II SA/Kr 609/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 19 lutego 2026 roku, znak: WI-I.7840.29.28.2025.SM w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie

Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 19 lutego 2026 r. Znak sprawy: WI-I.7840.29.28.2025.SM na podstawie art. 58 i 59 § 2 kpa po rozpatrzeniu wniosku J. K. (dalej skarżąca) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty Nowosądeckiego z 28 października 2025 r., znak: BUD.6740.509.2024, stwierdzającej, że ostateczna decyzja własna nr 103/2024 z 30 stycznia 2024 r., znak: BUD.6740.1681.2023, wydana została z naruszeniem prawa i odmawiającej jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Podkreślono w uzasadnieniu, iż pełnomocnik wnioskodawczyni, adw. K. L. odebrał decyzję Starosty Nowosądeckiego z 28 października 2025 r., w dni 17 listopada 2025 r., zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływa 1 grudnia 2025 r. Natomiast odwołanie wraz z wnioskiem do przywrócenia termin na jego wniesienie wpłynęło do Wojewody Małopolskiego 13 grudnia 2025 r., zatem 12 dni po upływie ww. terminu. Organ uznał, iż wniosek nie został wniesiony przed upływem 7 dni od dnia ustania przeszkody oraz, że uchybienie terminu było z winy strony (pełnomocnika). Organ nie uznał argumentacji pełnomocnika – iż nagła i ciężka choroba trwająca od soboty 29 listopada 2025 r. do niedzieli 7 grudnia 2025 r. uniemożliwiła mu normalne funkcjonowanie, w tym wniesienie w terminie odwołania. Wg organu do skutecznego wniesienia odwołania nie ma konieczności aby zawierało ono szczegółowe uzasadnienie, wystarczy, że strona wskaże, że nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Odwołanie w takiej formie, według oceny organu, pełnomocnik mógł wnieść zachowując ustawowy termin, jednocześnie zawierając w treści zastrzeżenie, że uzasadnienie zostanie wniesione w późniejszym terminie ze względu na chorobę pełnomocnika. Takie odwołanie mógł również wnieść pełnomocnik substytucyjny, którego mógł ustanowić bez przeszkód. Nawet w przypadku uznania za udowodniony czas przebywania na zwolnieniu lekarskim, jako okoliczność niezdolności do pracy, a więc również do podejmowania czynności zawodowych, wskazano że dniem, w którym ustała przeszkoda w dokonaniu czynności prawnej był 5 grudnia 2025 r., zatem termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności prawnej (wniesienie wniosku i odwołania) rozpoczął swój bieg od 6 grudnia 2025 r. Wniosek o przywrócenie terminu oraz odwołanie wpłynęło do Wojewody Małopolskiego 13 grudnia 2025 r. Organ zauważył, że pełnomocnik nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego niemożność podjęcia pracy od 6 do 7 grudnia 2025 r., a w tych dniach nie przebywał już na zwolnieniu lekarskim. Zalecenie kontynuacji leczenia, o którym była mowa już wcześniej, w ocenie organu odwoławczego, taką okolicznością nie jest. Zatem już sam fakt wniesienia wniosku o przywrócenie terminu z naruszeniem art. 58 § 2 kpa stanowi samoistną podstawę do odmowy przywrócenia terminu. Według organu taka okoliczność w przedmiotowej sprawie zaistniała. Co zaś do odmowy uznania braku winy podkreślono, iż jeśli choroba wystąpiła nagle w dniu 29 listopada 2025 r. i powodowała wyłączenie możliwości podejmowania czynności procesowych, jak również zlecenie ich innej osobie, to jaki był powód udania się do lekarza POZ dopiero w dniu 3 grudnia 2025 r., w sytuacji gdy przy nagłych dolegliwościach jest możliwość skorzystania z opieki całodobowej lub świątecznej. Taka okoliczność przemawia za uznaniem, iż wyłącza to brak winy po stronie pełnomocnika i świadczy chociażby o lekkim niedbalstwie, co w przypadku profesjonalnego pełnomocnika nie powinno mieć miejsca. Prowadzi on nadto kancelarię prawną wraz z radcą prawnym Z. G., więc istniała możliwość ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego. Jest pełnomocnikiem skarżącej od 17 marca 2025 r. i wstąpił do postępowania jeszcze na etapie postępowania przed organem I instancji - sprawa nie jest całkiem nowa, gdyż już wcześniej skutecznie składał odwołanie, zatem znał już zakres sprawy, jej przedmiot oraz nie bez znaczenia jest fakt, iż podnoszone zarzuty względem zarówno ww. decyzji są tożsame. Choroba pełnomocnika nastąpiła na 2 dni przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a nie trwała przez cały okres tego terminu, zatem pełnomocnik miał możliwość dopełnienia czynności prawnej jeszcze w terminie. Wyczekiwanie z wniesieniem odwołania do "ostatniej chwili" może być już uznane za lekkie niedbalstwo, zwłaszcza w przypadku profesjonalnego pełnomocnika. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucono naruszenie: - art. 58 § 1 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, przede wszystkim wskutek braku wszechstronnej analizy charakteru choroby pełnomocnika Strony: - art. 58 § 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Strona nie uprawdopodobniła, że wniosła wniosek o przywrócenie terminu oraz dopełniła czynności (wniosła odwołania) w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, przede wszystkim wskutek braku wszechstronnej analizy charakteru choroby pełnomocnika Strony i ustalenia błędnej daty ustania choroby, pomimo wskazań zwolnienia lekarskiego a następnie lekarza specjalisty. Powołując się na poglądy judykatury podkreślono, iż mimo iż profesjonalny pełnomocnik zobowiązany jest do szczególnej staranności oraz dochowania odpowiednio wysokich standardów w swoim działaniu, niemniej nie można wymagać od chorego, aby w każdej sytuacji, niezależnie od choroby, czy innego zdarzenia był gotów świadczyć pomoc prawną. Organ nie mógł zatem oczekiwać od niego, że będąc na zwolnieniu lekarskim będzie wykonywał swoje obowiązki zawodowe. Przebywanie na zwolnieniu lekarskim ma na celu powrót do zdrowia, niedozwolone pod rygorem utraty prawa do świadczeń z tytułu choroby są wszelkie działania, które temu celowi się sprzeciwiała, w tym co do zasady wykonywanie pracy. W niniejszej sprawie choroba pełnomocnika strony uniemożliwiająca wniesienie odwołania trwała od 29 listopada 2025 r. do 7 grudnia 2025 r. Pełnomocnik Strony przedłożył na to: - wydruk zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA z dnia 3 grudnia 2025 r., - informacja dla lekarza POZ specjalisty chirurgii ogólnej z dnia 4 grudnia 2025 r. Z powyższych wynika jasno, że choroba trwała do 7 grudnia 2025 r., skoro w dniu 4 grudnia 2025 r. nakazał on kontynuowanie leczenia do tego dnia. Termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął zatem bieg 8 grudnia 2025 r. Ponadto Organ nie wziął pod uwagę, że wizyta u lekarza miała miejsce dopiero gdy stan zdrowia pozwolił pełnomocnikowi na przybycie do lekarza. Wniesiono o uchylenia postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów procedury. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżony organ błędnie ocenił przesłankę przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności procesowej na gruncie postępowania administracyjnego uregulowaną art. 58 k.p.a. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nagła choroba uniemożliwiająca dokonanie czynności procesowej stanowi podstawę do przywrócenia terminu. Ponadto wbrew temu co przyjął organ, wystąpienie takiej choroby nawet w ostatnim dniu do dokonania czynności uzasadnia przywrócenie terminu, ponieważ strona, czy jej pełnomocnik ma prawo dokonać czynności do końca dnia w którym upływa termin do jej dokonania i nie musi ani przewidywać, ani przypuszczać, że w ostatnim dniu terminu wystąpi nagłe zdarzenie jak choroba, uniemożliwiająca jej dokonanie. Co do samej choroby i jej rodzaju to została ona jednoznacznie wykazana przedłożoną przez pełnomocnika skarżącej dokumentacją lekarską. Wynika z niej, że w wyniku zabiegu operacyjnego wykonanego kilka lat temu, wystąpiły u niego powikłania, które skutkują powstawaniem nagłych dolegliwości zarówno bólowych, jak i utrudniających normalne funkcjonowanie, które należy ocenić jako usprawiedliwiające uchybienie terminu w sporządzeniu odwołania. Dodać też należy, że stopień skomplikowania sprawy oraz fakt, że pełnomocnik skarżącej jest pełnomocnikiem profesjonalnym, uzasadniały odstąpienie od wyznaczania pełnomocnika substytucyjnego i sporządzenie profesjonalnego odwołania osobiście przez pełnomocnika skarżącej po ustąpieniu choroby. Przechodząc do terminów należy przypomnieć, że termin do wniesienia odwołania upływał w poniedziałek 1 grudnia 2025 roku. Dolegliwości uniemożliwiające sporządzenie i wniesienie odwołania wystąpiły u pełnomocnika skarżącej w sobotę 29 listopada 2025 roku. W okresie od 1 grudnia 2025 roku do piątku 5 grudnia 2025 roku pełnomocnik skarżącej przebywał na zwolnieniu lekarskim, przy czym zgodnie z zaleceniem specjalisty chirurgii ogólnej, leczenie miało trwać do niedzieli 7 grudnia 2025 roku. Na dni 6 i 7 grudnia, które stanowiły sobotę i niedzielę, wnioskodawcy nie wystawiano zwolnienia lekarskiego tzw. L4, natomiast w tych dniach kontynuował on leczenie zgodnie z zaleceniami lekarskimi. Uwzględniając powyższe należy zatem stwierdzić, że w okresie zwolnienia L4 pełnomocnik skarżącej nie był obowiązany, a nawet uprawniony do sporządzenia i wniesienia odwołania, a zatem ten czasokres należy uznać za oczywiście usprawiedliwiający uchybienie terminu. Do rozważenia pozostaje zatem jedynie okres dwóch dni tj. 6 i 7 grudnia 2025 roku. Na te dni pełnomocnikowi skarżącego lekarz nie wystawił zwolnienia L4. Jak już jednak wskazano w/w dni to sobota i niedziela. Biorąc to pod uwagę oraz fakt, że zgodnie z zaleceniami lekarskimi leczenie miało być i było kontynuowane do 7 grudnia 2025 roku, to również te dni należy uznać za zwalniające pełnomocnika skarżącej od obowiązku sporządzenia i wniesienia odwołania. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i do wniesienia odwołania rozpoczął zatem bieg w poniedziałek 8 grudnia 2025 roku. Wniesienie takiego wniosku w dniu 13 grudnia 2025 roku należy zatem uznać za wniesienie go w terminie o jakim stanowi art. 58 § 2 k.p.a., natomiast wskazane w nim okoliczności za uzasadniające przywrócenie terminu. Z uwagi na powyższe należy zatem uznać, że organ niewłaściwie przyjął koniec terminu do złożenia wniosku, jak i niewłaściwie ocenił przesłankę winy z art. 58 § 1 k.p.a., co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.