II SA/Kr 309/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości T. skargę oddala.

Skarżący A. W. – dalej tez jako "Skarżący" reprezentowany przez adwokata G. C. złożył skargę na uchwałę nr XLIX-464-06 z dnia 28 września 2006 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości T. (opubl. W Dz. Urz. Woj. Małop. z 2006 roku, nr 771, poz. 4671) – zwany też dalej jako "uchwała", "plan miejscowy" lub "mpzp". Skarżący jest właścicielem działki nr [...] w miejscowości T.. Opisana działka znajduje się na terenach oznaczonych jako T 4.1.35R. Dla tego obszaru wyznaczono strefę SWP - ochronną ujęć wody powierzchniowej "O.", "T.", ujęcia wody gospodarczej dla Elektrociepłowni A. Sp. z o.o., ujęcia wód powierzchniowych z potoku R. i potoku W. . W zasięgu tej strefy obowiązują między innymi następujące zakazy: zakaz nawożenia gruntów nawozami sztucznymi i naturalnymi dawką większą niż ustalona po zbadaniu gleby na zasobność N, P, K, zakaz rolniczego wykorzystania ścieków. We wniesionej skardze Skarżący podniósł zarzuty: 1. nieprawidłowego rozgraniczenia przeznaczenia terenów o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania, o którym mowa art. 15 ust. 2 pkt 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) poprzez ustalenie na obszarze działki nr [...] w T. wzajemnie wykluczających się przeznaczeń, które to nie uwzględniają interesu prywatnego właściciela, a także nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego, środowiskowego i społecznego. Opisana działka znajduje się w jednostkach oznaczonych jako tereny rolne [81%), tereny zieleni – lasy (7%), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1%), tereny dróg układu podstawowego - ulica zbiorcza. B. (5%); 2. naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez wprowadzenia na opijanym terenie zakazu budowy budynków mieszkaniowych niezwiązanych z obsługą rolnictwa, podczas gdy organ planistyczny sporządzając plan zagospodarowania przestrzennego powinien uwzględniać wymogi ładu przestrzennego, prawo własności oraz gospodarcze i faktyczne przeznaczenie obszaru objętego tą częścią Planu; 3. naruszenie art. 1 ust. 2 pk 3 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez przeznaczenie opisanego terenu na cele rolnicze, w sytuacji gdy tereny te zostały objęte ochroną ujęć wody powierzchniowej, a co za tym idzie, obowiązują na nich zakazy ustanowione w rozdziale 9 § 58 pkt 6 ust. 1 Uchwały, które to znacząco ograniczają rolniczą użyteczność terenu, w konsekwencji czego obecne brzmienie Planu jest nie tylko wewnętrznie sprzeczne, ale ponadto stoi w sprzeczności z walorami ekonomicznymi przestrzeni oraz poprzez przeznaczenie opisanej działki w planie zagospodarowania przestrzennego jako rolnej, podczas gdy w najbliższym jej sąsiedztwie istnieje zwarta zabudowa mieszkaniowa, co skutkowało naruszeniem interesu prawnego właściciela tejże działki; 4. naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskutek nadużycia władztwa planistycznego przez Radę Miejską Andrychowa poprzez nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencje w prawo własności z powodu zaprojektowania na terenie, na którym znajduje się działka nr [...] w T. drogi układu podstawowego, oznaczonej symbolem T.08/KDz wobec braku konieczności i celowości ograniczenia prawa własności poprzez włączenie jej w obręb terenu dróg układu podstawowego ze wszystkimi tego konsekwencjami. Powołując się na powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr XLlX - 464 - 06 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 września 2006 r. w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...] T. . W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że ustanowienie takiego przeznaczenia działki nr [...] w T. prowadzi do licznych konfliktów przestrzennych związanych z różnym sposobem użytkowania tego terenu. Podkreślił, że dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem jednak, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Plan zagospodarowania przestrzennego będący przedmiotem niniejszego wezwania został ustanowiony z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu, a polegającym na braku spójności oraz na sprzeczności treści planu. Ustalenia planu naruszają ponadto w sposób wyraźny zasadę proporcjonalności i zrównoważonego rozwoju. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z MPZP działka nr [...] znajduje się w strefie ochronnej ujęć m. in. wody powierzchniowej ". ", "T. ". W opisanej strefie obowiązuje szereg zakazów dotyczący używania nawozów oraz zakaz rolniczego wykorzystania ścieków. Przedmiotowa uchwała zawiera zatem nieprecyzyjne i sprzeczne postanowienia bowiem z jednej strony wyłącza wykorzystanie terenu na cele inne niż rolnicze, a z drugiej strony poważnie ogranicza możliwość jego rolniczego przeznaczenia. Obowiązek określenia w miejscowym planie przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcje ma on pełnić. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji w sposób alternatywny lub uzupełniający tak, aby nie wykluczały się wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności. Tymczasem, obecne przeznaczenia tego terenu wykluczają się wzajemnie. Co więcej, z uwagi na dodatkowe restrykcje, nie możliwa jest nawet swobodna uprawa rolna. Skarżący podkreślił, że działka nr [...] znajduje się na obszarze zurbanizowanym, w którym struktura przestrzenna, ciągi komunikacyjne i wyposażenie w sieci infrastruktury technicznej oraz infrastruktura społeczna są zrealizowane w takim zakresie, że zlokalizowanie na tym obszarze nowej zabudowy nie wymaga istotnych nowych inwestycji infrastrukturalnych (np. budowy nowych dróg lub zwielokrotnienia przepustowości istniejącej sieci uzbrojenia]. Sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien zostać uwzględniony bilans terenów. Bilans taki, zgodnie z orzecznictwem, stanowi podstawę określenia kierunków zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów oraz kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania i użytkowania terenów (w tym terenów przeznaczonych pod zabudowę oraz terenów wyłączonych spod zabudowy. Nieruchomość skarżącego znajduje się w znacznej części na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem R, jako tereny rolnicze obsługi rolnictwa. Na tym terenie obowiązuje zakaz zabudowy. Tak wąskie i pozbawione najmniejszej elastyczności rozwiązanie jak zakaz usytuowania jakichkolwiek nowych zabudowań, stanowi nieuzasadnioną ingerencję organów samorządu terytorialnego w prawo własności przysługujące skarżącemu. Trudno w szczególności uzasadnić czysto rolnicze przeznaczenie terenu w sytuacji gdy nieruchomość znajduje się w sąsiedztwie zwartej istniejącej zabudowy, a także przyszłej, dopuszczonej postanowieniami planu. W sąsiedztwie nieruchomości skarżącego znajduje się liczna zabudowa jedno i wielorodzinna. Ponadto, w promieniu ok. 2 km powstaje infrastruktura turystyczna. Ponadto jak wskazał, działka nr [...] w T. ,znajduje się na terenach oznaczonych jako [...]. Dla tego obszaru wyznaczono strefę SWP - ochronną ujęć wody powierzchniowej "O.", "T.", ujęcia wody gospodarczej dla Elektrociepłowni A. Sp. z o.o., ujęcia wód powierzchniowych z potoku R. i potoku W. . W zasięgu tej strefy obowiązują między innymi następujące zakazy: (1) zakaz nawożenia gruntów nawozami sztucznymi i naturalnymi dawką większą niż ustalona po obadaniu gleby na zasobność N, P, K. (2) zakaz rolniczego wykorzystania ścieków. Zważywszy na powyższe, ustanowienie w tym rejonie przeznaczenia terenu jedynie na cele rolnicze stoi w sprzeczności nie tylko z ogólnym charakterem okolicznej zabudowy, ale nawet z gospodarczymi możliwościami wykorzystania działki przez skarżącego. Organ w uzasadnieniu uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazał według jakich kryteriów podzielono działkę nr [...] w T. na 5 niejednorodnych i sprzecznych ze sobą części, uznając tym samym, że działka, znajdująca się w sąsiedztwie zwartej zabudowy może być w 81% przeznaczona na cele rolne, w 6%, etc., mimo, że cała działka reprezentuje ze sobą jednolity charakter. Uchwała wprowadziła na tym terenie zakaz m.in. wprowadzania ścieków nieoczyszczonych do wód powierzchniowych i do ziemi, zakaz rolniczego wykorzystania ścieków, zakaz lokalizowania nowych zakładów mogących zanieczyścić wody powierzchniowe i podziemne, w tym także ferm hodowlanych zwierząt, zakaz nawożenia gruntów nawozami sztucznymi i naturalnymi dawką większą niż ustalona po