II SA/Łd 143/21

Dnia 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 roku sprawy ze sprzeciwu J. K. i R. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw. dc

II SA/Łd 143/21 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r., wydaną po wznowieniu postępowania, podjętą na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 k.p.a., organ I instancji uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., znak [...] (powinno być [...]), umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P." oraz odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji ww. przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że w dniu 18 października 2018 r. wszczęto postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P.", po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia, Prezydent Miasta P. dnia [...] r. wydał decyzję umarzającą postępowanie. "Po zapoznaniu się z przekazanym wraz z pismem opisem technologicznym inwestycji stwierdzono, że opisane zamierzenie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko" ujętych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej jako u.o.ś.), do stwierdzenia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne jest wystąpienie przesłanki przynależności przedsięwzięcia do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie została spełniona przesłanka, by dla tego rodzaju przedsięwzięć istniał obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji. Wnioskiem z dnia 25 lipca 2019 r. J. i R. K., w imieniu i z upoważnienia których występuje Z.G., wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. Wnoszący wskazali okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Ponadto wnioskujący, powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 863/18, uchylający decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia [...] r. znak [...], nr [...] o ustaleniu, z wniosku A Sp. z o.o. z s. w W., lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], operatora sieci [...], o mocy pojedynczych anten EIRP od 2000 W do 5000 W, na terenie nieruchomości ozn. nr ewid. 19/2, obręb [...] przy ul. B 25 w P., zgodnie z którym należało uwzględnić "Kwestię oddziaływania pola elektromagnetycznego wymagającą uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania". Zgodnie z ww. wyrokiem Sądu "w niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania ". Po przeprowadzeniu analizy nowych dowodów zebranych w ww. postępowaniu administracyjnym o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono, iż opisane zamierzenie może kwalifikować się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym w dniu [...] styczna 2020 r., organ wydał decyzję uchylającą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji ww. przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył inwestor. Po przeanalizowaniu całości akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] z dnia [...] marca 2020 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji, mając na uwadze decyzję SKO znak: [...] z dnia [...] marca 2020 r. organ dokonał następujących ustaleń: - wobec tego, że wnoszący o wznowienie postępowania, nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że podnoszone dowody nie były brane przez organ pod uwagę należało wznowić postępowanie celem rozpatrzenia ich prawa bycia stroną postępowania, a w konsekwencji podnoszonych zarzutów w kwestii wyjścia na jaw nowych okoliczności nie wziętych pod uwagę przy wydawaniu decyzji, - jak już wyżej wskazano, wnioskodawcy wznowienia postępowania wskazali jako przyczynę wznowienia postępowania m.in. przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., - wnioskodawcy oświadczyli, że o decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. dowiedzieli się w dniu 15 lipca 2019 r. podczas przeglądania akt w Pracowni Planowania Przestrzennego w P. Mając powyższe na uwadze należało zbadać w fazie wstępnej postępowania przede wszystkim, czy został zachowany termin do złożenia przedmiotowego wniosku. Bowiem zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący dowiedzieli się o ww. decyzji w dniu 15 lipca 2019 r., zaś wniosek o wznowienie złożono 25 lipca 2019 r. stwierdzono zatem, że termin jednego miesiąca został dotrzymany. Kwestią istotną w przedmiotowej sprawie jest, czy z żądaniem wznowienia wystąpiła strona. Legitymację procesową do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania posiada strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającego jej udział. Przepisy u.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, określały krąg stron postępowania. Stosownie do art. 74 ust. 3a u.o.ś. stroną postępowania o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Regulacja art. 74 ust. 3a u.o.ś. stanowi lex specialis w stosunku do treści art. 28 k.p.a., zatem istnienie interesu prawnego jest główną kwestią, którą należy rozważyć przy ocenie statusu strony. Ponadto przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, a nie z ich naruszeniem. Szczegółowa regulacja zawarta w art. 74 ust. 3a u.o.