II SA/Kr 492/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący AWSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2023 r. sprzeciwu M. M., R. Ł., G. D., D. D. i Z. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 marca 2023 r., znak SKO.ZP/415/25/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz M. M. kwotę 100 (sto) zł, na rzecz R. Ł. kwotę 100 (sto) zł, na rzecz G. D. i D. D. solidarnie kwotę 100 (sto) zł oraz na rzecz Z. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją Nr AU-2/6730.2/790/2022 z dnia 14.11.2022 r. Prezydent Miasta Krakowa - po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. sp. j. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych budynków (16 budynków stanowiących do 22 segmentów nadziemnych) wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu położonego na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (cześć), [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], a także w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na działce nr [...] i częściach działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr[...] oraz częściach działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w K.". Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez [...] sp. z o.o. sp. j. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 16 marca 2023 r., znak SKO.ZP/415/25/2023 uchyliło wskazaną wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.), dalej też jako "u.p.z.p.", § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie" oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.), dalej także jako "k.p.a.". W uzasadnieniu tej decyzji SKO opisało dotychczasowy przebieg postępowania i wskazało, że do wniosku została dołączona decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12.12.2016 r., znak: WS-04.6220.39.2016.MP o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych budynków, wraz z naziemnymi i podziemnymi miejscami postojowymi oraz infrastrukturą techniczną, komunikacyjna i zagospodarowaniem terenu położonego na działkach nr: [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr [...] jedn. ewid. P. ul. [...] i ul. [...] w K.". Organ I instancji uznał, że wniosek – mimo jego korekty na wezwanie organu – nadal nie jest zgodny z przedłożoną decyzją DUŚ w zakresie garaży podziemnych i ilości planowanych budynków. W szczególności wskazanie maksymalnej liczby kondygnacji podziemnej - 2, powoduje jej niezgodność. Dodano, że z tytułu inwestycji wynika realizacja 16 budynków stanowiących 22 segmenty nadziemne, a kilka segmentów na jednym garażu podziemnym stanowi jeden budynek, natomiast zgodnie z decyzją DUŚ inwestycja powinna obejmować budowę maksymalnie 11 budynków. Także więc w tym zakresie nie ma zgodności z decyzją środowiskową. Wniosek nie jest też zgodny z przedłożoną decyzją DUŚ w zakresie dojazdu do inwestycji, a także jej zakresu w części dotyczącej układu drogowego. Zgodnie bowiem z załącznikiem do decyzji DUŚ z dnia 12.12.2016 r. dojazd do planowanej inwestycji zostanie zapewniony poprzez dwa wjazdy z drogi publicznej: jeden z ul. [...] a drugi z ul. [...]. Natomiast zgodnie z przedmiotowym wnioskiem (pkt 7.15 formularza wniosku) wjazd na teren inwestycji zaplanowano od strony drogi publicznej zrealizowanej w części od strony ul. [...] (tj. od strony wschodniej) na podstawie decyzji ZRID nr [...].[...] z dnia 19.12.2019 r. znak AU-01-6.6740.4.11.2019.PSZ m.in. na działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. W wniosku brak jest informacji o planowanych dojeździe od strony ul. [...]. Nieprzedłożenie decyzji DUŚ lub przedłożenie decyzji DUŚ nieodpowiadającej zamierzeniu inwestycyjnemu, dla którego wystąpiono z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (przy założeniu, że taka decyzja DUŚ dla wnioskowanej inwestycji jest wymagana zgodnie z przepisami prawa) winno prowadzić do wydania decyzji odmownej, a to z uwagi na brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy środowiskowej. Oznacza to, że nie jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ I instancji w decyzji odniósł się też do uwag wnioskodawcy zawartych w piśmie z dnia 17.10.2022 r. wyjaśniając, że przedmiotowy wniosek oraz wydana decyzja nr AU-2/6730.2/230/2022 z dn. 22.03.2022 r. znak AU-02-3.6730.2.391.2019.MLU.JPR.EUL nie dotyczyły identycznego stanu faktycznego i prawnego. Organ wyjaśnił różnice w obu sprawach zwracając uwagę, że wnioskodawca jest świadomy co najmniej od 2 lat o konieczności uzyskania nowej decyzji DUŚ dla inwestycji w kształcie w jakim rzeczywiście ma ona powstać. Następnie organ wskazał, że obecnie na terenie objętym wnioskiem znajdują się nowo powstałe budynki: [...] oraz [...]