II SA/Kr 606/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. na decyzję W. Sp. z o.o. z siedzibą w C. z dnia 10 marca 2026 r. znak: PE 0010-11/1952/2026 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w wysokości 200 złotych (słownie: dwieście złotych).

Przedmiotem skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w K. – dalej też jako "Skarżaca", "Skarżąca spółka", jest decyzja W. sp. z o.o. z siedzibą w C. z dnia 10 marca 2026 roku, znak: PE 0010-11/1952/2026 odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie odbioru i zagospodarowania osadów ściekowych. Skarżąca spółka pismem z dnia 25 lutego 2026 r. zawnioskowała do Wodociągów C. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej rzeczonego postępowania przetargowego w części nr 1, a konkretnie o: 1. uzasadnienie unieważnienia przedmiotowego postępowania przetargowego; 2. protokołu z przeprowadzenia postępowania w trybie z wolnej ręki - o ile takie postępowanie zostało przeprowadzone; 3. kopii umowy zawartej na odbiór osadów ściekowych po dacie unieważnienia przetargu; 4. notatki służbowej / dokumentacji z wyboru oferty w trybie z wolnej ręki; 5. analizę rynku. Decyzją z dnia 10 marca 2026 r., znak PE 0010-11/1952/2026, Wodociągi C. odmówiły Spółce udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych. Skargę do WSA w Krakowie na ww. decyzję z 10 marca 2026 r. znak: PE 0010-11/1952/2026 Wodociągów Miasta K. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. złożyła strona skarżąca K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W niniejszej sprawie nie doszło do doręczenia stronie skarżącej decyzji, a zatem wniesiona skarga jest przedwczesna. Przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro przedmiotem skargi jest akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej, to decyzja ta musi istnieć w obrocie prawnym. Skarga dotyczy decyzji wydanej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trzeba na wstępie podkreślić, że ustawa ta przewiduje specyficzny tryb udostępnienia informacji publicznej, do którego tylko w niewielkim zakresie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Na przykład wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest podaniem, o którym mowa w art. 63 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) i nie musi spełniać wymogów formalnych charakterystycznych dla postępowania administracyjnego. Brak formalizmu nie dotyczy jednak decyzji wydawanych przez organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 art. 16 do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Oznacza to, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w pełnym zakresie – w tym również przepisy Działu I Rozdziału 8 "Doręczenia" i nie jest możliwe jakiekolwiek uproszczone czy też niesformalizowane jej doręczanie. Zgodnie z art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 roku, poz. 1691 ze zm.) – dalej jako "k.p.a." decyzję doręcza się stronom na piśmie. W orzecznictwie, jak i w doktrynie, jednolicie przyjmuje się, że z przepisu art. 109 § 1 k.p.a. wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię, czy też skan. Przez doręczenie decyzji należy zatem rozumieć doręczenie jej oryginału (zob. Komentarz do art. 109 - Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Lex 2024 oraz przywołane tam orzecznictwo). Z kolei w myśl art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Wydanie decyzji w formie dokumentu elektronicznego polega na sporządzeniu dokumentu elektronicznego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego, powinna zostać opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, który stanowi odpowiednik własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania oraz zapewnia autentyczność i integralność dokumentu. Zatem wśród wymaganych elementów decyzji wymieniony został podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, natomiast w przypadku decyzji wydanej w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny. Spełnienie tego wymogu ma istotne znaczenie z punktu widzenia ważności dokumentu oraz skuteczności podejmowanej czynności procesowej. Pisma sporządzane w formie dokumentu elektronicznego powinny odpowiadać wymaganiom właściwym technologii komunikacji elektronicznej oraz przepisom regulującym elektroniczny obieg dokumentów. Z tego względu istotne jest ustalenie, w jaki sposób decyzja została podpisana oraz czy została doręczona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Strona postępowania ma bowiem prawo otrzymać egzemplarz decyzji stanowiący jej oryginał, a wymóg ten – w przypadku wyboru elektronicznego kanału komunikacji – zostaje spełniony wyłącznie wówczas, gdy przesłana decyzja została opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zgodnie z art. 14 § 2 zd. 1 k.p.a. sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513) lub za pomocą innych środków łączności, jeżeli przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. Regulacja