II SA/Kr 474/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały w Krakowie M. P. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. B., na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 15 stycznia 2026 r., znak: WI-VI.7821.1.27.2025.MMo w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2026 r., nr WI-VI.7821.1.27.2025.MMo Wojewoda Małopolski (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) postanowił odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania K. B. (dalej: skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: organ I instancji) z dnia 21 lipca 2025 r., nr 18/6740.4/2025 (znak: AU-01-6.6740.4.16.2025.BUR) o umorzeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 marca 2023 r., nr 5/4/2013 (znak: AU-01-2.6740.4.4.2013.BUR) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa ul. [...] – bocznej km 0+000.00 – 0+138.81, wraz z budową kanalizacji ogólnospławnej, odwodnieniem, oświetleniem i przebudową ulicy [...] w zakresie zjazdu, zabezpieczenia: kabli elektroenergetycznych, przyłącza gazu, przyłącza kanalizacji ogólnospławnej. Przedstawiony przez organ II instancji stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia z urzędu decyzji z dnia 14 marca 2013 r., nr 5/4/2013 o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej. Po zbadaniu przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia ww. aktu administracyjnego, decyzją z dnia 21 lipca 2025 r., nr 18/6740.4/2025 organ I instancji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 27 listopada 2025 r. skarżąca wniosła, działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że jest spadkobiercą B. R. i J. R., uprzednich właścicieli działki nr [...] i powinna zostać zawiadomiona w formie pisemnej o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. O wydaniu decyzji skarżąca dowiedziała się w dniu 20 listopada 2025 r. z pisma organu I instancji. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2026 r., nr WI-VI.7821.1.27.2025.MMo, organ I instancji postanowił odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu, po przywołaniu ww. stanu faktycznego, organ II instancji przywołał treść art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 poz.1691; dalej: k.p.a.) Z analizy tych przepisów organ II instancji wywiódł, że ustawodawca uzależnił przywrócenie uchybionego terminu w postępowaniu administracyjnym od łącznego spełnienia czterech warunków, w tym: 1) uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku swojej winy w niedochowaniu terminu; 2) wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu; 3) dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu (w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu); 4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony uchybiony termin. Ponadto, z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a zgodnie z art. 49 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia, tj. ukazania się obwieszczenia. Następnie, organ II instancji ustalił, że termin do wniesienia odwołania minął 18 sierpnia 2025 r., gdyż ostatni termin publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. miał miejsce w dniu 21 lipca 2025 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie dopełniając uchybionej czynności pismem nadanym w dniu 27 listopada 2025 r. Za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi skarżąca uznała 20 listopada 2025 r., w którym pełnomocnik powziął informację o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. Wobec tego, organ II instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki wymienione w wyżej powołanych przepisach. Następnie, organ II instancji odniósł się do braku zawiadomienia skarżącej o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. i wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 31; dalej: specustawa drogowa) zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysyła się: wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń w starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z kolei, stosownie do art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń i w prasie lokalnej. Wysyła się również zawiadomienie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Zgodnie z art. 11f ust. 7 specustawy drogowej do zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczeń decyzji oraz postanowień w sprawie wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się ww. przepisy, z wyłączeniem obowiązku zawiadamiania w drodze obwieszczenia w prasie lokalnej. Wobec tak sformułowanej podstawy prawnej, zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 9 maja 2025 r. zostało wysłane do wnioskodawcy i do właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości na adresy wskazane w wypisach z rejestru gruntów. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia (wystawionym od dnia 15 maja 2025 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa i w BIP). Z kolei, zawiadomienie o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. o umorzeniu postępowania nastąpiło poprzez obwieszczenie od dnia 21 lipca 2025 r. Zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało również przesłane do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na adresy wskazane w wypisach z rejestru gruntów. Wobec tego, organ II instancji stwierdził, że strony postępowania zostały powiadomione prawidłowo o wydanej decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. w zawiadomieniu zostały podane: podstawa prawna i informacja o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji i aktami sprawy, zgodnie z art. 11f ust. 4 specustawy drogowej i możliwości oraz sposobie wniesienia odwołania. Ponadto, organ II instancji zwrócił uwagę, że w obwieszczeniu i zawiadomieniu organ I instancji pouczył prawidłowo i w sposób