II SA/Kr 893/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Katarzyna Klepacka po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.S. na uchwałę nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r. w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki" postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej wpis w wysokości 300 (słownie: trzysta) złotych.

Na wstępie należy podkreślić, że przed merytorycznym rozstrzygnięciem skargi Sąd zobowiązany jest zbadać przesłanki jej dopuszczalności, w tym wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 662, dalej również jako: "u.s.g."). Jednakże przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) znowelizowane zostały przepisy zarówno ustawy o samorządzie gminnym, jak i p.p.s.a. Jednocześnie, na podstawie, art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 3 września 2015 r., zatem do oceny prawidłowości jej zaskarżenia w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy u.s.g. oraz p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, a więc przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z przywołanym art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ze wskazanego przepisu wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Z regulacją tą koresponduje art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. W związku z powyższym należy wskazać, że skarga w niniejszej sprawie została złożona w dniu 2 czerwca 2026 r. Do skargi dołączono pismo z dnia 3 lutego 2026 r. wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa, które zostało nadane w dniu 5 lutego 2026 r. (k. 20) i skutecznie doręczone organowi w dniu 9 lutego 2026 r., co wynika ze strony https://emonitoring.poczta-polska.pl/. Wobec tego, że organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, zatem, w ocenie Sądu, termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 9 lutego 2026 r. i zakończył w dniu 10 kwietnia 2026 r. Oznacza to, że skarga złożona w dniu 2 czerwca 2026 r. została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.