ś. nie wyłącza stosowania art. 28 k.p.a., zaś w postępowaniu środowiskowym przymiot strony musi być powiązany z interesem prawnym lub obowiązkiem określonego podmiotu, gdyż postępowanie środowiskowe nie przestaje być postępowaniem administracyjnym. Stwierdzono, że stroną w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem oraz właściciele działek, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska związane z immisją substancji lub energii mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na uwadze, w opinii organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie powyższych przepisów oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należało uznać Państwa K., tj. wnioskodawców o wznowienie postępowania administracyjnego za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P. Biorąc powyższe pod uwagę oraz uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 863/18, organ odniósł się również do pozostałych przyczyn wznowienia powołanych przez skarżących. W związku z powyższym w dniu 5 września 2019 r., a następnie w dniu 11 grudnia 2019 r., wezwano inwestora Firmę A Sp. z o.o. zs. w W. przy ul. C 7, o ustosunkowanie się do zarzutów skarżących w zakresie uzupełnienia opisu kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z jej graficznym modelem obszaru oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia, wykonanej przez mgr inż. U. K., w szczególności: podania oraz uwzględnienia w obliczeniach faktycznego maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, uwzględniając pochylenie anten sektorowych w maksymalnym możliwym zakresie, zgodnych z kartą katalogową anteny D, z której wynika, że maksymalny tilt elektryczny anteny (electrical downtilt) wynosi 12 stopni (a nie 10), a dołączone do anteny akcesoria posiadają tilt mechaniczny (mechanical downtilt) w zakresie od 0 do 8 stopni, faktycznego obszaru oddziaływania anten biorąc pod uwagę powyższe, podania faktycznej maksymalnej mocy wejściowej (max. power per input) oraz uwzględnienia jej w obliczeniach - zgodnej z kartą katalogową urządzenia -doprowadzonej do anteny, z której wynika, iż może ona wynosić 500 W lub 250 W, w zależności od częstotliwości (w materiale dowodowym w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia podano, że wynosi ona 40 W), uwzględnienia w obliczeniach faktycznej mocy EIRP dla wszystkich planowanych demontażu anten, opierając się na parametrach przedstawionych w ww. karcie katalogowej urządzenia wraz z uwzględnieniem maksymalnej mocy dla pojedynczej anteny sektorowej. W odpowiedzi, otrzymanej w dniu 9 stycznia 2020 r., inwestor odniósł się do uwag wyszczególnionych powyżej. Wyjaśnił, że anteny będą pracowały w częstotliwości 900 MHz, a dla takiej częstotliwości zgodnie z kartą katalogową tilt elektryczny wynosi 0-10°. Odnośnie pochylenia mechanicznego inwestor wyjaśnił, że ze względu na zastosowanie specjalistycznych konstrukcji wsporczych przy montażu anten sektorowych i ich trwałego mocowania do elementów nośnych wieży, pochylenie mechaniczne anten nie jest możliwe w związku z tym tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero. Uchwyty umożliwiające pochylenie mechaniczne anten, zgodnie z kartą katalogową anteny, są dodatkowym wyposażeniem, którego inwestor nie zamawia i nie stosuje. Inwestor załączył również schemat montażu anten, w którym zastosowano systemowy uchwyt montażowy, będący standardowym wyposażeniem anteny, uniemożliwiający mechaniczne odchylenie anteny od pionu. W związku z powyższym maksymalny sumaryczny tilt anten zainstalowanych na stacji będzie wynosił 10°, czyli tyle ile wynosi tilt elektryczny. Dodatkowo podtrzymał wyjaśnienie zawarte w "kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii [...]", w której określono maksymalną moc wyjściową na system 46,021 dBm (tj. 40 W). Bowiem, jak wynika z karty katalogowej anteny sektorowej załączonej do materiału dowodowego w sprawie, w karcie dla częstotliwości 690-960 MHz podana jest maksymalna moc wejściowa (W) 500; w temperaturze otoczenia 50°C - max. power per input (W) 500 (50°C at ambient temperaturę). Jednak, zdaniem inwestora, nie ma podstaw do przyjmowania wyższej mocy wyjściowej, ponieważ przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie przez niego wskazane. Argumentował, że żaden przepis nie wskazuje wprost na obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem teoretycznie możliwych, a nie planowanych cech przedsięwzięcia. Kwalifikacja przedsięwzięcia dotyczy zatem przedsięwzięcia planowanego, a zatem o określonych cechach i parametrach. Wskazana argumentacja, została poparta wyrokiem NSA z dnia 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15. Podtrzymano stanowisko, że pochylenie anten przyjęte w dokumentacji dowodowej równe 10°, jest zgodne z kartą katalogową anteny, natomiast pochylenie mechaniczne anten jest niemożliwe ze względu na zastosowanie systemowego uchwytu montażowego, uniemożliwiającego mechaniczne odchylenie anteny od pionu. Założone moce wyjściowe z urządzeń 40 