II SA/Łd 160/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Sędzia WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi E. Z. i D. Z. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 95/2025 znak: GPB-III.7722.32.2025 RK w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją udzielającą pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 95/2025 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 11 września 2025 r. nr 258/2025 odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023 udzielającą P. S. pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zewnętrznymi na działce nr ewid. [...] w G., obręb [...], gm. R. Z akt sprawy wynika, że Starosta Łódzki Wschodni decyzją z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023 udzielił P. S. pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zewnętrznymi na działce nr ewid. [...] w G., obręb [...], gm. R. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 9 sierpnia 2023 r. Pismem z dnia 31 marca 2025 r. E. Z. i D. Z., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a., wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023. Organ I instancji w przedmiotowej sprawie każdą z przesłanek art. 145 § 1 k.p.a., tj. pkt 4 i pkt 5 analizował oddzielnie, wydając dwa odrębne postanowienia. Przedmiotowa sprawa była już przedmiotem postępowania, w wyniku którego Wojewoda Łódzki postanowieniem Nr 44/2025 z dnia 27 czerwca 2025 r., uchylił postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego Nr 118/2025 z dnia 8 maja 2025 r., o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023 oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ II instancji wskazał na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. (pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji) w związku z art. 7 i 8 k.p.a. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania Starosta Łódzki Wschodni wyłączył pracowników biorących udział w wydaniu decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023, a pismem z dnia 23 lipca 2025 r., działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał wnioskujących zarówno do wskazania terminu, w którym dowiedzieli się o wydaniu powyższej decyzji, jak i do przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do wskazanej, spornej nieruchomości. W dniu 7 sierpnia 2025 r. do organu I instancji wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której wnioskodawcy wskazali, że w dniu 11 października 2023 r. wystąpili do Starosty Łódzkiego Wschodniego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pozwolenia na budowę [...] z dnia [...] r. w miejscowości G., na dz. nr ewid. [...], gm. R., gdyż zauważyli na dz. [...] przy drodze publicznej [...] Tablicę Informacyjną dotyczącą wydanego pozwolenia na budowę nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. dla wykonawcy/inwestora P. S. W dniu 23 października 2023 r. pismem [...] odebrali osobiście kopię decyzji nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. z klauzulą, że decyzja jest ostateczna i podlega wykonaniu od dnia 9 sierpnia 2023 r. Z treści decyzji nie wynika, w którym miejscu zostanie posadowiony dom na dz. [...] (niezawiniony brak wiedzy). Ponadto, jak poinformowali wnioskodawcy, decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023 przekazali do Sądu Rejonowego w Pabianicach I Wydział Cywilny, z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie o zasiedzenie części działki nr ewid. [...], tj. działki letniskowej z bezpośrednim dostępem do drogi publicznej [...], z wniosku skarżących z dnia 12 maja 2022 r. przeciwko P. S., sygn. akt [...], (od dnia [...] r. wpis ostrzeżenia w księdze wieczystej P. S. KW nr [...]). Jednocześnie, w treści ww. pisma, stanowiącego odpowiedź na ww. wezwanie organu I instancji skarżący wskazali, że nie złożyli wniosku o wznowienie postępowania w wymaganym terminie z powodu niezawinionego braku wiedzy, ale składali wnioski w innych trybach, np. wniosek z dnia 12 lutego 2024 r. o wstrzymanie budowy do czasu rozstrzygnięcia sprawy w Sądzie o zasiedzenie działki letniskowej z drogą dojazdową w G. - wtedy zauważyli fundamenty na drodze dojazdowej. Wnioskodawcy w ww. piśmie wskazali również, że nie posiadają tytułu prawnego do trzymetrowego pasa ziemi, tj. drogi dojazdowej od drogi publicznej [...] do działki letniskowej, wzdłuż granicy dz. [...] od strony zachodniej, ale są samoistnymi posiadaczami. Starosta Łódzki Wschodni postanowieniem Nr 258/2025 z dnia 11 września 2025 r., znak: AiB.6740.879.2025, odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023, w oparciu o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie postanowieniem Nr 259/2025 z dnia 11 września 2025 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyższą ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji z dnia 11 września 2025 r. nr 258/2025 do Wojewody Łódzkiego wnieśli E. Z. i D. Z., żądając uchylenia w całości postanowienia oraz nakazanie organowi I instancji wszczęcia postępowania wznowieniowego z uwagi na fakt, iż spełniają przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącą podstawę uchylenia decyzji nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. i wznowienia postępowania. Po obszernym opisie przebiegu zdarzeń, skarżący wskazali, że nie złożyli wniosku o wznowienie postępowania w wymaganym terminie, gdyż bez własnej winy nie zostali dopuszczeni do udziału w postępowaniu, aby przynajmniej zapoznać się z aktami sprawy i odnieść się do nich. Z