. Działki, na których znajdują się te budynki stanowią obecnie własność osób fizycznych. Budynki zostały zasiedlone, powołano Zarządy Wspólnot, których członkowie są stronami w niniejszym postępowaniu. Co prawda w piśmie z dnia 25.10.2022 r. złożonym po wprowadzeniu korekty wniosku dostosowującej (według strony) jego zakres do zakresu decyzji DUŚ z dnia 12.12.2016 r. wnioskodawca wyjaśnił, że zamierza usunąć/wyburzyć lub przenieść w inne miejsce nowozrealizowane budynki w taki sposób, by spełniały wszystkie ustalone przez organ warunki, jednak oświadczenie to organ uznał za nierealne, a nie jest możliwe ich pozostawienie i realizowanie "obok nich" nowej zabudowy. Jednocześnie wnioskodawca nie przedłożył pozwolenia na rozbiórkę (czy przeniesienia budynków w inne miejsce). W przypadku drogi (realizowanej nadal na podstawie decyzji ZRID nr 1322/6740.1/2020 z dnia 02.09.2020 r. znak AU-01-4.6740.1.716.2020.JFE), zamierzeniem wnioskodawcy jest realizacja dojazdu od strony ul. [...], jednak bez dojazdu od ul. [...], a więc niezgodnie z realizowaną obecnie decyzją ZRID. Zatem, w zakresie wydanych na tym obszarze innych decyzji organ byłby zmuszony do umorzenia postępowania z uwagi na treść art. 65 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Dalej organ odwoławczy opisał treść i zarzuty odwołania, a także stanowisko innych stron postępowania, które w pismach procesowych wniosły o nieuwzględnienie odwołania i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając wydanie decyzji kasatoryjnej Kolegium stwierdziło, że słuszne okazały się zarzuty odwołania wskazujące na naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1, art. 9, art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 79a § 1 i 2 k.p.a. Przede wszystkim wskazano, że ostatecznie skorygowany wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy terenu, który jest już częściowo zabudowany. Bezsporne jest, że obecnie na terenie objętym wnioskiem znajduje się 8 nowo powstałych budynków: [...] oraz [...]. Budynki te zostały zrealizowane na podstawie decyzji pozwolenia na budowę [...].[...] z dnia 14.08.2018 r. znak AU-01-2.6740.1.578.2018.ASR. Zaświadczeniem z dnia 02.06.2020 r. znak ROIK II.5121.89.2020.MBR Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki nie wniósł sprzeciwu do ich użytkowania - budynki przy [...] oraz na podstawie decyzji pozwolenia na budowę [...].[...] z dnia 02.09.2020 r. znak AU-01-4.6740.1.716.2020.JFE- budynki przy [...] Planowana przez inwestora lokalizacja budynków nr [...], przedstawiona na załącznikach do wniosku, w tym planie zagospodarowania terenu wyraźnie koliduje z zabudową istniejącą. Jednocześnie z wniosku i kolejnych pism wnioskodawcy nie wynika, aby inwestor planował zmianę sposobu użytkowania tych budynków tudzież przebudowę, nadbudowę lub rozbudowę tych obiektów. Powyższe oznacza, że objęcie wnioskiem części terenu inwestycji, zabudowanej wyżej opisaną zabudową nie znajduje żadnego uzasadnienia w odniesieniu do istoty decyzji o warunkach zabudowy oraz przesłanek jej wydawania, unormowanych w art. 59 i nast. u.p.z.p. Kolegium przypomniało, że w świetle przepisów obowiązującego prawa regułą jest możliwość ustalenia warunków zabudowy wyłącznie dla inwestycji (przyszłych) planowanych do zrealizowania, co wynika jasno z regulacji art. 59 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie wniosek o warunki zabudowy nie został złożony w trybie legalizacji samowoli budowlanej. Tym samym, objęcie terenem inwestycji częściowo zabudowanych działek nie znajduje uzasadnienia. Kolegium dostrzegło, że w piśmie z dnia 25.10.2022 r. wnioskodawca wyjaśnił, że zamierza usunąć/wyburzyć lub przenieść w inne miejsce nowo zrealizowane budynki w taki sposób, by spełniały wszystkie ustalone przez organ warunki, jednak rację ma organ I instancji oraz strony, które zajęły stanowisko w toku postępowania odwoławczego, że oświadczenie to nie jest wystarczające dla wykluczenia kolizji istniejącej zabudowy z tą planowaną. Jest tak dlatego, że wnioskodawca nie przedłożył pozwolenia na rozbiórkę (czy przeniesienia budynków w inne miejsce). Nadto, zobowiązanie to ma charakter bardzo ogólny, nie ujęty w ramy czasowe, a co istotne inwestor nie wykazał, że istnieją prawne i techniczne możliwości wyburzenia lub przeniesienia w inne miejsce nowo zrealizowanych budynków, brak jest też dowodów, by podjął w tym kierunku jakiekolwiek realne działania. Twierdzenie wnioskodawcy o planowanym usunięciu z terenu inwestycji 8 istniejących budynków należy uznać za niewystarczające, a zamiar za fikcyjny (niewykonalny), zgłoszony wyłącznie dla potrzeb uzyskania warunków zabudowy. Wobec powyższego, organ I instancji winien wezwać inwestora w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i art. 52 ust. 2 w związku z art. 59 u.p.z.p. do korekty granic terenu inwestycji oraz części tekstowej wniosku w taki sposób, aby poza jego granicami znalazły się działki zabudowane. Jeśli bowiem powstają jakiekolwiek wątpliwości co do treści wniosku, w szczególności co do kształtu zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądania. Takie wątpliwości zaistniały w tej sprawie, skoro wnioskiem zostały objęte działki zabudowane, a planowany sposób ich zagospodarowania jest wykluczony bacząc na kolizję z zabudową tam istniejącą. Tymczasem organ I instancji nie wezwał do sprecyzowania/uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a tym samym wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy terenu w oparciu o wniosek niespełniający wymogu z art. 52 ust. 2 w związku z art. 59 u.p.z.p. W związku z powyższym, uzasadniony jest w stosunku do decyzji organu I