II SA/Kr 678/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: SWSA Paweł Darmoń SWSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/55/2023 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala.

Decyzją z dnia 22.12.2022 r. (znak: WS-04.6220.35.2020.RJ) Prezydent Miasta Krakowa ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie garaży podziemnych i miejsc postojowych naziemnych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą w ramach zamierzenia "Budowa budynku wielorodzinnego (D) wraz z garażem podziemnym naziemnymi miejscami postojowymi i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] j.ew. N. H. przy ulicy [...] w K. oraz określił warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Określił również wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Do decyzji została dołączona charakterystyka przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w K. wskazując, że zamiast wydania decyzji odmownej należało wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. planowane przedsięwzięcie na środowisko, należało zwrócić się do biegłego z zakresu geologii, hydrogeologii oraz melioracji w celu przeprowadzenia aktualnego badania gleby i ziemi na terenie planowanej inwestycji, tj. na działce nr [...], pod względem występowania zanieczyszczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23.03.2023 r. nr SKO.OŚ/4170/55/2023, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 84 ust. 1, 1a, 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze m,) zwanej dalej "u.u.i.ś.", w związku z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r. póz. 1839 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż teren objęty wnioskiem zlokalizowany jest na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia pozostaje z nim w zgodności (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym mającym na celu ostatecznie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Na etapie postępowania o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak jest szczegółowych danych i rozwiązań z zakresu technologii wykonania przedsięwzięcia (nie są one przez ustawodawcę wymagane) a które określane są na etapie późniejszym t.j. w projekcie budowlanym. W związku z tym, biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji w swojej decyzji zdecydował o nie zwracaniu się o opinię biegłych. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie jest obowiązkiem organu, a uprawnieniem. Organ administracji ma swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Szczegółowe rozwiązania projektowe w tym posadowienie części podziemnych budynków są częścią projektu budowlanego i nie są wymagane na etapie postępowania o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołanie biegłych z zakresu hydrologii, geologii oraz melioracji do sporządzenia opinii na etapie postępowania o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spowodowałoby otrzymanie opinii opartej nie na szczegółowych rozwiązaniach projektowych. Dlatego też Organ decyzyjny zawarł w warunkach koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym stosowny warunek dotyczący opinii ww. specjalistów. Decyzję o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko Organ I instancji podjął, po analizie kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. (między innymi rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się ich oddziaływań, wielkości zajmowanego terenu oraz wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii oraz katastrofy naturalnej, a także jego położenia względem obszarów wrażliwych i cennych przyrodniczo) oraz po zasięgnięciu opinii organów: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Organ I instancji trzykrotnie zasięgał opinii ww. organów w związku z wpływającymi uwagami i uzupełnieniami jakie zostały przedkładane przez Wnioskodawcę w trakcie trwającego postępowania. W związku z tym w toku postępowania zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.u.i.ś. uzyskano: opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 28.05.2020 r., znak: NZ-PG-420-108/20, Zl/2020/05/385 oraz z dnia 30.11.2020 r., znak: NZ-PG-420229/20, Zl/2020/10/620. która została podtrzymana pismem z dnia 28.12.2020r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 24.09.2020r.. znak: 00.4220.1.144.2020.BM podtrzymaną opiniami z dnia 13.11.2020r. znak 00.4220.1.338.2020.BM oraz z dnia 02.02.2021r. znak 00.4220.1.418.2020.BM również o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazującą na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Ponadto pozyskano opinię Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 09.10.2020 r., znak: KR.ZZŚ.2.435.148.2020.JC oraz opinię z dnia 06.11.2020r znak: KR.ZZŚ. 2.435.148.2020.JC podtrzymaną pismem z dnia 04.02.2021r w której Dyrektora Zarządu Zlewni podzielił stanowisko pozostałych organów opiniujących o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.. Wskazane wyżej organy w swoich opiniach nie dostrzegły zagrożenia dla środowiska, dla zdrowia ludzi, wskazały na brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Opinie tych organów nie mają wiążącego charakteru, niemniej stanowią one istotny dowód w sprawie. Co do usytuowania planowanego budynku (D). Sporny budynek ma powstać obok już wybudowanych budynków wielorodzinnych. Zdaniem Odwołującego tak głębokie prace ziemne mają być realizowane na terenie podmokłym, błotnistym, gdzie znajduje się również zbiornik retencyjny. Na terenie tym, stwierdzone zostało - zdaniem Odwołującego - przekroczenie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń w zakresie metali ciężkich. Kwestie te jednak stanowią przedmiot rozważań z zakresu prawa budowlanego na etapie pozwolenia na budowę oraz na etapie prowadzonych po jego uzyskaniu robót budowlanych. Podstawowy zarzut odwołania dotyczył - naruszenia art. 61 a § 1 k.p.a. polegający na zaniechaniu przez organ wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, względnie przeprowadzenie postępowania w sprawie zmiany decyzji z dnia 29.01.2016 znak WS04.6220.102.2015.RJ. Kolegium przychyliło się do wyczerpujących i poprawnych wywodów Organy I instancji. Wnioskodawca wniósł o wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym przepisy, które stosuje się w przypadku zmiany decyzji nie miały w tym przypadku zastosowania t.j. art. 87 u.u.i.ś. oraz art. 155. k.p.a., który ma zastosowanie gdy zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie na podstawie art. 155 k.p.a. toczy się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. W badanej sprawie inny był zakres przedsięwzięcia oraz inny stan prawny a tym samym nie zachodziły przesłanki umożliwiające zmianę decyzji z dnia 26.01.2016r znak WS04.6220.102.201S.RJ ani wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W tym ostatnim przypadku zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a. powinna wystąpić jedna z dwóch przesłanek: pierwsza to wniosek osoby niebedącej stroną, a druga istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W przedmiotowym postępowaniu żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. Pojęcie innych uzasadnionych przyczyn nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednak odmowę wszczęcia postępowania na tej podstawie wiąże się z sytuacją, w której zachodzą przyczyny uniemożliwiające uruchomienie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Jako "oczywiste przypadki", uniemożliwiające wszczęcie postępowania, należy traktować takie okoliczności, które już na wstępnym etapie przesądzają, że postępowanie nie mogłoby zakończyć się wydaniem decyzji merytorycznej. Takimi uzasadnionymi przyczynami na gruncie art. 61 a § 1 są np. przypadki, gdy sprawa nie podlega w ogóle załatwieniu przez organ administracji w formie decyzji, uprawnienie lub obowiązek wynikają z mocy samego prawa, żądanie wniesione przez stronę zostało już rozstrzygnięte decyzją ostateczną. Przedsięwzięcie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowi odrębną całość w stosunku do zamierzenia będącego przedmiotem decyzji z dnia 26.01.2016 r. (znak WS04.6220.102.2015.RJ). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, którego zakres określa wnioskodawca. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym i nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych. W związku z powyższym przedmiotowy wniosek rozpatrzony został prawidłowo. Organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w taksacyjnie wskazanych w ustawie przypadków: - niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. - odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa wart. 77 ust. l ww. ustawy; - braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.); - gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.): - jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.). Wymienione okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zachodzą. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła w/w odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61a § 1 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez organ lI instancji, że nie zachodziła podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie garaży podziemnych i miejsc postojowych naziemnych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą w ramach zamierzenia pn.: "Budowa budynku wielorodzinnego (D) wraz z garażem podziemnym naziemnymi miejscami postojowymi i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] j.ew. N. H., przy ulicy [...] w K.", a w konsekwencji błędnym nieuznaniu przez organ II instancji za nieprawidłowe zaniechania wydania przez organ I instancji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie i zaniechaniu wydania przez organ II instancji rzeczonego postanowienia we własnym zakresie, podczas gdy wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, które miałoby zostać zrealizowane na terenie, gdzie zrealizowana została już inwestycja stanowiąca element przedsięwzięcia objętego wcześniej wydaną decyzją środowiskową (budowa na działce nr [...] parkingu naziemnego na [...] miejsc wraz z elementami zieleni urządzonej, co było niezbędne do odbioru budynku wielorodzinnego, wybudowanego na działce nr [...], gdyż bez tego nie zostałby spełniony przewidziany w planie miejscowym wymóg dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych), a zatem wnioskodawca powinien był wystąpić o zmianę decyzji środowiskowej, na podstawie której zrealizowana została istniejąca na działce nr [...] inwestycja, albowiem zmiana zrealizowanej inwestycji stanowiącej element przedsięwzięcia objętego decyzją środowiskową winna zostać dokonana poprzez zmianę decyzji środowiskowej, na podstawie której inwestycja ta została zrealizowana, gdyż niezbędnym jest zagwarantowanie, aby pomimo częściowej zmiany zrealizowanego przedsięwzięcia (tj. inwestycji na działce nr [...]) zachowane były wymogi w odniesieniu do pozostałej części zrealizowanego przedsięwzięcia (zwłaszcza w odniesieniu do budynku wybudowanego na działce nr [...]), a nadto nie jest dopuszczalnym, aby w obrocie prawnym występowały dwie decyzje środowiskowe ze sobą sprzeczne, 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, e pkt 2 lit. a, f i k, pkt 3 lit. f oraz ust. 4 u.u.i.ś., polegające na błędnym nieuznaniu przez organ II instancji za nieprawidłowe stwierdzenia przez organ I instancji braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. planowanego przedsięwzięcia i zaniechania wydania przez organ I instancji postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenia jednocześnie zakresu raportu o oddziaływaniu ww. planowanego przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy, pomimo że organy opiniujące w niniejszej sprawie w swoich opiniach nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. planowanego przedsięwzięcia na środowisko, to jednak opinie te nie były wiążące dla organu I instancji (opinie takie miały charakter jedynie pomocniczy), natomiast za przeprowadzeniem takiej oceny przemawiały kryteria wskazane w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., w szczególności: a) skala przedsięwzięcia - wnioskodawca planuje wybudowanie parkingu aż o 3 kondygnacjach podziemnych, przez co inwestycja ma być zrealizowana na głębokości aż 10 m ppt (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 1 lit a u.u.i.ś.), b) ryzyko wystąpienia poważnych katastrof budowlanych - wnioskodawca planuje wybudować ww. parking nieopodal już wybudowanych budynków wielorodzinnych, a głębokie prace ziemne (do poziomu 10 m ppt) będą realizowane na terenie podmokłym, błotnistym, przez co istnieje ryzyko naruszenia stabilności ww. budynków, względnie do nieszczęścia dojść może tylko na terenie realizowanej inwestycji (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 1 lit e u.u.i.ś.), c) usytuowanie przedsięwzięcia na obszarze wodno-błotnym (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 2 lit a u.u.i.ś.), d) usytuowanie przedsięwzięcia na obszarze o płytkim zaleganiu wód podziemnych (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 2 lit a u.u.i.ś.), e) usytuowanie przedsięwzięcia polegającego na wykonywaniu głębokich prac ziemnych przy zbiorniku retencyjnym, który pełni ważną funkcję w sytuacji lokalnych podtopień tej części Krakowa, przez co istnieje ryzyko, że na ich skutek utraci on swoją funkcję (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 2 lit. k u.u.i.ś.), f) usytuowanie przedsięwzięcia na obszarze, na którym standardy jakości środowiska zostały przekroczone - na danym terenie przekroczono dopuszczalne stężenie zanieczyszczeń w zakresie metali ciężkich (bar i chrom) oraz substancji ropopochodnych (benzyna i olej mineralny) (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 2 lit f u.u.i.ś.), g) skumulowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia wraz z przedsięwzięciami już zrealizowanymi (trzy 6 kondygnacyjne budynki wielorodzinne) znajdującymi się w bliskiej odległości - kumulacja oddziaływań na środowisko przyjmie postać zwiększenia natężenia ruchu, związanego z tym zwiększenia zanieczyszczenia powietrza, jak również zwiększenia hałasu (jest to kryterium, o którym mowa w art. 63 ust 1 pkt 1 lit b ipkt 3 lit f u.u.i.