zbadaniu gleby na zasobność N, P, K, zakaz stosowania środków ochrony roślin niezgodnie z ustawą niezgodnie z przepisami odrębnymi, zakaz używania chemicznych środków ochrony roślin w lasach bez uprzedniego powiadomienia Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. W tym miejscu należy zaznaczyć, że przy zakazie stosowania środków ochrony roślin niezgodnie z ustawą niezgodnie z przepisami organ nie określił do jakiej ustawy się odwołuje, ani też do jakich przepisów odrębnych. Takie ujęcie zakazu pozostawia daleko idącą swobodę dla organu w przedmiocie decydowania, o tym jakie działania na danym terenie są dozwolone, a jakie nie. Zaś po stronie właściciela stanowi niczym nie uzasadnione ograniczenie jego władztwa i pozostawia go w sferze niepewności, co do rzeczywistego przeznaczenia jego działki. Wzywający zdaje sobie sprawę z tego, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinno się uwzględniać wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Tym niemniej o ile sama idea ochrony wód, ujęć wodnych, etc. jest co do zasady chwalebna, to jednak jej realizacja winna być spójna, logiczna i nie powinna w sposób nadmierny ingerować w prawo własności. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego 5% działki o numerze [...] znajduje się w jednostce T 08/KDz - "tereny dróg układu podstawowego - ulica zbiorcza. B. ". Taka ingerencja w prawo własności nie znajduje uzasadnienia. Co prawda miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może ingerować w sferę własności prywatnej jednostki, kształtując sposób wykonywania tego prawa, tym niemniej wszelkie ograniczenia tego prawa winny wyważać kolidujące dobra i wartości. Tymczasem, w niniejszym stanie faktycznym, interes publiczny nie uwzględnia interesu prywatnego. Co więcej, takie brzmienie Planu wydaje się być niespójne i nielogiczne. Bowiem część działki została włączona do układu dróg gminnych, równocześnie jednak nie sposób jednoznacznie ustalić która to część. Graficzny załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada na to pytanie. Ulica [...] biegnie wzdłuż południowej granicy działki jednak z graficznego załącznika nie sposób wyczytać, która jej część została wydzielona jako teren drogi. Część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie jego części tekstowej. To część tekstowa zawiera normy prawne, rysunek w planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa. Część graficzna planu jest jej obligatoryjnym elementem. Oznacza to, że normy prawne, które wynikają z planu miejscowego należy wyinterpretować zarówno z tekstu planu, jak i rysunku. Taki stan rzeczy stanowi istotne uchybienie standardów dokumentacji planistycznej. Zaznaczył także, że znaczna część nieruchomości położona jest na terenie oznaczonym symbolem R, tj. jako tereny rolnicze z zakazem zabudowy. Tymczasem, nieruchomość ta sąsiaduje bezpośrednio z terenami o oznaczeniu MN1, tj. terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Co więcej, wskazana zabudowa mieszkaniowa jest na tym obszarze zwarta i liczna. Tak wąskie i pozbawione elastyczności rozwiązanie, jak zakaz usytuowania nowej zabudowy, stanowi nieuzasadnioną interferencję organów samorządu terytorialnego w prawo własności przysługujące wzywającemu. Wzdłuż ulic: B., Ł. oraz P. , znajdują się tereny zabudowane budynkami mieszkalnymi. Obszar ten stanowi zwarty kompleks terenów zamieszkanych, przeznaczonych na rozbudowę jedno i wielorodzinną. W odpowiedzi na skargę Gmina Andrychów wniosła o oddalenie skargi. Gmina zaznaczyła, że kierując się zasadami kształtowania ładu przestrzennego, biorąc pod uwagę zasadę ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu poprzez brak przesłanek faktycznych i prawnych, utrzymała na przedmiotowym terenie grunty rolne, a regulacje dotyczące zasad prowadzenia działalności rolniczej na tym terenie nie wynikają z prawa miejscowego, lecz z decyzji i rozporządzeń powołujących strefy ochrony pośredniej ujęcia wody oraz parku krajobrazowego. W związku z tym skargę na uchwałę nr XLIX - 464 - 06 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości T. dotyczącego działki nr [...] w T. należy uznać za bezzasadną, gdyż na żadnym etapie Gmina Andrychów nie uchybiła ogólnym zasadom