instancji zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedochowanie przez organ obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Powyższe dyskwalifikuje badaną obecnie decyzję również z tego względu, iż stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja ma zawierać jednoznaczne rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania wniosku. Uchylenie decyzji I instancji jest konieczne tym bardziej, że wnioskodawca pierwotnie zaprojektował inwestycję z pominięciem działek zabudowanych ww. budynkami, a skorygował zamiar inwestycyjny wyłącznie z powodu zastrzeżeń Wydziału Kształtowania Środowiska UMK. Korekta ta doprowadziła jednak do objęcia terenem inwestycji obszaru już zabudowanego, który nie może być zabudowany zgodnie z przedstawionym przez Inwestora sposobem zagospodarowania terenu. W tym miejscu dodano, że opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 07.10.2022 r. wraz z jej korektą z dnia 10.10.2022 r. jest na tyle ogólna, że nie sposób sformułować na jej podstawie jakichkolwiek wiążących wniosków i ocen planowanej inwestycji w odniesieniu do decyzji DUŚ z dnia 12.12.2016 r. Organ opiniujący, który zresztą wypowiedział się w tym zakresie wyłącznie dysponując wnioskiem inwestora, ograniczył swoją opinię do stwierdzenia, że decyzja DUŚ nie jest adekwatna dla inwestycji objętej postępowaniem prowadzonym przez organ I instancji w tej sprawie o znaku: AU-02-4.6730.2.375.2022.EUL. Nie przedstawił jednak żadnych wyjaśnień, czego konkretnie brak adekwatności dotyczy, opinia nie zawiera również analizy wnioskowanej inwestycji w odniesieniu do decyzji DUŚ. Nadto, słusznie odwołująca podniosła, że opinia ta nie uwzględnia korekty wniosku dokonanej przez inwestora pismami z dnia 17.10.2022 r. i 25.10.2022 r., którymi inwestor zmienił nazwę inwestycji oraz parametry planowanej zabudowy, w tym skorygował granice terenu inwestycji rozszerzając je na działki zabudowane ww. nowo powstałymi budynkami. Organ I instancji nie przesłał jednak skorygowanego wniosku do organu opiniującego celem wydania aktualnej opinii, zatem opinia nie odpowiada zamiarowi inwestycyjnemu ostatecznie ukształtowanemu przez inwestora. Wobec tego, oparcie na tym materiale rozstrzygnięcia przez organ I instancji jest nieprawidłowe. Dodać przy tym należy, że przedmiotem opiniowania i uzgodnień przez właściwe organy pozostaje co do zasady treść projektu decyzji, którą otrzymuje, a nie wniosek inwestora. Zatem stanowisko wyrażone co do wniosku ma charakter wstępny i nie może przesądzać o treści decyzji. Konkludując, dopiero po korekcie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie określonym powyższej - przy uwzględnieniu wszak również wymogów zarządcy drogi co do zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej inwestycji - i ocenie możliwości ustalenia parametrów dla projektowanej inwestycji, możliwa będzie ocena przedsięwzięcia w kontekście zgodności z przepisami odrębnymi, w szczególności art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 55, 58, 62 i 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) oraz ustalenie, czy wnioskowane warunki zabudowy odpowiadają decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12.12.2016 r., znak: WS-04.6220.39.2016.MP o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Pamiętać przy tym należy, że organ administracji publicznej jest wprawdzie związany wnioskiem inwestora, lecz to związanie nie ma charakteru bezwzględnego. W toku postępowania administracyjnego wniosek może być modyfikowany przez inwestora, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ. W konsekwencji, w razie wątpliwości co do charakteru zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy wniosek, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśniających treść żądania strony. Organ winien więc umożliwić inwestorowi dokonanie korekty wniosku w niezbędnym dla jego merytorycznego rozpoznania zakresie. Dopiero w razie odmowy modyfikacji wniosku przez inwestora należy wydać decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wezwał inwestora do modyfikacji wniosku, tylko na podstawie lakonicznej opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 07.10.2022 r. wraz z jej korektą z dnia 10.10.2022 r. uznał, że decyzja DUŚ nie jest adekwatna dla inwestycji objętej przedmiotowym postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji przyjął brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Rację ma jednak odwołująca, że opinia ta została wydana dla inwestycji w innym kształcie, niż ostatecznie skonkretyzował to wnioskodawca. Co więcej, jak wynika z pisma, inwestor był przekonany, że zadośćuczynił wezwaniu organu i nie miał podstaw do przyjęcia, że jest inaczej. Podkreślenia wymaga, że zawiadomienie organu z dnia 17.10.2022 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie odpowiada wymogom określonym art. 79a k.p.a. Po myśli tego przepisu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1. Wymogów tych nie spełnia zawiadomienie organu z dnia 17.10.2022 r. Organ wskazał co prawda na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. powołując się na opinię Wydziału Kształtowania środowiska UMK, jednak