wyczerpujący, że doręczenie decyzji uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Następnie, organ II instancji wskazał, że z wypisów z rejestru gruntów nie wynika, że skarżąca jest właścicielem albo użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Sformułowanie "dotychczasowy" odnosi się zdaniem organu II instancji do stanu nieruchomości aktualnego w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organy administracji ustalają krąg stron w oparciu o aktualne dane z rejestru gruntów i budynków. Nie mają natomiast obowiązku badania ksiąg wieczystych i innych dokumentów w celu ustalenia wszystkich pozostałych stron postępowania, w tym następców prawnych. Ponadto, organ II instancji podkreślił, że skarżąca miała możliwość dowiedzenia się i złożenia odwołania w przepisanym terminie 14 dni, gdyż obwieszczenie zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicy ogłoszeń urzędu miasta. Zdaniem wojewody, z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej wynika, że termin do wniesienia odwołania dla pozostałych niż wnioskodawca stron liczy się od publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji. Podstawą do ustalenia zachowania terminu jest ustalenie daty publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji. Wobec powyższego, termin do złożenia odwołania od ww. decyzji upłynął 18 sierpnia 2025 r., z kolei odwołanie zostało wniesione po upływie tego terminu. W ocenie organu II instancji, skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Podkreślił, że uprawdopodobnienie powinno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce i nie może w każdych okolicznościach opierać się wyłącznie na samych twierdzeniach strony. Z kolei, samo przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Nieznajomość przepisów prawa nie może być uznana za wystarczającą przesłankę do przywrócenia terminu. W związku z powyższym, skarżąca w ocenie organu II instancji nie spełniła obligatoryjnych przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, więc wojewoda nie miał możliwości przywrócenia tego terminu i rozstrzygnął, jak opisano na wstępie. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i pismem z dnia 26 lutego 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, zaskarżając postanowienie z dnia 15 stycznia 2026 r., nr WI-VI.7821.1.27.2025.MMo w całości. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym wpisu od skargi i kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 w związku z art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 3 zdanie 2 w związku z art. 11f ust. 7 specustawy drogowej poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Skarżąca podniosła, że prezydent posiadał wiedzę, że skarżącej przysługuje status dotychczasowego właściciela działki nr [...], gdyż do wniosku z dnia 25 kwietnia 2025 r. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji skarżąca załączyła wydruk zupełny księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla sąsiedniej działki nr [...], będącej własnością skarżącej, gdzie z działu II ww. księgi wieczystej wynika, że jest ona spadkobiercą ówczesnych właścicieli działki nr [...] (przed podziałem działka nr [...]), tj. J. R. i B. R.. Wobec tego, zdaniem skarżącej powinna otrzymać indywidualne zawiadomienie z dnia 21 lipca 2025 r. o wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania na adres wskazany we wniosku skarżącej z dnia 25 kwietnia 2025 r., ewentualnie powinno zostać wysłane takie zawiadomienie na adres spadkodawców widniejący w rejestrze gruntów, które skarżąca mogłaby odebrać, gdyż zamieszkuje pod tym samym adresem. Z kolei, organ I instancji wysłał zawiadomienie wyłącznie do aktualnego właściciela działki nr [...] (Gmina Miejska K.). Pismem z dnia 31 marca 2026 r. organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wojewoda podkreślił, że nawet, gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. powinno zostać doręczone skarżącej, to z brakiem doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, nie jest związany skutek prawny w postaci braku doręczenia decyzji, a skarżąca powinna uprawdopodobnić, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych, które nie zostały podniesione w skardze, a są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem obowiązujących wówczas przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, w których zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego postanowienia według wyżej określonych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że zrzuty skargi są niezasadne, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z kolei, według art. 59 § 2 o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W rozpoznawanej sprawie organem tym był wojewoda. Artykuł 11d ust. 5 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Natomiast, z treści art. 11f ust. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311; dalej: specustawa drogowa) wynika, że do zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczeń decyzji oraz postanowień w sprawie uchylenia, zmiany, wznowienia lub stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, od których służy stronom zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie lub skarga do sądu administracyjnego, wydawanych w toku postępowania przez organ pierwszej i drugiej instancji, stosuje się przepisy ust. 3-5, z wyłączeniem obowiązku zawiadamiania w drodze obwieszczenia w prasie lokalnej. Stosownie do art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. W niniejszej sprawie, skarżąca wniosła odwołanie od decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jak zostało już wskazane wyżej, decyzja nr 5/4/2013 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana w dniu 14 marca 2013 r. Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. skarżąca zwróciła się o stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji z urzędu. Kolejno, zawiadomieniem z dnia 9 maja 2025 r. prezydent poinformował strony postępowania, w tym właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją z dnia 14 marca 2013 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w tym właścicieli działki nr [...]. Następnie, decyzją z dnia 21 lipca 2025 r., nr 18/6740.4/2025 umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Decyzję doręczono Dyrektorowi Zarządu Dróg Miasta Krakowa, działającemu w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa. Zawiadomienie o wydaniu decyzji umarzającej postępowanie zostało doręczone stronom postępowania, a więc Gminie Miejskiej K. i Prezydentowi Miasta Krakowa. Pozostałe strony postępowania zostały zawiadomione o wydaniu decyzji w dniu 21 lipca 2025 r. w formie obwieszczenia, zamieszczonego na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta Krakowa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. W obwieszczeniu znalazło się stosowne pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Wojewody Małopolskiego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, przez które rozumie się odbiór decyzji przez wnioskodawcę oraz upływ 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli ukazania się obwieszczenia dla pozostałych stron. Termin do złożenia odwołania dla pozostałych stron upływał więc w dniu 18 sierpnia 2025 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od ww. decyzji skarżąca wniosła pismem z dnia 27 listopada 2025 r. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 49 § 1 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Stosownie do art. 49 § 2 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 49 k.p.a. wprowadza fikcję doręczenia, regulując możliwość zawiadamiania o decyzjach w drodze obwieszczeń lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli stanowi tak przepis szczególny. Tym samym w stosunku do wszystkich podmiotów, do których znajduje zastosowanie tryb doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia obowiązuje data końcowa, którą przyjmuje się jako datę doręczenia decyzji, niezależnie od tego w jakim terminie rzeczywiście strony zawiadamiane na podstawie k.p.a., czy też dowiedziały się o decyzji lub zapoznały z nią. Wobec tego, organ słusznie uznał, za przepisy szczególne w niniejszej sprawie, o których mowa w art. 49 § 1 k.p.a. - przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg (specustawa drogowa), co skutkowało zastosowaniem art. 11d ust. 5, regulującego w sposób szczególny zawiadamianie stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i art. 11f ust. 3 w zw. z art. 11f ust. 7 specustawy drogowej, stosownie do których to przepisów decyzję doręcza się wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów. W sprawach dotyczących wygaśnięcia decyzji organy zostały zwolnione z obowiązku dokonywania obwieszczeń w prasie lokalnej. Ponadto, zawiadomienie o wydaniu decyzji przesyła się dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Skarżąca nie podważa twierdzeń organu, że nie była ujawniona w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów) jako właściciel nieruchomości, a jedynie podnosi, że powiadomiła organ o ujawnieniu jej w treści księgi wieczystej jako właścicielki działki nr [...], powstałej z działki nr [...]. Zawiadomienie na podstawie przytoczonych wyżej przepisów o wszczęciu postępowania i zawiadomienie o decyzji o umorzeniu postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej następuje więc poprzez obwieszczenie. Obowiązku tego dochował organ. Zatem za dzień doręczenia skarżącej decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. należy uznać dzień, w którym upłynął czternastodniowy termin liczony od dokonania obwieszczenia. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej poprzez publiczne obwieszczenie (art. 49 § 1 k.p.a.) i fikcja jego doręczenia (art. 49 § 2 k.p.a.) jest tożsama z dowiedzeniem się przez stronę o wydaniu decyzji. Wobec powyższego termin do odwołania od takiej decyzji wynosi 14 dni i biegnie dla strony od upływu ostatniego z czternastu dni, licząc od daty obwieszczenia. W przedmiotowej sprawie obwieszczenia dokonano w dniu 21 lipca 2025 r. Decyzję uznać należy za skutecznie doręczoną stronom zawiadomionym poprzez obwieszczenie w dniu 4 sierpnia 2025 r. (poniedziałek), z kolei termin do skutecznego złożenia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 18 sierpnia 2025 r. (art. 129 § 2 k.p.a.) Tymczasem skarżąca złożyła odwołanie za pismem z dnia 27 listopada 2025 r. Wobec tego, odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego czternastodniowego terminu do jego złożenia. Kwestia dochowania (lub niedochowania) terminu jest kwestią obiektywną i nie zależy od uznania organu rozpatrującego. Kwestii niedochowania terminu nie podważa sama skarżąca, o czym świadczy fakt, że jednocześnie z odwołaniem wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Organ jednak odmówił przywrócenia tego terminu, które to postanowienie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Należy więc podnieść w odniesieniu do przytoczonego wyżej art. 58 k.p.a., że z przepisu tego wynika możliwość przywrócenia na wniosek uchybionego terminu, jeżeli wnioskodawca kumulatywnie spełni przesłanki określone w tym przepisie. Jak prawidłowo zauważył organ, ustawodawca wyróżnił cztery przesłanki przywrócenia uchybionego terminu w postępowaniu administracyjnym uprawdopodobnienie braku winy wnioskodawcy w niedochowaniu terminu (przesłanka 1), złożenie wniosku (przesłanka 2), dochowania siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku (przesłanka 3) i dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której był ustanowiony