II SA/Łd 148/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędzia WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W. z dnia 2 stycznia 2026 r. znak: PCUW.0131.1.2025.2026 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W. z 29 października 2025 r., znak: PCUW.0131.1.2025; 2. zasądza od Dyrektora Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W. na rzecz skarżącej A. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 2 stycznia 2026 r. znak: PCUW.0131.1.2025.2026 Dyrektor Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W., powoływany dalej jako: "Dyrektor", "Dyrektor PCUW" po rozpatrzeniu wniosku A.D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1, w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymał w mocy własną decyzję z 29 października 2025 r. znak: PCUW.0131.1.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania kwot przelanych na konta pracowników tytułem wynagrodzeń, nagród i wszelkich innych zrealizowanych płatności "a nie zawierających odrębnych kwot z tytułu poszczególnych elementów wynagrodzenia" a w sposób zanonimizowany, chronologicznie ze wskazaniem dat wypłat i ich tytułów. Z akt sprawy wynika, że pismem z 17 czerwca 2025 r. skarżąca, pracownik Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W., powoływanego dalej jako: "PCUW", na stanowisku radcy prawnego, zawnioskowała o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej okresu od 1 stycznia 2023 r. do chwili sporządzania odpowiedzi na wniosek w następującym przedmiocie: 1) wydruki z systemu bankowego potwierdzające wypłaty wszelkich płatności realizowanych przez Powiatowe Centrum Usług Wspólnych w W., z siedzibą w W., zwane dalej "PCUW", na rzecz każdego z pracowników PCUW w tym okresie, ze wskazaniem poszczególnych stanowisk - odrębnie dla każdego stanowiska - w szczególności wynagrodzeń ze wszystkimi ich elementami, dodatkami, nagród, premii, dodatków specjalnych, pożyczek, zapomóg, dofinansowań na rzecz pracownika i jakichkolwiek innych, w sposób nie budzący wątpliwości odnośnie zajmowanego stanowiska odbiorcy poszczególnych płatności i ich tytułów; 2) zestawienie wszelkich potrąceń i ich kwot, dokonywanych w tym okresie z wierzytelnościami pracowników, w konsekwencji pomniejszającymi wpłacane na ich konta należności ujęte w wydrukach o których mowa w pkt 1) powyżej, w sposób nie budzący wątpliwości pracowników na jakich stanowiskach dotyczą i z którymi wierzytelnościami są potrącane, w szczególności pożyczek z kasy zapomogowo - pożyczkowej i funduszu socjalnego, zaciągniętych i spłacanych przez potrącenie raty z ich wierzytelnościami; 3) uzasadnienie każdej nagrody, premii, dodatków i wszelkich dodatkowych wypłat ponad wynagrodzenie wynikające z umowy o pracę, wypłacone we wskazanym okresie pracownikom PCUW poprzez wykazanie stanowisk gratyfikowanych, a także uzasadnienie ich wysokości, w szczególności nagród, wobec pozostałych pracowników uhonorowanych inną kwotą bądź żadną, a także uzasadnienie pominięcia niektórych pracowników przy przyznawaniu tego rodzaju gratyfikacji innym pracownikom, w sposób nie budzący wątpliwości pracowników na jakich stanowiskach i której wypłaty dotyczy konkretne uzasadnienie; 4) kompletne zestawienie faktur wystawionych przez podmioty prowadzące indywidualne działalności gospodarcze zawierające w swej nazwie nazwiska tożsame z nazwiskami pracowników PCUW, bo przez nich bądź ich małżonków prowadzone, realizujących wszelkie usługi czy dostawy dla PCUW i podmiotów obsługiwanych przez PCUW zgodnie z jego statutem, wraz z umowami regulującymi przedmiot zleceń potwierdzonych niniejszymi fakturami w odniesieniu do usług i zakupów dla PUCW, a przed wszystkim wykazanie dokumentacji z wyboru tych kontrahentów z zachowaniem podstawowych zasad ustawy o finansach publicznych w szczególności: jawności, rzetelności, gospodarności i innych zasad wydatkowania środków publicznych. Pismem z 31 lipca 2025 r. organ poinformował, że nie posiada bazy danych, której funkcjonalność umożliwiłaby proste wygenerowanie wskazanych informacji. Poinformował, że przygotowanie informacji obejmuje okres ponad 2,5 roku działalności PCUW i będzie wymagało analizy wszystkich elementów przelanych kwot w celu wygenerowania kwot nagród oraz informacji o dokonanych potrąceniach i kwot przelanych z ZFŚS. W wyniku powyższych działań byłoby możliwe ustalenie kwot wypłaconych pracownikom niepełniącym funkcji publicznych w PCUW w sposób chronologiczny. Zakres koniecznych do wykonania czynności zakwalifikował taką informację jako przetworzoną, ponieważ jej przygotowanie wymaga dokonania stosownych działań, w szczególności analiz, zestawień, podliczeń, które wiążą się z intelektualnym zaangażowaniem pracowników adresata. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną, których udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Wnioskodawca został poinformowany, że w świetle art. 3 ust. 1 u.d.i.p. dla udostępnienia informacji publicznej przetworzonej konieczne jest wskazanie w jaki sposób zamierza wykorzystać wnioskowaną informację oraz dlaczego tak wykorzystana informacja przyczyni się w istotny sposób do realizacji interesu publicznego. Udostępnienie bowiem takiej informacji uwarunkowane jest wskazaniem, że wnioskodawca jest w stanie uczynić z pozyskanej informacji użytek dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji, a jednocześnie w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca pismem z 28 sierpnia 2025 r. nie podzieliła stanowiska organu jakoby wnioskowana informacja miała charakter informacji przetworzonej. Pismem z 11 września 2025 r. organ podtrzymał zajęte stanowisko, że w odniesieniu do osób niepełniących funkcji publicznych, dane dotyczące przelanych kwot wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach za okres od 1 stycznia 2023 r. do dnia sporządzenia informacji, nie mogą być wygenerowane z systemu, gdyż wydruki z systemu zawierają kwoty finalne, tj. po dokonanych ewentualnych potrąceniach i z kwotami środków przelanych z ZFŚS oraz jako nagrody. Natomiast informacja o potrąceniach (np. komorniczych i innych) oraz środkach z ZFŚS nie stanowi informacji publicznej. Nie ma możliwości przekazania wygenerowanego z systemu bankowego wydruku należałoby sporządzić osobne zestawienia przelanych kwot z pominięciem wcześniej wymienionych informacji, a to wymaga dodatkowej pracy i świadczy o konieczności przetworzenia informacji. Skarżąca została poinformowana o podtrzymaniu wezwania do wykazania istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w terminie 14 dni pod rygorem wydania decyzji odmownej we wskazanym zakresie. Wnioskodawca nie ustosunkował się do treści wezwania. Przywołaną na wstępie decyzją z 29 października 2025 r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania kwot przelanych na konta pracowników tytułem wynagrodzeń, nagród i wszelkich innych zrealizowanych płatności "a nie zawierających odrębnych kwot z tytułu poszczególnych elementów wynagrodzenia" a w sposób zanonimizowany, chronologicznie ze wskazaniem dat wypłat i ich tytułów. W uzasadnieniu stwierdził, że żądana informacja posiada charakter informacji przetworzonej, zatem miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, tj. wnioskodawca powinien wykazać w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Wnioskodawca nie wskazał jednak szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętej żądaniem, organ nie doszukał się zaś tej przesłanki analizując treść i przedmiot wniosku. Pismem z 26 listopada 2025 r. skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od ww. decyzji. Postanowieniem z 18 grudnia 2025 r. Kolegium przekazało według właściwości do załatwienia przez Dyrektora wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Przywołaną na wstępie decyzją z 2 stycznia 2026 r. organ utrzymał w mocy własną decyzję z 29 października 2025 r. W uzasadnieniu powtórzył argumentację przywołaną w pierwszej decyzji dodając, że nie jest prawdą, że niewłaściwie ocenił materiał dowodowy oraz potraktował go wybiórczo. Pomimo faktu, że w trakcie postępowania zrezygnowano ze wskazania poszczególnych składników wynagrodzenia, to ewentualne przekazanie informacji wymagałoby przetworzenia z uwagi na fakt, że wydruki zawierają dane, które są danymi wrażliwymi (potrącenia komornicze, pomoc z ZFŚS), które nie powinny zostać udostępnione i które należałoby wykluczyć z przygotowanych zestawień. Ponadto, pracownicy jednostki o wynagrodzenia których wnioskuje odwołująca, to osoby które nie pełnią funkcji publicznych i wobec których prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenia takie nie dotyczą osób pełniących funkcje publiczne, bądź mających związek z pełnieniem tych funkcji stąd udostępnienie informacji w odniesieniu do dyrektora i głównego księgowego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. D. zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie 1. art. 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, powoływanego dalej jako: "MPPOiP", w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, skutkujące nieudostępnieniem na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące ograniczeniem prawa do informacji, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych; 3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię wyrażenia "informacja przetworzona" polegającą na przyjęciu przez organ, że udostępnienie informacji publicznej w postaci potwierdzeń wykonanych przelewów bankowych, wymaga jej przetworzenia, z uwagi na potrzebę odszukania wnioskowanych przelewów i przepisania ich treści, tj. przeniesienia danych z potwierdzeń wykonanych przelewów do odrębnego pisma - o co skarżąca nie wnosiła, a co zdaniem organu przesądza o przetworzonym charakterze informacji publicznej, a w konsekwencji przyjęcie przez