II SA/Kr 713/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A.B. i A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 marca 2014 r. znak: [....] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność organu egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę.

W dniu 29 stycznia 2014 r. A.B. i A.B. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. jako organu egzekucyjnego. Zarzucili, że organ ten nie egzekwuje obowiązków nałożonych na podstawie ostatecznej decyzji SKO w K. z dnia 20 stycznia 2012 r. znak: [....] (decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 1 grudnia 2011 r. znak:.....). Postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. znak: [....] w K. oddaliło skargę A.B. i A.B. na bezczynność Prezydenta Miasta K. i pouczyło, że na to postanowienie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 22 kwietnia 2014 r. A.B. i A.B. wnieśli do WSA w Krakowie skargę na opisane wyżej postanowienie SKO w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie zostało zaskarżone postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia skargi na bezczynność organu egzekucyjnego. Stosownie do art. 6 ust. 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) takie postanowienie wydaje organ wyższego stopnia nad organem egzekucyjnym, a na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Skoro organem egzekucyjnym, któremu skarżący zarzucili bezczynność, jest Prezydent Miasta K. , to organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia skargi jest SKO w K. Wynika to jednoznacznie z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołany wyżej przepis art. 6 ust. 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji daje podstawę do wniesienia zażalenia na postanowienie oddalające skargę na bezczynność organu egzekucyjnego. Z kolei art. 127 § 3 kpa stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten wskazuje, że do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie zaś z art. 144 kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 kpa do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W konsekwencji należy przyjąć, że od postanowienia SKO w K. oddalającego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. jako organu egzekucyjnego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zwrócić tez należy uwagę, że SKO w K. zastosowało już tę procedurę w stosunku do wcześniejszej skargi A.B. i A.B. (postanowienia z dnia 1 października 2012 r. i z dnia 27 listopada 2012 r.) Nie ulega zatem wątpliwości, że Kolegium błędnie pouczyło skarżących, że na postanowienie z dnia 7 marca 2014 r. przysługuje skarga do WSA w Krakowie, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędne pouczenie może stanowić podstawę do ubiegania się przez skarżących o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże błędne pouczenie ze strony organu nie zmienia faktu, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi A.B. i A.B. nie wyczerpali środków zaskarżenia przysługujących im w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. To zaś musi skutkować odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Zauważyć też trzeba, że A.B. , pomimo wezwania, nie podpisała skargi, a więc nawet gdyby jej skarga była dopuszczalna, to podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.