II SA/Łd 162/25

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi A Spółki komandytowej z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 15 stycznia 2025 roku nr XI/96/25 w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oddala skargę. a.bł.

W dniu 15 stycznia 2025 r. Rada Miejska w Pabianicach na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (wówczas t.j. Dz.U z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej również jako: "u.s.g.") oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 195 ze zm.) podjęła Uchwałę Nr XI/96/25 w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej pn. "Budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 3-kondygnacyjnych z lokalami usługowymi i garażami w kondygnacji podziemnej zabudowy wraz z jednoczesną budową parkingów zewnętrznych, wiat stanowiących zadaszenia parkingów, dojazdów, dojść do budynku, infrastruktury technicznej oraz urządzeniem ogólnodostępnych, nieogrodzonych, urządzonych terenów wypoczynku, rekreacji i sportu na terenie działki o nadanym numerze ewidencyjnym: [...] (obręb [...]) położonej w miejscowości P., przy ul. [...] i [...]". Zgodnie z § 1 powyższej uchwały odmawia się ustalenia odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej pn. "Budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 3-kondygnacyjnych z lokalami usługowymi i garażami w kondygnacji podziemnej zabudowy wraz z jednoczesną budową parkingów zewnętrznych, wiat stanowiących zadaszenia parkingów, dojazdów, dojść do budynku, infrastruktury technicznej oraz urządzeniem ogólnodostępnych, nieogrodzonych, urządzonych terenów wypoczynku, rekreacji i sportu na terenie działki o nadanym numerze ewidencyjnym: [...] (obręb[...]) położonej w miejscowości P., przy ul. [...] i [...]". W uzasadnieniu do uchwały organ wskazał, iż w dniu 25 września 2024 r. do Urzędu Miejskiego w Pabianicach wpłynął wniosek A Spółki komandytowej z siedzibą w P. o ustalenie lokalizacji powyższej inwestycji mieszkaniowej. Po sprawdzeniu kompletności wniosku Prezydent Miasta Pabianic dwukrotnie wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków oraz naniesienia koniecznych korekt. Po uzupełnieniu i modyfikacji wniosek wraz z załącznikami został ponownie sprawdzony pod względem formalnym. Z uwagi na to, że spełnił wszystkie wymogi formalne określone w ustawie mieszkaniowej oraz był pod tym względem kompletny, został poddany dalszej procedurze. Wniosek wraz z załączoną koncepcją architektoniczno-urbanistyczną został opublikowany w dniu 29 października 2024 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Pabianicach. Wniosek spełniał wymagania określone w art. 7 ust. 7 specustawy. Określono granice terenu objętego wnioskiem, przedstawiając je na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy oraz obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać. Określono planowaną minimalną i maksymalną łączną powierzchnię użytkową mieszkań (4500-5300 m2), planowaną minimalną i maksymalną liczbę mieszkań (80-87). Określono także zakres inwestycji przeznaczony na działalność handlową lub usługową (3-5 lokali usługowych o powierzchni 265-300 m2) oraz zmiany w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Ilość powierzchni usługowej w stosunku do powierzchni mieszkalnej spełnia wymogi art. 3 specustawy mieszkaniowej (dla całości inwestycji oraz na kolejnych etapach inwestycji). Wniosek objął analizę powiązań inwestycji mieszkaniowej z uzbrojeniem terenu oraz charakterystykę inwestycji mieszkaniowej zgodnie z wymogami art. 7 ust. 7 pkt 7 specustawy. Określono także minimalny udział powierzchni ogólnodostępnego, nieogrodzonego, urządzonego terenu wypoczynku oraz rekreacji lub sportu lokalizowanego w ramach powierzchni biologicznie czynnej na terenie inwestycji mieszkaniowej (51,97% powierzchni biologicznie czynnej, czyli 1656,45 m2 - w tym 2 place zabaw, siłownia zewnętrzna oraz urządzone tereny zieleni z małą architekturą wypoczynkową). Wnioskodawca wskazał nieruchomości, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, na których mają być zlokalizowane obiekty objęte inwestycją oraz stwierdził, że wskazanie nieruchomości, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 38 ust. 1 specustawy, nie dotyczy niniejszego wniosku. Wskazano w jakim zakresie planowana inwestycja nie uwzględnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz stwierdzono, że inwestycja, jako sprzeczna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest lokalizowana na terenie, który w przeszłości był wykorzystywany jako teren produkcyjny (cegielnia), a obecnie ta funkcja nie jest na tym terenie realizowana. Wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Wykonano analizę wskazującą, że omawiana inwestycja odpowiada też Lokalnym Standardom Urbanistycznym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach Nr XXXIX/408/21 z dnia 20 października 2021 r., zmienioną uchwałą Nr LVI/555/22 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 listopada 2022 r. Do wniosku dołączono skan warunków technicznych PGE Dystrybucja S.A. przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej, skan warunków technicznych Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o., skan warunków technicznych Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o., koncepcję urbanistyczno-architektoniczną (sporządzoną przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów, posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, co spełnia wymagania art. 6 ust. 4 specustawy), wraz z wizualizacją projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią osobom nieposiadającym wiedzy specjalistycznej, co spełnia wymagania art. 6 ust. 1, 2 i 3 specustawy. Do wniosku inwestor dołączył też inne wymagane oświadczenia, w tym oświadczenie o którym mowa w art. 7 ust. 8 pkt 2 specustawy, że ww. inwestycja nie będzie zlokalizowana na tym samym obszarze, co inwestycje, o których mowa w art. 4 pkt 1-13 specustawy (które mają ustawowe pierwszeństwo przed inwestycjami mieszkaniowymi) i tym samym nie zachodzi z nimi kolizja oraz oświadczenie, że działki przeznaczone pod lokalizację inwestycji mieszkaniowej nie są przeznaczone pod realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub lokalnym oraz nie wymagają uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych poza granicami administracyjnymi miast na cele nierolnicze, wynikające z przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych - art. 7 ust. 2 i 3 specustawy. Ponadto, do wniosku załączono opinię (ocenę) formalno-prawną nt. możliwości złożenia wniosku o lokalizację inwestycji mieszkaniowej wraz z załącznikami przy ul. [...] i [...] w mieście P. w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2024 r. poz. 195) tzw. specustawa mieszkaniowa z dnia 10 czerwca 2024 r. autorstwa radcy prawnego mgr. B. P.. Dalej organ podkreślił, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w strefie A wyznaczonej Uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach Nr XXXIX/408/21 z dnia 20 października 2021 r. w sprawie określenia Lokalnych Standardów Urbanistycznych (zwanych dalej LSU) na terenie miasta Pabianic (Dz. U. woj. łódź, z dnia 10 listopada 2021 r. poz. 5075), zmienionej Uchwałą Nr LVI/555/22 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 listopada 2022 r. (Dz. U. woj. łódź, z dnia 20 grudnia 2022 r. poz. 7775), które dla tego terenu ustalają (strefa A), iż: 1) inwestycję mieszkaniową lokalizuje się w odległości nie większej niż: a) 1500 m od przystanku komunikacyjnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1944, 2400), b) 4500 m od szkoły podstawowej, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7 % planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej, co w zakresie możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej ocenia się na podstawie zaświadczenia Prezydenta Miasta Pabianic; 2) inwestycję mieszkaniową wielorodzinną lokalizuje się na terenie zapewniającym dostęp do urządzonych terenów wypoczynku oraz rekreacji lub sportu o powierzchni stanowiącej co najmniej iloczyn planowanej liczby mieszkańców oraz wskaźnika wynoszącego 4 m2, w odległości nie większej