organ, że jej uzyskanie wymaga wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące wydaniem decyzji odmawiającej dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, w konsekwencji zakwalifikowania wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej, podczas gdy przepisywanie informacji, z zastosowaniem anonimizacji, nie przesądza o jej przetworzeniu, a przede wszystkim jest zbędne w przedmiotowej sprawie, bo nie stanowi przedmiotu wniosku skarżącej, która wniosła o przedstawienie wydruków potwierdzających wykonane przelewy bankowe, którymi organ dysponuje, co potwierdził w piśmie z 26 czerwca 2025 r., które powinny zostać udostępnione jako informacja prosta, co miało wpływ na wynik obu spornych rozstrzygnięć organu; 5. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na niewykazaniu, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter przetworzony, co miało istotny wpływ na naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. eksponując wyłącznie interes organu, a ignorując słuszny interes obywatela; 6. art. 11 w zw. z art 77 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia przesłanek stanowiących powód odrzucenia argumentów skarżącej odnośnie kwalifikacji wnioskowanej informacji publicznej jako informacji prostej oraz brak uzasadnienia do kwalifikacji takich samych informacji w sposób odmienny, jako informacji prostej wobec dwóch stanowisk, zaś wobec pozostałych 15 stanowisk jako informacji przetworzonej; 7. art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na uznaniu przez organ, że wnioskowana informacja publiczna wymaga przetworzenia, bez wykazania tej okoliczności, choć informacja ta istnieje jako informacja prosta, co zostało wcześniej, w trakcie postępowania przez organ przyznane; 8. art. 107 § 1 pkt 6 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na których organ oparł twierdzenie, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, poprzestając na stwierdzeniu że przygotowanie informacji wymaga "ustalenie kwot wypłaconych pracownikom", choć przedmiotem wniosku nie jest ustalenie kwot, ale potwierdzenie wykonanych wypłat kwot, które są faktem i nie wymagają ustalenia. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego jeśli wystąpią, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotem wniosku są wydruki z systemu bankowego potwierdzające przelewy, które zostały wykonane, zasadnym jest przyjęcie, że wnioskowana informacja w chwili złożenia wniosku była już wytworzona, istniała jako informacja prosta. Założenie takie jest tym bardziej uzasadnione, że pismem z 26 czerwca 2025 r. organ, oświadczył, że posiadane przez niego wydruki z system bankowego, zawierają wnioskowaną przez skarżącą informacje publiczną, a skarżąca zaakceptowała udzielenie informacji poprzez przedstawienie tych właśnie wydruków, jakie wedle oświadczenia organu są w jego dyspozycji. W ocenie skarżącej nieprzekonywujące są argumenty o konieczności dokonania analiz przelanych kwot, skoro skarżąca nie wnioskowała o analizy, tylko o proste udostępnienie przelanych kwot, tak jak to uczynił organ przedstawiając wnioskowane informacje dotyczące wypłat dla dyrektora i głównej księgowej. Zaskarżona decyzja, wraz z uzasadnieniem jest w zasadzie kopią poprzednio wydanej decyzji, bez żadnego odniesienia się do złożonego środka zaskarżenia. Skarżąca nadmieniła, że nawet jeśli wynagrodzenie pracownika wypłacane na jego rachunek bankowy jest pomniejszane, z uwagi na odprowadzenie jego części na konto komornika, czy spłatę pożyczki, w związku z innymi zobowiązaniami pracownika, przelew wynagrodzenia przekazywanego na konto pracownika nie zawiera w tym przedmiocie żadnej wzmianki, a tytuł przelewu wynagrodzenia brzmi niezmiennie: "pobory", co potwierdzają przedstawione informacje publiczne wobec dyrektora i głównego księgowego. W konsekwencji udostępnienie kwoty zrealizowanego przelewu tytułem należności ze stosunku pracy nie ujawnia danych niestanowiących informacji publicznej. W żadnym miejscu organ nie wyjaśnił na czym polega trudność w wygenerowaniu tych danych wobec pracowników nie pełniących funkcji publicznych, podczas gdy było to wykonalne wobec pracowników pełniących zdaniem organu funkcje publiczne. W ocenie skarżącej organ nie wykazał w żaden sposób, że realizacja wniosku wymaga ponadstandardowego nakładu pracy w postaci dokonania wzmiankowanych analiz i stworzenia nowych danych, podczas gdy wystarczającym jest wyszukanie i wydruk informacji oraz po anonimizacji ich udostępnienie. Organ wskazał jedynie że wnioskowana informacja publiczna obejmuje okres ponad 2,5 roku działalności PCUW, pomijając jednak fakt, że w okresie tym zatrudnienie wynosiło ok 15 - 17 osób, a każda z tych osób co do zasady otrzymuje wynagrodzenie 1 raz w miesiącu i jedną nagrodę w roku oraz 1 wypłatę tzw. "trzynastego wynagrodzenia", co czyni łącznie dla jednego pracownika 14 przelewów rocznie, a w