W, zostały przyjęte prawidłowo i nie ma podstaw do ich zmiany. W efekcie faktyczna moc anten EIRP, obliczona na podstawie mocy wyjściowej z urządzenia, tłumienia toru i zysku anteny została obliczona prawidłowo i wynosi 2173,7 W. Jednakże zdaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ww. wyjaśnienia inwestora w zakresie możliwości pochylenia poszczególnych anten oraz braku obliczeń faktycznej mocy anten EIRP bez uwzględniania maksymalnej mocy wejściowej do urządzenia, nie są wystarczające i budzą poważne wątpliwości co do ich rzetelności. Bowiem respektując wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 863/18 dotyczący skarżonej sprawy, należy zbadać w jaki sposób będą rozchodzić się wiązki promieniowania elektromagnetycznego z uwzględnieniem maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania, ponadto, liczne orzeczenia sądowe wskazują, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przede wszystkim uwzględnienia maksymalnych możliwości emisyjnych urządzenia, a więc uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania przy uwzględnieniu maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia. Stwierdzono, że wnioskowana inwestycja może mieć potencjalnie negatywny wpływ na sąsiednie nieruchomości. Kierunek i maksymalne pochylenie anten wynikające z karty katalogowej anteny D wskazuje, że wiązka promieniowania elektromagnetycznego może być skierowana wprost na działki sąsiadujące z terenem inwestycji (w tym na działkę Państwa K.) i może stanowić zagrożenie dla miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto "nie została zbadana przez organ I instancji kwestia maksymalnej mocy nadajników, co również zostało podkreślone w wyroku WSA w Łodzi. Wnioskowana przez firmę telekomunikacyjną moc anteny wynosi 40 W, natomiast jak wynika z karty katalogowej moc wejściowa anteny (max. power per input) wynosi 500 W i 250 W, w zależności od częstotliwości, a więc faktyczna moc anteny może być nawet 12,5 razy większa od wnioskowanej, tj. deklarowanej przez wnioskodawcę w materiale dowodowym w sprawie kwalifikacji ww. przedsięwzięcia na środowisko z 2018 r. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że faktyczne możliwości anten są kilkunastokrotnie większe, a więc w konsekwencji kilkunastokrotnie bardziej mogą oddziaływać na środowisko i zdrowie mieszkańców. W dodatku poprzez zdalne sterowanie antenami zwiększenie mocy i nachylenie anten może odbywać się w sposób niekontrolowany, bez wiedzy osób najbardziej zagrożonych. Inwestor był wzywany do złożenia wyjaśnień w tej sprawie oraz dokonania obliczeń opierając się na parametrach przedstawionych w ww. karcie katalogowej urządzenia wraz z uwzględnieniem maksymalnej mocy dla pojedynczej anteny sektorowej, tak aby możliwe było dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia, co pozwoliłoby prawidłowo ocenić czy dana inwestycja może oddziaływać na środowisko. Bowiem bez faktycznego określenia parametrów przedsięwzięcia nie można go zaliczyć lub też wykluczyć z katalogu przedsięwzięć zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ przedstawione wyżej wyjaśnienia nie przekonały organu, postanowiono odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P." na podstawie wniosku z dnia 5 października 2018 r. i zebranego materiału dowodowego w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzono, iż w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji dokonano niewłaściwej oceny inwestycji pod kątem kwalifikacji przedsięwzięcia do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko a w konsekwencji konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło A Sp. z o.o., reprezentowane przez K. W., zrzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., art. 80 ust. 2 u.o.ś. w związku z art. 104 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. J. i R. K., wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. znak [...], umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P.", wskazali jako przyczynę wznowienia postępowania przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kpa. W świetle przyczyny wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa kwestią o znaczeniu podstawowym jest stwierdzenie, czy właścicielom nieruchomości ozn. nr ewid. 24/5 przysługiwał z materialno-prawnego punktu widzenia przymiot strony w postępowaniu zakończonym przywołaną decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r., a zostali w tym postępowaniu pominięci. Organ I instancji w skarżonej decyzji z dnia [...] r. stwierdził, iż należało uznać wnioskodawców o wznowienie postępowania za strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Jednakże w uzasadnieniu skarżonej decyzji z dnia [...] r. organ, po przytoczeniu treści art. 74 ust. 3a u.o.ś. oraz wywodów dotyczących ww. przepisu i przymiotu strony, w istocie nie zawarł własnych ustaleń i rozważań w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia i jego obszaru, w świetle przepisów u.o.