tablicy informacyjnej o budowie i z samej treści decyzji nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. nie wynika, gdzie ma być budynek mieszkalny posadowiony. Składali w/w wnioski w innych trybach, np. wniosek z dnia 12 lutego 2024 r. o wstrzymanie budowy do czasu rozstrzygnięcia sprawy w Sądzie o zasiedzenie działki letniskowej z drogą dojazdową w G. (wtedy zauważyli fundamenty na drodze dojazdowej). Zdaniem skarżących, wnioski te powinny zostać uwzględnione przy ocenie zachowania wymaganego terminu na złożenie wniosku o uchylenie decyzji nr 184/2023 i wznowienie postępowania - z uwagi na okoliczności faktyczne i ważny, słuszny interes faktyczny. Ponadto, wnioskujący nadmienili, że w treści wniosku o wznowienie postępowania zostało przytoczone jedynie postanowienie z dnia 27 maja 2022 r. Sądu Rejonowego w Pabianicach o zabezpieczeniu roszczenia (wniosku do Sądu) - nie postanowienie o zabezpieczeniu z dnia 13 listopada 2023 r., które zostało wydane przez Sąd w Pabianicach półtora roku później (po wydaniu pozwolenia na budowę nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r.). Zdaniem skarżących, we wniosku o wznowienie przedstawili okoliczności faktyczne i ważny, w ich ocenie, interes faktyczny (nie interes prawny) z powodu których powinni być dopuszczeni do udziału w powyższym postępowaniu administracyjnym. W dniu 12 listopada 2025 r. wpłynęło pismo skarżących, w którym wskazali, że ww. zażalenie nie zostało przekazane przez organ I instancji w terminie, o którym stanowi art. 133 k.p.a. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 95/2025 Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023 został złożony w oparciu o przesłankę określoną zarówno w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak i w art 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przedmiotowe postępowanie dotyczy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zażalenie na postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego Nr 259/2025 z dnia 11 września 2025 r. objęte zostało przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewoda Łódzki podkreślił, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili E. Z. i D. Z., którzy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją o pozwoleniu na budowę. Starosta Łódzki Wschodni uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu przysługującego na jego złożenie. Organ I instancji ustalił, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, jak wskazują sami skarżący, że o przedmiotowej decyzji dowiedzieli się w dniu 23 października 2023 r., mianowicie w chwili odebrania przez nich kopii decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r., zawierającej klauzulę jej ostateczności z dniem 9 sierpnia 2023 r. (co znajduje odzwierciedlenie w piśmie skarżących z dnia 5 sierpnia 2025 r.). Organ II instancji zauważył, że złożenie podania w terminie jest jednym z warunków dopuszczalności wznowienia postępowania. Wniesienie podania o wznowienie postępowania z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 148 k.p.a., obliguje organ do odmowy wznowienia postępowania. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Łódzki wskazał, że Starosta Łódzki Wschodni pismem z dnia 23 października 2023 r. poinformował skarżących o uzyskaniu przez P. S. pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Jak wynika z materiału dowodowego we wniosku z dnia 17 października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej skarżący – D. Z. powołuje numer przedmiotowej decyzji, a także działkę, na której planowana jest inwestycja. Natomiast z pisma organu I instancji, znak: Or.1431.70.2023, stanowiącego odpowiedź na ww. wniosek wynika, że D. Z. przedmiotowe pismo wraz z kopią wnioskowanego dokumentu odebrał osobiście w dniu 24 października 2023 r. W ocenie zatem organu II instancji, skarżący o decyzji o pozwoleniu na budowę (zawierającej numer i datę, a także organ, który ją wydał) dowiedział się w dniu 24 października 2023 r., czyli w dniu odbioru pisma Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 23 października 2023 r. Natomiast o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący wiedzieli w dniu 11 października 2023 r., gdy wystąpili do Starosty Łódzkiego Wschodniego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pozwolenia na budowę Nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. w miejscowości G., na dz. nr ewid. [...], gm. R. Jak wynika ze zgromadzonych dokumentów, o przedmiotowej decyzji dowiedzieli się z informacji zawartych na tablicy budowy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda Łódzki stwierdził, że ostatnim dniem na złożenie wniosku o wznowienie postępowania był dzień 24 listopada 2023 r., a zatem wniosek o wznowienie postępowania z dnia 31 marca 2025 r. złożony został po upływie terminu, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a. Organ II instancji dodał, że, jak wskazują sami skarżący, brak złożenia wniosku w wymaganym terminie spowodowany był niezawinionym brakiem wiedzy. Ponadto, jak stwierdzili skarżący, w sprawie przedmiotowej decyzji były składane wnioski w innych trybach, np. wniosek z dnia 12 lutego 2024 r. o wstrzymanie budowy, kiedy zauważyli fundamenty na drodze dojazdowej. Zdaniem organu II instancji, nawet biorąc pod uwagę, że skarżący o decyzji dowiedzieli się w dniu 24 października 2023 r., natomiast o samej lokalizacji budynku w dniu 12 lutego 2024 r., to termin, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a. również