ochrony faktycznego zagospodarowania terenu, tym samym nie mogła naruszyć interesu prawnego właściciela. Podkreślić należy, że skarżący nabył własność działki będącej przedmiotem skargi już po wejściu w życie zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nabywając jej własność znany był mu stan prawny ukształtowany przez ten miejscowy plan. Poprzednicy prawni skarżącego nie skorzystali z prawa zgłoszenia uwag i wniosków, tym samym akceptując ustalenia miejscowego planu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że dla oceny zarzutu nadużycia władztwa planistycznego istotne znaczenie ma okoliczność, czy skarżący lub jego poprzednicy prawni, na etapie prac planistycznych, zgłaszali zarzuty lub protesty wobec projektu planu (vide: wyrok NSA z 21 marca 2018 r., II OSK 2383/17). W realiach rozpoznawanej sprawy w toku procedury sporządzania zaskarżonego miejscowego planu poprzedni właściciele działki objętej skargą nie podnosili żadnych zastrzeżeń co do jego treści. W dacie nabycia przedmiotowej nieruchomości skarżący miał świadomość co do stanu prawnego nieruchomości, w tym ograniczeń w możliwości jej zagospodarowania. Istotna w niniejszej sprawie jest również okoliczność, że przyjmując w 2006 r. zaskarżony miejscowy plan, nie zmieniono przeznaczenia terenu, na którym położona jest działka, tylko utrzymano stan już wcześniej istniejący - ukształtowany postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującego już wcześniej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym skarżący nie został zaskoczony wprowadzeniem ograniczenia w możliwości zagospodarowania należącej do niego działki, ponieważ takie ograniczenia istniały już przed wejściem w życie zaskarżonego miejscowego planu. Należy mieć na uwadze, że ukształtowane postanowieniami zaskarżonego miejscowego planu przeznaczenie terenu, na którym znajduje się działka skarżącego, znajduje odzwierciedlenie w treści obowiązującego zarówno obecnie, jak i w dacie przyjęcia zaskarżonego miejscowego planu, studium. Przedmiotowy dokument planistyczny znacznie ogranicza możliwość zabudowy działki stanowiącej własność skarżącego. Zaskarżony plan faktycznie stanowi uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, nie może stanowić ich dowolnej interpretacji czy wręcz całkowitej zmiany kierunków zagospodarowania terenu objętego studium. Do takiej sytuacji prowadziłoby natomiast wprowadzenie do zaskarżonego planu postanowień umożliwiających nieograniczoną zabudowę objętej skargą działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała nr XLIX-464-06 z dnia 28 września 2006 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości T. (opubl. W Dz. Urz. Woj. Małop. z 2006 roku, nr 771, poz. 4671). W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku, zmieniono treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Jednocześnie w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma norma art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w dotychczasowym brzmieniu, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący przed wniesieniem skargi skierował do Rady Gminy w Andrychowie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego zaskarżoną uchwałą (k. 9 – 13), które zostało wysłane listem poleconym w dniu 30 maja 2022 roku i wpłynęło do Urzędu Miejskiego w Andrychowie w dniu 2 czerwca 2022 roku (k. 18 i 25). W związku z wniesionym wezwaniem Rada Miejska w Andrychowie wydała oświadczenie nr [...] z dnia 30 czerwca 2022 roku, którym odmówiła uwzględnienia wezwania (k. 27). Powyższe oświadczenie zostało odebrane przez pełnomocnika Skarżącego adwokata G. C. w dniu 11 lipca 2022 roku (k. 31). Do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna być wniesiona skarga (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2013 roku, sygn. I OSK 710/13). Skarga została datą 8 sierpnia 2022 roku i wpłynęła do Urzędu Miejskiego w Andrychowie w dniu 11 sierpnia 2022 roku. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Skarżący tym samym wyczerpał tryb przed wniesieniem skargi i złożył skargę w ustawowym terminie zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2017 roku. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 roku, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Legitymacja do wniesienia skargi na plan miejscowy do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (por. np. uzasadnienia wyroków NSA: z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II OSK 2559/16, z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 64/17). Na gruncie niniejszej sprawy skarżący A. W. wywodzi swój interes prawny z prawa własności nieruchomości, składającej się z działki nr [...] w T. . Wskazana działka znajduje się w obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca upatrują naruszenie ich interesu prawnego w wynikającym z zaskarżonej uchwały nieuzasadnionym ograniczeniu jej uprawnień w wykonywaniu przysługującego im prawa własności. Przy tym jak wskazuje Skarżący w dniu podjęcia uchwały z dnia 28 września 2006 r. nr XLIX - 464 - 06] nie był wprawdzie właścicielem działki nr [...] położonej w T. , ale nie pozbawia go to do legitymacji do złożenia i popierania niniejszego wezwania. Podkreślił on – powołując się uzasadnienie wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2010 roku, sygn. II OSK 186/10) – iż "okoliczność zatem, że uchwała (...) weszła w życie przed nabyciem nieruchomości przez jej aktualnego właściciela, nie stanowi samoistnej przeszkody (przesłanki negatywnej) do wniesienia przez nowego właściciela skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. [...) Wykładnia literalna, celowościowa, jak i funkcjonalna art. 101 ust. 1 u.s.g. (...) nie upoważnia do takiej interpretacji tego przepisu, która łączyłaby legitymację skargową wyłącznie z prawem własności istniejącym w dacie wejścia w życie aktu prawa miejscowego". Sąd podziela to stanowisko. W istocie jak wskazuje się w orzecznictwie u podstaw legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g. leży aktualny interes prawny. Nowy właściciel nieruchomości wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., które posiadał poprzedni właściciel. Dotychczasowy właściciel wraz ze zbyciem nieruchomości traci na rzecz nowego właściciela, będącego jego następcą prawnym, niezrealizowane uprawnienie z art. 101 ust. 1 u.s.g. Z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie uprawnień, z których zbywca nieruchomości nie skorzystał, przechodzi na nabywcę. To zaś oznacza, że aktualny właściciel nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (lub właściciele) nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 5 kwietnia 2012 roku, sygn. II OSK 51/12, NSA z dnia 4 kwietnia 2014 roku, sygn. II OSK 2684/12, NSA z dnia 8 lipca 2014, sygn. II OSK 3005/12, NSA z dnia 25 sierpnia 2022 roku, sygn. II OSK 283/22) Wobec tego należy uznać, że Skarżąca wykazał, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą i jest legitymowany do wniesienia skargi na wskazaną uchwałę. W kontekście natomiast wykazanego naruszenia interesu prawnego, odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały dotyczące planów miejscowych, należy zaznaczyć, że wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie przez Sąd dotyczy bowiem tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (dalej tez jako "u.s.g."), gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 5 czerwca 2014 roku, sygn. II OSK 117/13, z dnia 24 listopada 2016, sygn. II OSK 1565/16, z dnia 18 czerwca 2020, sygn. II OSK 334/20). Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej też jako "uPlan"), władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w uPlan Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 uPlan. Na mocy przywołanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 uPlan wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Gmina jest uprawniona do ustalania przeznaczenia terenów pod określone funkcje, określania sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy i dokonuje tego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 14 uPlan). To uprawnienie gminy - doktrynalnie określane jako władztwo planistyczne - nie oznacza jednak dowolności przyjętych rozwiązań planistycznych. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m.in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej. Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. II SA/Łd 698/11, wyroku NSA z dnia 28 września 2012 roku, sygn. II OSK 1598/12). W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 uPlan, wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Podobnie w myśl art. 20 ust. 1 uPlan plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Na wstępie należy wskazać jakie kierunki zagospodarowania dla nieruchomości Skarżącego zostały przewidziane w studium, to jest w uchwale nr XXXIII-305-05 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 25 maja 2005 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Andrychów – dalej jako "studium". Treść załącznika nr II do studium, to jest załącznika graficznego, pozwala na ustalenie jakie kierunki zagospodarowania wskazanej nieruchomości zostały przewidziane w studium. Jakkolwiek w załączniku tym nie ujęto numerów działek, to jednak jego analiza w powiązaniu z przedłożonym wyrysem ze studium (k. 40 akt sprawy) pozwala na precyzyjne ustalenie tych kierunków: Zgodnie z treścią studium działka objęta jest kierunkiem zagospodarowania "15(R1)". W niewielkiej części na północy działki objęta jest 17(M1), natomiast południowy kraniec tej działki objęty jest 08(KDz). Zgodnie z zapisami studium Tereny R1 – to tereny gruntów ornych, upraw polowych, łąk pastwisk, upraw sadowych i ogrodniczych z oraz bez istniejącej zabudowy, zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych", Tereny M1 – to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem funkcji usługowych, natomiast Tereny KDz – to tereny dróg zbiorczych. Takie same wnioski wynikają też z wyrysu ze studium (por. k. 40-41 akt sprawy). Powyższe ustalenia pokrywają się również ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu do Oświadczenia nr [...] Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 30 czerwca 2022 roku (k. 27 – 29 akt sprawy). W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z zapisami studium (uchwały nr XXXIII-305-05 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 25 maja 2005 roku) "Objęta wezwaniem działka została wskazana w "suikzp Andrychów 2005" jako teren 15 (R1) - Tereny gruntów ornych, upraw polowych, łąk, pastwisk, upraw sadowych i ogrodniczych z oraz bez istniejącej zabudowy, zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych z wprowadzonym zakazem zagospodarowania kubaturowego oraz w niewielkim zakresie jako tereny przeznaczone do urbanizacji." (por. k. 28 akt sprawy – str. 2 uzasadnienia do oświadczenia). Reasumując powyższe należy wskazać, że nieruchomość Skarżącego w studium w przeważającej części kierunek zagospodarowania 15(R1), a ponadto obejmuje 17(M1) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem funkcji usługowych oraz w niewielkim zakresie Tereny KDz – to tereny dróg zbiorczych. Następnie należy wskazać, jakie jest przeznaczenie należącej do Skarżącego nieruchomości w planie miejscowym. Zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały działka nr [...] znajduje się w zasadniczej części jednostce urbanistycznej o symbolu [...] i w tej części ma przeznaczenie podstawowe "R" (§ 10 mpzp). Ponadto północno – wschodnia część tej działki objęta jest przeznaczeniem [...] to znaczy pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (por. § 21 mpzp), natomiast południowe krańce wskazanej działki w minimalnym zakresie objęte są terenami dróg publicznych. Zgodnie z § 10 mpzp wskazana jednostka urbanistyczna ma przeznaczenie podstawowe "R", natomiast przeznaczenie dopuszczalne "RU". Ponadto dopuszczalna wysokość zabudowy w tym obszarze okreslona jest za pomocą parametrów "II/K" i "8/H". Zgodnie z § 3 pkt. 2) lit. f) planu miejscowego wysokość zabudowy - jest to nieprzekraczalna wysokość budynku, zdefiniowana za pomocą jednego lub kilku parametrów takich jak: K - nieprzekraczalna ilości kondygnacji nadziemnych wraz z poddaszem użytkowym i H - nieprzekraczalna wysokości zabudowy w metrach, z dopuszczeniem w bryle budynku, nowych wież o indywidualnych wysokościach i lokalnych dominant sięgających do 6m ponad nieprzekraczalną wysokość budynku, z zastrzeżeniem, iż rzut dominanty nie może przekroczyć 10 % powierzchni zabudowy tego budynku. Zatem dopuszczona zabudowa obejmuje dwie kondygnacje nadziemnych wraz z poddaszem użytkowym i nieprzekraczalna wysokości zabudowy 8 metrów. Jednocześnie