ś., wpływu planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość wnioskodawców, położenia terenu inwestycji względem nieruchomości wnioskodawców, które uzasadniałyby zajęte stanowisko. Niewystarczające jest uzasadnienie dla przyznania przymiotu strony wskazanie, iż "na podstawie powyższych przepisów oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należało uznać Państwa K. (...) za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" dla ww. przedsięwzięcia. Kolegium nie kwestionuje przyznania przymiotu strony J. i R. K. w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zakończonym ww. decyzją z dnia [...] r., a zatem ziszczenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tylko podnosi, iż organ I instancji nie uzasadnił swojego stanowiska w tym względzie, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 Kpa. J. i R. K. podstaw wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., poza ww. przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, upatrują w przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Należy domniemywać, iż zdaniem wnioskodawców nowym dowodem i okolicznością nieznaną organowi w dniu wydania decyzji jest wyrok WSA w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 863/18 dnia 14 grudnia 2018 r. Organ I instancji w treści skarżonej decyzji nie wskazał przesłanek przemawiających za tym, iż ww. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2018 r. (wydany w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego) stanowi istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., nieznany organowi, który wydał decyzję, a zatem, że została wypełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Organ w ogóle nie zawarł rozważań i nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie, a przeszedł do oceny decyzji z dnia [...] r., wskazując na tę przesłankę. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, to w przedmiotowej sprawie nie ziściła się przesłanka nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Postępowanie wznawia się na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; nowe okoliczności faktyczne lub dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej; nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności lub dowody muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadała poprzednio. Zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia muszą istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polegać będzie na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił. Muszą więc stanowić nowość w konkretnym postępowaniu. Musiały więc nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie. Przez pojęcie okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Jeżeli okoliczności i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia. Nowa okoliczność faktyczna, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, to nowy fakt lub fakty. Faktem jest natomiast to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zjawisko, zdarzenie, określony stan rzeczy (Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza. Tom I. Wydawnictwo Naukowe PWN. Warszawa 2003, str. 872). "Nowe okoliczności", o jakich stanowi art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Ww. okolicznościami faktycznymi nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. W świetle powyższego, nowym dowodem w sprawie nie będzie wskazany przez J. i R. K. ww. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2018 r. Wyrok ten nie istniał w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. Nie jest też nową okolicznością dla sprawy, która czyniłaby zadość przesłance określonej www. przepisie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, ocena stanu faktycznego i prawnego dokonana przez WSA w Łodzi w ww. orzeczeniu. Zatem wskazany przez wnioskodawców ww. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2018 r. nie spełnia przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a wnioskodawcy nie wskazali na żadne inne istotne nowe okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Wobec powyższego skoro, jak wskazał organ I instancji, wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia, to istnieje przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że wydanie przez Prezydenta Miasta P. decyzji z dnia [...] r. znak [...] nastąpiło z naruszeniem prawa. W świetle zasad postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało rozważyć, czy decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym, tj. decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2018 r., w jej całokształcie odpowiada prawu, a więc czy zapadła zgodnie z przepisami wyrażonymi w u.o.