nie wyjaśnił tej przesłanki, w tym z jakiego powodu uznał, że nie została spełniona. W wyniku spełnienia przez organ obowiązku określonego w art. 79a § 1 k.p.a. strona uzyskuje wiedzę co do tego, w jaki sposób organ ocenia całość zebranego materiału dowodowego i dlaczego w ocenie organu nie jest możliwe uzyskanie przez stronę decyzji o żądanej treści. Strona może wówczas albo przedłożyć dodatkowe dowody (§ 2) albo kwestionować w odwołaniu stanowisko organu co do niespełnienia przesłanek wydania decyzji o żądanej treści (P. M. Przybysz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 79 (a)). Takiej wiedzy nie mogła posiąść Odwołująca w oparciu o zawiadomienie z dnia 17.10.2022 r. W żadnym z wezwań organ nie wyjaśnił bowiem, na czym polegały ww. rozbieżności. Wnioskodawca na wezwanie organu kilkukrotnie korygował wniosek, jednakże bez należytych i wyczerpujących informacji od organu oraz niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, nie był w stanie dokonać korekty zgodnie z oczekiwaniami organu. Wnioskodawca pozostawał w przekonaniu, że doprowadził do adekwatności inwestycji do decyzji DUŚ pismami z dnia 17.10.2022 r. i 25.10.2022 r. i oczekiwał wykonania projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W odwołaniu Strona podniosła, że była i jest w dalszym ciągu skłonna do wykonania korekt wniosku, które wynikają z przepisów obowiązującego prawa. Tym samym, naruszenie art. 79a k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, w tym na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do stanowisk Stron zajętych w toku postępowania odwoławczego, a negujących zarzuty odwołania Kolegium wyjaśniło, że fakt, iż w toku postępowania pierwszej instancji strony mogły zapoznać się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy nie oznacza, że organ prawidłowo zrealizował obowiązek nałożony na niego przepisem art. 79a k.p.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ w pierwszej kolejności wezwie Inwestora do modyfikacji wniosku w taki sposób, aby zakres inwestycji i teren inwestycji odpowiadał wymogom stawianym wnioskowi z art. 52 ust. 2 w związku z art. 59 u.p.z.p., a następnie przeprowadzi dla ostatecznie ukształtowanej inwestycji postępowanie i wyda rozstrzygnięcie. Odnosząc się zaś do nieomówionych powyżej zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że istotnie niezrozumiałe jest działanie organu I instancji, który najpierw wezwał Inwestora postanowieniem z dnia 24.10.2022 r. do korekty wniosku w taki sposób, aby uwzględniał wydaną decyzję ZRID nr [...].[...] z dnia 19.12.2019 r., a po wykonaniu przez Wnioskodawcę takiej korekty zarzucił w decyzji Stronie niezgodność wniosku z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie braku zjazdów z ul. [...] i ul. [...]. Takie działanie narusza art. 8 § 1 k.p.a. Podobnie należy ocenić stanowisko organu wyrażone w badanej decyzji, który uznał, że kilka budynków/segmentów nadziemnych usytuowanych na jednym garażu stanowi jeden budynek - podczas, gdy w decyzji z dnia 12.12.2016 r. ten sam organ uznał każdy z budynków za odrębny obiekt. Wprawdzie pojęcie "budynku" na gruncie ustalania warunków zabudowy nie jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pojmowane jednolicie, jednak w przedmiotowej sprawie - z racji potrzeby badania zgodności inwestycji z decyzją DUŚ — tożsame pojęcia powinny być jednakowo rozumiane. Skoro - jak wskazała również Z. D. - wniosek inwestora w zakresie ilości planowanych budynków i ich formy jest nieprecyzyjny, organ winien wezwać wnioskodawcę do doprecyzowania niejasności, czego niestety w tej sprawie zaniechano. Co zaś się tyczy pozostałych zarzutów odwołania kwestionujących zaistnienie wywiedzionych w decyzji organu I instancji niezgodności planowanej inwestycji z decyzją DUŚ Kolegium wyjaśniło, że wobec wyżej opisanych wad postępowania administracyjnego, w tym potrzeby modyfikacji wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nieuzasadnione byłoby badanie oceny zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Dopiero bowiem po sformułowaniu przez wnioskodawcę swojego żądania co do zakresu inwestycji i oznaczenia granic terenu inwestycji możliwym będzie sprawdzenie, czy planowana inwestycja jest adekwatna do wymogów decyzji DUŚ z dnia 12.12.2016 r., czy też konieczne jest przedłożenie przez inwestora nowej decyzji dla tej inwestycji Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli sprzeciwami: Postanowieniami z dnia 23 czerwca 2023 r. wydanymi w sprawach II SA/Kr 493/23, II SA/Kr 495/24 i II SA/Kr 495/25 zostały one połączone ze sprawą sygn. II SA/Kr 492/23 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. M. M. w sprzeciwie wskazał, że pełnomocnik inwestora za pismem z dnia 25.10.2022 "absurdalnie" stwierdził, że wzniesione budynki o nr [...] A przy ul. [...] (zresztą zasiedlone i sprzedane przez inwestora indywidualnym nabywcom zapewne z wydzielonymi osobnymi księgami wieczystymi dla poszczególnych lokali mieszkalnych) - zostaną usunięte lub przeniesione w inne miejsce w taki sposób aby niejako "do tyłu" spełnić wymagania decyzji DUŚ z dnia 16 grudnia 2016 roku, albowiem Wydział Kształtowania