ta wskazuje, że ustawodawca dopuszcza elektroniczną formę prowadzenia postępowania administracyjnego, pod warunkiem zachowania wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach. Stosownie do art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Oznacza to, że podstawowym sposobem doręczania pism w postaci elektronicznej jest wykorzystanie adresu do doręczeń elektronicznych, o ile nie zachodzą ustawowo określone wyjątki. Doręczenie pisma stronie, aby było procesowo skuteczne, musi nastąpić w jednej z form przewidzianych w art. 39 § 1–3 k.p.a. Jedynie zachowanie przewidzianego przez ustawodawcę trybu doręczenia wywołuje skutki prawne związane z rozpoczęciem biegu terminów procesowych oraz umożliwia uznanie decyzji za skutecznie doręczoną. Oznacza to, że decyzje wydane w formie dokumentu elektronicznego doręcza się stronom za pomocą środków komunikacji elektronicznej (por. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), przy zachowaniu wymogów wynikających z przepisów regulujących doręczenia elektroniczne. Przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z jego treścią. Ustawodawca przyjmuje zatem funkcjonalne rozumienie odebrania dokumentu, wiążąc je z możliwością faktycznego dostępu do jego treści. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych, w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Przepis ten ustanawia zatem tzw. fikcję doręczenia, której zastosowanie uzależnione jest od spełnienia ustawowych przesłanek dotyczących doręczeń elektronicznych. Na gruncie niniejszej sprawy decyzja z dnia 10 marca 2026 roku, znak: PE 0010-11/1952/2026 odmawiająca udostępnienia informacji publicznej w zakresie odbioru i zagospodarowania osadów ściekowych została sporządzona oraz podpisana w postaci elektronicznej. Następnie dokument ten został wydrukowany z systemu teleinformatycznego do postaci papierowej, po czym niepodpisany wydruk decyzji został doręczony stronie skarżącej za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłką poleconą. Powyższy sposób postępowania oznacza, że decyzja wydana i podpisana w formie elektronicznej nie została doręczona w sposób odpowiadający formie, w jakiej została sporządzona, a tym samym nie doszło do jej skutecznego doręczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sam wydruk dokumentu elektronicznego nie stanowi bowiem oryginału decyzji administracyjnej ani nie zastępuje dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie decyzja została wydana w formie elektronicznej, lecz nie została w tej samej formie doręczona adresatowi, a stronie przesłano jedynie papierowy wydruk wygenerowany z systemu teleinformatycznego, nie sposób uznać, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji oraz jej wejścia do obrotu prawnego. Skuteczne doręczenie stanowi bowiem warunek konieczny wywołania skutków prawnych decyzji administracyjnej. W konsekwencji brak jest aktu administracyjnego funkcjonującego w obrocie prawnym, który mógłby zostać poddany kontroli legalności przez sąd administracyjny. Złożona w takiej sytuacji skarga podlega zatem odrzuceniu jako wniesiona wobec aktu, który nie wywołał skutków prawnych. Przesłanie niepodpisanego wydruku decyzji, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, nie może zostać uznane za "doręczenie decyzji" w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że decyzja nie została skutecznie doręczona stronie, a tym samym nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja weszła do obrotu prawnego i może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Jednocześnie należy podkreślić, że wydanie decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niedoręczeniu jej stronie w sposób zgodny z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowi naruszenie prawa. Taki sposób działania organu prowadzi bowiem do pozbawienia strony realnej możliwości skorzystania z konstytucyjnego prawa do sądu oraz prawa do poddania decyzji kontroli sądowoadministracyjnej. Mimo że decyzja została formalnie podpisana, nie weszła ona do obrotu prawnego z uwagi na brak jej skutecznego doręczenia. W konsekwencji organ powinien niezwłocznie doręczyć stronie skarżącej decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania w sposób przewidziany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. z zachowaniem zasad właściwych dla formy, w jakiej została ona wydana. Dopiero prawidłowe i skuteczne doręczenie decyzji spowoduje jej wejście do obrotu prawnego oraz otworzy stronie termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, umożliwiając tym samym dokonanie sądowej kontroli legalności rozstrzygnięcia organu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił niedopuszczalną skargę, o czym orzekł jak w pkt I postanowienia. W konsekwencji odrzucenia skargi, o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono w pkt II postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.