uchybiony termin (przesłanka 4). Następnie, organ słusznie ocenił, że skarżąca spełniła przesłanki wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu, dochowania terminu tego terminu i dopełnienia czynności, jaką było złożenie odwołania, jednakże nie wykazała braku winy w uchybieniu terminowi. Kryterium braku winy w uchybieniu terminu jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu. Na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. każdy stopień winy uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa przy dokonywaniu czynności w toku postępowania. Poprzez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony należy rozumieć okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli tej strony i uniemożliwiło dokonanie czynności procesowej w terminie. Chodzi zatem o wskazanie przeszkody, której strona nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy dochowaniu najwyższej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że strona dołożyła należytej staranności, aby dokonać czynności proceduralnej w terminie, lecz dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj., że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu usprawiedliwia więc wyłącznie zaistnienie nagłych, obiektywnych, niezależnych od wiedzy i woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie, do których zalicza się takie okoliczności jak pożar, powódź, huragan, przerwę w komunikacji, strajk, nagłą i ciężką chorobę (por. wyroki: NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2401/17; WSA: w Rzeszowie z 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 360/13; w Bydgoszczy z 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 106/13; w Warszawie z 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2210/13 i z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 604/14, dostępne w CBOSA). To na stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W swoim wniosku skarżąca nie powołała żadnych szczególnych okoliczności, które mogłyby spowodować, że nie była w stanie w przepisanym terminie zapoznać się z obwieszczeniem o wydaniu decyzji umorzeniowej, takich jak np. nagła choroba. Skarżąca podała tylko, że brak złożenia odwołania w terminie spowodowany był faktem, że nie została jej doręczona przedmiotowa decyzja. Należy jednak zauważyć, że to pismo skarżącej z dnia 28 kwietnia 2025 r. do organu wskazywało na potrzebę wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Przyjąć więc trzeba, że skarżąca miała świadomość o możliwości prowadzenia postępowania i wydania decyzji, tym bardziej, że pismo-wniosek został złożony przez profesjonalnego pełnomocnika. Z przytoczonych przepisów jasno wynika, że o wydaniu rozstrzygnięcia zawiadamia się strony postępowania w drodze obwieszczenia i to od tej daty należy liczyć upływ terminu do złożenia odwołania od decyzji. Zatem, nie można w niniejszej sprawie stwierdzić, że skarżąca dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. Podkreślić należy, że decyzja umorzeniowa z dnia 21 lipca 2025 r. została doręczona skarżącej w drodze obwieszczenia. W przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi nieprawidłowego doręczenia decyzji, albowiem zawiadamianie pozostałych stron o wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej następuje właśnie w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów. Wymogów tych w przedmiotowej sprawie organ dochował. Ponadto, jak wynika z akt sprawy organ zawiadomił o wydaniu decyzji na adres katastru nieruchomości właścicieli i użytkowników nieruchomości objętych decyzją z dnia 14 maja 2013 r. Skarżąca podkreślała w skardze, że jest spadkobiercą dotychczasowych właścicieli nieruchomości i zamieszkuje pod tym samym adres, który został ujęty w katastrze nieruchomości, więc zawiadomienie należy uznać za skuteczne, jednak to z terminem obwieszczenia skorelowany jest ostateczny termin do złożenia odwołania, a nie z datą doręczenia zawiadomienia. Z akt sprawy nie wynika, że organ uchybił czynności zawiadomienia o wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. Należy podkreślić, że doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu samego zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3101/19). Ewentualne wadliwe wysłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji pozostaje bez wpływu na bieg terminu do złożenia odwołania, ponieważ stronom postępowania, niebędącym inwestorem, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaną na podstawie art. 11f ust. 1 specustawy drogowej doręcza się w drodze obwieszenia. Zatem zgodnie z zasadą wynikającą z art. 49 § 2 k.p.a. w tego typu sprawach, dla strony niebędącej inwestorem, termin do złożenia odwołania od decyzji rozpoczyna bieg po upływie 14 dni od dokonania publicznego obwieszenia o wydaniu decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 390/19). Kluczowym dla sprawy jest również, że zarówno zawiadomienie, jak i obwieszczenie o wydaniu decyzji doręczonej poprzez obwieszczenie zawierały prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Obwieszczenie zawierało również pełen wykaz działek objętych decyzją, w tym również działkę nr [...] [...]), a więc należy uznać, że jest okolicznością wskazującą na niedochowanie przez skarżącą należytej staranności w dbałości o własne sprawy. Wobec powyższych okoliczności, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie są niezasadne zarzuty naruszenia art. 58 § 1 w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11g ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 3 zd. 2 w zw. z art. 11f ust. 7 specustawy drogowej, podniesione w skardze. Powyższe uzasadnia i implikuje odmowę przywrócenia terminu zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a., zatem zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.