II SA/Łd 155/26

Dnia 14 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 2 stycznia 2026 roku znak sprawy: 010070/684/7496858/2025 postępowanie: 573580814 w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia aktywni rodzice w pracy postanawia: odrzucić skargę. a.bł.

Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 2 stycznia 2026 r., znak sprawy: 010070/684/7496858/2025, postępowanie: 573580814 w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia aktywni rodzice w pracy. M. K. wniosła skargę za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wobec czego, zgodnie z zarządzeniem z dnia 25 marca 2026 r., Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia – poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, wskazując jednocześnie, że Platforma Usług Elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie stanowi elektronicznej skrzynki podawczej, o której mowa w art. 54 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej również jako: "p.p.s.a.") i za jej pośrednictwem nie można skutecznie wnieść skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto Sąd wezwał skarżącą do wskazania, czy w związku z decyzją Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2026 r., znak sprawy: 010070/684/7496858/2025, postepowanie: 573580814, którą organ uchylił własną decyzję z dnia 2 stycznia 2026 r. oraz przyznał skarżącej prawo do świadczenia "Aktywni rodzice w pracy" na okres od 1 sierpnia 2025 r. do 31 grudnia 2026 r. w kwocie 1500 zł miesięcznie, skarżąca podtrzymuje swoją skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 stycznia 2026 r., czy też cofa tę skargę – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarżąca podtrzymuje skargę. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 27 marca 2026 r. W piśmie z dnia 30 marca 2026 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 31 marca 2026 r., M. K. wskazała, że cofa skargę, bowiem organ uchylił własną decyzję z dnia 2 stycznia 2026 r., zatem dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Do chwili obecnej skarżąca nie podpisała skargi, jak również nie nadesłała jej podpisanego egzemplarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ten element skargi stanowi zatem jej wymóg formalny w postępowaniu sądowym, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Skarga w niniejszej sprawie nie czyniła zadość opisanym wyżej wymaganiom, bowiem nie zawierała podpisu skarżącej. Wobec tego skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. Termin ku temu upłynął bezskutecznie z dniem 3 kwietnia 2026 r. (piątek). Należało zatem stwierdzić, że skarga M. K. – jako dotknięta brakami formalnymi – nie została skutecznie wniesiona i podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, że oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi, nie mogło skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jednakże zgodnie z jednolitym stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie sadów administracyjnych umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne można wyłącznie wtedy, gdy skarga została skutecznie wniesiona. W niniejszej sprawie skarga, jako obarczona brakami formalnymi, nie została prawidłowo wniesiona, dlatego też postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać umorzone. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przywołanych wyżej przepisów orzekł jak w postanowieniu. a.bł.