ś., przepisach odrębnych i Kpa, a także jest zgodna ze stanem faktycznym. Postępowanie wznowieniowe nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 Kpa). Decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowionej rozstrzygają zarówno co do podstaw wznowienia, jak i co do istoty sprawy administracyjnej. Ograniczenie rozpoznania sprawy do granic, jakie zakreśla przyczyna wznowienia, nie zostało przewidziane w art. 149 § 2 Kpa, stąd obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie nie jest jedynie zweryfikowanie podjętego rozstrzygnięcia, ale ponowne rozpoznanie sprawy. Właściwe rozumienie powyższego obowiązku nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, gdy trudno jest w sposób jednoznaczny stwierdzić jaki konkretny wymiar miałyby przybrać czynności weryfikacyjne organu w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału we wcześniejszym postępowaniu, a obowiązkiem organu jest rozpoznać sprawę co do istoty. Wskazana podstawa wznowieniowa z tego względu powinna zobowiązywać organ administracji publicznej do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności do dokonania oceny materiału dowodowego, wypowiedzenia się co do twierdzeń i zarzutów strony pozbawionej możliwość działania we wcześniejszym postępowaniu oraz zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r. IIOSK 381/19, LEX nr 2641294, i powołane tam orzecznictwo). Stosownie do art. 73 ust. 1 u.o.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Przez przedsięwzięcie - rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 3 pkt 13 u.o.ś.). Zgodnie z art. 71 u.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa obecnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Z dniem 11 października 2019 r. utraciło moc obowiązującą rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), na mocy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936 ze zm.). Z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże zgodnie z § 4 tego rozporządzenia do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz 72 ust. 1-1b u.o.ś., stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8) wynika, jakie parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej decydują o wpływie na środowisko. O czym była mowa wyżej, złożenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przez podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, jest wymogiem niezbędnym do uruchomienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 73 ust. 1 u.o.ś. Przepis art. 74 u.o.ś. określa jakie wymagane dokumenty należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. I tak np. w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem obligatoryjnie dołączanym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustawodawca w przepisie art. 62a u.o.ś. zdefiniował elementy karty informacyjnej przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dowodem w sprawie. Karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Podnieść należy również, że w przypadku sporządzania karty informacyjnej przedsięwzięcia stanowiącej, jak to wskazano, podstawowy dokument podlegający ocenie organu, konieczne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej pozwalającej odnieść się w sposób rzetelny i pełny do zagadnień wskazanych w art. 62a u.o.ś. Ustawodawca przewidział w związku z tym w ust. 2 cyt. Przepisu wymóg podpisania karty informacyjnej przedsięwzięcia przez jej autora lub osobę kierującą zespołem autorów. Zapis tej ma zagwarantować kompletność i należytą jakość opracowania wykonanego przez posiadających odpowiednie kompetencje ekspertów. Zatem to na wnioskodawcy, który ubiega się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ciąży obowiązek załączenia do wniosku dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 u.o.ś. Wnioskiem z dnia 3 października 2018 r. A Sp. z o.o. zs. w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] na działce nr ewid. 19/2, obręb [...]. We wniosku zaznaczono, że "do wniosku załączam: 1. karta informacyjna przedsięwzięcia dla przedsięwzięć wymienionych w § 3 cyt. rozporządzenia (a także, gdy Inwestor zamierza wystąpić o ustalenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko w trybie art. 69 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...)) - w formie pisemnej oraz na informatycznych nośnikach danych z zapisem karty w formie elektronicznej, w liczbie odpowiednio po 4 egzemplarze/lub w przypadku uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla inwestycji - 5 egzemplarzy. Karta powinna uwzględniać podpis autora lub kierującego zespołem autorów, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia dokumentu". Jednak, w aktach sprawy w stanie, w jakim je przekazano Kolegium, brak jest karty informacyjnej przedsięwzięcia, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. W aktach znajduje się m.in. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] (...)" oraz "Graficzny model obszaru oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko (...)". Oczywiście, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można, poza obowiązkowymi dokumentami wymienionymi w art. 74 ust. 1 u.o.s., załączyć dodatkowe dokumenty. Jednakże obowiązkiem wnioskodawcy, który ubiega się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest załączenie do wniosku dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 u.o.