II SA/Kr 559/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy Bystra-Sidzina z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr XLVII/356/23 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów gminy Bystra-Sidzina I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości S.; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Gminy Bystra-Sidzina na rzecz M. S. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga M. S. na uchwałę nr XLVII/356/23 Rady Gminy Bystra-Sidzina z dnia 16 sierpnia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów gminy Bystra Sidzina w zakresie przeznaczenia UP działek [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: a) art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2025 r. 1071 dalej zwana również: k.c.) w zw. z uchwala XLVIl/3 56/23 Rady Gminy Bystra Sidzina z dnia 16 sierpnia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów gminy Bystra Sidzina w odniesieniu do zmiany przeznaczenia działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości S., poprzez nadanie wskazanym nieruchomościom przeznaczenia produkcyjno-usługowego, co w związku z faktem, iż wskazane nieruchomości sąsiadują z nieruchomością Skarżącego o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową powoduje, iż mamy do czynienia z sytuacją, gdzie korzystanie z nieruchomości jako miejsca zamieszkania jednorodzinnego jest stanowczo wykluczone, b) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów miejscowości S. , która to zmiana łączyła się ze zmianą przeznaczenia gruntu na cele nieleśne i nierolnicze, skutkiem czego była konieczność sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru objętego studium, co nie nastąpiło z tym skutkiem, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu miejscowego, c) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 16 ust. 6b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to pomimo że nie został uzgodniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przez Zarząd Województwa Małopolskiego w sposób pozytywny, a pomimo powyższego dokonano przyjęcia planu miejscowego, d) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 17 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie terminu powiadomienia o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, a tym samym przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem regulacji proceduralnych, czego skutkiem winno być stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z żądaniem Skarżącego. e) § 4 pkt 11b, § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej zwane: Rozporządzeniem), poprzez pominięcie obowiązku określenia w ramach układu komunikacyjnego, powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, jak i naruszenie obowiązku ujęcia w ramach części graficznej planu zagospodarowania przestrzennego nazwy planu, jak i granic obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 13 lipca 2022 r. projekt planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został poddany procedurze opiniowania, jak i uzgadniania zgodnie z dyspozycją przewidzianą w art. 17 pkt 6a) i 6b) ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym, a w wyniku powyższego uzyskano opinie i uzgodnienia mające znaczenie dla procedury przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: Zarząd Województwa Małopolskiego wydał w dniu 2 sierpnia 2022 r. postanowienie znak: RRIII.7634.4.108.2022.AA, stanowiące o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na nieprawidłowości określone w uzasadnieniu postanowienia. Uwzględniając powyższe należy wskazać, że wątpliwości Skarżących budzi fakt, czy wobec odmowy uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Zarząd Województwa Małopolskiego można było przyjąć przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, został uchwalony zgodnie z prawem. W uzasadnieniu kolejnego zarzutu wskazano, że w ramach procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania została wydana decyzja Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2023 r. znak; RO-V.7151-2.27.2022.AKZ stanowiąca o wyrażeniu zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o łącznej powierzchni wynoszącej 0,5306 ha. Powyższe budzi wątpliwość Mocodawcy, a to ze względu na fakt, iż art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że: "Plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium". Tymczasem przedmiotowy plan jak wynika z uchwały został sporządzony wyłącznie dla fragmentów gminy Bystra Sidzina, stąd wątpliwości budzi fakt, czy zmiana została wprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wskazano, że wątpliwości budzi również fakt, czy nie został naruszony termin na wyłożenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, gdyż ogłoszenie o wyłożeniu ukazało się w dniu 26 czerwca 2023 r. natomiast plan został wyłożony do wglądu w dniu 3 lipca 2023 r., stąd wątpliwość budzi zachowanie minimalnego 7 dniowego terminu. Ponadto podniesiono, że zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wypełnia wymogów dotyczących części tekstowej, jak i części graficznej przewidzianej Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan miejscowy nie zawiera zapisów dotyczących obowiązku naniesienia powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, pomimo że wskazane zagadnienia objęte jest obowiązkiem wynikającym z przepisów wykonawczych. Jednocześnie przywołane Rozporządzenie zawiera zapisy odnoszące się do zawartości części graficznej, gdyż ta nie zawiera nazwy planu, jak i nie zostały ustalone granice obszaru objętego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowi o naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się wprost do zawartości merytorycznej planu miejscowego. Skarżący wskazuje również, że w sąsiedztwie jego nieruchomości możliwa jest realizacja następujących zamierzeń budowlanych: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, natomiast w ramach przeznaczenia uzupełniającego możliwa jest zabudowa letniskowa, usługi podstawowe, zieleń urządzona, cieki wodne, parkingi, garaże i zabudowa gospodarcza, sieci i urządzeni infrastruktury technicznej. Powyższe ma znaczenie w sprawie o tyle, iż art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że: "Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej’'. Natomiast ustawodawca w ramach dalszych postanowień ustawowych odnoszących się do zagadnienia związanego z prawem własności wskazał, że: "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Tym samym ochrona prawa własności przewiduje uprawnienia właściciela nieruchomości do korzystania z działki zgodnie ze społeczne gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości, a tymczasem zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek sąsiadujących przewiduje przeznaczenie wskazanych nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością Skarżącego pod zabudowę produkcyjno-usługową, co wpływa bezpośrednio na sposób korzystania z nieruchomości, gdyż tego rodzaju przeznaczenie w sąsiedztwie nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową w istocie wyklucza wykorzystanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem budowlanym jednorodzinnym bądź zagrodowym. Na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek sąsiadujących doszło do tego, iż przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową jest wyłącznie teoretyczne, gdyż faktycznie realizowana produkcja na wskazanych działkach objętych zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w istocie wyklucza przeznaczenie nieruchomości pod możliwość wykorzystania pod zabudowę mieszkaniową. Tym samym ustanawiając takie przeznaczenie w zakresie wskazanych działek gmina przekroczyła władztwo planistyczne. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem żaden z podniesionych w niej zarzutów nie wykazuje takiego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, trybu jego sporządzenia, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Nie każde zatem naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego będzie podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę w przedmiocie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesionej na podstawie art. 101 u.s.g., a tylko takie, które wpływa na sferę prawną wnoszącego skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2296/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. 11 SA/Kr 1037/17). Organ zaznaczył, że skarga wniesiona została w odniesieniu do zmiany przeznaczenia działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości S., poprzez nadanie wskazanym nieruchomościom przeznaczenia produkcyjno-usługowego. Tymczasem działka nr [...] nie została objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały z 16 sierpnia 2023 r. W tym zakresie zarzuty skargi odnoszą się więc do nieruchomości, co do której uchwała nie dokonała żadnej zmiany planistycznej. W dalszej kolejności organ ustosunkował się do poszczególnych zarzutów skargi. 1. Zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 140 i 144 k.c. Zarzut ten jest bezzasadny, albowiem w rzeczywistości nie odnosi się do niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem, lecz stanowi polemikę z przyjętym przez Radę Gminy rozwiązaniem planistycznym oraz odwołuje się do podnoszonych przez skarżącego uciążliwości związanych z korzystaniem z nieruchomości sąsiednich. Okoliczności te same przez się nie świadczą jednak o wadliwości uchwały. Przyjęte ustalenia planu pozostają bowiem wyrazem przysługującego gminie władztwa planistycznego, w ramach którego gmina uprawniona jest do kształtowania przeznaczenia terenów oraz sposobu ich zagospodarowania, o ile następuje to w granicach obowiązującego prawa. Sam fakt, że skarżący nie akceptuje rozwiązań przyjętych w planie miejscowym albo ocenia je jako niekorzystne z punktu widzenia swojej nieruchomości, nie może jeszcze prowadzić do wniosku o niezgodności uchwały z prawem, jeżeli rozwiązania te