ś.), 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez organ II instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba zwrócenia się do biegłego z zakresu geologii, hydrogeologii oraz melioracji w celu sporządzenia opinii pozwalającej ustalić: (1) czy budowa przez wnioskodawcę planowanej przez niego inwestycji stanowić będzie zagrożenie dla zlokalizowanego na działce nr [...] zbiornika retencyjnego, a jeśli tak, to jakie czynności będą niezbędne do podjęcia przez wnioskodawcę, aby temu zapobiec lub zminimalizować i czy planowane przez wnioskodawców środki są wystarczające, (2) czy budowa na podmokłym i błotnistym terenie, jakim jest działka nr [...], 3 podziemnych kondygnacji garaży nie będzie rodzić niebezpieczeństwa katastrofy budowlanej, a jeśli tak, to jakie czynności będą niezbędne do podjęcia przez wnioskodawcę, aby temu zapobiec lub zminimalizować i czy planowane przez wnioskodawcę środki są wystarczające, (3) czy budowa przez wnioskodawcę planowanej przez niego inwestycji sprowadzającej się do wykonania na terenie podmokłym, błotnistym, głębokich prac ziemnych w celu realizacji 3 podziemnych kondygnacji garażu, co łączyć się będzie z posadowieniem budynku na głębokości 10 m ppt, nie spowoduje naruszenia stabilności sąsiadujących budynków wielorodzinnych, zwłaszcza budynku przy ul. [...] w K. i nie doprowadzi do katastrofy budowlanej, a jeśli takie zagrożenie będzie, to jakie czynności będą niezbędne do podjęcia przez wnioskodawcę, aby temu zapobiec lub zminimalizować i czy planowane przez wnioskodawców środki są wystarczającej, a w konsekwencji błędnym nieuznaniu przez organ II instancji za nieprawidłowe zaniechania przez organ I instancji zwrócenia się o to do biegłego i zaniechaniu przez organ II instancji - w ramach postępowania odwoławczego -we własnym zakresie zwrócenia się o to do biegłego (co nie byłoby dla organu II instancji nadmiernie utrudnione), a przez to brak dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia przez organ II instancji istotnych w niniejszej sprawie okoliczności, podczas gdy w toku postępowania organy (tak organ i instancji, jak i organ II instancji) zobowiązane były do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane były w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, w tym w wypadku gdy wymagane były wiadomości specjalne - zwrócić się do właściwego biegłego o wydanie opinii, przy czym jej uzyskanie nie było nadmierne utrudnione, stąd też organ Il instancji mógł to uczynić w ramach własnego postępowania, dzięki czemu mógł on przy tym zweryfikować prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji odnośnie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływana ww. planowanego przedsięwzięcia na środowisko, 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na błędnym niedostrzeżeniu przez organ lI instancji nieprawidłowości w zaniechaniu przez organ I instancji wezwania wnioskodawcy do przeprowadzenia aktualnego badania gleby i ziemi na terenie planowanej inwestycji, tj. na działce nr [...], pod względem występowania zanieczyszczeń i przesłania organowi ich wyników, a w konsekwencji zaniechaniu przez organ II instancji - w ramach postępowania odwoławczego - we własnym zakresie wezwania o to wnioskodawcy (co nie byłoby dla organu II instancji nadmiernie utrudnione) i przez to brak dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia przez organ II instancji istotnych w niniejszej sprawie okoliczności odnośnie tego, czy na działce nr [...], na której wnioskodawca zamierza zrealizować swoje przedsięwzięcie, przekroczone są dopuszczalne stężenia zanieczyszczeń w zakresie metali ciężkich (bar i chrom) oraz substancji ropopochodnych (benzyna i olej mineralny), w szczególności, czy przekroczenie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń gleby dotyczyć miało tylko sąsiednich działek nr [...] i [...] i czy w wyniku wybudowania na działkach nr [...] i [...] dwóch budynków mieszkalnych, a na sąsiadującej z nimi działce nr [...] naziemnego parkingu wraz z zielenią urządzoną wskutek czego dochodziło do przemieszczania mas ziemnych, m.in. w związku z realizacją garaży podziemnych oraz niwelacją terenu, nie doszło do przemieszczenia się zanieczyszczonej gleby z działek nr [...] i [...] na działkę nr [...], podczas gdy w toku postępowania organy (tak organ I instancji, jak i organ II instancji) zobowiązane były do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane były w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, w tym wezwać wnioskodawcę do dokonania niezbędnych czynności, m.in. przeprowadzenia we własnym zakresie niezbędnych badań i przesłania organowi ich wyników, przy czym wykonanie tych