obszar ten znajduje się w strefie OP1, OP2 i SWP. Przy czym zgodnie z § 56 ust. 1 zd. 2 mpzp "W granicach obszaru objętego planem, z uwagi na wymogi ochrony środowiska przyrodniczego i krajobrazu kulturowego wyznacza się strefy o symbolach OP2-1, OP2-2, OP-3, OP-4, OP-8 w których każdy ze zdefiniowanych w planie terenów może podlegać w części lub w całości dodatkowym uwarunkowaniom, z uwagi na położenie w jednej lub kilku strefach, mogącym ograniczać lub ukierunkowywać jego podstawowe i dopuszczone przeznaczenia, zdefiniowane w tabelach w rozdziale 3. W związku z koordynacją występujących stref w granicach wszystkich miejscowości Gminy Andrychów, brak kolejnych symboli i numerów oznacza, iż niektóre ze stref wyznaczonych w obszarze Gminy nie występują w granicach miejscowości T.". Analiza w tym zakresie planu miejscowego prowadzi do wniosku, że obszar planu miejscowego nie zawiera strefy OP1. Strefa OP2 natomiast to strefa obszaru objętego planem, z uwagi na wymogi ochrony środowiska przyrodniczego i krajobrazu kulturowego (por. § 56 mpzp). Z kolei strefa SWP oznacza strefę ochronną ujęć wody powierzchniowej "O. ", "T. ", ujęcia wody gospodarczej dla [...] Sp. z o.o., ujęcia wód powierzchniowych z potoku R. i potoku W. (§ 58 ust. 6 pkt. 1) mpzp). Zgodnie z § 58 ust. 6 pkt. 2) lit. b) zapisy b2) tiret 2 mpzp w zasięgu strefy SWP w strefie pośredniej wewnętrznej obowiązuje zakaz rolniczego wykorzystania ścieków (nie dotyczy rolniczego wykorzystania ściółki z chowu ściółkowego). Ponadto stosownie do zapisów § 36 mpzp, "Tereny rolne – R: podstawowe przeznaczenie działek - rolnictwo, w tym: grunty orne, uprawy polowe, łąki, pastwiska, uprawy sadownicze, ogrodnicze wraz z występującą zielenią śródpolną, drogami i ścieżkami śródpolnymi, stałymi i sezonowymi wodami powierzchniowymi, z istniejącą zabudową w gospodarstwach rolnych, dopuszczoną zabudową związaną z produkcją i wytwórczością rolną, polową i hodowlaną, na gruntach rolnych. W myśl natomiast § 37 mpzp "Tereny rolnicze obsługi rolnictwa - RU: podstawowe przeznaczenie działek - zagospodarowanie i zabudowa obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Stosownie natomiast do § 37 pkt. 2) lit. a) mpzp obowiązuje w tym obszarze zakaz lokalizacji funkcji mieszkaniowej, w myśl § 37 pkt. 3 lit. a) mpzp zakłada się utrzymanie istniejącej zabudowy typu RU, z możliwością jej rozbudowy, modernizacji. Reasumując powyższe należy wskazać przede wszystkim, że przeznaczenie w planie miejscowym jest zgodne ze studium. Podkreślić też trzeba, że – jak już wskazano powyżej – zapisy studium w sposób zasadniczy determinują zapisy planu miejscowego, który to plan stosownie do powołanych powyżej art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 uPlan ma być zgodny ze studium. W kontekście natomiast zapisu § 58 ust. 6 pkt. 2) lit. b) zapisy b2) tiret 2 mpzp, który zakłada wprowadzenie zakazu w zasięgu strefy SWP w strefie pośredniej wewnętrznej rolniczego wykorzystania ścieków (nie dotyczy rolniczego wykorzystania ściółki z chowu ściółkowego), należy także zauważyć, że zakaz ten jest również zgodny z zapisami art. 54 ust. 1 pkt. 2) ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2005 roku, Nr 239, poz. 2019 ze zm.) – dalej jako PrWod – w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia planu miejscowego. Zgodnie ze wskazanym art. 54 ust. 1 pkt. 2) PrWod na terenach ochrony pośredniej może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, a w szczególności rolnicze wykorzystanie ścieków. Wskazany zapis w planie miejscowym stanowi zatem w tym zakresie również o realizacji wskazanego zakazu, co potwierdza prawidłowość regulacji zawartej w mpzp. Ponadto trzeba podkreślić, że jak wynika z treści studium, a przede wszystkim w załącznika graficznego nr II, dla sąsiadujących terenów z działką Skarżącego wyznaczono inny już kierunek zagospodarowania. Sąsiednie tereny w zasadniczej części objęte są kierunkiem oznaczonym symbolem 17(M1) (por. też wyrys ze studium k. 40 – 41). Wskazane zapisy studium, w tym załącznik graficzny w istotnej części uzasadniają rozstrzygnięcia w zaskarżonym planie miejscowym. Skoro zatem nieruchomości sąsiadujące objęte są w studium innym niż nieruchomość Skarżącego