znajdują uzasadnienie w założeniach polityki przestrzennej gminy i nie wykraczają poza granice dopuszczalnego władztwa planistycznego. W realiach sprawy nie można mówić o dowolności, czy arbitralności po stronie Rady Gminy. Tereny objęte planem z 2023 r. były w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bystra-Sidzina przewidziane pod funkcje związane z terenami obiektów produkcyjnych, baz i składów oznaczone symbolem PU. Ustalenia studium były dla organów gminy wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego. Wynika to wprost z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., a orzecznictwo akcentuje, że plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium, przy czym zgodność ta oceniana jest w płaszczyźnie kierunkowej i funkcjonalnej. Nie można zatem pomijać, że zaskarżona uchwała nie stanowiła samodzielnego, oderwanego od wcześniejszych dokumentów planistycznych rozstrzygnięcia, lecz realizowała zagospodarowania wcześniej przesądzone w studium. W tym znaczeniu Rada Gminy nie działała swobodnie, lecz była związana obowiązkiem zachowania zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium. Nie sposób zatem stawiać Radzie Gminy zarzutu, że przy uchwalaniu planu uwzględniła ustalenia obowiązującego studium. Wręcz przeciwnie, przyjęcie dla tego obszaru przeznaczenia pozostającego w sprzeczności ze studium mogłoby samo w sobie rodzić wątpliwości co do prawidłowości sporządzenia planu. Okoliczność, że skarżący oczekiwał przyjęcia innego, z jego perspektywy korzystniejszego rozwiązania planistycznego, nie przesądza jeszcze o wadliwości uchwały. Samo bowiem preferowanie funkcji mniej dolegliwej z punktu widzenia interesu prywatnego nie jest równoznaczne z naruszeniem prawa, ani z ingerencją w konstytucyjnie chronioną własność, jeżeli przyjęte ustalenia pozostają w zgodzie z obowiązującymi aktami planistycznymi oraz mieszczą się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Nadto samo przeznaczenie terenów pod zabudowę produkcyjno-usługową nie oznacza jeszcze automatycznie pozbawienia właściciela sąsiedniej nieruchomości możliwości korzystania z prawa własności. Ocena konkretnych immisji, hałasu, godzin prowadzenia działalności czy zgodności faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości z przepisami szczególnymi należy do innych postępowań i innych reżimów prawnych. Nie są to okoliczności wystarczające same przez się do stwierdzenia nieważności uchwały planistycznej. Należy przy tym zaznaczyć, że ochrona prawa własności nie ma charakteru absolutnego, a w sferze planowania przestrzennego podlega wyważeniu z innymi wartościami chronionymi prawem, w szczególności z potrzebą kształtowania ładu przestrzennego oraz realizacji polityki przestrzennej gminy. Istotne znaczenie ma przy tym specyfika zagospodarowania przestrzennego gminy Bystra Sidzina, w której funkcje produkcyjne i usługowe często występują w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, a w wielu przypadkach wręcz łączą się w ramach jednej działki ewidencyjnej. W przestrzeni gminy występują liczne sytuacje, w których właściciel nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą w miejscu, w którym również zamieszkuje. Sam fakt sąsiedztwa terenów o różnych funkcjach nie oznacza zatem jeszcze niezgodnej z prawem ingerencji wprawo własności właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zważyć należy, że sposób wykonywania działalności na nieruchomościach sąsiednich oraz związane z tym immisje mogą podlegać ocenie w odrębnych postępowaniach cywilnych, administracyjnych lub z zakresu ochrony środowiska. Fakt ich występowania w żadnej mierze nie przesądza o wadliwości uchwały planistycznej. W tym miejscu należy także podkreślić, że plan nie pozostawił funkcji produkcyjno-usługowej bez żadnych ograniczeń. Właśnie z uwagi na opisaną wyżej specyfikę zagospodarowania przestrzennego gminy oraz potrzebę ograniczenia ewentualnych konfliktów przestrzennych związanych z sąsiedztwem funkcji mieszkalnej i produkcyjnej, w § 6 pkt 3 planu z 2023 r. wprowadzono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów 9 z zakresu ochrony środowiska. Ponadto w § 6 pkt 6 planu z 2023 r. ustalono zakaz lokalizowania zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu przepisów odrębnych. Tego rodzaju ograniczenia wzmacniają tezę, że organ planistyczny wyważył interesy kolidujących funkcji i nie działał w sposób dowolny. W konsekwencji nie sposób przyjąć, aby zaskarżona uchwała tworzyła na tym obszarze nieograniczoną strefę działalności przemysłowej, całkowicie abstrahującą od sąsiedztwa terenów zabudowy mieszkaniowej. 2. Zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 u.p.z.p. Skarżący wadliwie interpretuje art. 14 ust. 3 u.p.z.p., przyjmując, że każda zmiana przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne wymaga sporządzenia jednego planu miejscowego dla całej gminy albo dla całego obszaru objętego studium w znaczeniu globalnym. Taka wykładnia nie znajduje oparcia ani w treści przepisu, ani w jego celu. Art. 14 ust. 3 u.p.z.p. ma bowiem zapobiegać fragmentarycznemu, etapowemu obejmowaniu planami miejscowymi jedynie części zwartych kompleksów gruntów rolnych lub leśnych przeznaczanych na cele nierolnicze lub nieleśne, co mogłoby prowadzić do nieracjonalnego planowania i gospodarowania przestrzenią. Nie oznacza on natomiast, że każdorazowo konieczne jest równoczesne objęcie jednym planem wszystkich terenów w gminie, dla których przewiduje się zmianę przeznaczenia. Podkreślić należy, że jeśli studium wskazuje wiele nieprzylegających do siebie kompleksów gruntów rolnych lub leśnych, odrębnymi planami należy obejmować poszczególne kompleksy, nie zaś - jak wynikałoby to z gramatycznego brzmienia art. 14 ust. 3- równocześnie wszystkie tereny w gminie, których przeznaczenie ma być zmienione. Z treści art. 14 ust. 3, jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 7.09.2005 r., IV SA/Wa 182/05, LEX nr 192930, wynika jednoznacznie, iż regulacja ta ma wykluczyć etapowe obejmowanie planami miejscowymi kompleksów terenów rolnych lub leśnych, które mają być przeznaczone na cele nierolne lub nieleśne, co uzasadnione jest wymaganiami racjonalnego planowania i gospodarowania tymi terenami. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do twierdzenia, że doszło do niedopuszczalnego etapowania planowania. Ustalenia planu z 2023 r. objęły wyłącznie te fragmenty gminy Bystra Sidzina, dla których uprzednio wprowadzono zmiany w Studium. W pozostałym zakresie nadal obowiązują ustalenia planu miejscowego z 2012 r. wraz z późniejszymi zmianami. Oznacza to, że cały obszar gminy Bystra-Sidzina pozostaje objęty ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nie można zatem przyjąć, aby organy gminy etapowały prace planistyczne w celu obejścia wymogów związanych ze zmianą przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Przeciwnie, organy gminy uchwaliły w 2012 r. plan miejscowy dla całego obszaru gminy, zaś plan z 2023 r. stanowił jedynie punktową aktualizację wcześniej obowiązujących 9 ustaleń, będącą konsekwencją zmiany polityki przestrzennej wyrażonej w Studium. W tych okolicznościach nie sposób uznać, aby doszło do arbitralnego "wycięcia" fragmentu większego obszaru wyłącznie po to, by uprościć procedurę planistyczną lub ominąć wymagania wynikające z art. 14 ust. 3 u.p.z.p. 3. Zarzut braku wymaganego uzgodnienia z Zarządem Województwa Małopolskiego Także ten zarzut jest niezasadny. Skarżący powołuje się na fakt, że Zarząd Województwa Małopolskiego postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2022 r., znak RR-III.76434.108.AA, odmówił uzgodnienia projektu planu, przy czymjako podstawę prawną zarzutu wskazuje art. 16 ust. 6b u.p.z.p., choć najprawdopodobniej miał na myśli art. 17 pkt 6 lit. b w zw. z art. 25 u.p.z.p. Okoliczność ta nie stanowi o wadliwości uchwały końcowej, albowiem po otrzymaniu tego postanowienia projekt planu został skorygowany, a następnie ponownie przedstawiony do uzgodnienia właściwemu organowi. Skarga całkowicie pomija ten dalszy etap procedury planistycznej. Po uwzględnieniu zastrzeżeń będących podstawą odmowy uzgodnienia Wójt Gminy Bystra-Sidzina wprowadził zmiany do projektu planu, a następnie w dniu 12 sierpnia 2022 r. (data pisma: 5 sierpnia 2022 r.) ponownie wystąpił do Zarządu Województwa Małopolskiego z wnioskiem o uzgodnienie skorygowanego projektu planu. W treści tego wystąpienia wyznaczony został czternastodniowy termin do zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający. W odniesieniu do ponownego przedstawienia poprawionego projektu zastosowanie znajdował art. 25 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym niewyrażenie stanowiska w wyznaczonym terminie uznaje się za uzgodnienie projektu. Skoro zatem po doręczeniu ponownego wniosku organ uzgadniający nie zajął stanowiska w terminie 14 dni, projekt należało uznać za uzgodniony na zasadzie tzw. milczącego uzgodnienia. W konsekwencji argumentacja skargi, oparta wyłącznie na fakcie pierwotnej odmowy uzgodnienia, jest błędna i pomija rzeczywisty przebieg procedury. Dla oceny legalności uchwały znaczenie ma bowiem nie tylko pierwsze postanowienie odmawiające uzgodnienia, lecz całość postępowania planistycznego, w tym także etap następczy, obejmujący usunięcie wskazanych zastrzeżeń oraz ponowne przedłożenie projektu do uzgodnienia. Skoro zaś poprawiony projekt został ponownie przekazany Zarządowi Województwa Małopolskiego, a organ ten nie wyraził stanowiska w wyznaczonym terminie, to wymóg uzgodnienia należy uznać za spełniony zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. 