ś. Zatem w aktach sprawy brak jest podstawowego dowodu - karty informacyjnej przedsięwzięcia, załączanego do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który podlega ocenie przez organ. Wobec faktu, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, obowiązkiem organów orzekających jest jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności powinno się ustalić, czy karta zawiera niezbędne, a określone w art. 62a u.o.ś. elementy i czy faktycznie przedstawia przedsięwzięcie zaplanowane przez inwestora. Niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach. W związku z tym, iż w aktach brak jest elementarnego dowodu w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a u.o.ś., to nie można dokonać oceny przedsięwzięcia, w stosunku do którego złożono wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem nie można także dokonać oceny weryfikowanej w postępowaniu wznowienionym decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P.". Ocena przedsięwzięcia objętego ww. wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być dopiero przeprowadzona po załączeniu do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaganych przez art. 74 ust. 1 u.o.ś. dokumentów, w tym przede wszystkim karty informacyjnej przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a u.o.ś. Kolegium w decyzji z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] wskazało, że w przypadku, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, przepis art. 40 § 2 zdanie pierwsze Kpa wyłącza doręczanie pism stronie oraz nie daje organom prawa wyboru komu doręczać pisma w toku postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 marca 2015 r., I SA/G1 909/14, LEX nr 1676505). Z akt postępowania wynika, iż skarżona decyzja została doręczona zarówno pełnomocnikowi wnioskodawców – Z.G., jak i wnioskodawcom – J. i R.K., co nie odpowiada wymogom art. 40 § 2 Kpa. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 Kpa, decyzja powinna zawierać oznaczenie strony lub stron postępowania. Jak stwierdził WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r. II SA/Po 87/17, wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej miejscu, np.: w nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu czy nawet rozdzielniku pisma. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 Kpa, z uwagi na to, iż przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracyjny żadnych wymogów w tym zakresie. Sąd podkreślił, iż rozdzielnik musi zostać zamieszczony w decyzji nawet po podpisie wydającego ją organu tak, aby stanowił z nią jeden dokument. W niniejszej sprawie w rozdzielniku decyzji określono, iż decyzje otrzymują: "1. a/a 2. Wnioskodawca/Pełnomocnik", dalej wskazano: "Do wiadomości: 1. Pozostałe strony postępowania: - T. R.- M.M. - Gmina Miasto P.". O ile można by przyjąć, że wymieniony w rozdzielniku decyzji - Wnioskodawca/Pełnomocnik, to wnioskodawcy wznowienia postępowania i ich pełnomocnik. To z rozdzielnika decyzji nie wynika, aby decyzja była skierowana do K. W. - pełnomocnika wnioskodawcy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strony postępowania powinny być określone przez podanie danych takich chociażby jak: imię i nazwisko, czy też nazwa podmiotu. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., na wniosek J. i R.K. z dnia 23 lipca 2019 r. (data wpływu do organu 25 lipca 2019 r.) wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2018 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W aktach sprawy znajduje się także postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r., mocą którego na wniosek J. i R. K. z dnia 23 lipca 2019 r. (data wpływu do organu 25 lipca 2019 r.) wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie przez organ I instancji dwóch postanowień w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., doprowadziło do sytuacji, w której postępowanie nadzwyczajne, prowadzone z jednego wniosku zostało wznowione na mocy dwóch postanowień. W związku z czym powstała wątpliwość, czy skarżoną decyzją zakończono postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., czy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., a nadto w jaki sposób zakończono postępowanie wznowieniowe wszczęte postanowieniem, które nie zostało zakończone skarżoną obecnie decyzją. Fakt uchylenia przez Kolegium (decyzją z dnia [...] marca 2020 r. znak [...]) decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] wydanej w postępowaniu wznowieniowym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie skutkuje uchyleniem wszystkich czynności i aktów administracyjnych wydanych w toku instancji, a które były podejmowane w celu wydania decyzji. Uchylenie przez Kolegium ww. decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2020 r. nie spowodowało, że ustał byt prawny postanowienia z dnia [...] września 2019 r. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, że zaskarżoną decyzję należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić uwagi zawarte w niniejszej decyzji. Przede wszystkim powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełniania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o wymagane dokumenty, o których mowa w art. 74 ust. 1 u.o.