niż 3000 m; 3) budynki objęte inwestycją mieszkaniową nie mogą być wyższe niż 2 kondygnacje nadziemne; 4) jeżeli w odległości nie większej niż 250 m od budynków objętych inwestycją mieszkaniową znajdują się, w istniejącej zabudowie, budynki mieszkalne o wysokości przekraczającej liczbę kondygnacji, o której mowa w ust. 3, wówczas maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie; 5) określa się minimalną liczbę miejsc parkingowych niezbędnych dla obsługi realizowanej inwestycji mieszkaniowej: a) 1,5 miejsca parkingowego dla samochodów osobowych na mieszkanie; b) 2 miejsca parkingowe dla samochodów osobowych na mieszkanie o powierzchni powyżej 60 m2 i na dom jednorodzinny, c) 1 miejsce parkingowe dla samochodów osobowych na 100 m2 powierzchni towarzyszącej; d) miejsca parkingowe, o których mowa w lit. a, b i c należy lokalizować na terenie nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja mieszkaniowa; 6) wprowadza się obowiązek dostępu do sieci ciepłowniczej dla realizacji inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej szeregowej, na zasadach wynikających z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868). Wnioskodawca wskazał, że wniosek wypełnia Lokalne Standardy Urbanistyczne w następujący sposób: 1) do wniosku załączono analizę możliwości zapewnienia dostępu do komunikacji publicznej, szkoły podstawowej, terenów wypoczynków, rekreacji lub sportu dla terenu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, w której wykazano m.in., że inwestycja oddalona jest o ok. 350 m od przystanku komunikacji zbiorowej, ok. 2100 m od szkoły podstawowej i ok. 2600 m od najbliższego istniejącego terenu wypoczynku i rekreacji lub sportu o powierzchni stanowiącej co najmniej iloczyn planowanej liczby mieszkańców oraz wskaźnika wynoszącego 4 m2, wskazując przy tym, iż odległości te ustalono zgodnie z art. 17, ust. 19 specustawy; 2) gotowość przyjęcia 18 nowych uczniów do Szkoły Podstawowej nr[...] potwierdza zaświadczenie Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 29 sierpnia 2024 r. znak: EKS. 1610.115.2024. Liczba ta jest większa niż 7% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej, która wyniesie 190 mieszkańców; 3) załączono analizę wysokości sąsiadującej zabudowy dowodząc, że w odległości nie większej niż 250 m znajdują się budynki wyższe niż 2 kondygnacje naziemne, co pozwala na wykonanie 3 kondygnacji nadziemnych projektowanej inwestycji, wskazując jednocześnie, że wysokość zabudowy przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej nie przekracza wysokości najwyższych budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie (11,04 m); 4) zarówno w części opisowej, jak i rysunkowej koncepcji architektoniczno-urbanistycznej określono liczbę miejsc parkingowych, wskazując przy tym spełnienie wymagań Lokalnych Standardów Urbanistycznych, tj. 1,5 miejsca parkingowego dla samochodów osobowych na mieszkanie, 2 miejsca parkingowe dla samochodów osobowych na mieszkanie o powierzchni powyżej 60 m2 i 1 miejsce parkingowe dla samochodów osobowych na 100 m2 powierzchni usługowej; 5) do wniosku załączono pismo Zakładu Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w Pabianicach z dnia 24 czerwca 2024 r. informujące, że brak jest technicznych możliwości przyłączenia do miejskiego systemu cieplnego zespołu nowobudowanych budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ulicy [...] w P. (dz. nr [...], obręb[...]). Wpływa na to brak istniejącego uzbrojenia ciepłowniczego w ww. obrębie. Posługując się załączoną do wniosku interpretacją prawną radcy prawnego B. P. stwierdzono, że skoro brak jest technicznej możliwości przyłączenia projektowanej inwestycji do miejskiej sieci cieplnej, to "inwestor zobowiązany jest przepisami prawa energetycznego do zapewnienia własnego systemu C.O." oraz, że "jeśli są wypełnione przesłanki braku warunków technicznych i ekonomicznych - wprowadzony lokalnymi standardami urbanistycznymi obowiązek zapewnienia dostępu do sieci ciepłowniczej dla realizacji inwestycji mieszkaniowej - nie będzie miał zastosowania z uwagi na przepisy Prawa energetycznego (art. 7 ust. 1)". Wskazano też, że projektowana inwestycja mieszkaniowa nie zostanie zlokalizowana na terenach podlegających ochronie przed lokalizowaniem lub zabudową na podstawie odrębnych przepisów, a także w granicach otulin form ochrony przyrody, rodzinnych ogrodów działkowych czy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 specustawy. Dodatkowo wskazano, że inwestycja zostanie zlokalizowana poza obszarem parku kulturowego (gmina nie wyznaczyła obszaru parku kulturowego) oraz poza terenami przeznaczonymi pod inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Inwestor wskazał również, że dla obszaru, na którym zlokalizowana jest inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach Nr XLIV/443/01 z dnia 31 maja 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic:[...], [...],[...] i [...] w P. (Dz. Urz. Woj. łódź, z dnia 24 lipca 2001 r. poz. 1635). Działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 30U i 29EE. Dla symbolu 30U plan ustala jako przeznaczenie podstawowe usługi handlu, rzemiosła i gastronomii. Jako przeznaczenie dopuszczalne plan ustala zabudowę mieszkaniową i przemysł nieuciążliwy. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 29 EE plan ustala jako przeznaczenie podstawowe stacje transformatorowe wnętrzowe, które mogą być sytuowane w linii rozgraniczającej ulicy. Opisana we wniosku zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna nie jest zatem zgodna z ustaleniami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił jednak, iż zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Na terenie miasta obowiązuje Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Pabianic przyjęta uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach Nr XXVII/316/12 z dnia 20 czerwca 2012 r. Na potrzeby określenia kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta w Studium wyróżniono zespoły strukturalne, dla których określono zasady prowadzenia polityki przestrzennej miasta. Obszar objęty wnioskiem znajduje się w "zespole K". Jest to obrzeżna jednostka mieszkaniowa obecnie o charakterze zabudowy ekstensywnej. Podstawowe przeznaczenie to funkcja mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa nawiązująca w części, do ukształtowanej struktury przestrzennej, głównie w oparciu o ul.[...], w pozostałej części z dopuszczeniem do nowych podziałów, z wytyczeniem wewnętrznego układu ulicznego. Utrzymuje się istniejące ogrody działkowe. Nowa zabudowa jednorodzinna powinna charakteryzować się wielkością działek ok 1000 m2 i udziałem powierzchni biologicznie czynnej niemniej niż 30%. W północnej części terenu zachowuje się funkcje produkcyjno-usługowe, z ograniczeniem ewentualnego wpływu na środowisko do granicy działki. Dla obszaru objętego analizą w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ustalono jako funkcje wiodące UM - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz drobnych form usługowo-produkcyjnych o oddziaływaniu środowiskowym ograniczonym do granic działki, które nie powodują ujemnego oddziaływania akustycznego i transportowego na otoczenie. W związku z powyższym ustaleniami, należy uznać, że planowana inwestycja jest sprzeczna ze studium w zakresie swojej funkcji, co stwierdza również wnioskodawca. Zgodnie z art. 5 ust. 4 specustawy, powyższy warunek niesprzeczności ze studium nie dotyczy terenów, które w przeszłości były wykorzystywane jako tereny kolejowe, wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych, a obecnie funkcje te nie są na tych terenach realizowane. Jak wskazuje inwestor, powołując się na załączoną do wniosku "ogólnodostępną" mapę topograficzną i mapę Wojskowego Instytutu Geograficznego z roku 1937 r. oraz na "wiedzę powszechną", na terenie przedmiotowej inwestycji do lat 90-tych XX wieku funkcjonował zakład ceramiki budowlanej. W XXI wieku budynki dawnej cegielni wyburzono. Teren obecnie nie jest zagospodarowany, ani wykorzystywany, co przy wskazaniu na wcześniejsze produkcyjne wykorzystanie terenu inwestycji zwalnia z wymogu zachowania niesprzeczności ze studium