4. Zarzut naruszenia art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt wynika, że ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zostało opublikowane w dniu 26 czerwca 2023 r., natomiast wyłożenie rozpoczęło się w dniu 3 lipca 2023 r. Oznacza to zachowanie wymogu ogłoszenia co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia. Z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. wynika obowiązek ogłoszenia o wyłożeniu co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jeżeli ogłoszenie nastąpiło 26 czerwca, a wyłożenie rozpoczęło się 3 lipca, to wymóg ustawowy został dochowany. Orzecznictwo wskazuje, że naruszenie tego przepisu zachodzi wtedy, gdy termin ten został realnie skrócony albo gdy z dokumentacji wynika błędne określenie terminu wyłożenia. Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Co istotne, skarżący nie wykazał również, aby sposób obliczenia tego terminu w realiach sprawy doprowadził do rzeczywistego ograniczenia udziału społeczeństwa w procedurze planistycznej, uniemożliwił składanie uwag lub wniosków albo w inny sposób wpłynął na wynik procedury planistycznej. Nawet zatem przy przyjęciu prezentowanej przez skarżącego wykładni brak byłoby podstaw do uznania, że doszło do takiego uchybienia proceduralnego, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. 5. Zarzut naruszenia § 4 pkt 11 lit. b oraz § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 17 grudnia 2021 r. Także i ten zarzut jest chybiony. Z rozporządzenia rzeczywiście wynika obowiązek określenia - odpowiednio do przedmiotu i zakresu planu powiązań układu komunikacyjnego i infrastrukturalnego z układem zewnętrznym oraz odpowiedniego ukształtowania części graficznej projektu planu. Wymogi te nie mogą być jednak oceniane w oderwaniu od specyfiki niniejszej sprawy, a w szczególności od tego, że gmina Bystra-Sidzina posiada obowiązujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla obszaru całej gminy, zaś zaskarżony plan z 2023 r. miał charakter punktowy i wprowadzał jedynie zmiany dla wybranych fragmentów gminy. W tej sytuacji nie można zasadnie twierdzić, że doszło do pominięcia wymaganych powiązań komunikacyjnych i infrastrukturalnych z układem zewnętrznym, Zasadnicza część układu komunikacyjnego i infrastrukturalnego dla obszaru gminy wynika bowiem już z ustaleń planu z 2012 r. wraz z późniejszymi zmianami, natomiast plan z 2023 r. stanowi ich punktową aktualizację. Oba te akty planistyczne łącznie tworzą spójną całość funkcjonalno-przestrzenną, określając zasady zabudowy i zagospodarowania terenów na obszarze gminy Bystra-Sidzina. Tym samym brak jest podstaw do oczekiwania, aby plan z 2023 r. powielał w pełnym zakresie wszystkie elementy układu funkcjonalno-przestrzennego już wcześniej określone w obowiązujących planach miejscowych. Co więcej, ustalenia dotyczące wymogów wynikających z§ 4 pkt 11 lit. b oraz § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zostały w planie z 2023 r. ujęte odpowiednio do jego zakresu, w szczególności w § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Zarzut skargi, jakoby plan całkowicie pomijał wskazane kwestie, pozostaje zatem niezgodny z treścią samego aktu planistycznego. 6. Odniesienie do dalszych twierdzeń skargi Twierdzenia skargi dotyczące historycznego sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącego, faktycznej działalności prowadzonej na terenach sąsiednich, uciążliwości tej działalności, pracy w godzinach nocnych czy odwołania się do późniejszej uchwały dotyczącej audytu krajobrazowego nie przesądzają o nielegalności zaskarżonej uchwały. Kontrola legalności planu miejscowego koncentruje się na zgodności z prawem samego aktu planistycznego, a nie na ocenie bieżących sporów sąsiedzkich czy późniejszych wypowiedzi programowych organu gminy. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały pozostaje również powoływanie się na późniejszą uchwałę dotyczącą audytu krajobrazowego, skoro została ona podjęta już po uchwaleniu zaskarżonego planu i odnosi się do innego przedmiotu regulacji. Późniejsze wypowiedzi programowe organu nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do podważenia legalności wcześniej podjętego aktu prawa miejscowego. Nie można też utożsamiać funkcji produkcyjno-usługowej z dopuszczeniem każdej możliwej formy działalności. Treść planu zawiera ograniczenia mające minimalizować konflikty przestrzenne, zaś konkretna działalność podejmowana na danym terenie nadal podlega przepisom odrębnym, w tym regulacjom z zakresu ochrony środowiska, prawa budowlanego i prawa sąsiedzkiego. Skarżący nie wykazał również, aby zaskarżona uchwała pozostawała w sprzeczności z konkretnymi normami ochronnymi dotyczącymi obszaru chronionego krajobrazu, poprzestając w tym zakresie na ogólnikowym stwierdzeniu o rzekomej kolizji planu z wartościami krajobrazowymi. Tego rodzaju ogólnikowe twierdzenia nie mogą stanowić skutecznej podstawy stwierdzenia nieważności aktu planistycznego. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu skarga jako bezzasadna powinna zostać oddalona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz.1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz.143), dalej p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa art. 3 § 2 pkt 5, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do kwestii legitymacji Skarżącego do wniesienia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący jest właścicielem działki nr [...], która zgodnie z uchwałą z dnia 12 października 2021 r. nr XXIII/149/12 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. posiada przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową. Działka ta znajduje się wprawdzie poza ramami skarżonej uchwały z dnia 16 sierpnia 2023 r., niemniej jednak znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działek, których przeznaczenie zmieniono na produkcyjno-usługowe. Nie można zatem wykluczyć, że mimo położenia nieruchomości poza obszarem objętym zmianą, ale w jego sąsiedztwie, może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela (użytkownika wieczystego) takiej nieruchomości. Wiele zależy od tego w jakim stopniu ustalenia planu, w tym brak oczekiwanej regulacji, wpływają na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. II OSK 1360/08, stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądowym, zob. również m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2024 r. II SA/Kr 359/24). W ocenie Sądu skutki skarżonej uchwały wpływają na wykonywanie prawa własności przez Skarżącego. W realiach niniejszej sprawy wykazane zostało zatem naruszenie interesu prawnego Skarżącego. W świetle art. 53 p.p.s.a skarga została złożona także terminowo. Skoro skarga jest dopuszczalna rzeczą Sądu będzie zbadanie, czy skarżona regulacja odpowiada prawu. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023, nr 977, dalej u.p.z.p) naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17). Natomiast zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Ukształtowane przez doktrynę pojęcie "władztwo planistyczne" oznacza uprawnienie gminy do władczego kształtowania sposobu zagospodarowania terenu na jej obszarze przez stanowione w tej mierze akty prawa miejscowego (plany miejscowe). Nie posiada ono jednak charakteru nieograniczonego i nie oznacza, że gmina ma pełną swobodę w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów położonych na jej terenie. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się bowiem, oprócz szeregu elementów wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., także prawo własności. Art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w sferę prawa własności, musi ona pozostać jednak w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Oczywistym jest zatem, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w każdym przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W zagospodarowaniu przestrzeni "interes społeczny" nie zyskał prymatu w odniesieniu do interesu jednostki, co oznacza obowiązek "rozważnego wyważania" praw indywidualnych obywateli i interesu społecznego w procesie planowania przestrzennego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 437/08). Sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli władztwa planistycznego gminy w zakresie podstaw jego stosowania ze względu na właściwość tego sądu do kontroli legalności, a nie celowości, ustaleń planistycznych. Jeżeli tak, to władztwo planistyczne nie może być przedmiotem kontroli co do meritum. Innymi słowy, sąd administracyjny, kontrolując legalność planu miejscowego, dokona oceny nie tylko tego, czy gmina miała podstawę prawną "rozporządzenia" przestrzenią, ale czy korzystając z przysługujących jej ustawowo uprawnień w tym zakresie, uprawnień tych nie nadużyła (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., II OSK 335/17). Badanie ewentualnego nadużycia uprawnień gminy do decydowania o sposobie zagospodarowania terenu to ciągle kontrola legalności, a nie celowości działań gminy. To zaś oznacza, że działania te nie mogą pozostać poza kontrolą sądu administracyjnego. Gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i warunków zagospodarowania. Granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. wyroki NSA z 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 217/19 oraz z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2986/15). W ramach władztwa planistycznego (jako odmiany władztwa administracyjnego) pojawia się szczególnego rodzaju stosunek administracyjnoprawny, szczególna relacja jednostki (administrowanego) i organu władzy publicznej (administrującego), z założenia oparta na nierównorzędności. Dlatego w ramach tego rodzaju stosunku prawnego szczególnej ochronie powinna zostać poddana sytuacja jednostki. Ograniczenia praw jednostki dokonywane w ramach administracyjnego władztwa planistycznego nie mogą być dorozumiane, czy interpretowane rozszerzająco. Ingerencja w prawo własności musi znajdować pełne i szczegółowe uzasadnienie w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy. Stanowisko to znajduje mocne oparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r., (sygn. akt K 27/00, OTK 2001, nr 2, poz. 29) wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu planu