II SA/Kr 628/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E.L. , T.L. i innych , na decyzję Wojewody [....] z dnia 1 sierpnia 2002 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji

Decyzją nr [...] z dnia [...].04.2002 r. Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 póz. 2016 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) zatwierdził projekt budowlany i wydał Telefonii [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dachu Domu Handlowego "[...]", położonego przy ul. [...] w K. na działce Nr 1 obejmujące montaż trzech anten sektorowych [...] na azymutach 40°, 160°, 280°, sześciu anten sektorowych [...] na azymutach 0°, 60°, 120°, 180°, 240°, 300°, dwu anten parabolicznych mikrolinii MW ANDREW YHLP1-370 na azymutach 127°, 153° na trzech masztach, wraz z budową zasilania i wykonaniem robót budowlanych polegających na przystosowaniu pomieszczenia na ostatniej kondygnacji budynku na lokal techniczny. Na skutek odwołania E.C. , E. i T.L. , U. i M.G. , K. i L.S. i M. i A.Z. Wojewoda decyzją z dnia [...].08.2002 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zachowania warunków wynikających z treści art. 36 ust. 1 i orzekł o zobowiązani inwestora do uzyskania pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego, utrzymując ją w mocy w pozostałym zakresie podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ analiza akt sprawy organu I instancji wykazała, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. , według którego przedmiotowa działka Nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] dla którego jako funkcję podstawową określono: urządzenia energetyki cieplnej, zaplecze budownictwa, a jako funkcje dopuszczalną - zaplecze administracyjno-socjalne jednostek eksploatujących składy, magazyny, handel hurtowy. W zasadach i warunkach zagospodarowania tego terenu podano: zakaz wprowadzania funkcji mieszkaniowej, 2/ zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt ten został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zgodna jest z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627). Inwestor uzyskał pozytywne decyzje uzgadniające projekt budowlany przedmiotowej inwestycji wraz z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, a mianowicie: • decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...].11.2001 r. Nr [...], • decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].02.2002r. Znak: [...] 3/ przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przeto stosownie do przepisu określonego art. 36 ust. l pkt 5 Prawa Budowlanego z 1994 r., należało zobowiązać inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu skoro jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź ochrony środowiska, 4/ Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, podniesiono, że : - autor "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ..." we wnioskach stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi, "Raport został wykonany przez uprawnionego biegłego Wojewody w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko i organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do kwestionowania tego opracowania, zaś strony skarżące nie sprecyzowały na czym polega nierzetelność i niezgodność raportu ze stanem faktycznym, natomiast raport ten został pozytywnie uzgodniony przez właściwy organ ochrony środowiska oraz organ inspekcji sanitarnej, - w sprawie nie jest wymagane wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j .t. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.) stanowi, że nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Do takich właśnie inwestycji należy budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej na dachu istniejącego budynku, bowiem zgodnie z art. 30 ust. l pkt 2 lit. "b" Prawa Budowlanego z 1994 r., zgłoszenia wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, o wysokości powyżej 3 m. W przedmiotowej sprawie - na wniosek inwestora - wydano pozwolenie na budowę, dzięki czemu zapewniono stronom udział w postępowaniu dotyczącym tej sprawy oraz możliwość wniesienia odwołania od decyzji organu l instancji, a także dzięki temu zapewniony zostanie nadzór osoby uprawnionej (kierownika budowy) nad wykonywanymi robotami budowlanymi, co nie miałoby miejsca w przypadku ich zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. - zarzuty dotyczące postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Miejski Inspektorat Ochrony Środowiska nie mogą odnieść żadnego skutku bowiem zgodnie z art. 48 ust. 4 - Prawa ochrony środowiska, w sprawach pozwolenia na budowę, do przeprowadzenia uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz organem inspekcji sanitarnej jest obowiązany wnioskodawca. W analizowanej sprawie wnioskodawca przedłożył ostateczne decyzję o których wyżej była mowa, decyzje te pozostają w obrocie prawnym, i organ nie ma podstaw do kwestionowania, przedłożonych przez inwestora, powyższych decyzji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli E.L. T.L. U.G. M.G. K.S. L.S. M.Z. i A.Z. , i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji zarzucili, że: 1. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym uzgodnienia dokumentacji przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (decyzja z dnia 21.11.2001 r.) oraz Prezydenta Miasta K. (decyzja z dnia 25.02.2002r., Znak: [...] ) 2. wykonana dokumentacja narusza prawo ochrony środowiska bowiem przedmiotowa inwestycja, nie powinna być instalowana na obszarze dużego zagęszczenia ludności, jakim jest teren inwestycji - co narusza art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, 3. inwestycja zmienia sposób użytkowania terenu w związku z czym wymagana jest, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której nie ma, 4. wykonanie stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia a nie zgłoszenia, jak błędnie wywodzi to organ II instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, 5. nie zgadzają się na napromieniowywanie domów przez przedmiotową stację, która może być usytuowana na niezabudowanym terenie w K. , a takich nie brakuje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r, Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej była decyzja Wojewody , którą uchylono - decyzję Prezydent Miasta K. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Telefonii Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowe[...] na dachu Domu Handlowego "[...]", położonego przy ul. [...] w K. obejmującą montaż dziewięciu anten sektorowych, dwu anten parabolicznych na trzech masztach, wraz z budową zasilania i wykonaniem robót budowlanych polegających na przystosowaniu pomieszczenia na ostatniej kondygnacji budynku na lokal techniczny - w części dotyczącej zachowania warunków wynikających z treści art. 36 ust. 1 Prawa Budowlanego z 1994 r. i orzekł o zobowiązaniu inwestora do uzyskania pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego, utrzymując ją w mocy w pozostałym zakresie. Skargę należy uznać za uzasadnioną i to nie tylko z powodów w niej wywiedzionych. Rozpoznając skargę należy jeszcze raz podkreślić, że oceniając treść miał Sąd na uwadze prawo obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. w dniu 1.08.2002 r. Stanowisko zajęte przez organu II instancji, iż inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej zlokalizowanej na budynku nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz wymaga zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo budowlane, jest błędne. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, co w praktyce oznacza to, że w niektórych przypadkach, w zależności od projektowanej inwestycji, zastosowanie mają przepisy innych aktów prawnych lex specialis. Przepisy odrębne wymienione w art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym świadczy użyty tam zwrot "a w szczególności". Tym samym należy przyjąć, że określenie sytuacji, w których jest wymagane pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie, może wynikać również z przepisów innych ustaw, a nie tylko z przepisów Prawa budowlanego i wówczas te przepisy jako odrębne będą miały pierwszeństwo przed przepisami Prawa budowlanego. Przypadki, kiedy nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ustala się w zasadzie w oparciu o przepisy art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę może jednak oznaczać obowiązek dokonania zgłoszenia w trybie i przypadkach określonych w art. 30 Prawa budowlanego. Przepisy Prawa budowlanego, a w szczególności art. 29-i art. 30, nie uwzględniają jednak wymogów, jakie muszą spełniać "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko", określone w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627), dalej zwanej Prawem ochrony środowiska, chociaż brzmienie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 5a i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wskazuje na istnienie tego typu inwestycji. Odpowiednikiem "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami były inwestycje "szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia" i "mogące pogorszyć stan środowiska" (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy -Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw, Dz. U. Nr 100, póz. 1085). Decydujące znaczenie ma w sprawie to, że stacje bazowe telefonii komórkowej zgodnie z § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, póz. 589) obowiązującego w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, k były zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Inwestycje takie, tj. zaliczane do mogących pogorszyć stan środowiska, z dniem 1 stycznia 2001 r., tzn. od daty wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, póz. 1157), wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przeprowadzenie postępowania w trybie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego) byłoby niemożliwe. Powyższa zasada została przejęta przez ustawę - Prawo ochrony środowiska, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 51 tej ustawy, w ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji (np. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o pozwoleniu na budowę), które przeprowadza organ administracji właściwy do wydania decyzji (art. 46 ust. 3 i art. 48 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Jak wynika z powyższej analizy obowiązujących przepisów prawnych, wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika z przepisów odrębnych. Wbrew zatem poglądowi wyrażonemu przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji, przepisy art. 29 ust. 2 pkt 9 i art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczą one instalowania urządzeń mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a do takich należą stacje bazowe telefonii komórkowej. Tak więc dla przedmiotowej inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można podzielić stanowiska orzekających organów - że w sprawie nie było potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bo nie potrzeba było wydawać decyzji o pozwolenie na budowę (którą zresztą wydano). Jak to wyżej wykazano decyzja taka była konieczna a skoro tak konieczna była 'decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Pogląd przedstawiony w sprawie niniejszej nie jest odosobniony bowiem jest dość powszechnie reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA W-wa z dnia 16.05.2005 OSK 1566/04 Prok.i Pr. 2006/1/56, wyrok WSA z dnia 18.10.2004 IV SA 1043/03, Wyrok NSA z dnia 30.11. 2006 r. II OSK 1090/06) Trafny jest również zarzut skargi, że decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...].11.2001r. Nr [...] oraz Prezydenta Miasta K. z dnia [...].02.2002r. Znak: [...] - jeżeli zapadły bez udziału stron postępowania -naruszają prawo. Ponownie rozpoznając sprawę - należy przede wszystkim ustalić - w jakim zakresie przedmiotowa inwestycja została wykonana. Od tego ustalenie będzie zależało dalsze postępowanie organów a więc czy będzie kontynuowane w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też konieczne będzie jego kontynuowanie w postępowaniu naprawczym.