ś., a po uzupełnieniu przez wnioskodawcę ocenić złożone dokumenty (w tym czy karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera niezbędne określone w art. 62a u.o.ś. elementy), a w przypadku pozytywnych ustaleń ocenić wnioskowane przedsięwzięcie. W sprzeciwie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. i R. K., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, podnieśli zarzut naruszenia: - art. 138 § 2 w związku z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nie udowodnienie, iż organ II instancji nie mógł merytorycznie rozpoznać sprawy, ponieważ jego zdaniem inwestor nie przedstawił karty informacyjnej przedsięwzięcia w sytuacji, w której przedmiotem sporu jest okoliczność czy w ogóle inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naruszenie to ma ogromne znaczenie w sprawie, ponieważ inwestor nie chce podać maksymalnych mocy oraz pochyleń anten. Ponadto organ II instancji w istocie zarzucił organowi I instancji błędy w uzasadnieniu decyzji w sytuacji, w której mógł o istocie sprawy rozstrzygnąć merytorycznie; - art. 136 k.p.a. poprzez nie wykazanie, iż za pomocą niniejszego przepisu organ nie mógł żądać uzupełnienia dokumentacji z tym, że karta informacyjna przedsięwzięcia może być żądana dopiero po zakwalifikowaniu inwestycji, jako wymagającej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że złożenie skargi jest konieczne, ponieważ organ znowu uchyla decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, co już uczynił wydając podobną decyzję znak [...] w dniu [...].03.2020 roku. W istocie po 10 miesiącach organ II instancji znowu wydaje decyzję uciekając od merytorycznego rozpoznania sprawy. Z punktu prawnego organ II instancji nie mógł wskazywać, iż w niniejszej sprawie należy żądać karty informacyjnej przedsięwzięcia, ponieważ sprawa jest na etapie kwalifikacji, czy jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy podkreślić, że organy winny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 863/18 w niniejszym postępowaniu, ponieważ nie można orzekać inaczej niż wskazano to w prawomocnym wyroku, ponieważ dotyczy on kwalifikacji przedsięwzięcia. W wyroku tym precyzyjnie podkreślono, że: Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. W świetle powyższego istota sprawy sprowadza się do tego, że organ I instancji żąda określenia maksymalnych parametrów technicznych anten, a organ II instancji karty informacyjnej przedsięwzięcia, która na tym etapie nie można być sporządzona, ponieważ przedmiot sprawy wciąż pozostaje nieokreślony. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sprzeciw podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. określa art. 64e p.p.s.a., z treści którego wynika, że rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest więc środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw kierowany jest przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter wyłącznie formalny (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. akt II OSK 3001/17, CBOSA). Sąd nie może bowiem zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu. Przepis ten wymaga zatem, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto, stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych. Z zasady prawdy obiektywnej wypływa dla organu odwoławczego obowiązek uwzględnienia tych "nowości", chyba że prowadzą one do nowej sprawy. Jeżeli w wyniku ujawnienia nowych okoliczności faktycznych zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy kasuje decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej ostatniej sytuacji powinien jednak szczegółowo uzasadnić, dlaczego nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, względnie dlaczego nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Tym samym organ odwoławczy powinien wyczerpująco wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach k.p.a. wymaga wydania decyzji merytorycznej, tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy kwestią zasadniczą, dla której niemożliwe było merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy był, jak to wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak karty informacyjnej przedsięwzięcia, której załączenie do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest wymogiem formalnym przewidzianym przez ustawodawcę. Trafnie zauważyło Kolegium, że stosownie do art. 73 ust. 1 u.o.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Przez przedsięwzięcie - rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 3 pkt 13 u.o.ś.). Zgodnie z art. 71 u.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Złożenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przez podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, jest wymogiem niezbędnym do uruchomienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 73 ust. 1 u.o.ś. Przepis art. 74 u.o.