miejscowego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p,, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji RP. Fakt przyznania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych, a przepis art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Odnosząc się do trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń w tym zakresie. Wraz ze skargą przesłana została dokumentacja planistyczna. Z dokumentacji tej wynika, że do sporządzania planu przystąpiono na mocy uchwały nr XXIV/196/21 Rady Gminy Bystra-Sidzina z dnia 26 sierpnia 2021 r. (s. 1 akt planistycznych), o czym poinformowano w drodze ogłoszenia prasowego i obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty (s. 37-46 akt planistycznych). Następnie organ zawiadomił instytucje i organy właściwe do uzgodnienia i zaopiniowania projektu planu (s. 47-62 akt planistycznych) oraz zamieścił wykaz wniosków złożonych do planu (s. 63-87 akt planistycznych). W kolejnym etapie Wójt Gminy Bystra-Sidzina wskazał, że brak jest potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosków zgłoszonych do planu ponieważ w zakreślonym terminie nie wpłynął żaden wniosek (co znajduje potwierdzenie na s. 63 akt planistycznych). W aktach planistycznych znajduje się prognoza skutków finansowych (s. 91-97 akt planistycznych), prognoza oddziaływania na środowisko (s. 173 akt planistycznych), dowody przekazania projektu planu do zaopiniowania i uzgodnień (s. 98-144 akt planistycznych) oraz opinie i uzgodnienia przedłożone do planu (s. 145-156 oraz 157 -172 akt planistycznych). W dalszej kolejności dokonano ogłoszenia prasowego i obwieszczenia o wyłożeniu projekty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu (s. 174 -186 akt planistycznych). W aktach planistycznych znajduje się również protokół z dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami, z którego wynika, że na dyskusji publicznej obecny był tylko przedstawiciel gminy oraz główny projektant (s. 187 akt planistycznych). Odnotowano brak uwag do planu w wyniku ponownego wyłożenia (s. 189 akt planistycznych), co w konsekwencji doprowadziło do stanowiska Wójta Gminy Bystra-Sidzina o odstąpieniu od rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków (s. 190 akt planistycznych). W aktach znajduje się również decyzja Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2023 r. o wyrażeniu zgodny na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu państwa o łącznej powierzchni 0, 5306 ha na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...] oraz [...] obr. S. . (s. 220 akt planistycznych). Zamieszczono także informację o składzie zespołu autorskiego projektu planu wraz z aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (s. 224-228 akt planistycznych). Dnia 16 sierpnia 2023 r. Rada Gminy Bystra-Sidzina podjęła zaskarżoną uchwałę. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że są one niezasadne. Za niezasadny należy uznać zarzut braku uzgodnienia z Zarządem Województwa Małopolskiego, ponieważ z akt wynika, że projekt planu został przedłożono ponownie do uzgodnienia (za pismem z dnia 5 sierpnia 2022 r., k. 142 akt planistycznych), które zostało dokonane w sposób milczący zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzania m.p.z.p. zarzut niedotrzymania 7-dniowego terminu powiadomienia o wyłożeniu planu do publicznego wglądu. Ogłoszenie o wyłożeniu planu do publicznego wglądu miało miejsce 26 czerwca 2023 r. (k. 179 i 180 akt planistycznych), wyłożenie zaś powinno mieć miejsce 4 lipca 2023 r., nie zaś 3 lipca 2023 r. Jednak w realiach niniejszej sprawy, mając na uwadze także szerokie rozpowszechnienie informacji o zamiarze wyłożenia planu (s. 183-186) nie sposób przyjąć, że termin ten został realnie skrócony, uniemożliwił składanie wniosków, a w konsekwencji nie sposób przyjąć, że naruszenie trybu było istotne. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut braku przedstawienia powiązań układu komunikacyjnego i infrastrukturalnego z układem zewnętrznym i błędne ukształtowanie części graficznej (naruszenie § 4 pkt 11 lit. b i § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p.). Jak trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę zasadnicza część układu komunikacyjnego i infrastrukturalnego dla obszaru gminy wynika z ustaleń planu z 2012 r. , zaś plan z 2023 r. stanowi jedynie punktową aktualizację. Oba te akty planistyczne łącznie tworzą spójną całość funkcjonalnie-przestrzenną. Za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 u.p.z.p. W niniejszej sprawie zadość wymaganiom przepisów prawa czyni decyzja Marszałka Województwa z 30 czerwca 2023 r. o wyrażeniu zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa. Podkreślić należy, że plan jest punktowy, zaś cała gmina jest nadal objęta planem z 2012 r. Tymczasem art. 14 ust. 3 u.p.z.p. wymaga sporządzenia jednego planu dla całego kompleksu gruntów przeznaczanych na inne cel niż produkcja rolna lub leśna wynika wprost z ustawy. Z taka sytuacją