju, tj. zarówno normy materialnoprawne tj. takie, które zawierają przesłanki kształtowania przez Sąd sfery praw i obowiązków określonych podmiotów (niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), normy kompetencyjne upoważniające Sąd do wymierzenia grzywny, orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, stwierdzenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz normy procesowe wprowadzające formalne wymogi wniesienia skargi na niewykonanie wyroku (obowiązek uprzedniego w stosunku do skargi pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy). Zarzucając w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszenie art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. polegające na rozpoznaniu skargi, która została wniesiona po wykonaniu wyroku, co powinno w ocenie strony skarżącej kasacyjnie skutkować jej oddaleniem, skarga kasacyjna dotyka w istocie wątków materialnoprawnych związanych z wykładnią ustawowego pojęcia "niewykonania wyroku". Zarzutu błędnej wykładni art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. jednakże w skardze kasacyjnej nie podniesiono, a rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ustalanie treści, jaką zwrotowi "niewykonanie wyroku" przypisuje strona skarżąca kasacyjnie. Na marginesie można jedynie zauważyć, że to rolą sądu na etapie rozpoznawania skargi jest ocena w zakresie ustalenia, czy wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie został wykonany czy nie. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że art. 154 § 1 p.p.s.a., jakkolwiek zamieszczony w ustawie proceduralnej, zawiera materialnoprawną podstawę wymierzenia grzywny organowi administracyjnemu, który nie wykonał wyroku sądowego. Naruszenie zatem postanowień tego przepisu w tym zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny może stanowić podstawę zaskarżenia wyroku tego sądu w skardze kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie) (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., II GSK 35/06, LEX nr 209715) - T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016. Nie chodzi przy tym wyłącznie o formalne niewłaściwe umiejscowienie zarzutu w ramach adekwatnej podstawy kasacyjnej, co samo w sobie nie byłoby uchybieniem dyskwalifikującym skargę kasacyjną, lecz o wyeksponowanie postaci naruszenia prawa przez sąd pierwszej instancji ze wskazaniem na czym to naruszenia polega (błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie) i jakie powinno być - w ocenie strony skarżącej kasacyjnie - prawidłowe stanowisko w zakresie rozumienia norm prawnych i sposobu ich stosowania. Wymogów tych skarga kasacyjna, w zakresie omawianego zarzutu nie spełnia. Jedynie na marginesie należy wskazać, że zgodnie z art. 154 § 1 i § 2 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a. mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany (Wyrok NSA z 24.10.2025 r., III OSK 366/25, LEX nr 3940519). Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. Niewykonanie wyroku należy więc rozumieć jako pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 września 2024 r., sygn. IV SA/Wr 145/24, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 września 2024 r., sygn. II SA/Go 291/24). Należy w tym miejscu stwierdzić, że nie jest możliwe – jak to uczynił w przedmiotowej sprawie organ - częściowe odczytywanie wyroku i wybieranie z niego poszczególnych ocen, w oderwaniu od zawartych w treści całego orzeczenia motywów i ocen konkretnego stanu. Podkreślić należy ponownie, że związanie oceną prawną odnosi się do sentencji orzeczenia, jednakże biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, a ta wyrażona jest w uzasadnieniu, to odnosi się również do motywów orzeczenia. Organ był więc w przedmiotowej sprawie związany oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/24, a Sąd I instancji rozpoznając ponowną skargę na bezczynność organu zasadnie przyjął, że organ dalej pozostaje w bezczynności. Zaznaczyć należy, że sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyroku NSA z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. II GSK 1939/12). Jeżeli więc w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa, co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, to bez wątpienia obowiązkiem sądu administracyjnego wynikającym z art. 170 p.p.s.a. jest uwzględnienie związania wynikającego z treści wcześniejszego wyroku. Obowiązek związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego jest absolutny w przypadku wniesienia skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., gdyż w takiej sytuacji przedmiotem skargi jest niewykonanie wcześniejszego wyroku sądu administracyjnego. Należy w tym miejscu wskazać, że skoro w sprawie zostało prawomocnie przesądzone, że żądane informacje są informacjami publicznymi, to zgodnie z przepisami u.d.i.p., organ zobowiązany był albo jej udzielić, albo odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), natomiast odmowa udzielenia żądanej informacji lub umorzenie postępowania wymaga wydania decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W przedmiotowej sprawie, co słusznie zauważa Sąd I instancji, organ pomimo związania oceną prawną, pismem z dnia 17 kwietnia 2025 r. w zakresie punktu 1 wniosku dostępowego poinformował skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie poza oceną skarżącego kasacyjnie pozostawała ocena charakteru prawnego wnioskowanych informacji, a to z uwagi na fakt, że prawomocnym wyrokiem sądu przesądzono, że wniosek dotyczy informacji publicznej, a tym samym nie było możliwym poinformowanie pismem wnioskodawcy o tym, że informacja, której się domaga, nie stanowi informacji publicznej. Z tego też powodu należy stwierdzić, że skierowanie do skarżącego pisma informującego o tym, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej nie może być uznane za wykonanie wyroku, a przez to organ pozostaje w bezczynności. Tym samym należy wskazać, że prawidłowo przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że w sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia, że organ nie wykonał wyroku, co miało charakter rażący. W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 154 § 1, 2 p.p.s.a., gdyż zastosowanie tych przepisów było uzasadnione i prawidłowe. Ponadto w skardze kasacyjnej wskazano na art. 154 § 1, 2, 6 i 7 p.p.s.a., a naruszenia tych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w uznaniu przez Sąd I instancji, że w sprawie nastąpiła bezczynność, a przez to na wymierzeniu przez Sąd I instancji grzywny oraz przyznaniu skarżącemu sumy pieniężnej. Zarzut ten strona skarżąca kasacyjnie ściśle łączy z zarzutem drugim, w którym próbuje wykazać nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ pozostaje w bezczynności, a którego to niezasadność została wykazana powyżej. Skarżący kasacyjnie w treści skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym polega naruszenie art. 154 § 6 i 7 p.p.s.a. nie wskazując zarazem, czy naruszenie to w ocenie skarżącego kasacyjnie przejawia się jedynie w uznaniu przez Sąd I instancji, że organ pozostaje w bezczynności czy też przez wymierzenie skarżącemu kasacyjnie grzywny w wysokości nieadekwatnej do stopnia uchybienia. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jednak domniemywanie motywacji skarżącego, a przez to konstrukcja postawionego zarzutu nie pozwala na jego merytoryczne rozpatrzenie. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.