II SA/Kr 668/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 14 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie nr 239/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 marca 2023 r., znak: WSE.7722.11.2023.MULE w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala

Postanowieniem nr 80/23 z dnia 3 marca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. oddalił zarzut zgłoszony przez R. S. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r. nr [...] W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że z decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. znak: WOB.7721.15.2016.MWOR Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nr 404/15 z dnia 16 grudnia 2015 r., znak: NB.II.7355-B-7/12 i nakazał R. S. rozbiórkę budynku mieszkalnego o konstrukcji żelbetowej i pięciu kondygnacjach nadziemnych wraz z pomieszczeniem parterowym usytuowanym przy granicy z działką nr [...], zrealizowanego w południowej części działki ewid. nr [...], położonej w miejscowości B. T. — bez wymaganego pozwolenia na budowę. Upomnieniem z dnia 1 lutego 2022 r. organ wezwał R. S. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 1 lipca 2016 r., a następnie wystawił tytuł wykonawczy z dnia 31 stycznia 2023 r. nr NB.52.2.1.2021. Zobowiązana nie wykonała obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Organ powołał treść przepisów art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zobowiązana złożyła zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c upea tj. brak wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku oraz rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Według zobowiązanej tą inną przyczyną jest brak możliwości wykonania nałożonego decyzją obowiązku rozbiórki w tej części działki ewid. nr [...], którą nie dysponuje zobowiązana. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie iż obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (przy założeniu, że decyzja nie określa terminu wykonania obowiązku) albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Zdaniem organu w niniejszej sprawie żadna ze wskazanych powyżej okoliczności nie wystąpiła. Okoliczności podnoszone przez skarżącą nie mieszczą się w ramach zarzutu z art. 33 § 2 pkt.6 lit. c. Wobec powyższego obowiązek rozbiórki jest wymagalny i zasadnym było wszczęcie przez organ egzekucyjny przymusowej egzekucji administracyjnej. Organ wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 35 § 1 upea wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio. Odnośnie twierdzeń zobowiązanej dotyczących wydania postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w przedmiotowej sprawie nie ma obowiązku wydania takiego postanowienia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła R. S.. Postanowieniem nr 239/2023 z dnia 29 marca 2023 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ powtórzył, za organem pierwszej instancji, że obowiązek nałożony w drodze aktu indywidualnego organu administracji publicznej (decyzji) staje się wymagalny, gdy akt ten stał się ostateczny i nie zostało wstrzymane jego wykonanie, albo gdy wydanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, lub też gdy decyzja jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. W przypadku zaś gdy w decyzji określony został termin wykonania obowiązku, obowiązek jest wymagalny po upływie tego terminu, chyba że termin ten został odroczony na mocy rozstrzygnięcia właściwego organu. Decyzja z dnia 1 lipca 2016 r., z której wynika egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek, nie zawiera wskazania terminu wykonania obowiązku rozbiórki. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 50a pkt 1 prawa budowlanego, a przywołany przepis nie przewiduje możliwości ustalenia przez organ nadzoru budowlanego w decyzji terminu wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. W przypadku, gdy w decyzji nie został określony termin wykonania obowiązku, obowiązek staje się wymagalny, gdy decyzja stała się ostateczna i nie zostało wstrzymane jej wykonanie, albo gdy wydanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, lub też gdy decyzja jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie postanowieniami z dnia 14 listopada 2016 r. (II SA/Kr 1039/16 i II SA/Kr 1038/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi na ww. decyzję z dnia 1 lipca 2016 r. Postanowienia te stały się prawomocne z dniem 10 grudnia 2016 r. r. Od tego momentu zobowiązana R. S. winna była wykonać nałożony na nią obowiązek rozbiórki. Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem uprawiony był do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu doprowadzenia do wykonania tego obowiązku. Upadło też postanowienie MWINB w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2016 r. o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji. Z kolei w dniu 1 lutego 2022 r. do R. S. skierowane zostało upomnienie. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą twierdzeń, zawartych w zażaleniu organ wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. ustalono, że współwłaścicielami działki nr [...] w B. T. są R. S. i S. S.. Ustalono nadto, że budynek mieszkalny, który podlega rozbiórce na mocy decyzji z dnia 1 lipca 2016 r. dobudowany został do istniejącego już budynku i posadowiony został przy drodze wojewódzkiej [...] [...] G. - Ł. P. na działce nr [...] w B. T.. Budynek ten posadowiony został na tej części działki, która w podziale ustalonym w akcie notarialnym z dnia 10 listopada 2011 r., Repertorium A nr [...] przeznaczona została do korzystania na zasadzie wyłączności przez R. S.. Ze względu na powyższe za nietrafny organ uznał argument, jakoby skarżąca nie miała możliwości wykonać obowiązku będąc jedynie jednym z właścicieli działki nr [...] w B. . Następnie organ wyjaśnił, że skutek zawieszenia postępowania egzekucyjnego następuje z dniem wniesienia przez zobowiązanego zarzutu pod warunkiem zachowania terminu, natomiast postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego jest jedynie potwierdzeniem zaistnienia tego skutku. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ podał, że odpis tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r. doręczono skarżącej w dniu 2 lutego 2023 r. Pismo z dnia 7 lutego 2023 r., zawierające zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, skarżąca nadała w polskiej placówce pocztowej w dniu 9 lutego 2023 r., czyli w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Oznacza to, że wraz z wniesieniem zarzutu doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r. Jednocześnie z akt postępowania egzekucyjnego znak: NB.52.2.1.2021 wynika, że PINB w Zakopanem nie wydał postanowienia w trybie art. 35 § 1 upea. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego stanowi naruszenie prawa, jednak pozostaje bez wpływu na tok postępowania egzekucyjnego i na niniejsze rozstrzygnięcie. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r. uległo bowiem zawieszeniu wraz z wniesieniem zarzutu w dniu 7 lutego 2023 r. i pozostawało zawieszone, aż do wydania niniejszego postanowienia. Z kolei wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożony na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 upea to odrębna od zarzutów instytucja w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienione w art. 59 § 1 upea nie pokrywają się z podstawami zarzutów, wymienionymi w art. 33 § 2 upea. Zatem kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 upea będzie mogła być badana tylko wtedy, gdy PINB w Zakopanem wyda w tym przedmiocie postanowienie, a na postanowienie zostanie skutecznie wniesione zażalenie. Na powyższe postanowienie R. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 33 § 2 pkt 6 lit c u.p.e.a., z uwagi na brak możliwości wykonania nałożonego decyzją obowiązku, - art. 39 u.p.e.a. poprzez niewyłączenie spod egzekucji części prawa majątkowego, tj. części działki ewid. nr [...] objętej decyzją, którą na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 10 listopada 2011 r. nie dysponuje zobowiązana (część zaznaczona kolorem różowym); - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w powyższym zakresie, z uwagi na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, - art. 56 § 3 u.p.e.a. poprzez niewydanie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, poprzez brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 i 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i orzekanie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, - art. 107 § 3 kpa poprzez brak zawarcia w postanowieniu uzasadnienia faktycznego w zakresie wskazania faktów, które organ na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał za udowodnione oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 6 i 8 kpa poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy państwowej, - art. 138 § 1 pkt. 1 kpa przez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia, w przypadku, gdy materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na wydanie takiego orzeczenia, okoliczności podejmowane w zażaleniu na postanowienie organu I instancji nie zostały należycie wyjaśnione, tym samym brak było podstaw do utrzymania w mocy skarżonego postanowienia; - art. 138 § 2 k.pa. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie uchyleniu postanowienia będącego przedmiotem zażalenia i nie przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 marca 2023 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu braku możliwości wykonania obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 stycznia 2023 r. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 lutego 2022 r.) zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Tym samym wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części, i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty. W niniejszej sprawie, powołując się na treść przepisu art. 33 §2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. skarżąca podniosła zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na wystąpienie innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Wskazała przy tym na brak możliwości wykonania nałożonego decyzją obowiązku z uwagi na okoliczność, zgodnie z którą część działki ewid. nr [...] objętej decyzją administracyjną wskazaną w tytule wykonawczym nie stanowi wyłącznej własności skarżącej. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego jego wykonania, a w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego (por. P. Przybysz, "Egzekucja administracyjna", Warszawa 1999, s. 43). Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Obowiązek wynikający z decyzji (aktów indywidualnych) staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (przy założeniu, że decyzja nie określa terminu wykonania obowiązku) albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa (komentarz do art. 33, teza 22, P. M. Przybysz, "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", LEX/el 2023). Jak wskazano powyżej, brak wymagalności obowiązku zachodzi w sytuacjach wprost wskazanych w art. 33 § pkt 6 lit. a i b) u.p.e.a. (odroczenie terminu wykonania obowiązku oraz rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych), ale również z innych przyczyn, do czego nawiązuje art. 33 § pkt 6 lit. c) u.p.e.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości (por. np. wyroki: WSA w Szczecinie z 21 września 2022 r., sygn. I SA/Sz 309/22, NSA z 9 maja 2023 roku, sygn. III FSK 565/22). Na gruncie niniejszej sprawy, skarżąca stawiając zarzut braku wymagalności obowiązku powiązała go okolicznością, że część działki ewid. nr [...] objętej decyzją administracyjną nakazującą rozbiórkę, nie stanowi wyłącznie własności skarżącej. W świetle powyższych rozważań okoliczność ta nie stanowi podstawy dla uznania braku wymagalności obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, którą nałożono na skarżącą obowiązek rozbiórki, została wydana dnia 1 lipca 2016 r. i z tym też dniem stała się ostateczna. Następnie postanowieniami z dnia 14 listopada 2016 r. WSA w Krakowie (sygn. II SA/Kr1039/16 i 1038/16) odrzucił skargi na powyższą decyzję. Co prawda, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. organ odwoławczy wstrzymał z urzędu wykonanie ww. decyzji, jednakże odrzucenie przez WSA w Krakowie skarg wniesionych przez R. S. i S. S. spowodowało, że wstrzymanie wykonania decyzji upadło z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu z dniem 10 grudnia 2016 r. Od tego czasu pomimo istnienia obowiązku, skarżąca nie wykonała wskazanego obowiązku rozbiórki. Powoływanie się w tym kontekście na okoliczność braku dysponowania częścią przedmiotowej nieruchomości jest bezzasadne. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że decyzja z dnia 1 lipca 2016 r. wydana została przy uwzględnieniu okoliczności, że działka nr [...] w B. T. jest współwłasnością dwóch osób: skarżącej i S. S.. Z kolei budynek objęty nakazem rozbiórki posadowiony został na tej części działki, która w podziale ustalonym w akcie notarialnym przeznaczona została do korzystania na zasadzie wyłączności przez skarżącą. Podsumowując, wobec niewykonania obowiązku organy były zobowiązane do wszczęcia i prowadzenia postępowania celem wyegzekwowania od zobowiązanej nałożonego obowiązku. Egzekwowany obowiązek jest obowiązkiem istniejącym, który nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny. Zatem nie ulega wątpliwości, że organy prawidłowo podjęły czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Tym samym zarzuty skargi nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stanowisko organu odwoławczego w zakresie zarzutu naruszenia art. 39 u.p.e.a. oraz art. 59 §1 pkt 2 i art. 56 § 3 u.p.e.a. należało uznać za prawidłowe. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Organ nie dopuścił się istotnego naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom art. 107 § 3 i art. 8 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.