w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia. Przechodząc do zasadniczych motywów stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały we wskazanym zakresie raz jeszcze wskazać należy, że powodem stwierdzenia nieważności jest brak uwzględnienia postanowień Studium oraz istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. przez nadużycie władztwa planistycznego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. m.p.zp. powinien być zgodny ze Studium. Studium składa się z części tekstowej i części graficznej. Poza sporem pozostaje, że przedmiotowa punktowa zmiana m.p.z.p. miała związek ze zmianą Studium oraz, że w części graficznej Studium przeznaczenie działek [...], [...], [...], [...], [...], [...] odpowiada przeznaczeniu produkcyjno-usługowemu. Jednakże analiza części tekstowej Studium prowadzi do wniosku, że przeznaczenie produkcyjno-usługowe powinno być realizowane w planach z uwzględnieniem wskazań zawartych w części tekstowej Studium. Na s. 70 tekstu Studium zapisano, że większe zespoły terenów wytwórczych (przemysłowych, różnych rodzajów działalności gospodarczej) będą zlokalizowane poza terenami koncentracji zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Sposób zagospodarowania terenów będzie zaś uwzględniał ochronę terenów mieszkaniowych i usługowych przed negatywnym skutkiem lokalizowanych inwestycji (jak zanieczyszczenia, hałas m.in. przez zastosowanie elementów izolacyjnych). Dopuszcza się zachowanie i modernizację istniejących oraz lokalizację nowych zakładów rzemieślniczych i usługowych, w tym związanych z obróbką drewna w ramach terenów mieszkaniowo-usługowych – zakres dopuszczalnej uciążliwości zgodnie z przepisami odrębnymi w tym zakresie. Z powyższego wynika, że zasadą wynikającą ze Studium jest sytuowanie obszarów produkcyjno-usługowych poza terenami koncentracji zabudowy mieszkaniowej. Co za tym idzie wyjątkiem od zasady jest przeznaczenie terenów pod produkcję i usługi w ramach terenów mieszkalno-usługowych. W tym ostatnim przypadku należy uwzględnić zakres dopuszczalnej uciążliwości zgodnie z przepisami odrębnymi w tym zakresie. Z powyższego w ocenie Sądu nie wynika zatem możliwość automatycznego przeznaczenia terenów pod zabudowę produkcyjno-usługową w otoczeniu terenów mieszkaniowo-usługowych. Tymczasem w skarżonej uchwale organ planistyczny dokonał w ramach terenów mieszkaniowych zmiany przeznaczenia (rozszerzenia przeznaczenia) pod tereny produkcyjno-usługowe z pominięciem wymogów Studium. W szczególności w żaden sposób nie wykazał, że dokonując takiego przeznaczenia wyważył interes publiczny (związany z niekwestionowaną i wynikającą ze Studium polityką gminy w zakresie aktywizacji gospodarczej) oraz interes prywatny właścicieli nieruchomości o zupełnie odmiennym przeznaczeniu, zarówno w Studium, jak w i w m.p.z.p. Zaznaczyć przy tym należy, że w uzasadnieniu do uchwały (s. 226 i n. akt planistycznych) brak jest takiej analizy. Co więcej, w uzasadnieniu uchwały wskazano, że projektowane zmiany mają przede wszystkim na celu przeznaczenie gruntów dotychczas niezagospodarowanych pod zabudowę – przede wszystkim o charakterze mieszkaniowym jednorodzinnym (niekiedy z dopuszczeniem produkcji), mieszkaniowo usługowym, a tylko sporadycznie produkcyjno-usługowym (s. 4 uzasadnienia uchwały). Tym bardziej, skoro przeznaczenie produkcyjno-usługowe zarówno w świetle Studium, jak i celów uchwały jest wyjątkiem od zasady, należało starannie wyważyć interes publiczny i interes prywatny, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Tymczasem ingerencja w prawo własności musi znajdować pełne i szczegółowe uzasadnienie w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy. W odpowiedzi na skargę organ broni skarżonej regulacji wskazując, że plan nie pozostawił funkcji produkcyjno-usługowej bez żadnych ograniczeń. Właśnie z uwagi na opisaną wyżej specyfikę zagospodarowania przestrzennego gminy oraz potrzebę ograniczenia ewentualnych konfliktów przestrzennych związanych z sąsiedztwem funkcji mieszkalnej i produkcyjnej, w § 6 pkt 3 planu z 2023 r. wprowadzono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów z zakresu ochrony środowiska. Ponadto w § 6 pkt 6 planu z 2023 r. ustalono zakaz lokalizowania zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu przepisów odrębnych. W kontekście ważenia interesu publicznego i interesu prywatnego organ nie uzasadnił jednak dlaczego poza zakresem § 6 m.p.z.p. pozostawił przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego w pkt I sentencji wyroku stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Skarga została oddalona w zakresie, w jakim dotyczy działki [...], która nie została objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku zasądzając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz M. S. kwotę 797 złotych, na którą składają się kwota uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 300 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.