konsekwencji we wnioskowanych okresie 2,5 roku 1 pracownik powinien otrzymać ok. 35 przelewów kwot, które są przedmiotem wnioskowanej informacji publicznej i jak pokazuje informacja w tym przedmiocie dotycząca wypłat dla dyrektora, a przedłożona skarżącej, wnioskowane informacje mieszczą się na jednej stronie maszynopisu wobec jednej osoby, a w konsekwencji, można założyć że wnioskowana informacja zawiera się w wydrukach z systemu obejmując ok. 15 stron, z których każda zawiera ok. 35 linii. Organ jest jednostką organizacyjną powiatu nieposiadającą osobowości prawnej, powołaną do obsługi w zakresie wypłaty wynagrodzeń i księgowości innych jednostek organizacyjnych Powiatu [...], realizującą wypłaty wynagrodzeń i innych świadczeń pracowniczych szacunkowo dla co najmniej 700 pracowników. W tym stanie rzeczy tym bardziej wątpliwym wydaje się twierdzenie o nieposiadaniu systemu informatycznego czy bazy danych, której funkcjonalność umożliwiłaby proste wygenerowanie wnioskowanych informacji wobec pracowników niepełniących funkcji publicznych. Organ nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakich dowodach oparł twierdzenie, że udzielenie żądanych przez skarżącą informacji znacznie angażuje środki i zasoby PCUW, jak i na czym to zaangażowanie miałoby polegać, ile trwać, czy ile osób absorbować. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że wnioskowana informacja nie stanowiła informacji prostej. Systemy do obsługi finansów i obsługi płac nie posiadają funkcjonalności do wygenerowania informacji zgodnie z żądaniem skarżącej. Żądanie obejmowało bowiem wyodrębnienie z zasobów księgowo-finansowych określonych operacji bankowych, kwot przelanych na konta pracowników, ich identyfikację według wskazanych kryteriów, tj. z pominięciem kwot przelewanych w związku z działalnością socjalną pracodawcy oraz nagród, ze wskazaniem poszczególnych stanowisk, odrębnie dla każdego stanowiska, chronologicznie ze wskazaniem dat wypłat i ich tytułów w sposób nie budzący wątpliwości odnośnie zajmowanego stanowiska odbiorcy poszczególnych płatności i ich tytułów oraz zestawienie potrąceń i ich kwot w sposób nie budzący wątpliwości pracowników na jakich stanowiskach dotyczą i z którymi wierzytelnościami są potrącane, bez uwzględnienia potrąceń spłat rat pożyczek z ZFŚS oraz Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument nieistniejący dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Jest to zatem informacja przygotowywana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych. Twierdzenie skarżącej, że przedmiotem wniosku są wydruki z systemu bankowego jest błędne, ponieważ gdyby tak było wydruk byłby sygnowany nadrukiem nazwy programu do obsługi księgowej, co przytacza skarżąca w dalszej części uzasadnienia. Przekazany skarżącej wydruk jest sporządzony przez główną księgową na podstawie danych z systemu. Sam wydruk przelewów i ich udostępnienie po anonimizacji mógłby sugerować, że pracownik otrzymuje świadczenia wynikające ze statusu rodzinnego lub socjalnego, a co nie podlega udostępnieniu. Pracownik zajmujący się płacami prowadzi również kadry oraz rozlicza płace 6 jednostek organizacyjnych powiatu. Zaangażowanie w dodatkowe analizy, zestawienia i selekcję wpłynie na czas i jakość zadań jakie zwykle wykonuje zgodnie ze swoim zakresem czynności, co może skutkować zakłóceniem normalnego toku działania i niedotrzymaniem terminów wypłat, zgłoszeń i wyrejestrowań w ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o jej rozpoznanie w omawianym trybie zwróciła się skarżąca zaś organ nie zażądał w zakreślonym terminie przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W ramach owej kontroli sąd administracyjny stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektor Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W. z dnia 2 stycznia 2026 r. znak: PCUW.0131.1.2025.2026, którą utrzymał w mocy, własną decyzję z 29 października 2025 r. znak: PCUW.0131.1.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania kwot przelanych na konta pracowników tytułem wynagrodzeń, nagród i wszelkich innych zrealizowanych płatności "a nie zawierających odrębnych kwot z tytułu poszczególnych elementów wynagrodzenia" a w sposób zanonimizowany, chronologicznie ze wskazaniem dat wypłat i ich tytułów. W kontrolowanej sprawie zarówno prawna kwalifikacja objętej zakresem wniosku skarżącej informacji jak i adresat wniosku nie budzą wątpliwości. W sprawie nie jest sporne, że żądana informacja jest informacja publiczną, a Dyrektor Powiatowego Centrum Usług Wspólnych w W. jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Istota sporu sprowadza się do tego, czy żądana informacja publiczna jest informacją prostą czy przetworzoną. Powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej jest przekonanie organu, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną której udostępnienie wymagało wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Z poglądem tym nie zgadza się skarżąca argumentując, że informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej, a jedynie prostej. W jej ocenie organ bezpodstawnie i w sposób nieproporcjonalny ograniczył jej prawo do informacji. Niezależnie od merytorycznego zbadania prawidłowości decyzji wydanych w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności niezbędnym staje się wskazanie, że zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p." oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Regulacja u.d.i.p. jest materią niejako "wolną" od przepisów procedury administracyjnej. Wyjątkiem jest jednak sytuacja, w której podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, odmawia tego w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej organ wydaje decyzję stosując w tym zakresie przepisy k.p.a. z pewnymi zastrzeżeniami, tj. odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1); uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2) (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku wydawania decyzji przez podmioty niebędące organami władzy publicznej na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przepisy art. 16 u.d.i.p. stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie może przybierać różną postać. Ze względu na rezultat tego zabiegu można wyróżnić trzy grupy przypadków. Pierwszą grupę stanowią przypadki, w których wskazane przepisy prawa bez żadnych zmian w ich dyspozycji znajdują zastosowanie do drugiego zakresu odniesienia (są stosowane wprost). Grupa druga obejmuje przypadki, w których przepisy odniesienia wymagają przy ich stosowaniu w nowym zakresie odpowiednich zmian, tak aby były adekwatne do charakteru i rodzaju sprawy. Trzecia grupa to przypadki, gdy określony zakres normy stosowanej odpowiednio nie znajduje zastosowania w ogóle do drugiego zakresu odniesienia (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 2643/17, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie przepisy k.p.a. należy zastosować wprost z zastrzeżeniem wynikającym z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (§ 2). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3). Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania (§ 4). Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny (§ 5). Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania wybranej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego, odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, CBOSA). W przypadku decyzji, niezależnie od instancji (pierwszej, czy drugiej), z uzasadnienia powinny w sposób wyraźny i komunikatywny wynikać przesłanki takiego rozstrzygnięcia, a ponadto powinny być wyjaśnione podstawy prawne takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I GSK 431/21, CBOSA). Przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. obliguje organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Skoro zaś decyzja nie zawiera wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, to nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym wyżej przepisie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 117/21, CBOSA). Jednocześnie wskazać należy, że uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne, sporządzone w prawidłowej formie jest wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartej w art. 15 k.p.a. Zgodnie z jego treścią każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego jest związana z prawem strony do zaskarżenia dotyczących jej rozstrzygnięć. Do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji, a nie wyłącznie przeprowadzenie kontroli zasadności argumentów podniesionych w środku zaskarżenia od decyzji organu I instancji. Niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku jest przytoczenie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji organu I instancji, bez dokonania własnych w tym zakresie ocen czy analiz (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 94/22, CBOSA). Przenosząc powyższe rozwiązania na grunt przedmiotowej sprawy należy kategorycznie stwierdzić, że decyzja organu II instancji nie wypełnia założeń wskazanych w art. 107 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ nie odniósł się do treści odwołania, a powtórzył uzasadnienie wydane w pierwotnej decyzji dodając następujący fragment, że "pracownicy jednostki o wynagrodzenia których wnioskuje odwołująca, to osoby które nie pełnią funkcji publicznych i wobec których prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej", a "wydruki zawierają dane, które są danymi wrażliwymi (potrącenia komornicze, czy pomoc z zfśs), które nie powinny zostać udostępnione i które należałoby wykluczyć z przygotowanych zestawień". Niepodważalnym jest, że nie godzi się uznać za uzasadnienie stwierdzenie, nawet w sytuacji rozpoznania wniosku przez ten sam organ o ponowne rozpoznanie