ś. określa jakie wymagane dokumenty należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. I tak np. w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem obligatoryjnie dołączanym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem to na wnioskodawcy, który ubiega się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ciąży obowiązek załączenia do wniosku dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 u.o.ś. Wnioskiem z dnia 3 października 2018 r. A Sp. z o.o. zs. w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] na działce nr ewid. 19/2, obręb [...]. We wniosku zaznaczono, że "do wniosku załączam: 1. karta informacyjna przedsięwzięcia dla przedsięwzięć wymienionych w § 3 cyt. rozporządzenia (a także, gdy Inwestor zamierza wystąpić o ustalenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko w trybie art. 69 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...)) - w formie pisemnej oraz na informatycznych nośnikach danych z zapisem karty w formie elektronicznej, w liczbie odpowiednio po 4 egzemplarze/lub w przypadku uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla inwestycji - 5 egzemplarzy. Karta powinna uwzględniać podpis autora lub kierującego zespołem autorów, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia dokumentu". Skoro w aktach sprawy brak jest karty informacyjnej przedsięwzięcia, Kolegium zasadnie przyjęło, że brak jest dokumentu determinującego uznanie, że postępowanie o wydanie decyzji zostało prawidłowo prowadzone. Brak karty informacyjnej przedsięwzięcia oznacza brak podstawowego dokumentu, który podlega ocenie przez organ. W konsekwencji Kolegium trafnie przyjęło, że w związku z tym, iż brak jest elementarnego dowodu w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a u.o.ś., to nie można dokonać oceny przedsięwzięcia, w stosunku do którego złożono wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem nie można także dokonać oceny weryfikowanej w postępowaniu wznowienionym decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. B 25 na działce o nr ewid. 19/2 obręb [...] w P.". Ocena przedsięwzięcia objętego ww. wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być dopiero przeprowadzona po załączeniu do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaganych przez art. 74 ust. 1 u.o.ś. dokumentów, w tym przede wszystkim karty informacyjnej przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a u.o.ś. Kolegium miało zatem podstawy do stwierdzenia, że decyzję organu I instancji należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełniania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o podstawowy dla sprawy dokument, jakim jest karta informacyjna przedsięwzięcia, a następnie jego ocena przez organ w kontekście art. 15 w zw. z art. 136 oraz art. 138 § 2 k.p.a. przekracza uprawnienia organu odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu skargi należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 71 ust. 2 w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś. w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 ustawy do wniosku powinna zostać dołączona karta informacyjna. Uprawnione byłoby zatem twierdzenie, że jeśli przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko nie ma materialnej podstawy do żądania wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęcia jednak wymaga, że skoro inwestor wystąpił z żądaniem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, musiał uprzednio zaliczyć planowaną inwestycję do jednej z grup przedsięwzięć wymagających uzyskania takiej decyzji, a w konsekwencji jego obowiązkiem było załączenie karty informacyjnej. Braki wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogą być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Tym samym, w ocenie Sądu, nawet jeśli istnieje ryzyko, że postępowanie administracyjne nabierze lub nabrało już cech przewlekłości, co oczywiście winno motywować organ odwoławczy do jego zakończenia, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia zapadające w administracyjnym toku instancji muszą być wydane z poszanowaniem zasad zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Podsumowując, w ocenie Sądu, zakres i ramy wymaganych czynności zostały szczegółowo określone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zaskarżonej sprzeciwem. W ocenie Sądu, decyzja ta jest prawidłowa i nie narusza prawa. Warunkach rozpoznawanej sprawy, której istotą jest dokonanie kontroli decyzji zaskarżonej sprzeciwem według kryteriów określonych w art. 64e p.p.s.a., należy też podkreślić, że organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym ma kompetencję do przeprowadzenia wyłącznie uzupełniającego postępowania dowodowego i tylko w takim zakresie, w jakim nie naruszy to zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Żądanie karty informacyjnej przedsięwzięcia i ocena przedsięwzięcia w oparciu o ten dokument dopiero w postępowaniu odwoławczym zdaniem Sądu naruszenie tej zasady. Z tego względu uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151a p.p.s.a., oddalił sprzeciw. dc