Środowiska w piśmie z dnia 7.10.2022 roku stwierdził, że nowe wnioski inwestora o wydanie decyzji WZ nie są adekwatne dla inwestycji objętej postępowaniem o wydanie decyzji WZ - sygn. AU-02.4.6730.2.375.2022.EUL, jak również postępowaniami do innych wniosków o wydanie decyzji WZ dla tych samych budynków i tego samego terenu. Nie dość, że inwestor zmienił stosunki wodne w czasie wznoszenia ww. budynków przy ul. [...] o numerach [...] oraz o numerach [...] - to je wyburzając czy przenosząc w inne, zresztą bliżej nieokreślone miejsce, ponownie zmieniłby stosunki wodne. To sztuczne mnożenie sygnatur dla tego samego terenu inwestycji jest niczym innym jak jawną próbą pominięcia przepisów wynikających z zabudowy całego terenu - czyli ponad 4 ha - na co wskazał Urząd Miasta Krakowa m.in. w decyzji z dnia 14.11.2022 r. - znak AU-2/6730.2/790/2022 (znak sprawy AU-02.4.6730.2.375.2022.EUL). Z korespondencji czyli pism wymienianych pomiędzy inwestorem a Urzędem Miasta Krakowa Wydz. Architektury i Urbanistyki wynika, że Urząd udziela wskazań wnioskodawcy zamiast ocenić wniosek wnioskodawcy i wydać decyzję WZ lub nie - Urząd niejako wspiera w tych działaniach wnioskodawcę zresztą podobnie jak SKO, podpowiadając niejako inwestorowi na stronie 10 aby wyłączyć z aktualnego wniosku część terenu z blokowiskami [...]. Zdaniem skarżącego jest to praktyka niedopuszczalna i zdaniem wnoszącego niniejszy sprzeciw jakikolwiek Organ nie może być "adwokatem" jednej ze stron postępowania, w tym wypadku inwestora. Skarżący wniósł również zastrzeżenia w zakresie gospodarki wodami opadowymi. W konkluzji wniesiono o podtrzymanie przedmiotowej decyzji UMK nr AU-2/6730.2/790/2022 z dnia 14.11.2022 roku o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla opisanego w niniejszym sprzeciwie zamierzenia inwestycyjnego przy ul. [...] i ul. [...]. Skarżący R. Ł. - jako właściciel działek [...], [...], [...] oraz nieruchomości przy ul. [...] w K. - w sprzeciwie wniósł o uchylenie decyzji SKO i podtrzymanie decyzji organu l instancji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w tej sprawie. Wskazał, że interpretacja przepisów przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie jest całkowicie nielogiczna. W zaproponowanym przez Kolegium stanie rzeczy nie jest możliwym wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ inwestor w odpowiedzi na każdą decyzję odmowną może zasłonić się własną "dobrą wolą", ponieważ będzie podtrzymywał chęć modyfikacji wniosku, oraz będzie twierdził że to organ administracji (Wydział Architektury i Urbanistyki) dostatecznie nie poinstruował go jak ten wniosek zmodyfikować aby otrzymać pozytywną decyzję wz. Organ I instancji nie jest zobowiązany ani uprawniony do działania na korzyść wnioskodawcy. W proponowanej przez Kolegium interpretacji organ nigdy nie będzie pewny kiedy wniosek można uznać za ostateczny i merytorycznie się do niego odnieść, ponieważ wnioskodawca może dowolnie i bez końca modyfikować swoje żądania, oczywiście twierdząc że posiada "dobrą wolę" i ewentualna decyzja odmowna jest jedynie skutkiem niepoinformowania go przez organ o wadliwości wniosku. Kolegium jest zdania że wręcz organ powinien sam napisać wniosek za wnioskodawcę tak aby "na siłę" wydać wadliwą decyzję ustalającą warunki zabudowy. Poza tym organ I instancji słusznie odniósł się do ostatecznego żądania wnioskodawcy w tej sprawie. Nic nie stoi na przeszkodzie aby wnioskodawca wystąpił o nowe warunki zabudowy wystosowując nowy wniosek. Kolegium w swojej opinii rażąco odbiega od faktyczno-prawnego meritum tej sprawy. Dla przedmiotowego terenu nie jest i nigdy nie będzie możliwym dostosowanie wniosku tak aby odpowiadał treści wielokrotnie podnoszonej decyzji DUŚ z 2016 r. ponieważ istnieją już na nim budynki które całkowicie zaburzają ład przyjęty w tej decyzji. Kolegium również nie zauważyło iż inwestor nie rozszerzył granic wnioskowanego terenu w odpowiedzi na zarzuty WKŚ lecz na zarzuty ZDMK w ich pierwszej negatywnej opinii. Wynika stąd iż inwestor dla "większego terenu" otrzymywał negatywne opinie WKŚ a dla "mniejszego terenu" negatywne opinie ZDMK więc kluczył podczas uzupełniania wniosku. Twierdzenie Kolegium iż "Wnioskodawca pozostawał w przekonaniu, że doprowadził do adekwatności inwestycji do decyzji DUŚ i oczekiwał wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy" jest dla skarżącego twierdzeniem irracjonalnym. Należy naświetlić praktykę inwestora mającą na celu podnoszenie terenu podczas budowy istniejących już 8 bloków mieszkalnych. Miejscami podniesiono teren o ponad 2 m powyżej terenu zastanego, tak aby garaże podziemne wystawały ponad poziom istniejącego terenu i dopiero na nich stawiania budynków mieszkalnych co prowadzi do efektywnego zwiększenia całkowitej dopuszczalnej wysokości maksymalnej górnej krawędzi elewacji nowoprojektowanych budynków, ponad normę dopuszczoną w warunkach zabudowy. Przemieszczenie takich mas ziemnych powoduje wzrastające zagrożenie hydrologiczne z każdym etapem inwestycji na tym terenie i godzi w prawnie chroniony interes skarżącego. Zapisy wz w żaden sposób nie zabezpieczają przed dalszym stosowaniem praktyki podnoszenia gruntu przez inwestora. Nie obliguje się inwestora do żadnej analizy hydrologicznej więc skąd ma on w ogóle wiedzieć, że zakłóci bądź już zakłócił stosunki wodne. Wybuduje swoją inwestycję i zostawi sąsiadów z problemem metodą faktów dokonanych. Poza powyższym próbuje się na siłę wydać pozwolenie na budowę wielokondygnacyjnych bloków wielorodzinnych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków zabudowy jednorodzinnej naruszając ład przestrzenny do czego Kolegium w żaden sposób się nie odnosi. G. D. i D. D. w sprzeciwie wnieśli o: 1. Uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie znak: SKO.ZP/415/25/2023 i podtrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, 2. Zasądzenie w oparciu o art. 200 p.p.s.a. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżących kosztów postępowania w sprawie według norm prawem przewidzianych, w tym wpisu sądowego 3. Przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy oraz przedłożonych w załączeniu do sprzeciwu. Zdaniem skarżących decyzja organu II instancji została wydana wadliwe oraz pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym. Organ jest związany treścią wniosku o WZ. Tylko i wyłącznie wnioskodawca decyduje jaki ma być kształt wniosku o WZ. Wnioskodawca według własnej woli sformułował ostateczną treść wniosku i taki a nie inny kształt wniosku ma podlegać ocenie organu. Organ nie może podpowiadać, sugerować wnioskodawcy co ma robić- w jaki sposób ma sformułować wniosek, aby ten "na siłę" zasługiwał na decyzję pozytywną. SKO tymczasem w tym wypadku bezprawnie chce podpowiadać wnioskodawcy co ma robić. Niezależnie od powyższego - nie jest prawdą (jak twierdzi organ II instancji) jakoby organ I instancji nie zwrócił się do wnioskodawcy o korektę wniosku. Organ I instancji kilkakrotnie pisemnie zwracał się do wnioskodawcy o korektę i doprecyzowanie wniosku. W pisemnych odpowiedziach wnioskodawca zaś wyraźnie i konsekwentnie stwierdził, że podtrzymuje wniosek w całości, zaś wybudowane budynki o nr [...] oraz [...] - na których narysowano budynki objęte wnioskiem (widoczne na mapach w aktach sprawy oraz na załączonych zdjęciach) - albo przesunie, albo wyburzy albo przebuduje. Oświadczenie woli wnioskodawcy w tym zakresie jest jednoznaczne i jako takie w całości winno podlegać ocenie organu - co uczynił organ I instancji. Zwrócono również uwagę wydane decyzje WZ dla nieruchomości położonych w okolicy oraz na problemy w zakresie zmiany stosunków wodnych wynikające z realizacji inwestycji. Zdaniem skarżących - wbrew stanowisku SKO uznać należy, że organ I instancji rozpoznał sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący i nie zachodziły podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Zaskarżona decyzja jest zatem wadliwa. Z. D. w sprzeciwie zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Organ II instancji, że w toku postępowania przed Organem I instancji że przebieg postępowania administracyjnego nie odpowiadał wymogom przewidzianym w procedurze administracyjnej i doszło do naruszenia przez Organ I instancji przepisów art. 10 § 1, art. 9, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 79a § 1 i § 2 k.p.a., co skutkowało wydaniem decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji braku spełnienia przesłanek kasacyjnych z art. 138 § 2 k.p.a., 2) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. przez nieuzasadnione uchylenie się od wydania decyzji merytorycznej; Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła: 1. na zasadzie art. 151a p.p.s.a. o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie znak: SKO.ZP/415/25/2023 w całości, 2. o zasądzenie w oparciu o art. 200 p.p.s.a. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie wedle norm prawem przewidzianych, w tym uiszczonego wpisu sądowego. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazała, że organ I instancji wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwagi na niespełnienie wszystkich wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym w szczególności na niespełnienie przesłanki zgodności z przepisami odrębnymi. W ocenie organu inwestor nie przedłożył decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która byłaby adekwatna do zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. W niniejszej sprawie organ II instancji miał podstawy, aby wydać orzeczenie rozstrzygające co do istoty sprawy i nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej. Organ II instancji prawidłowo uznał, że oświadczenie inwestora o planowanym usunięciu z terenu inwestycji 8 istniejących budynków należy uznać za niewystarczające, fikcyjne (niewykonalne) i zostało ono złożone wyłącznie dla potrzeb uzyskania warunków zabudowy. Skarżąca nie zgadza się jednak ze stanowiskiem organu II instancji polegającym na przyjęciu, że organ I instancji powinien był wzywać inwestora w trybie art. 64 § 2 k.p.a., art. 52 ust. 2 w zw. z art. 59 u.p.z.p. do korekty granic terenu inwestycji oraz części tekstowej wniosku, w sposób aby poza jego granicami znalazły się działki zabudowane. Wbrew zarzutom SKO o braku dokonywania działań w celu wyjaśnienia kwestii objęcia wnioskiem terenu zabudowanego