lokalizowanej inwestycji mieszkaniowej. Mając na uwadze powyższe, wymóg braku sprzeczności ze studium nie dotyczy terenu wnioskowanej inwestycji mieszkaniowej. Pismem z dnia 29 października 2024 r. Prezydent Miasta Pabianic poinformował o możliwości przedstawienia opinii w sprawie następujące instytucje i organy, adekwatnie do zakresu, obszaru i lokalizacji terenu objętego wnioskiem: Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną w Pabianicach; Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie; Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Pabianicach; Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego; Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi; Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi; Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w Pabianicach; Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi; Komendę Powiatową Policji w Pabianicach; Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi; Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi, Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego; Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Delegaturę w Katowicach, Wydział Zamiejscowy w Łodzi; Agencję Wywiadu; Nadwiślański Oddział Straży Granicznej; Zarząd Województwa Łódzkiego. W wyznaczonym terminie wpłynęło siedem opinii. Opinia Zarządu Województwa Łódzkiego wpłynęła po wyznaczonym terminie. Natomiast siedem instytucji (Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Pabianicach, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Komendant Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi, Komenda Powiatowa Policji w Pabianicach, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w Katowicach Wydział Zamiejscowy w Łodzi, Agencja Wywiadu, Nadwiślański Oddział Straży Granicznej) nie przedstawiło stanowiska - w związku z powyższym (na podstawie art. 7 ust. 13 specustawy) uznaje się to za brak zastrzeżeń do wniosku. Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna pismem z dnia 14 listopada 2024 r. negatywnie zaopiniowała wniosek, wskazując m.in. na brak nawiązania do otaczającej zabudowy. W ocenie organu opiniującego lokalizacja w samym centrum zabudowy jednorodzinnej trzech bloków w gęstej zabudowie generować będzie konflikty społeczne wynikające z zupełnie innej specyfiki użytkowania terenu (np. pod względem hałasu, natężenia ruchu, korzystania ze środowiska, proporcji między elementami zieleni a kubaturą zabudowy) i narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto zapisany w Standardach Urbanistycznych Gminy Miejskiej Pabianice obowiązek podłączenia zamierzonej inwestycji do miejskiej sieci cieplnej jest obligatoryjny i oznacza wprost, że warunkiem realizacji inwestycji na określonych terenach jest ich podłączenie do miejskiej sieci cieplnej i obsługa tym konkretnym czynnikiem grzewczym. Brak możliwości podłączenia planowanej inwestycji do miejskiej sieci cieplnej powoduje, że wniosek w takim kształcie nie spełnia wymagań Lokalnych Standardów Urbanistycznych (tym samym również ustawy) i - zdaniem Komisji - nie powinien być procedowany. Wątpliwości Komisji wzbudził również proponowany sposób zagospodarowania terenu, np. brak możliwości zaparkowania samochodu w pobliżu lokali usługowych, długość drogi dojścia od miejsc parkingowych dla osób ze szczególnymi potrzebami do poszczególnych wejść do budynków (zarówno klatek schodowych jak i lokali usługowych), brak możliwości podjechania pod klatki schodowe od strony ul. [...] (dwa budynki) np. dla karetki pogotowia. Wreszcie, zgodnie z art. 6 ust. 3 specustawy, załączone do wniosku wizualizacje powinny umożliwiać zapoznanie się z wnioskiem osobom nie mającym wiedzy specjalistycznej, jednakże widoczne są na nich przekłamania np. w ilości zieleni od strony ul. [...], czy też lokalizacji jezdni ww. ulicy w stosunku do projektowanej zabudowy. Działki nie objęte ww. wnioskiem i przeznaczone w obowiązującym m.p.z.p. pod pas drogowy ulicy są "mocno zazielenione" na wizualizacji obszaru. Stwarza to mylną sugestię, iż obszar wnioskowanej inwestycji mieszkaniowej jest większy, niż wynika to z jej granic geodezyjnych i inwestycja ma więcej powierzchni biologicznie czynnej niż będzie miała w rzeczywistości po jej zrealizowaniu. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w opinii z dnia 6 listopada 2024 r. stwierdziło, że na obszarze planowanej inwestycji mieszkaniowej nie występują urządzenia melioracji wodnych ujęte w ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmelioryzowanych gruntów prowadzonej przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi opinią z dnia 14 listopada 2024 r. poinformował, że teren objęty przedmiotowym wnioskiem znajduje się poza granicami obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 14 78), w związku z powyższym, wydanie opinii przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w powyższej sprawie jest bezzasadne. Niezależnie od powyższego, należy przeanalizować, czy przedmiotowe działania będą wiązały się z czynnościami podlegającymi zakazom obowiązującym w stosunku do gatunków objętych ochroną. Wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez Starostę Powiatu Pabianickiego oraz Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji poinformowało, że do ww. aktu planowania przestrzennego wniosków nie zgłasza się. Łódzki Urząd Wojewódzki Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego w piśmie z dnia 5 listopada 2024 r. poinformował, że dotychczasowe przepisy dotyczące Obrony Cywilnej, a co za tym idzie podstawa prawna do opiniowania dokumentacji dot. planowania przestrzennego w tym zakresie, zostały uchylone. W związku z planowanym uchwaleniem nowych przepisów dotyczących ochrony ludności i obrony cywilnej niezbędne będzie uwzględnienie ich zapisów niezwłocznie po wejściu wżycie nowej ustawy wraz z przepisami wykonawczymi do niej. Zarząd Województwa Łódzkiego poinformował, że na dzień wydania pisma Województwo Łódzkie nie posiada audytu krajobrazowego, brak jest możliwości zaopiniowania go przez Zarząd Województwa Łódzkiego w zakresie, o którym mowa w art. 7 ust. 12 pkt 21 ww. ustawy. Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia 13 listopada 2024 r. umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia wniosku. Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 19 listopada 2024 r. uzgodnił bez uwag wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Zgodnie z zapisami art. 7 ust. 10 specustawy mieszkaniowej, w dniu 29 października 2024 r. wniosek wraz z koncepcją został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Pabianicach, wraz z informacją o możliwości i terminie składania uwag do wniosku i w ten sposób poddany ocenie publicznej. W wyznaczonym terminie wpłynęło dwanaście uwag, których autorami byli głównie okoliczni mieszkańcy. Wszystkie uzgodnienia i opinie w terminie nie dłuższym niż 3 dni od daty wpływu zostały przekazane Inwestorowi (zgodnie z art. 7 ust. 13 i 15 specustawy), który nie skorzystał z uprawnień wynikających z art. 7 ust. 16 specustawy mieszkaniowej i nie zmodyfikował wniosku. Po analizie dokumentów zgromadzonych w sprawie stwierdzono, że stanowisko Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej wyraźnie wskazuje, iż projektowane budynki nie wpisują się w zastany kontekst funkcjonalny, architektoniczny oraz przestrzenny okolicy i nie są zgodne z Lokalnymi Standardami Urbanistycznymi w zakresie wymogu dostępu do sieci ciepłowniczej. Ponadto sposób zagospodarowania terenu ogranicza dostęp osób niepełnosprawnych oraz, zdaniem Komisji, zagospodarowanie terenu na rysunkach i wizualizacjach różni się. Komisja zwróciła też uwagę na taki sposób przedstawienia wizualizacji, który może stwarzać wrażenie mylnego odbioru przedstawionej inwestycji przez osoby nieposiadające wiedzy specjalistycznej. Pełnomocnik inwestora odpowiedział na przekazaną opinię pismem z dnia 28 listopada 2024 r., w którym stwierdza, że opinię Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej należy uznać za rażąco wadliwą ze względu na rozstrzygnięcie wydane w oderwaniu od przepisów prawa formalno-materialnego, stanowiące o przekroczeniu uprawnień nadanych