sprawy, podtrzymania stanowiska wyrażonego w decyzji organu I instancji. Istotą zasady dwuinstancyjności jest dwukrotne – merytoryczne – rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zadaniem organu administracji II instancji jest zatem nie tylko kontrola decyzji wydanej w I instancji, lecz ponownie rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie, na podstawie własnych ustaleń, zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. W tym aspekcie organ zobligowany jest do wskazania argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z zasady przekonywania strony do adekwatności zajętego stanowiska w sprawie wyrażonej w art. 11 k.p.a. W przypadku braku dokonania własnej oceny całości sprawy nie można mówić o realizacji zasady dwuinstancyjności, bowiem dopiero uzasadnienie prawne stanowi odzwierciedlenie ponownie zbadanej sprawy. Decyzja wydana w wyniku złożenia odwołania nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 k.p.a., zatem z tego względu nie może się ostać w obrocie prawnym. Na marginesie sąd stwierdza, że próba uzupełnienia zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na skargę, nie może ekskulpować braków decyzji. Należy zauważyć, że organ dopiero w piśmie do Sądu podjął próbę wykazania pracochłonności rozpoznania wniosku, czym de facto przyznał, że zaskarżona decyzja w dacie jej wydania była nieuzasadniona i przedwczesna. Nawet prawidłowe uzupełnienie braków decyzji w odpowiedzi na skargę nie mogłoby mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając jednocześnie na względzie zarówno treść art. 135 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia oraz art. 52 § 3 p.p.s.a. w myśl którego, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa w związku z art. 17 u.d.i.p. zgodnie z którym do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2), a także niewłaściwe pouczenie zawarte w decyzji organu I instancji sąd uznał za stosowne odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego i poddaniu kontroli jednocześnie decyzji organu I instancji. Na marginesie należy zauważyć, że art. 17 ust 2 u.d.i.p. wprost wskazuje, że do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania tym samym sentencja decyzji II instancyjnej powinna być inaczej skonstruowana. Biorąc pod uwagę zarysowaną na wstępie rozważań istotę sporu pomiędzy stronami postępowania wyjaśnić trzeba, że problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach u.d.i.p. W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). W u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 oraz z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 504/19, CBOSA). Dostęp do informacji publicznej stanowi narzędzie kontroli społecznej, dzięki któremu każdy obywatel staje się swego rodzaju "audytorem władzy", która poddana tak szerokiej kontroli powinna działać w taki sposób, aby wynik tej swoistej kontroli wypadał jak najlepiej. Szeroki dostęp do informacji ma jednocześnie powstrzymać organy władzy przed próbami manipulacji opinią publiczną, ponieważ jawność działania organów administracji publicznej powoduje, że wszelkie tego rodzaju działania wcześniej lub później zostaną ujawnione i staną się przedmiotem publicznej debaty (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt I OSK 968/18, CBOSA). Stosownie do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zgodnie podkreśla się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Wnioskodawca powinien wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Powinien wykazać przesłanki uzasadniające udostępnienie mu informacji przetworzonej i w jaki sposób udostępnienie mu żądanej informacji miałoby się przełożyć w sposób realny na poprawę funkcjonowania organów państwowych (por. wyroki NSA z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt I OSK 969/20, z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 954/20, z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2820/19, z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 832/18 oraz z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2405/16, CBOSA). Innymi słowy, w przypadku gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., istotne znaczenie ma fakt, czy żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej jest umotywowane względami prywatnymi czy publicznymi. Nie jest wystarczające, że działania wnioskodawcy stanowią "szczególnie istotny interes publiczny" bowiem równie istotne jest, czy "uzyskanie żądanej informacji" jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Musi zachodzić uzasadniony (adekwatny) związek pomiędzy treścią wniosku a deklarowanym, mającym szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, celem. W tym miejscu należy wyjaśnić, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w przepisach u.d.i.p. Niemniej jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na tle rozważanego unormowania podkreśla