II SA/Kr 537/23

Kraków, dnia 27 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na Uchwałę Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania miasta i gminy Wieliczka - obszar "B" postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej A. P. 300 (trzysta) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na Uchwałę Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania miasta i gminy Wieliczka - obszar "B". Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, czego nie zakwestionowała skarżąca, wniesienie skargi do Sądu nie zostało poprzedzone przez skarżącą wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając to na uwadze, zarządzeniem z dnia 12 maja 2023 r., k. 13, wezwano skarżącą, by w terminie siedmiu dni - pod rygorem odrzucenia skargi - przedstawiła dowód, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej 29 maja 2023 r., dowód doręczenia wezwania k. 17. Skarżąca nie odpowiedziała na powyższe wezwanie – nie przedstawiła dowodu, że przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej "p.p.s.a." – kontrola tego aktu podlega kognicji sądu administracyjnego. Podstawową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona dnia 7 kwietnia 2016 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, czego nie kwestionowała skarżąca, wniesienie skargi do Sądu nie zostało poprzedzone przez skarżącą wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ także i w aktach brak było dokumentu świadczącego o wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, dlatego skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej 29 maja 2023 r., dowód doręczenia wezwania k. 17. Skarżąca nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro w niniejszej sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, to jej skarga - jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. O zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.