budynkami wielorodzinnymi, organ I instancji postanowieniem z dnia 24 października 2022 r. wezwał inwestora do wyjaśnienia czy istniejące budynki mieszkalne wielorodzinne znajdujące się na terenie objętym wnioskiem przeznaczone są do wyburzenia. Inwestor w piśmie z dnia 25 października 2022 r. wskazał, że budynki zostaną usunięte/wyburzone lub przeniesione w inne miejsce w sposób by spełniały wszystkie ustalone przez organ warunki zabudowy. Brak jest podstaw do przyjmowania, że w takich okolicznościach Organ I instancji powinien był wydawać kolejne postanowienia wzywające do wyjaśnień bądź korekty wniosku. Organ I instancji nie jest bowiem uprawniony do ingerowania w treść wniosku i nakazywania inwestorowi wprowadzenia konkretnych zmian. Ponadto, wezwanie inwestora do dokonania korekty wniosku poprzez wyłączenie terenu zabudowanego budynkami wielorodzinnymi było nieuzasadnione, gdyż skutkowałoby doprowadzeniem wniosku do jego poprzedniej wersji, która została negatywnie zaopiniowana przez Wydział Kształtowania Środowiska. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji całkowicie pomija, że z uwagi na położenie istniejących budynków wielorodzinnych nie było możliwe dokonanie korekty wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tak aby planowana zabudowa była zgodna z wydaną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w sprawie znak: WS-04.6220.39.2016.MP (dalej jako "decyzja DUŚ") lecz konieczne było uzyskanie nowej decyzji DUŚ adekwatnej do inwestycji w kształcie w jakim rzeczywiście ma powstać. Organ I instancji dokonał rzetelnej i wyczerpującej analizy zgodności wniosku inwestora z przedłożoną decyzją DUŚ i przedstawił w treści uzasadnienia decyzji w sposób jasny i konkretny wyniki tej analizy będące podstawą do przyjęcia stanowiska o braku zgodności planowanej inwestycji z treścią decyzji DUŚ. Brak zgodności w szczególności dotyczy tak podstawowych kwestii jak: ilość budynków, ich rozmieszczenie w terenie, wysokość, zróżnicowanie wysokości budynków w części północnej i południowej terenu inwestycji, ilość garaży podziemnych i liczba podziemnych kondygnacji, sposobu obsługi komunikacyjnej inwestycji. Mając na uwadze tak oczywiste niezgodności wniosku inwestora z treścią przedłożonej decyzji DUŚ decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy należy uznać za prawidłową. W takich okolicznościach uznać należało, że organ I instancji nie był zobligowany do dalszego wzywania do korekty wniosku lecz zasadne było wydanie decyzji odmownej. Za błędne należy uznać również stanowisko SKO o konieczności ponownego zwracania się przez organ I instancji do Wydziału Kształtowania Środowiska o wydanie opinii w zakresie zmienionego wniosku. Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, rzetelny i wyczerpujący, poinformował inwestora oraz strony o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wniesieniem uwag do postępowania, uzupełnieniem materiału dowodowego. Inwestor skorzystał z tej możliwości dokonując zmiany zakresu wniosku. Strona nie zgadza się zatem ze stanowiskiem dot. naruszenia art. 10 k.p.a. i pozbawienia inwestora czynnego udziału w postępowaniu czy przedwczesnym wydaniem decyzji bez umożliwienia mu poprawienia błędów wniosku. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". W ocenie Sądu przepis ten nie został zastosowany prawidłowo, a w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości: Prezydent Miasta Krakowa odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niezgodność złożonego wniosku z decyzją środowiskową, w szczególności w zakresie objęcia wnioskiem już istniejących na tym terenie budynków. Zdaniem Kolegium w tej sytuacji należało wezwać inwestora do doprowadzenia wniosku do zgodności z decyzją środowiskową. Jak jednak słusznie zwracają uwagę skarżący, postanowieniem z 24 października 2022 r. (k. 661 akt administracyjnych) Prezydent Miasta Krakowa nałożył na inwestora obowiązek między innymi wyjaśnienia, czy istniejące budynki mieszkalne wielorodzinne na terenie objętym wnioskiem są przeznaczone do wyburzenia. Było to związane z korektą wniosku dokonaną przez inwestora pismem z 18 października 2022 r., zgodnie z którym rozszerzono teren objęty wnioskiem i objęto nim również miejsca, gdzie powstała w ostatnim czasie zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor pismem z 25 października 2022 r. (k. 647 akt administracyjnych) oświadczył, że "budynki istniejące na terenie objętym wnioskiem zostaną usunięte/wyburzone lub przeniesione w inne miejsce w taki sposób by spełniały ustalone przez organ warunki zabudowy". Dodatkowo wskazano na możliwości techniczne przesuwania budynków. Organy obu instancji oceniły to oświadczenie jako niezgodne z prawdą, fikcyjne, jednakże Kolegium uznało, że w dalszym ciągu należało wzywać inwestora o kolejną korektę wniosku – tak aby doprowadzić ten wniosek do zgodności z decyzją środowiskową. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium jest wadliwe, a Prezydent Miasta Krakowa miał podstawy, by na podstawie już zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wydać decyzję kończącą postępowanie. Przede wszystkim trzeba przypomnieć, że skarżący trzykrotnie dokonywał korekty wniosku: w piśmie z 5 sierpnia 2022 r. (k. 93 akt administracyjnych), w piśmie z 7 września 2022 r. (k. 283 akt administracyjnych) oraz w piśmie z 17 października 2022 r. (k. 539 akt administracyjnych). Ponadto w opisanym wyżej postanowieniu z 24 października 2022 r. organ zwrócił uwagę wnioskodawcy na objęcie skorygowanym wnioskiem terenu już zabudowanego, jednakże ten nie dokonał kolejnej korekty zakresu postępowania, lecz złożył oświadczenie o planowanym wyburzeniu bądź przesunięciu budynków, które w ostatnim czasie zostały wybudowane, oddane do użytkowania i zasiedlone. Wnioskodawca jest przedsiębiorcą z branży budowlanej i z pewnością miał świadomość, że takie oświadczenie nie zostanie uznane za wystarczające. Skoro nie dokonał kolejnej korekty wniosku, to musiał spodziewać się konsekwencji tak zajętego stanowiska. Nie można dać wiary twierdzeniom inwestora zawartym w odwołaniu, że "nie miał świadomości, że pomimo dwukrotnej korekty formularza wniosku (...) opis planowanej inwestycji – zdaniem organu – w dalszym ciągu jest niezgodny z załączoną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Ponadto, jak wskazano w sprzeciwach, nie można stawiać organowi prowadzącemu postępowanie zarzutu, że po raz kolejny nie wezwał o dokonanie korekty wniosku, bowiem tego rodzaju wymagania zaczynają przypominać udzielanie przez organ I instancji porad prawnych inwestorowi, który jest przecież profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego. Co istotne, w postępowaniu przed organem I instancji, a także na etapie wniesienia odwołania inne strony postępowania (obecnie skarżący) wyrazili kategoryczny sprzeciw wobec wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. Skoro w sprawie występują strony o sprzecznych interesach, to nie można oczekiwać, że organ prowadzący postępowanie będzie w jakikolwiek sposób faworyzował inwestora. Z wyżej przytoczonych powodów nie ma też racji Kolegium wskazując na naruszenie przez organ I instancji art. 79a § 1 k.p.a. Jak słusznie zwraca uwagę jeden ze skarżących - wydanie na obecnym etapie postępowania decyzji odmownej nie pozbawia inwestora możliwości złożenia nowego wniosku, zgodnego z decyzją środowiskową. Drugim argumentem Kolegium, który miałby przemawiać za koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia był brak przekazania do ponownego zaopiniowania Wydziałowi Kształtowania Środowiska wniosku po jego korekcie dokonanej w piśmie z 17 października 2022 r. Odnosząc się do tego zarzutu należy w całości podzielić stanowisko skarżącej Z. D., iż organ prowadzący postępowanie w ogóle nie był zobligowany do występowania po taką opinię, jak również nie jest związany treścią opinii wydaną przez Wydział Kształtowania Środowiska. W istocie nie mamy tutaj do czynienia z opinią innego organu, dokonywaną w trybie art. 106 k.p.a., lecz ze stanowiskiem innego, wyspecjalizowanego wydziału tego samego urzędu (Urzędu Miasta Krakowa) w ramach organu I instancji – Prezydenta Miasta Krakowa. Wydział Kształtowania Środowiska nie jest więc "organem opiniującym", jak nazywa go Kolegium. W tym kontekście również twierdzenia SKO, że "przedmiotem opiniowania i uzgodnień przez właściwe organy pozostaje co do zasady treść projektu decyzji, którą otrzymuje, a nie wniosek inwestora" należy uznać za nieadekwatne do stanu faktycznego w tej sprawie, bowiem sprawa nie doszła do etapu opinii i uzgodnień. . Rację ma skarżąca, że organ I instancji był uprawniony w oparciu o treść pierwszej opinii Wydziału Kształtowania Środowiska samodzielnie dokonać analizy zgodności zmienionego wniosku inwestora z przedłożoną przez niego decyzją DUŚ i stwierdzić, że wciąż nie spełnia ona jej wymogów. Taka też zresztą sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie – organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy szczegółowo wypowiedział się co do zakresu skorygowanego wniosku i jego niezgodności z decyzją środowiskową. Brak jest podstaw do przyjęcia, że brak uzyskania ponownej opinii Wydziału Kształtowania Środowiska miało wpływ na wydaną decyzję. Na zakończenie warto zauważyć, że organ I instancji, odmawiając ustalenia warunków zabudowy, nie oparł się nie tylko na fakcie objęcia wnioskiem terenu już zabudowanego, lecz szczegółowo przeanalizował decyzję środowiskową również w zakresie liczby kondygnacji, liczby planowanych budynków, dojazdu do inwestycji i układu drogowego. Pozostałe argumenty skarżących podnoszone w sprzeciwach, jak np. kwestia stosunków wodnych w terenie – pozostawały poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie, która, jak zaznaczono na wstępie, ogranicza się wyłącznie do badania podstaw czy w kontrolowanej sprawie istniały podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja SKO naruszała art. 138 § 2 k.p.a. i dlatego podlegała uchyleniu na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz każdego ze skarżących kwotę 100 zł wniesioną tytułem wpisu od skargi, a na rzecz skarżącej Z. D. dodatkowo również koszty zastępstwa procesowego (wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącą) wraz z kosztem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.