Komisji przez ustawę z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniu w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. Z 2024 r. poz. 195) argumentując to brakiem dokonania oceny projektowanej w zakresie art. 7 ust. 1-7, art. 17 ust. 1-11, art. 19 specustawy inwestycji mieszkaniowej, a także w zakresie uchwalonych przez Radę Miejską w Pabianicach Lokalnych Standardów Urbanistycznych. Jednocześnie inwestor zarzucił Komisji wydanie "rozstrzygnięcia w oderwaniu od przepisów prawa formalno-materialnego", co według inwestora stanowi przekroczenie uprawnień nadanych Komisji przez specustawę, a także zarzucił Komisji "nieprzygotowanie merytoryczne do oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie". Ponadto inwestor zarzucił Komisji "inne zaniedbania" w zakresie: nieprzekazania inwestorowi protokołu z posiedzenia Komisji, nieprzytoczenia pełnej podstawy prawnej w opinii, nieprzedstawienia przebiegu posiedzenia, niepoinformowania wnioskodawcy (inwestora) o czasie i miejscu posiedzenia. Organ podkreślił jednak, że powyższe "zaniedbania" nie wynikają z wymogów narzuconych przez jakiekolwiek przepisy prawa. Członkami Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w Pabianicach są uprawnieni architekci lub urbaniści z wykształceniem wyższym magisterskim. Wszyscy spełniają wymagania określone w art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 1130 ze zm., dalej również jako: "u.p.z.p."). Opinia sporządzona przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną została inwestorowi wysłana w dniu 22 listopada 2024 r. (tj. w ciągu 3 dni od dnia otrzymania), zgodnie z art. 7 ust. 13 specustawy. Zdaniem organu dodatkowym argumentem w sprawie są złożone protesty społeczne. Wnioskowana inwestycja budzi zastrzeżenia mieszkańców sąsiadujących nieruchomości m.in. w zakresie wpisania się w kontekst najbliższego otoczenia oraz ochrony zwierząt, a także obawę przed uciążliwym hałasem generowanym przez pompy ciepła oraz nadmiernym zwiększeniem ruchu samochodowego w okolicy. Pełnomocnik inwestora odpowiedział na przekazane uwagi pismem z dnia 22 listopada 2024 r., w którym prosi o pełne dane osób je składających oraz pismem z dnia 4 grudnia 2024 r., skierowanym do Rady oraz do mieszkańców, którzy złożyli wniosek do procedury za pośrednictwem Prezydenta Miasta Pabianic. Rada Miejska w Pabianicach wskazała, iż zgodnie z art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej Rada Miejska podejmując uchwałę bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ podkreślił, że ogólnopolskie prognozy demograficzne wykazują tendencje spadkowe w szeregu aspektów z tym związanych. Pogarsza się wiele wskaźników, decydujących o rozwoju ludnościowym gminy. Dotyczy to przede wszystkim niższego poziomu urodzeń, zmniejszania się strumieni migracyjnych oraz pogorszenia struktury wieku. Te ogólnopolskie tendencje pozostają prawdziwe dla województwa łódzkiego oraz dla powiatu pabianickiego. Analizując powyższe wskaźniki należy wziąć jednak pod uwagę, które z nich są możliwe do modyfikacji i z jakich powodów. Niewątpliwie wskaźnikiem tym jest poziom migracji. Należy zauważyć, że zgodnie z prognozami GUS na lata do 2050 r., powiat pabianicki należy do tych nielicznych w Polsce, dla których prognozuje się do roku 2035 wzrost o co najmniej 35 %, zaś do roku 2050 o co najmniej 10 % ludności w wieku niemobilnym (45-59/64 lata). Wpisuje się to w ogólnopolską tendencję, że najbardziej korzystnym saldem migracji charakteryzować się będą powiaty położone w sąsiedztwie największych miast. P., jako jedno z większych miast aglomeracji łódzkiej, postrzegane jest jako atrakcyjne miejsce do zamieszkania, zaś prowadzone i planowane inwestycje tę atrakcyjność jeszcze zwiększą. Daje to szanse na zwiększenie salda migracji do wartości korzystniejszych niż prognozowane. Uatrakcyjnienie zasobu mieszkaniowego stanowić może szansę na przejęcie części migrujących mieszkańców z jeszcze gęściej zaludnionej Łodzi. Biorąc pod uwagę dużą dysproporcję cen nieruchomości mieszkaniowych między Łodzią a sąsiednimi miastami, co z pewnością jest przyczyną znacznego odpływu ludności z Łodzi i osiedlania się w gminach podłódzkich, działanie takie może doprowadzić do wyboru Pabianic jako miejsca zamieszkania i zmniejszenia w ten sposób ujemnego salda migracji. Podejmując uchwałę, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, ale mimo istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w miejscu, w którym takiego ustalenia domaga się inwestor, jeżeli przemawiają za tym inne okoliczności. Wolą ustawodawcy było bowiem pozostawienie rozstrzygnięcia tej kwestii uznaniu organu stanowiącego gminy. Organ podkreślił, że zasadniczym powodem podjęcia uchwały odmawiającej ustalenia lokalizacji mieszkaniowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] (obręb [...]) położonej przy ul. [...] i [...] w P. jest jej niezgodność z ustaleniami prawa miejscowego wyrażonego w Lokalnych Standardach Urbanistycznych w zakresie ustalonego tam wymogu dostępu planowanej inwestycji do miejskiej sieci ciepłowniczej. Rada Miejska wprowadziła w Lokalnych Standardach Urbanistycznych dla przedmiotowego terenu obowiązek dostępu do sieci ciepłowniczej jedynie dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej szeregowej, czyli zabudowy charakteryzującej się wyższymi wskaźnikami zabudowy niż zabudowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza. Zapis ten miał na celu ograniczenie imisji pochodzących z indywidualnych źródeł ciepła, które są zdecydowanie większe z zabudowy o wyższych wskaźnikach intensywności. Dodatkowym argumentem uzasadniającym podjęcie uchwały odmawiającej lokalizacji przedmiotowej inwestycji w samym centrum dzielnicy zabudowy jednorodzinnej jest brak jej wpisania się w kontekst przestrzenny okolicy, zarówno pod względem formy jak i rodzaju zabudowy, co budzić może konflikty społeczne i dysonans przestrzenny. Celem specustawy było wprowadzenie ułatwień w realizacji inwestycji mieszkaniowych, ale nie kosztem zakłócenia ładu przestrzennego. Gmina ma odmienną koncepcję rozwoju tej części miasta, niż proponuje inwestor. Mając na uwadze powyższe, Rada Miejska w Pabianicach postanowiła odmówić ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej. Pismem z dnia 14 lutego 2025 r. skargę na powyższą uchwałę wniosła A Spółka komandytowa z siedzibą w P., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: – naruszenie art. 7 ust. 1 oraz art. 7b ust. 1, 2 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 266) w powiązaniu z § 2 ust. 6 uchwały Nr XXXIX/408/21 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 20 października 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 10 listopada 2021r., poz. 5075) ze zmianą z dnia 29 listopada 2022 (uchwała nr ŁVI/555/22) w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta Pabianice; – naruszenie art. 7 ust. 7 pkt 13 oraz art. 7 ust 9 specustawy; – naruszenie art. 7 ust. 12 pkt. 1 specustawy w związku z art. 57 u.p.z.p.; – naruszenie art. 7 ust. 4 specustawy; – naruszenie art. 7 ust. 16 specustawy poprzez utrudnianie dostępu do akt sprawy związane z niepełnym udostępnieniem inwestorowi uwag złożonych w ramach procedury (uwagi złożone na podstawie art. 7 ust. 11 ustawy o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej) oraz nieudostępnienie zainteresowanym uwagodawcom przygotowanej i przekazanej za pośrednictwem Prezydenta Miasta odpowiedzi inwestora z dnia 4 grudnia 2024 r. w odniesieniu do złożonych uwag i zapytań w ramach procedury. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu inwestor wskazał m.in., iż jedyna ustawowa przesłanka wydania odmowy lokalizacji inwestycji mieszkaniowej art. 7 ust. 4 specustawy (zdanie drugie w brzmieniu obowiązującym bez zmiany do czasu opracowania planu ogólnego) czyli wzięcie pod uwagę przez Radę Miejską stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z uwagi na wykazanie w uzasadnieniu dodatniego salda migracji jest bardzo korzystna do pozytywnego uzasadnienia inwestycji a nie odmowy. Dalej inwestor podkreślił, iż za główną podstawę odmowy lokalizacji inwestycji (w uzasadnieniu) Rada uczyniła niespełnienie obowiązku dostępności do sieci ciepłowniczej wymagane lokalnymi standardami urbanistycznymi. Skarżąca wskazała, że zgodnie bowiem z art. 7b ust. 2 Prawa energetycznego przez system ciepłowniczy rozumie się sieć ciepłowniczą oraz współpracujące z tą siecią urządzenia lub instalacje służące do wytwarzania lub odbioru ciepła. Zatem nie musi być to wyłącznie system ciepłowniczy miejski (może być np. także lokalny system ciepłowniczy zasilający C.O. budynków osiedla mieszkaniowego lub nawet system o małej mocy zasilający C.O. niewielkiego zespołu zabudowy mieszkaniowej). Jeśli natomiast są wypełnione przesłanki braku warunków technicznych i ekonomicznych - wprowadzony lokalnymi standardami urbanistycznymi obowiązek zapewnienia dostępu do miejskiej sieci ciepłowniczej dla realizacji inwestycji mieszkaniowej - nie będzie miał zastosowania z uwagi na przepisy Prawa energetycznego (art. 7 ust. 1). W ocenie skarżącej, inwestor zobowiązany jest przepisami Prawa energetycznego do zapewnienia własnego źródła ciepła do C.O., a dodatkowo z uwagi na uchwalone lokalne standardy urbanistyczne do zapewnienia dostępu do własnego systemu ciepłowniczego zasilającego C.O. poszczególnych budynków i lokali. Infrastrukturę tę szczegółowo opisano pkt. VI wniosku. Zgodnie z jego treścią ciepło dostarczane będzie do każdego z trzech budynków wyposażonych w węzeł ciepłowniczy wspólnymi dla pomp ciepła i kotłów gazowych kolektorami zbiorczymi wspomaganymi pompami obiegowymi zlokalizowanych w pomieszczeniach piwnicy. W pomieszczeniach węzłów ciepła zlokalizowane zostaną płytowe wymienniki ciepła oraz zbiorniki buforowe, z których ciepło dysponowane będzie do odbiorców poprzez opomiarowane instalacja wewnętrzne. Zatem planowania inwestycja w tym zakresie spełnia wymogi definicji systemu ciepłowniczego zawartej w art. 7b ust. 2 Prawa energetycznego. Ponadto Prawo energetyczne przewiduje także i taką możliwość, że nawet mimo nałożonego obowiązku do przyłączenia się do sieci ciepłowniczej w sytuacji, kiedy istnieją techniczne i ekonomiczne możliwości dostępu do sieci ciepłowniczej (np. miejskiej) - ten obwiązek nie musi być zastosowany jeśli inwestor osiągnie wyższy współczynnik OZE zasilających C.O. niż energia pierwotna w sieci ciepłowniczej (art. 7b ust. 1 i 3 Prawa energetycznego), a więc wyższą efektywność energetyczną. Inwestor wskazał, że jeśli lokalne standardy urbanistyczne zostały uchwalone przez Radę Miejską w Pabianicach zwłaszcza mimo braku takiego obowiązku - uchwała Nr XXXIX/408/21 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 20 października 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 10 listopada 2021r., poz. 5075 z poźn. zm. dot. miejsc parkingowych) - jako prawo miejscowe - to wówczas powoływanie się w tym zakresie na orzecznictwo dotyczące uznaniowości lub niewiążącym dla Rady Miejskiej - charakterze wniosku w trybie lex developer w ramach tzw. władzy dyskrecjonalnej organu - nie będzie miało zastosowania. Ustanowione lokalne standardy urbanistyczne stanowią wówczas prawo miejscowe (obwiązujące zarówno Radę Miejską jak i wnioskodawców), które nie powinno budzić możliwości interpretacyjnych a tym bardziej dowolności w ich stosowaniu. Dalej inwestor podkreślił, iż do wniosku dołączył wszystkie wymagane dokumenty, koncepcję urbanistyczno-architektoniczną, informacje i wyjaśnienia, w tym dodatkowo opinię prawną co do możliwości lokalizacji inwestycji mieszkaniowej we wskazanym miejscu. Szczegółowe wykazanie przez inwestora, że inwestycja mieszkaniowa odpowiada lokalnym standardom urbanistycznym, nie zostało zakwestionowane jako jeden z obligatoryjnie badanych przez Urząd elementów formalnych wniosku na etapie kontrolnym. Zdaniem skarżącego dużą część uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ oparł na negatywnej opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. W ocenie inwestora Komisja dopuściła się jednak szeregu zaniedbań. Nie przedłożyła bowiem protokołu z posiedzenia komisji, zaś Urząd nie udostępnił inwestorowi protokołu pomimo obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 15 specustawy mieszkaniowej. Ponadto podstawa prawna wydanej opinii nie jest pełna, nie przywołano Zarządzenia Prezydenta Miasta Pabianice na podstawie którego komisja została powołana do działania. Komisja nie przedstawiła również przebiegu posiedzenia w zakresie oceny wniosku inwestora, a z przedłożonej opinii nie wynika, iż komisja oceniła zakres inwestycji zgodnie z ustawą na którą powołała się w opinii. Wreszcie komisja nie poinformowała wnioskodawcy (inwestora) oraz autora ocenianego opracowania o czasie i miejscu posiedzenia w sprawie wniosku inwestora. Skarżący podkreślił, iż dobrą praktyką, stosowaną w innych gminach, jest to aby na posiedzenie komisji zaprosić zarówno przedstawicieli urzędu jak i inwestora (zwłaszcza jeśli o to uprzednio wnosi inwestor), zważywszy na fakt, iż uwagi wystosowane przez Komisję budzą uzasadnione wątpliwości inwestora dotyczące poziomu wiedzy członków Komisji na temat tworzenia koncepcji urbanistyczno-architektonicznych na postawie ustawy Lex deweloper (komisja w wielu swych uwagach na podstawie których wydała opinię wprost godzi w przepisy prawa określone w ustawie Lex deweloper). Natomiast wniosek został zaopiniowany pozytywnie przez wszystkie pozostałe organy opiniujące. Skarżący stwierdził również, iż w uzasadnieniu do uchwały brak jest informacji, iż Rada Miejska przed podjęciem uchwały dokonała oceny stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie miasta, z której to wynikałoby uzasadnienie podjęcia na rzecz inwestora uchwały o odmowie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. W świetle art. 7 ust. 4 zd. 2 specustawy mieszkaniowej rada gminy, podejmując uchwałę w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, zobowiązana jest wziąć pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy. Analiza w tym zakresie powinna znaleźć zatem odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej uchwały. Dalej skarżący podkreślił, iż w ramach procedury udostępniono inwestorowi wnioski i uwagi złożone na mocy art. 7 ust. 11 specustawy w niepełnej treści tj. bez danych wnioskujących. W odpowiedzi na działanie Prezydenta inwestor z dniem 22 listopada 2025 r. wystąpił z oficjalnym pismem prosząc o udostępnienie pełnej treści złożonych uwag - wniosek do dnia złożenia skargi pozostał bez rozpatrzenia, nie udzielono również inwestorowi informacji, na jakiej podstawie odstąpiono od jego rozpatrzenia. Ponadto w bardzo bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji powstaje także inwestycja mieszkaniowa wielorodzinna w zwykłym trybie. Pismem z dnia 4 grudnia 2024 r. inwestor odniósł się kwestii poruszonych w złożonych do projektu uwagach, lecz do dziś nie uzyskał żadnej informacji o przekazaniu ww. odpowiedzi zainteresowanym. Wyjaśnienia złożone przez inwestora nie zostały również nigdzie opublikowane tj. na BIP lub na stronie internetowej podmiotu prowadzącego sprawę. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Pabianicach, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż w Lokalnych Standardach Urbanistycznych Rada Miejska określiła obowiązek dostępu do "sieci ciepłowniczej", a nie do "systemu ciepłowniczego", jak sugeruje skarżąca. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne przez "sieci" rozumie się "instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego". "Energia" zgodnie z art. 3 pkt 1 ww. ustawy to "energia przetworzona w dowolnej postaci", natomiast "ciepło" (art. 3 pkt 2), to "energia cieplna w wodzie gorącej, parze lub innych nośnikach". "Przedsiębiorstwo energetyczne", zgodnie z powyższą ustawą to "podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie: wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi lub przesyłania dwutlenku węgla, lub przeładunku paliw ciekłych, lub agregacji". Tak więc oczywistym jest, że intencją Rady Miejskiej było wprowadzenie obowiązku włączenia się w miejską sieć ciepłowniczą, a nie w system ciepłowniczy działający lokalnie i obejmujący swym zasięgiem jedynie teren inwestycji. Termin "sieć" jest zdefiniowany w art. 3 pkt. 11 ustawy prawo energetyczne (cytowanym powyżej). Istotnym jest tu wymóg ustawy, że "sieć" należy do przedsiębiorstwa energetycznego". Ograniczenie określone w Lokalnych Standardach Urbanistycznych, a wynikające z art. 19 ust. 3 specustawy mieszkaniowej należy interpretować w taki sposób, że w przypadku braku możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci ciepłowniczej, nie można uznać, że zostały spełnione warunki wyrażone w Lokalnych Standardach Urbanistycznych w zakresie "obowiązku dostępu do sieci ciepłowniczej" i w konsekwencji inwestycja taka nie może być w trybie specustawy realizowana. W ocenie organu zarzut naruszenia art. 7 ust. 9 specustawy jest również bezzasadny. Błędne jest bowiem założenie skarżącej, iż szczegółowe sprawdzenie, czy inwestycja spełnia wszystkie wymagania Lokalnych Standardów Urbanistycznych mieści się w zakresie wymogów formalnych analizy wniosku. Merytoryczna ocena słuszności i prawdziwości spełnienia wymogów Lokalnych Standardów Urbanistycznych została dokonana na późniejszym etapie opiniowania wniosku, co znalazło odzwierciedlenie w treści podjętej uchwały. Dalej organ podkreślił, iż opinia Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia 14 listopada 2024 r. została przekazana pełnomocnikowi inwestora w terminie 3 dni od daty wpływu do Urzędu Miejskiego w Pabianicach, czyli zgodnie z art. 7 ust. 13 specustawy mieszkaniowej. Przywołana w skardze podstawa prawna czyli art. 7 ust. 15 jest błędna, ponieważ dotyczy procesu uzgodnień. Nie ma jednak przepisu, który mówi o tym, że w opinii powinna być przytoczona jej podstawa prawna i zarzut ten nie ma wpływu ani na treść opinii ani na kompetencje członków Komisji. Członkowie Komisji spełniają wymagania art. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli posiadają wykształcenie i przygotowanie fachowe związane bezpośrednio z teorią i praktyką planowania przestrzennego. Informacje te były weryfikowane przy powołaniu Komisji, a także członkowie złożyli ponownie oświadczenia potwierdzające fakt spełnienia przez nich wymagań ustawowych w listopadzie 2023 r., tuż po wejściu w życie zmienionych zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, w ocenie organu, nie ma obowiązku prawnego, ani nie jest praktyką informowanie wnioskodawcy (inwestora) oraz autora ocenianego opracowania o czasie i miejscu posiedzenia Komisji w sprawie wniosku inwestora. Pełnomocnik inwestora wystąpił dnia 28 listopada 2024 r. z prośbą o umożliwienie uczestnictwa w obradach komisji Rady Miejskiej w Pabianicach w celu zaprezentowania i zapoznania Radnych z wnioskowaną inwestycją oraz umożliwienie odpowiedzi na ewentualne pytania zainteresowanych Radnych. W odpowiedzi z dnia 23 grudnia 2024 r. Biuro Rady Miejskiej Urzędu Miejskiego w Pabianicach poinformowało pełnomocnika o terminie obrad Komisji Urbanistyki i Planowania Przestrzennego. Był on obecny podczas tych obrad i miał możliwość wypowiedzi na temat procedowanej sprawy. Skarżąca w swoim wywodzie nie wskazuje, jakie przepisy zostały naruszone przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektonicznej, próbuje zaś gołosłownie podważyć kompetencje Komisji do działania, snując wręcz domysły lub nieuzasadnione przypuszczenia w zakresie ewentualnego braku należytego powołania Komisji oraz braku merytorycznych kompetencji jej członków. Wreszcie organ podkreślił, iż stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy były wzięte pod uwagę oraz szeroko opisane. Polemika ze stanowiskiem skarżącej w tej kwestii jest już zawarta w uzasadnieniu do uchwały, łącznie z powołaniem się na istniejące w tej sprawie orzecznictwo. Rada wzięła pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, dając temu wyraz w uzasadnieniu do uchwały, jednakże pomimo istnienia zapotrzebowania na nową zabudowę, odmówiła lokalizacji wnioskowanej inwestycji w miejscu, w którym domagał się tego inwestor, biorąc od uwagę inne okoliczności za takim rozstrzygnięciem przemawiające. Odnośnie zarzutów naruszenia procedury poprzedzającej podjęcie uchwały organ wskazał, że cała procedura prowadzona jest w trybie specustawy mieszkaniowej. W jej artykule 14 wprost wskazano, że do spraw określonych w rozdziale 2 (tj. "Przygotowanie i realizacja inwestycji mieszkaniowej") nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W specustawie mieszkaniowej opisano procedurę zbierania uwag w jej trybie. Inwestorowi przekazane zostały skany uwag poddane anonimizacji, bez ingerencji w treść uwagi. Wnioskodawca miał możliwość zgodnie z art. 7 ust. 16 specustawy mieszkaniowej modyfikować swój wniosek o ustalenie lokalizacji mieszkaniowej, w szczególności w wyniku zgłoszonych uwag, uzyskanych opinii oraz dokonanych uzgodnień i nie skorzystał z tego prawa. Organ nie jest natomiast uprawniony do przekazywania wnioskodawcy danych osobowych osób fizycznych składających uwagi. Dlatego też organ wniósł jak w petitum odpowiedzi na skargę. Pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. Ł. W., J. G.–W., P. P., A. W., A. W., J. L., K. M., P. M., A. P., P. P., M. K., E. B.–K., A. Z., R. Z., K. O., A. O., M. G., M. K.–G., R. G. i A. G., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zgłosili swój udział w postępowaniu w charakterze uczestników postępowania, wnosząc o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazali m.in., iż są współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], po której przebiega fragment ulicy [...]. Natomiast zgodnie z "Rzutem zagospodarowania terenu", stanowiącym załącznik nr 1 do "Koncepcji urbanistyczno-architektonicznej", jedyny wjazd na teren wnioskowanej inwestycji miałby zostać urządzony właśnie z działki [...]. Ponadto uczestnicy są właścicielami nieruchomości graniczących bezpośrednio z nieruchomością, której dotyczy wniosek o lokalizację inwestycji, zaś K. O., A. O., M. G., M. K.–G., R. G. i A. G. są właścicielami nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy wniosek o lokalizacje inwestycji. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 162/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Natomiast postanowieniami z dnia 11 lutego 2026 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne oraz dopuścił Ł. W., J. G.–W., P. P., A. W., A. W., J. L., K. M., P. M., A. P., P. P., M. K., E. B.–K., A. Z., R. Z., K. O., A. O., M. G., M. K.–G., R. G. i A. G. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestników postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w Pabianicach w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Przy czym związek ten polega na tym, że kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Podkreśla się również, że reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Niemożność wykazania posiadania interesu prawnego lub uprawnienia i faktu jego naruszenia prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12; wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżąca spółka posiada prawa do przedmiotowego terenu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała o odmowie ustalenia, na wniosek Skarżącej lokalizacji przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej narusza indywidualny interes prawny Skarżącej, co w konsekwencji uprawniało ją do wniesienia skargi do sądu. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowią przepisy art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 z późn.zm.) oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2021 r., poz.1538 z późn. zm.) (dalej jako "ustawa" lub "ustawa mieszkaniowa"). Stosownie do art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688), do spraw dotyczących opracowania i uchwalania uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej, o których mowa w przepisach ustawy zmienianej w art. 45, albo ich zmian, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, stosuje się przepisy dotychczasowe, z wyjątkiem art. 2 pkt 3, 7 i 8, art. 7 ust. 7 pkt 7a, art. 17 ust. 4a-4d ustawy zmienianej w art. 45, które stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, że dla miasta Pabianice nie uchwalono planu ogólnego przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących należy stosować w niniejszej sprawie w brzmieniu dotychczasowym. W myśl przepisu art. 7 ust. 4 ustawy mieszkaniowej rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy mieszkaniowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r., inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wprawdzie celem tej ustawy było przyjęcie rozwiązań upraszczających i usprawniających procedury administracyjne związane z realizacją inwestycji mieszkaniowych, to jednak zachowana zostaje autonomia gminy. Zakres przysługującego gminie uznania jest szeroki, gdyż ustawodawca nie sformułował precyzyjnie ani przesłanek uchwały pozytywnej (o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej), ani negatywnej (odmownej). Przepis art. 5 ust. 3 i 4 specustawy tylko ogólnie stanowi, że inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego). Ustawodawca nie wskazał jednak żadnych kryteriów, na podstawie których dałoby się wymiernie i obiektywnie ustalić jaki jest stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy i czy ten stan jest wystarczający obiektywnie, czy też konieczne są dalsze inwestycje, a jeśli tak, to gdzie i jakich rozmiarów miałyby one być. Brak jasnych i wymiernych kryteriów ustawowych doprowadził do wykształcenia się w orzecznictwie w zasadzie jednolitego stanowiska, że rada gminy ma wyjątkowo szeroki zakres uznania administracyjnego przy wydawaniu uchwały w trybie specustawy. Konsekwencją tego jest ograniczony zakres sądowej kontroli tego typu uchwał, który dodatkowo zakreślony jest konstytucyjną samodzielnością gminy, gwarantowanej wart. 165 ust. 2 Konstytucji RP. Kontrola sądowa nie może wkraczać w sferę działalności, w której gmina korzysta z autonomii wyznaczonej zasadami konstytucyjnymi, w tym zasadą pomocniczości, wyrażoną w preambule Konstytucji RP i zasadą decentralizacji, określoną w art. 15 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym rozpatrując skargę na uchwałę wydaną w trybie specustawy, sąd bada w pierwszej kolejności to, czy organ gminy sporządził uzasadnienie uchwały, czy organ odniósł się do stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy, czy inwestycja jest niesprzeczna ze studium zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi. Warto podkreślić, że z racji tego, iż uchwała podejmowana jest w granicach uznania, sąd administracyjny nie może zobowiązać organu do dokonania odmiennej oceny potrzeb mieszkaniowych gminy i do podjęcia pozytywnej uchwały (zob. wyroki NSA z 14 października 2020 r., II OSK 3942/19; z 16 lutego 2021 r., II OSK 2521/20; z 7 lutego 2023 r., II OSK 658/22). Rada gminy może odmówić zgody na lokalizację inwestycji nawet wówczas, gdy wniosek jest prawidłowy pod względem formalnym. Nawet spełnienie przesłanek określonych w art. 7 ust. 4 ustawy nie obliguje rady gminy do podjęcia pozytywnej uchwały w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium należy widzieć w kategorii granic zewnętrznych uznania administracyjnego i wyprowadzić z tego tylko taki wniosek, że w sytuacji, w której wskazane okoliczności nie uzasadniają podjęcia pozytywnej uchwały lokalizacyjnej, to rada gminy będzie zmuszona podjąć uchwałę negatywną (por. wyrok NSA z 8 listopada 2022 r., II OSK 3643/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2019 r., II SA/Gl 112/19, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 września 2019 r., II SA/Sz 643/19, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2020 r., II SA/Wr 797/19). Trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r., II OSK 2090/21, że "ustawodawca nie uzależnia treści uchwały lub sposobu reakcji rady gminy na wniosek inwestora, od ustaleń organu w zakresie stopnia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy. (...). Brak szczegółowego powiązania uchwały z oceną potrzeb mieszkaniowych nie może być uznany za naruszenie prawa, zwłaszcza uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały" (zob. także wyrok NSA z 2 marca 2023 r., II OSK 1888/22). Odnośnie wymogu braku sprzeczności z postanowieniami należy w ślad za stanowiskiem organu wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 4 specustawy, powyższy warunek niesprzeczności ze studium nie dotyczy terenów, które w przeszłości były wykorzystywane jako tereny kolejowe, wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych, a obecnie funkcje te nie są na tych terenach realizowane. Przepis ten znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Do wniosku załączona została mapa topograficzna oraz mapa Wojskowego Instytutu Geograficznego z roku 1937 r., z których wynika, że na terenie, na którym planowana jest inwestycja do lat 90-tych XX wieku funkcjonował zakład ceramiki budowlanej, którego budynki wyburzono w początkach XXI. Teren był zatem wykorzystywany produkcyjnie. Stanowisko inwestora w tym zakresie nie jest kwestionowane przez Radę Miejską w Pabianicach, która akceptuje przytoczone przez wnioskodawcę okoliczności. Za gołosłowne i niezasadne natomiast należy uznać zarzuty podnoszone w tym zakresie przez uczestników postępowania. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie, w którym Rada Miejska w Pabianicach odniosła się do stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych miasta. Rada dokonała takiej oceny biorąc pod uwagę prognozy demograficzne wskazujące na przewidywane dodatnie saldo migracji dla miasta Pabianice. W uzasadnieniu uchwały nie jest kwestionowane istnienie niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Wskazuje się wręcz na ich przewidywany wzrost. Rada stanęła jednak na stanowisku, że pomimo istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w miejscu, którego dotyczy wniosek inwestora. W uzasadnieniu uchwały wskazano okoliczności, które wzięła pod uwagę rada Miejska w Pabianicach a które zdecydowały o odmowie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W szczególności wskazano, że projektowane budynki nie wpisują się w zastany kontekst funkcjonalny, architektoniczny oraz przestrzenny, parametry znajdującej się w okolicy zabudowy jednorodzinnej. Rada odwołuje się do stanowiska Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, które w całości przytacza w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Jak wskazał organ, głównym powodem odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej jest jej niezgodność z Lokalnymi Standardami Urbanistycznymi. Zgodnie z art. 7 ust. 7 pkt 13 specustawy mieszkaniowej we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej inwestor winien wykazać, że inwestycja mieszkaniowa odpowiada standardom, o których mowa w rozdziale 3 ustawy. Z kolei w myśl art. 19 ust 3, w lokalnych standardach urbanistycznych rada gminy może określić liczbę miejsc postojowych niezbędnych dla obsługi realizowanej inwestycji mieszkaniowej lub obowiązek zapewnienia dostępu do sieci ciepłowniczej na zasadach wynikających z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, z późn. zm.). Uchwała o ustaleniu lokalnych standardów urbanistycznych stanowi akt prawa miejscowego (art. 19 ust. 4). Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach Nr XXXIX/408/21 z dnia 20 października 2021 r. w sprawie określenia Lokalnych Standardów Urbanistycznych na terenie miasta Pabianic (Dz. U. woj. łódź, z dnia 10 listopada 2021 r. poz. 5075), zmienioną uchwałą Nr LVI/555/22 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 listopada 2022 r. (Dz. U. woj. łódź, z dnia 20 grudnia 2022 r. poz. 7775), dla terenu inwestycji ustalono m.in. obowiązek dostępu do sieci ciepłowniczej dla realizacji inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej szeregowej, na zasadach wynikających z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne. Jak trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, Prawo energetyczne w art. 3 pkt 11 definiuje "sieć" jako instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Zatem jedną z cech konieczną do uznania instalacji za sieć jest to, aby stanowiły one własność przedsiębiorstwa energetycznego. Natomiast systemem ciepłowniczym, zgodnie z art. 7b ust. 2 Prawa energetycznego, jest sieć ciepłownicza lub chłodnicza oraz współpracujące z tą siecią urządzenia lub instalacje służące do wytwarzania lub odbioru ciepła lub chłodu. Dlatego też uznać należy, że częścią systemu ciepłowniczego jest sieć, stanowiąca własność przedsiębiorstwa energetycznego. Natomiast systemem ciepłowniczym w rozumieniu ustawy nie można nazwać lokalnej instalacji zasilającej zespół zabudowy mieszkaniowej, jeśli nie jest przyłączona do sieci, stanowiącej własność przedsiębiorstwa energetycznego. Zatem określony w Lokalnych Standardach Urbanistycznych obowiązek zapewnienia dostępu do sieci ciepłowniczej skutkuje koniecznością wykazania przez inwestora, że istnieje możliwość przyłączenia inwestycji do połączonych i współpracujących ze sobą instalacji cieplnych należących do przedsiębiorstwa energetycznego. Dążąc do wykonania zobowiązania z art. 7 ust. 7 pkt 13 ustawy mieszkaniowej inwestor złożył pismo Zakładu Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w P. z dnia 24 czerwca 2024 r. informujące, że brak jest technicznych możliwości przyłączenia do miejskiego systemu cieplnego zespołu nowobudowanych budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ulicy [...] w P. (dz. nr [...], obręb [...]). Wpływa na to brak istniejącego uzbrojenia ciepłowniczego w ww. obrębie. Wobec przywołanej powyżej treści pisma Zakładu Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. nie może być wątpliwości co do tego, że dla planowanej inwestycji brak jest technicznej możliwości przyłączenia do miejskiej sieci cieplnej. Warto wskazać, że okoliczność ta nie jest kwestionowana również przez inwestora, który w istocie przyznaje, iż nie ma możliwości wypełnienia obowiązku określonego w Lokalnych Standardach Urbanistycznych. Skarżąca spółka podnosi natomiast, że "jeśli są wypełnione przesłanki braku warunków technicznych i ekonomicznych - wprowadzony lokalnymi standardami urbanistycznymi obowiązek zapewnienia dostępu do sieci ciepłowniczej dla realizacji inwestycji mieszkaniowej - nie będzie miał zastosowania z uwagi na przepisy Prawa energetycznego (art. 7 ust. 1)". Ze stanowiskiem takim nie sposób się zgodzić. Przyjęcie proponowanej przez skarżącego interpretacji skutkowałoby bowiem tym, że obowiązek nałożony przez radę gminy na podstawie art. 19 ust. 3 stawałby się iluzoryczny, nie wiązałby adresatów w sytuacji braku dostępu do sieci cieplnej, przez co przepisy prawa miejscowego, nie wyznaczające adresatom obowiązków, zostałyby pozbawione znaczenia prawnego. Jak trafnie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, ograniczenie określone w Lokalnych Standardach Urbanistycznych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci ciepłowniczej warunki Lokalnych Standardów Urbanistycznych nie są spełnione. W niniejszej sprawie oznacza to, że merytoryczna ocena załączonego do wniosku pisma Zakładu Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. prowadzi do konkluzji, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z Lokalnymi Standardami Urbanistycznymi. Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 7 ust. 12 pkt 1 ustawy mieszkaniowej, zgodnie z którym wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej gminy, a jeżeli gmina nie ma strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej gminy, powiadamia o możliwości przedstawiania opinii gminną lub inną właściwą, w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, komisję urbanistyczno-architektoniczną. Tak sformułowany zarzut należało uznać za oczywiście bezpodstawny. Z akt sprawy wynika bowiem, że Prezydent Miasta Pabianic wykonał powyższy obowiązek a opinia sporządzona przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną została przekazana inwestorowi w dniu 22 listopada 2024 r., przy czym sama skarżąca przyznaje, że opinia Komisji jest jej znana i potwierdza fakt jej otrzymania, nie kwestionując także terminów, o których mowa w art. 7 ust. 13 ustawy mieszkaniowej. Nieskuteczne okazały się także dalsze zarzuty skarżącej dotyczące opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w Pabianicach. Mianowicie skarżąca upatruje zaniedbań Komisji w sposobie sporządzania opinii oraz jej udostępnienia inwestorowi. Skarżąca podnosi kwestię naruszenia art. 7 ust. 15 ustawy poprzez nieudostępnienie inwestorowi protokołu z posiedzenia komisji. Należy zatem wyjaśnić, że powołany przepis w zdaniu trzecim nakłada na organ wykonawczy gminy obowiązek przekazania inwestorowi stanowiska organów, o których mowa w ust. 14, nie później niż w terminie 3 dni od ich otrzymania, przy czym do organów, o których mowa w ust. 14 nie należy komisja urbanistyczno-architektoniczna. Natomiast wskazany przez skarżącą przepis art. 7 ust. 15 ani też art. 7 ust. 13, nie zobowiązują organu do przedłożenia inwestorowi protokołu z posiedzenia komisji urbanistyczno-architektonicznej. Za pozbawione podstaw prawnych należało uznać również stanowisko skarżącej co do tego, że doszło do naruszenia prawa poprzez nieprzedstawienie inwestorowi przebiegu posiedzenia, niepoinformowanie go o czasie i miejscu posiedzenia czy też niezaproszenie na to posiedzenie oraz nieprzywołanie w opinii Zarządzenia Prezydenta Miasta Pabianice, na podstawie którego komisja została powołana. Żaden przepis prawa nie nakłada bowiem takich obowiązków na żaden z organów gminy. O ile intencją skarżącej było wykazanie, że powyższe zaniechania prowadzą do naruszenia art. 7 ust. 12 ustawy mieszkaniowej, to wobec przywołanej powyżej treści tej regulacji, należało uznać takie stanowisko za bezpodstawne. Natomiast rozważania skarżącej dotyczące możliwości nienależytego powołania Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w Pabianicach oraz ewentualnej możliwości utraty przez jej członków prawa do pełnienia funkcji nie zostały poparte żadnymi dowodami. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 7 ust. 12 pkt 1 ustawy mieszkaniowej w zw. z art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw należało uznać za bezpodstawny. Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 ustawy. Skarżąca wywodzi, że w uzasadnieniu uchwały brak jest informacji, iż Rada Miejska przed podjęciem uchwały dokonała oceny stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie miasta. Zarzut ten pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia uchwały, o czym mowa powyżej. Za bezpodstawny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 7 ust. 16, zgodnie z którym do czasu podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 4, inwestor może modyfikować wniosek, o którym mowa w ust. 1. Modyfikacja wniosku może wynikać w szczególności ze zgłoszonych uwag, uzyskanych opinii oraz dokonanych uzgodnień. W przypadku modyfikacji wniosku przepisy ust. 1-15 stosuje się. Skarżąca upatruje naruszenia w nieprzekazaniu jej danych osób składających na podstawie art. 7 ust.11 uwagi do wniosku oraz w nieudostępnieniu tym osobom odpowiedzi inwestora na ich uwagi, złożonej dnia 4 grudnia 2024 r. Wypada zatem wskazać, że inwestor w rozpatrywanej sprawie nie dokonywał modyfikacji wniosku, o której mowa w art. 7 ust.16. W konsekwencji okoliczności wskazywane w skardze jako uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 7 ust. 16 nie mogą skutecznie uzasadniać formułowanej przez skarżącą tezy o naruszeniu tego przepisu. Trafnie też podnosi organ w odpowiedzi na skargę, że ustawodawca nie przewidział wymiany stanowisk między inwestorem a osobami zgłaszającymi uwagi, dokonywanej za pośrednictwem organów gminy. Przepisy nie nakładają na organ procedujący wniosek inwestora obowiązku przekazywania informacji między tymi podmiotami, ani też obowiązku udostępnienia inwestorowi danych osobowych osób wnoszących uwagi do wniosku. Należy podkreślić, iż w uzasadnieniu uchwały organ szczegółowo opisał kolejne działania, związane z procedowaniem przedmiotowego wniosku inwestora z dnia 25 września 2024 r. Ich analiza wskazuje, iż nie dopuszczono się żadnych uchybień proceduralnych, związanych z ewentualnym pominięciem obligatoryjnych uzgodnień, czy też naruszeń obowiązku publikacji dokumentacji związanej z inwestycją. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu brak podstaw, aby zarzucić organowi, iż zaskarżona uchwała została podjęta w sposób dowolny, bez rozważenia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. a.bł.