się, że kryterium "przetworzenia" sprowadza się zasadniczo do dwóch grup stanów faktycznych. Jedno rozumienie przetworzenia uwzględnia aspekt jakościowy zmian wprowadzanych w odniesieniu do informacji prostych, drugie zwraca uwagę na aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach wyroków z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I OSK 396/20 i z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 574/20, oba te rozumienia "przetwarzania" informacji prostych nie stoją w sprzeczności z potocznymi intuicjami językowymi, nie wprowadzają zatem jakiegoś sztucznego rozumienia informacji przetworzonej. Nie stanowią też rozumień wzajemnie konkurencyjnych i wykluczających się, ale uzupełniają się, tworząc dwa kryteria uznawania informacji publicznej za informację przetworzoną. Posługując się niejednoznacznym terminem, ustawodawca dopuścił tę dwuznaczność. W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładem koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1362/17, z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1056/18z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4369/18, z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2622/16, z dnia sygn. akt I OSK 2587/16, z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2336/17, z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17, CBOSA oraz I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 3, teza 1). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wielkości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności i liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I OSK 242/20, CBOSA). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca stoi na stanowisku wyrażonym wtoku postępowania jak i zarówno w odwołaniu i w skardze do sądu, że wnioskowana informacja ma charakter prosty, a nie jak twierdzi organ przetworzony. Ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany, tzn. powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Niepodobna wszak abstrahować od treści wniosku, w szczególności od tego, jaka jest ilość żądanych danych, w jakiej formie informacja ma być udzielona oraz czego ma dotyczyć. Okoliczności te wpływają przecież na to, jakie działania musi podjąć organ, by uczynić zadość wnioskowi, co z kolei ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy dochodzi do udzielenia informacji przetworzonej, czy też nie. Nie można jednak podać sztywnych kryteriów pozwalających wyodrębnić informacje przetworzone spośród wszystkich informacji publicznych, tj. takich, które mogą znajdować zastosowanie w każdym przypadku, bez żadnych zastrzeżeń czy odstępstw (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2021 r., sygn. akr III OSK 4058/21, CBOSA). Ratio legis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, by realizacja konstytucyjnego prawa do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP) na podstawie przepisów tej ustawy, nie prowadziła do jego nadużywania ze strony wnioskodawców jak i przez ograniczenie dostępu do informacji, której udostępnienie przez organ może nastąpić dopiero w wyniku działań angażujących znaczne środki osobowe i materialne i co za tym idzie utrudniających wykonywanie zadań ustawowych czy dezorganizujących funkcjonowanie instytucji publicznych (por. M. Jaśkowska, Pojęcie informacji publicznej i jej rodzaje, Kwartalnik Prawa Publicznego 2012, nr 3, s. 76). W efekcie zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością (por. J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5-6, s. 104). Czynności, jakie należy podjąć w tym zakresie, mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej. Wszelako wszystkie one wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci np. analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem (por. H. Knysiak-Molczyk, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2012, nr 3, s. 162). Niemniej jednak chodzić może tylko o działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykłe zadania tych osób, absorbujące znacznie ich czas i siły. Suma tzw. informacji prostych może być więc uznana za informację przetworzoną pod warunkiem, że szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji wymaga użycia tak znacznych środków osobowych, np. dla zgromadzenia wielu dokumentów, ich zanonimizowania i skopiowania, iż zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 315/14, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie sąd wskazuje, że żądane informacje dotyczące kwot przekazanych na rachunki bankowe pracowników tytułem wynagrodzeń, nagród oraz innych świadczeń pieniężnych wymagają rozróżnienia sytuacji osób pełniących funkcje publiczne oraz osób takich funkcji niepełniących. W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kategorii przyjąć należy, że wynagrodzenie wraz ze wszystkimi jego składnikami, w tym dodatkami, premiami i