nie został zachowany. Wniosek o wznowienie postępowania z dnia 31 marca 2025 r. został złożony po upływie ponad 1 roku od daty 12 lutego 2024 r., a zatem bezsprzecznie po upływie terminu wymaganego przepisami prawa. Wojewoda Łódzki zaakcentował, że wnioskodawcy podkreślili, że w sprawie składali inne wnioski m.in. wniosek z dnia 12 czerwca 2024 r. o wygaszenie przedmiotowej decyzji, w wyniku rozpatrzenia którego Starosta Łódzki Wschodni decyzją Nr 120/0/2024 z dnia 10 grudnia 2024 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego Nr 94/2025 z dnia 18 marca 2025 r., odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 18 marca 2025 r. wskazano, że Starosta Łódzki Wschodni powinien rozpatrzeć pismo skarżących z dnia 3 lutego 2025 r. w zakresie przesłanek wskazywanych w ww. piśmie, tj. 145 § 1 pkt 1, 4 i pkt 5 k.p.a. Z analizy akt sprawy wynika także, że w piśmie wyjaśniającym z dnia 12 listopada 2024 r. złożonym na etapie postępowania organu I instancji z wniosku o stwierdzenie wygaszenia decyzji wnioskodawcy wskazali również przesłankę wznowieniową, tj. 145 § 1 pkt 1,4 i pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że nawet biorąc pod uwagę termin złożenia ww. wniosku, tj. 12 czerwca 2024 r. o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji (pomimo, że jak wskazano powyżej, wnioskodawcy bezsprzecznie dowiedzieli się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 24 października 2023 r.), oraz ww. pisma z dnia 12 listopada 2024 r., termin miesięczny na złożenie wniosku o wznowienie postępowania także upłynął. W ocenie organu II instancji, w sprawie bezspornie doszło do uchybienia miesięcznego terminu do wniesienia podania, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli E. Z. i D. Z., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. interesu prawnego - prawa do posiadania nieruchomości jak właściciele, który wynika z statusu posiadaczy samoistnych i ma istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: a) art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym co miało realny istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; b) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego uniemożliwiającego realizację zasady prawdy obiektywnej, co miało realny istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wznowienie postępowania oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili okoliczności związane z użytkowaniem części działki nr [...] w miejscowości G. i podkreślili, że przez lata spędzali czas wolny na działce letniskowej, korzystając z drogi dojazdowej, tj. bezpośredniego dostępu do drogi publicznej nr ewid. [...]. Zdaniem skarżących, zaskarżone postanowienie narusza ich prawo do posiadania nieruchomości jak właściciel, mimo, że nie są formalnie właścicielami działki letniskowej z drogą dojazdową. Skarżący wyjaśnili, że nie posiadają tytułu prawnego do drogi dojazdowej, ale, w ich ocenie, są posiadaczami samoistnymi. Jednocześnie skarżący wskazali, że Z. S. nie dopełniła formalności związanych ze sprzedażą im części działki nr ew. [...] w G. (brak spełnienia wymagań co do formy dla sprzedaży nieruchomości), a w miesiącu wrześniu 2002 r. w tajemnicy przed nimi przekazała aktem darowizny całą działkę nr ew. [...] synowi P. S., łącznie z częścią im sprzedaną. Skarżący zarzucili, że organ I instancji nie zapewnił im, jako posiadaczom samoistnym, możliwości udziału w postępowaniu, nie mieli możliwości wglądu w akta sprawy np. w projekt architektoniczno-budowlany. Wskazali również, że w dacie wydania pozwolenia na budowę Nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. byli już ponad 30 lat posiadaczami samoistnymi (art. 336 k.c.) w "złej wierze" części działki z drogą dojazdową nr ew. [...] w G. (art. 172 § 1 i § 2 k.c.). Skarżący dodali przy tym, że w celu uregulowania stanu prawnego ich nieruchomości od miesiąca maja 2022 r. w Sądzie Rejonowym w Pabianicach toczy się sprawa o stwierdzenie zasiedzenia, tj. nabycia prawa własności działki z drogą dojazdową. W dacie wydania decyzji Nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. był już od dnia [...] r. wpis w księdze wieczystej Nr [...] - ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Pabianicach na podstawie postanowienia o zabezpieczeniu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 95/2025 utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 184/2023 udzielającą P. S. pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zewnętrznymi na działce nr ewid. [...] w G., obręb [...], gm. R. Sąd kontrolując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego zgodnie z wnioskami skarżących. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch faz. Na pierwszym etapie organ bada dopuszczalność wznowienia i ten etap postępowania kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienie o odmowie jego wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przechodzi do drugiej fazy postępowania, kiedy to przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Analiza akt kontrolowanej sprawy z perspektywy powołanych wyżej regulacji prawnych wskazuje, że skarżący wystąpili z wnioskiem z dnia 31 marca 2025 r. (data wpływu do organu: 1 kwietnia 2025 r.) o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego Nr 184/2023 z dnia 7 czerwca 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu P. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zewnętrznymi w miejscowości G[...], na dz. nr ewid. [...], obręb [...], gm. R. Jako podstawę żądania wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżący nie byli uznani za stronę w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją. Organ I instancji rozdzielił powyższy wniosek na dwie sprawy i wydał dwa odrębne rozstrzygnięcia, analizując przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. niezależnie od przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Starosta Łódzki Wschodni, po rozpatrzeniu powyższego wniosku w zakresie pierwszej ze wspomnianych przesłanek, postanowieniem Nr 258/2025 z dnia 11 września 2025 r., znak: AiB.6740.879.2025, odmówił wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji, po rozpatrzeniu zażalenia skarżących, utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu I instancji, stwierdzając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Wspomniany przepis art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wychodząc z powyższych ustaleń, Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżący posiadali wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę najpóźniej w dniu 24 października 2023 r., kiedy odebrali pismo organu I instancji zawierające informację o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z kopią tej decyzji. Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżący w dniu 11 października 2023 r. wystąpili do Starosty Łódzkiego Wschodniego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, co potwierdza, że już w tej dacie posiadali wiedzę o istnieniu decyzji. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przeanalizowały stan sprawy na dzień wniesienia wniosku skarżących z dnia 31 marca 2025 r. o wznowienie postępowania i stwierdziły, że pismem z dnia 23 października 2023 r. przekazana została wnioskodawcy kopia w/w pozwolenia na budowę. Zgodnie z potwierdzeniem odbioru, została ona doręczona stronie w dniu 24 października 2023 r. Zasadnie zatem organy stwierdziły, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 24 listopada 2023 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony, za pośrednictwem operatora pocztowego, w dniu 31 marca 2025 r. Powyższe ustalenia, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, znajdują odzwierciedlenie w piśmie skarżących z dnia 5 sierpnia 2025 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu, w którym potwierdzili, że o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedzieli się w dniu 23 października 2023 r. Nie ulega również wątpliwości, że z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Pabianicach I Wydział Cywilny z dnia 13 listopada 2023 r., sygn. akt [...], udzielającego zabezpieczenia roszczenia skarżących o zasiedzenie nieruchomości, wynika, iż skarżący w złożonym do Sądu w dniu 25 października 2023 r. wniosku o udzielnie zabezpieczenia powołali się na decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 7 czerwca 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu P. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] wraz z instalacjami. Wspomniany art. 148 § 2 k.p.a., określający termin na złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wskazuje, że biegnie on od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Termin "dowiedzenie się o decyzji" należy rozumieć jako powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi więc o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 614/22, LEX nr 3555742). Skarżący wskazali, że o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedzieli się z tablicy informacyjnej budowy. Nie wskazali jednak daty powyższej okoliczności. Niemniej jednak należy przyznać rację organowi, że w dniu składania wniosku o udzielenie informacji publicznej, tj. w dniu 11 października 2023 r. (złożony do Starostwa Powiatowego w Łodzi) skarżący posiadali wiedzę o numerze decyzji i jej treści. Wniosek wprawdzie złożył tylko skarżący D. Z. Jednak w skardze skarżący podnoszą, że razem wystąpili z powyższym wnioskiem. Z tego stwierdzenia wypływa konkluzja, że wiedzę o decyzji posiadali oboje skarżący i czynność złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej była znana również skarżącej E. Z. Skarżący, jak sami podnieśli, występowali z licznymi wnioskami do rożnych organów. Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2024 r. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. We wniosku tym wskazali numer, datę i treść powyżej decyzji. Powyższe wskazuje, że w dacie wspominanego wniosku skarżący posiadali wiedzę o decyzji. W ocenie Sądu, z powyższego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy wniosek z dnia 31 marca 2025 r. (złożony w tej samej dacie) o wznowienie postępowania został złożony po terminie, określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że złożenie przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Organy prawidłowo zatem odmówiły, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie wniosku skarżących z dnia 31 marca 2025 r., w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżących prezentowanego w skardze, w tym dotyczącego kwestii o znaczeniu merytorycznym w sprawie wznowienia postępowania, gdyż sprawa zakończyła się na etapie badania przesłanek formalnych warunkujących wszczęcie postępowania wznowieniowego. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienia nie naruszają także innych przepisów prawa, w tym przepisów postępowania administracyjnego powołanych w skardze. Z powyższych względów Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. es