II SA/Gl 131/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. i L. P. – G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w . z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego z urzędu postanawia: 1) umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu 2) oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu. W nadesłanych drukach formularza podali, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają wraz z dwoma synami oraz matką skarżącej, a w skład ich majątku wchodzi lokal mieszkalny o pow. 75 m2 i wartości około 150.000,00 zł, nieruchomość rolna o pow. 3,7 ha i wartości również około 150.000,00 zł a także nieruchomość o pow. 520 m2 i wartości 31.200,00 zł. Wnioskodawcy zaznaczyli, że zarówno lokal mieszkalny jak i nieruchomość rolna obciążone są hipotekami, nie posiadają oni żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości 5.000 zł, natomiast mają oni wierzytelność o wartości 450.000,00 zł. Źródłem ich utrzymania się jest działalność gospodarcza prowadzona przez L. P. – G. oraz emerytura jej matki w wysokości 1500 zł. Wnioskodawcy zaznaczyli również ze posiadają inne zobowiązania względem podmiotów prywatnych oraz ZUS i Gminy R. Na wezwanie referendarza sądowego nadesłano dokumenty obrazujące poziom ich miesięcznych wydatków, dochody matki skarżącej, dokumentację prowadzoną na potrzeby działalności gospodarczej skarżącej oraz dokumenty potwierdzające, że T.G. jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. poz. 718 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że zgodnie z treścią art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wiosek lub rozpatrzenie wniosku stanie się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 794) czynności doradztwa podatkowego obejmują udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Wobec tak zakreślonego ustawą zakresu kompetencji doradcy podatkowego, oczekiwanie jego ustanowienia w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest umorzenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest bezpodstawne. Ze względu na przedmiot skargi doradca podatkowy nie mógłby reprezentować skarżących w niniejszym postępowaniu, a wobec tego wniosek o jego ustanowienie jest bezprzedmiotowy i jako taki musiał ulec umorzeniu. Przechodząc do rozpoznania wniosku stron o zwolnienie od kosztów sądowych i mając na względzie ustalone okoliczności uznano, że brak jest podstaw do zwolnienia od kosztów sądowych w sytuacji, gdy w istocie na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one do kwoty 200 zł – wpisu od skargi. Faktem jest, że skarżący T. G. jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku. Nie mniej jednak jego małżonka prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi dochód. Podsumowanie księgi przychodów i rozchodów obejmującej okres od stycznia do marca 2017 r. pozwoliło stwierdzić osiągnięcie w tym okresie dochodu rzędu 6500 zł. Do tego dodać trzeba, że matka skarżącej uzyskuje stałe świadczenie w wysokości 1158 zł netto miesięcznie. Sam fakt, że wedle oświadczeń stron ich pełnoletni synowi nie uzyskują dochodów nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku wobec faktu, iż obecna koniunktura na ryku pracy pozwala na znalezienie zatrudnienia a z nadesłanych dokumentów nie wynika, aby potomstwo skarżących nie było w stanie zatrudnienia znaleźć, np. z przyczyn zdrowotnych. Fakt istnienia zobowiązań o charakterze prywatnoprawnym nie daje jeszcze podstaw do uznania, iż zasadnym byłoby zwolnienie stron od kosztów sądowych, natomiast istnienia zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie udokumentowano, a jeżeli przyjąć za wiarygodne oświadczenie w druku formularza, iż są one przedmiotem sporu przed sądem, to w chwili obecnej nie mają charakteru wymagalnego. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 249a tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.