II SA/Kr 783/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego D. C. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. D. C. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia odwołania. Skarga nie była opłacona. Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Przesyłka polecona zawierająca wezwanie została awizowana w dniu 24 lipca 2017 r. i w dniu 25 lipca 2017 r. odebrana w placówce pocztowej przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem pocztowym adresata nr [...]. Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżący D. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podniósł, że jego prośba podyktowana jest przebywaniem na urlopie w dniach od 23 lipca do 4 sierpnia br., co spowodowało, że nie miał możliwości zapoznania się z zarządzeniem Sądu oraz wykonaniem go. Skarżący D. C. podał też, że pismo zostało odebrane prze jego znajomą, która nie miała pełnomocnictwa do zapoznania się z pismem oraz do wykonania zarządzenia. Do wniosku skarżący D. C. dołączył potwierdzenie przelewu kwoty 100 zł na poczet wpisu (wspomniana kwota wpłynęła na rachunek bankowy Sądu w dniu 7 sierpnia 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 zd. 2). Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r, l SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). W uzasadnieniu wniosku skarżący D. C. wskazał w istocie tylko dwie okoliczności: że przebywał na urlopie od dnia 23 lipca do dnia 4 sierpnia 2017 r. i że osoba, która odebrała pismo nie była umocowana do zapoznania się z tym pismem ani do wykonania zarządzenia. Okoliczności te zostały wskazane w sposób nader ogólny; twierdzenia co do nich nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Poza tym, w ocenie Sądu, nie wskazują one na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Przybywanie na urlopie samo przez się nie implikuje braku możliwości odbioru korespondencji ani braku możliwości wykonania zarządzenia w przedmiocie wpisu sądowego. Skarżący nie wykazał ani nawet nie stwierdził w uzasadnieniu wniosku, by w związku z urlopem przebywał poza miejscem zamieszkania. Gdyby nawet założyć, że tak było, również nie wyłączałoby to winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wszak inicjując postępowanie sądowe, skarżący powinien był liczyć się z tym, że będą do niego kierowane pisma tudzież będzie zachodziła konieczność dokonania czynności, dla których przewidziany jest termin – i w związku z tym mógł zawczasu podjąć odpowiednie działania. Zaplanowany wyjazd na urlop mógłby wyłączać winę skarżącego w uchybieniu terminu, gdyby w jego trakcie doszło do nadzwyczajnych i trudnych do przewidzenia zdarzeń – np. zdarzeń powodujących opóźniony powrót bądź niemożność kontaktu z domownikami lub ustanowionym pełnomocnikiem do doręczeń. Skarżący na takie zdarzenie nie wskazuje. Jeżeli zaś skarżący udzielił pełnomocnictwa pocztowego do odbioru korespondencji, a jednocześnie – jak twierdzi – nie upoważnił pełnomocnika do zapoznania się z odebraną korespondencją, to tym bardziej, nawet podczas urlopu, powinien był pozostawać z pełnomocnikiem w stałym kontakcie i na bieżąco pozyskiwać informacje choćby o nadawcy i charakterze doręczonych przesyłek celem stosownej reakcji. Z tych względów, działając na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.