czynności nie było nadmierne utrudnione, stąd też organ II instancji mógł to uczynić w ramach własnego postępowania, dzięki czemu mógł on przy tym zweryfikować prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji odnośnie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływana ww. planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż główne zarzuty zmierzały z jednej strony do zakwestionowania podstawy wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z uwagi na okoliczność, iż wnioskodawca wystąpił już poprzednio z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, które miałoby zostać zrealizowane na terenie, gdzie zrealizowana została już inwestycja stanowiąca element przedsięwzięcia objętego wcześniej wydaną decyzją środowiskową, z drugiej zaś strony na zakwestionowaniu braku podstawy do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i zaniechania wydania przez organ I instancji postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W zakresie zatem podnoszonego naruszenia przepisów postępowania, wbrew argumentacji zawartej w skardze, istotne było, że przedsięwzięcie będące przedmiotem obecnie kontrolowanego postępowania stanowi odrębną całość w stosunku do zamierzenia będącego przedmiotem przywoływanej w skardze decyzji z dnia 26.01.2016 r. W sytuacji zatem, kiedy inwestor już uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego terenu, a takie postępowanie zakończyło się decyzją ostateczną, nie ma przeszkód aby wystąpić z wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla innego przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie to będące przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowi odrębną całość w stosunku do zamierzenia będącego przedmiotem decyzji z dnia 26.01.2016 r. (znak WS04.6220.102.2015.RJ). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, którego zakres określa wnioskodawca. Ponadto wnioskodawca wniósł o wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym przepisy, które stosuje się w przypadku zmiany decyzji nie miały w tym przypadku zastosowania t.j. art. 87 u.u.i.ś. oraz art. 155. k.p.a., który ma zastosowanie gdy zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie na podstawie art. 155 k.p.a. winno toczyć się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się. W badanej sprawie inny był zakres przedsięwzięcia oraz inny stan prawny, a tym samym nie zachodziły przesłanki umożliwiające zmianę decyzji z dnia 26.01.2016 r. Z kolei w zakresie zarzucanego zaniechania wydania postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wbrew argumentacji zawartej w skardze, organy wyczerpująco rozważyły to zagadnienie. Brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko dokonano zatem po wystarczającej analizie kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Wzięto w niej pod uwagę właśnie rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i proporcji, powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się ich oddziaływań, wielkości zajmowanego terenu oraz wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii oraz katastrofy naturalnej, a także jego położenia względem obszarów wrażliwych i cennych przyrodniczo. Wbrew zarzutom skargi wszystkie te okoliczności wskazano w decyzji organu I instancji, szczegółowo się do nich odnosząc, co w ocenie Sądu stanowi wystarczającą pogłębioną analizę. Istotne także w tym względzie były opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, wskazujące na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednocześnie obligujące do określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, co znalazło miejsce w treści rozstrzygnięcia. Podobnie rzecz ma się z zarzucaną kwestią zanieczyszczenia gleby w związku z planowanym przedsięwzięciem w postaci budowy parkingu. W/w opinie wskazywały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednocześnie obligując do określenia w decyzji warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Z uwagi na to na obecnym etapie nie zachodziła konieczność uzyskania opinii biegłych z zakresu hydrologii, geologii oraz melioracji. Z jednej strony sporządzenie takiej opinii na etapie postępowania o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spowodowałoby odniesienie jej bez możliwości oparcia o szczegółowe rozwiązania projektowe, ale jedynie o wstępne założenia projektowe, ponadto co istotne, wbrew argumentacji strony skarżącej, planowany parking podziemny nie znajduje się bezpośrednio przy występujących na analizowanym obszarze budynków wielorodzinnych strony skarżącej, lecz planowany jest w odległości kilkunastu metrów, stąd podnoszone ryzyko naruszenia stabilności ww. budynków nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.