nagrodami, stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu bez ograniczeń wynikających z ochrony prywatności. W tym zakresie stanowisko organu nie budzi zastrzeżeń. Odnośnie natomiast do pracowników niepełniących funkcji publicznych wskazać należy, że dopuszczalne jest udostępnienie informacji o wynagrodzeniach odnoszących się do takich stanowisk wyłącznie w zakresie, w jakim nie prowadzi to do ujawnienia danych osobowych lub innych informacji objętych ochroną prywatności. Jednocześnie nie ma wątpliwości, że informacją publiczną pozostaje informacja o koszcie zatrudnienia pracownika ponoszonym przez budżet publiczny, a więc o kwocie wydatkowanej ze środków publicznych (brutto). Do kategorii informacji jawnych zaliczyć należy w szczególności wynagrodzenie zasadnicze, dodatki funkcyjne, dodatki stażowe, premie oraz nagrody, a więc wszystkie składniki wynagrodzenia brutto stanowiące obciążenie dla majątku publicznego. Odmienny charakter mają natomiast potrącenia komornicze, spłaty pożyczek z kasy zapomogowo-pożyczkowej czy świadczenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Elementy te nie stanowią wynagrodzenia za pracę w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz są związane bądź z osobistymi zobowiązaniami pracownika, bądź z jego sytuacją socjalną i materialną. Odnoszą się do sfery prywatnej pracownika, podlegającej ochronie. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji o wysokości kwot faktycznie przelanych, a więc kwot netto. Ustalenie tej kwoty wymaga uwzględnienia również tych elementów rozliczenia wynagrodzenia, które należą do sfery ściśle prywatnej pracownika. Z tego względu organ był zobowiązany do udostępnienia żądanych danych jedynie w takim zakresie, w jakim możliwe było wyłączenie informacji niepodlegających ujawnieniu, po uprzedniej anonimizacji danych osobowych oraz po dokonaniu odpowiednich wyliczeń pozwalających na odjęcie składników niemających charakteru informacji publicznej. Tym samym stwierdzić należy, że informację publiczną stanowi kwota wydatkowana z budżetu w ujęciu brutto, nie zaś techniczny zapis operacji bankowej obejmujący kwotę netto przekazaną pracownikowi. Ujawnienie tej ostatniej mogłoby bowiem prowadzić do pośredniego ujawnienia informacji dotyczących zajęć komorniczych, świadczeń socjalnych lub innych potrąceń, a tym samym do naruszenia prawa do prywatności pracownika. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że zasadniczy kierunek argumentacji organu jest trafny. Jednak przedstawione przez organ uzasadnienie pozostaje niewystarczające. Stanowisko organu mogłoby zasługiwać na aprobatę jedynie wówczas, gdyby wykazał on w sposób niebudzący wątpliwości, że nie dysponuje gotowym zbiorem danych w żadnym z systemów informatycznych, zaś ich pozyskanie wymagałoby analizy szczególnie obszernego zasobu dokumentów, skutkującej nakładem pracy wykraczającym poza zwykłe, typowe czynności organizacyjne urzędu. Organ w uzasadnieniu decyzji zobowiązany jest wykazać, jakie konkretnie czynności musiałyby zostać podjęte oraz z jakich przyczyn miałyby one charakter ponadprzeciętnie angażujący. Nie sposób przy tym uznać, aby wykonanie prostych działań rachunkowych samo przez się stanowiło nadzwyczajny nakład pracy. W treści decyzji organ powinien wykazać jaka konkretnie liczba dokumentów, w szczególności pasków płacowych, wyciągów bądź kartotek, miałaby być poddania analizie, jaka byłaby rzeczywista skala tej operacji w odniesieniu do całej jednostki organizacyjnej, z uwzględnieniem liczby pracowników oraz okresu objętego wnioskiem. Organ musi też wskazać z jakich przyczyn – przy obecnym stopniu cyfryzacji systemów kadrowo-płacowych – niemożliwe byłoby wygenerowanie zestawienia obejmującego wyłącznie żądane składniki. W ocenie sądu w szczególnych okolicznościach faktycznych informacja objęta wnioskiem może przybrać postać informacji przetworzonej. Taki stan rzeczy mógłby zachodzić wówczas, gdyby suma czynności technicznych niezbędnych do zebrania danych prostych była na tyle znaczna, iż prowadziłaby do realnego zakłócenia normalnego toku pracy organu i wymagała zaangażowania istotnych zasobów osobowych przez dłuższy czas, kosztem wykonywania jego podstawowych zadań ustawowych. Tego rodzaju przesłanki powinny jednak zostać przez organ należycie, konkretnie i przekonująco wykazane, czego nie uczyniono. Konkludując zdaniem sądu w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie została wykazana przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej, wobec czego zachodzą podstawy do jej uchylenia jako niezgodnej z prawem materialnym, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z kolei decyzja organu II instancji podlega uchyleniu jako naruszająca przepisy postępowania, tj. art. 11, art. 15 oraz art. 107 i 138 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy Rozpatrując sprawę ponownie organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.