II SA/Kr 321/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego Z. E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze z dnia 20 lutego 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 stycznia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, skarżący Z. E. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podniósł, że jest on osobą fizyczną, a nałożony na niego w zaskarżonej decyzji obowiązek uiszczenia opłaty dotyczy kwoty aż 93.110,71 zł. Podał, że mając na względzie wysokość opłaty, wykonanie decyzji spowoduje znaczne uszczuplenie majątku skarżącego i nieodwracalne skutki (np. koszt odsetek kredytowych). Dodatkowo podniesiono, że decyzja jest obarczona licznymi i znacznymi uchybieniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty, a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia (por. tamże). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżący nie wskazał choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych co do jego sytuacji majątkowej. Ogólne określenia o "nieodwracalnych skutkach w jego majątku", niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Kr 732/16, CBOSA). Również wzmiankę o koszcie odsetek kredytowych trudno uznać za istotny argument w obliczu braku dokumentu czy nawet twierdzenia świadczącego o tym, iż rzeczywiście musi zaciągnąć kredyt w celu wykonania decyzji. Starając się o ochronę tymczasową, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane skutki wykonania decyzji, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w złożonym wniosku. Odnosząc się zaś do argumentu skarżącego, że decyzja jest obarczona licznymi i znacznymi uchybieniami, należy zauważyć, iż podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.