kierunkiem zagospodarowania, to w konsekwencji stanowi to bezpośrednie uzasadnienie zróżnicowania również przeznaczeń terenów w planie miejscowym. Przeznaczenie nieruchomości Skarżącego zostało zdeterminowane przez zapisy studium, które w odniesieniu do działki Skarżącego w przeważającej części (ok. 81%) ustala kierunek 15(R1). Plan miejscowy w tym zakresie jest zgodny z zapisami studium. Ze względu natomiast na okoliczność, że nieruchomości sąsiadujące objęte są w studium innym kierunkiem zagospodarowania (to znaczy w zasadniczej większości objęte są kierunkiem 17(M1) – czyli zabudową mieszkaniową) niż nieruchomość Skarżącego, to nie może być również mowy o naruszeniu ładu przestrzennego czy walorów ekonomicznych przestrzeni. Oznacza to, że bezzasadne są zarzuty skargi nr 2) i nr 3). Odnosząc się natomiast do dalszych zarzutów należy wskazać, że zarzut ten sprowadza się istocie do wskazania, że uchwała zawiera nieprecyzyjne i sprzeczne postanowienia. Jak zaznaczono "z jednej strony wyłącza wykorzystanie terenu na inne cele niż rolnicze, a z drugiej poważnie ogranicza możliwość jego rolniczego przeznaczenia". Zarzut ten nie jest jednak uzasadniony. Trzeba wskazać, że rolnicze przeznaczenie terenu nie musi oznaczać możliwości każdego rolniczego wykorzystywania terenu. Wprowadzenie określonych zakazów o ile są one uzasadnione nie oznacza ma miejsce naruszenia przepisów. Wprowadzone na gruncie zaskarżonej uchwały zapisy wprowadzające określone ograniczenia w terenach T 4.1.35R, to jest np. zakaz rolniczego wykorzystania ścieków (por. § 58 ust. 6 pkt. 2) lit. b) zapisy b2) tiret 2 mpzp) jest uzasadniony tą okolicznością, że nieruchomość Skarżącego znajduje się w zasięgu strefy SWP w strefie pośredniej wewnętrznej obowiązuje. Dlatego też wskazane ograniczenia są uzasadnione i stanowią o przekroczeniu władztwa planistycznego. Sąd podziela przy tym stanowisko Skarżącego, że dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem jednak, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Rzecz jednak w tym, że na gruncie zaskarżonej uchwały o takiej sprzeczności nie można mówić. Ponadto nieruchomość Skarżącego nie ma w planie tylko jednego przeznaczenia, które jest ze sobą sprzeczne i się wyklucza, lecz obejmuje cztery niezależne kategorie przeznaczeń, to jest: tereny rolne – T 4.1/35 R (ok. 81%), tereny zieleni – lasy T 4.2/10 ZL1 (ok. 7%), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej T 4.1/39 MN1 (ok. 6%), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej T 4.1/40 MN1 (ok. 1%) oraz pod tereny dróg układu podstawowego – ulic zbiorcza [...] (por. też zaświadczenie k. 17) Trzeba zwrócić uwagę, że nieruchomość Skarżącego jest duża. Na całej swojej powierzchni zawiera cztery różne kierunki zagospodarowania przewidziane w studium. Analiza treści studium i planu miejscowego prowadzi przy tym do wniosku, że plan miejscowy w odniesieniu do każdego wyznaczonego w studium kierunku zagospodarowania jest z nim zgodny. Powyższe stanowi o bezzasadności podniesionego zarzutu nr 1). Powyższa argumentacja stanowi również o bezzasadności ostatniego podniesionego zarzutu nr 4, dotyczącego braku konieczności i celowości ograniczenia prawa własności poprzez włączenie jej w obręb terenu dróg (T 08/KDz). Dodatkowo można jeszcze wskazać, że wyznaczona w południowej części działki droga tylko w minimalnym zakresie obejmuje działkę Skarżącego. Ponadto jak wynika z dokumentacji jest to już istniejąca droga i nie można mówić w tym zakresie o jakimkolwiek naruszeniu przepisów, czy też nieuzasadnionym naruszeniu własności Skarżącego. Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych naruszeń, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności planu miejscowego. W szczególności – jak wynika z dokumentacji planistycznej – organy zgodnie z treścią obowiązujących w dniu uchwalenia planu miejscowego przepisów, prawidłowo przeprowadziły procedurę planistyczną w wykonaniu uchwały LI-497-025 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 sierpnia 2002 roku w sprawie przystąpienia do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parcel położonych w miejscowości T.. W związku z powyższym skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.