II SA/Kr 233/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2024 r. znak: SKO.ZP/415/341/2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy po wznowieniu postępowania skargę oddala.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 16 maj 2024 r., nr AU-2/6730.6/2024 po rozpoznaniu sprawy wznowionej na wniosek D. M. (skarżącej) oraz A. B., zakończonej wydaniem dnia 14.04.2016r. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/631/2016 znak:AU-02-O 26730.2.1513.2015.KKŁ, ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i podziemnym garażem na dz. nr [...] (część działki) i [...] Obr[...], przy ul. [...] w K.", odmówił uchylenia w/w decyzji i stwierdził że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania po wznowieniu i oceniono, że upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, natomiast treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały, a istotne jest jedynie stwierdzenie, iż od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat 10 (w wypadku przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt. l i 2 k.p.a.) lub lat 5 (w wypadku przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 38, art. 145a i art. 145b k.p.a.). Organ I instancji wyjaśnił, że art. 146 § 1 k.p.a., określając początek biegu wskazanego w nim terminu, posługuje się pojęciem "dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie wskazując cech tego doręczenia lub ogłoszenia, ani tym bardziej jego adresatów, jednak w licznym w tym zakresie orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest jednolicie pogląd, iż chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji wobec osób biorących udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1526/00, w którym sąd stwierdził m.in., iż za taką interpretacją art. 146 § 1 k.p.a, przemawia również objęcie nim przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt I l OSK 1776/07, a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 1996 r., sygn. akt I l SA/Gd 766/96). Mając na uwadze powyższe rozważania organ I instancji stwierdził, że ostatnie doręczenie decyzji Nr AU-2/6730.2/631/2016 z dnia 14.04.2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nastąpiło w dniu 21.04.2016 r., co wynika ze stwierdzonej daty ostateczności decyzji w dniu 06.05.2016 r. Z uwagi na to, że postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. terminem, który należy wziąć pod uwagę jest okres 5-letni od dnia doręczenia decyzji. Wyjaśniono jednak, że bieg tego terminu może być wstrzymany przez ustawodawcę. Podano, że na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (w tekście z Dz.U. poz. 374 ze zm., obecnie: Dz.U. poz. 1842 ze zm.), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został co prawda uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z 14.05.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 16.05.2020 r., ale wywołał określone konsekwencje w zakresie obliczania wspomnianych terminów; zob. w szczególności art. 68 ust. 1-2 ustawy zmieniającej: "1. Terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. l ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. l ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy" (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Opublikowano: LEX/el. 2021). Podkreślono, że bieg terminu, który został zawieszony z dniem 31 marca 2020 r. na wyżej opisany okres, biegnie dalej (a nie od nowa) od dnia następującego po dniu ustania wskazanych stanów lub - jak w tym przypadku - uchylenia przepisów zawieszających bieg tych terminów. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ I instancji stwierdził, że 5-letni termin upłynął w dniu 14.06.2021r., a zatem organ administracji publicznej nie mógł uchylić przedmiotowej decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a. Zatem, zdaniem organu I instancji, na mocy art. 146 § 1 k.p.a. wyłączona jest możliwość uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, co nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W takiej sytuacji organ może wyłącznie wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., czyli stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zrealizowanie przesłanki, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. wyklucza badanie przesłanki określonej w § 2 ww. przepisu. Podkreślono, iż naruszenie w niniejszej sprawie prawa - zrealizowanie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - ma charakter wyłącznie procesowy. Wyartykułowano różnicę pomiędzy orzekaniem na podstawie art. 146 § 1 k.p.a., a orzekaniem na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. Podano, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 146 § 2 k.p.a., jest rozstrzygnięciem merytorycznym, wydawanym po wszechstronnej analizie stanu faktycznego sprawy i polega na stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie może być uchylona, gdyż wydana w sprawie ponownie decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej. Natomiast odmiennie sytuacja przedstawia się w przypadku negatywnej przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej, o której stanowi art. 146 § 1 k.p.a., gdyż upływ określonego w niej terminu wyłącza w ogóle dopuszczalność uchylenia decyzji (jeżeli wykazane zostanie zrealizowanie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych), a co za tym idzie organ administracji nie jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy, gdyż niezależnie od jego wyniku, może zapaść wyłącznie decyzja o stwierdzeniu naruszenia prawa i wskazująca (w uzasadnieniu) okoliczności, z powodu których nie można jej uchylić - a więc wyłącznie upływ okresu przedawnienia. Podkreślono, że organ nie orzeka, iż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, gdyż upływ okresu przedawnienia powoduje, że w sprawie nie może zapaść żadna decyzja merytoryczna, w tym odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Okoliczność ta, zdaniem organu I instancji, jest w sytuacji określonej art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. obojętna. Od powyższej decyzji odwołanie, złożyła skarżąca, podkreślając, że ma prawo być stroną w postępowaniu. Wyjaśniła, że organ I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odniósł się jedynie do kwestii ograniczenia dopuszczalności w związku z terminem 5 i 10-letnim, a nie zajął się istotą sprawy, a mianowicie, że jako strona winna brać udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 20 grudnia 2024 r. nr SKO.ZP/415/341/2024, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zakres inwestycji, okoliczności faktyczne i uwarunkowania przestrzenne w przedmiotowym postępowaniu są bardzo zbliżone do okoliczności występujących w sprawie rozpoznawanej przez sądy administracyjne w wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 762/15 oraz wyroku NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 110/16, co w konsekwencji powoduje, że skarżąca, jak również A. B. powinni zostać uznani za strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr AU-2/6730.2/631/2016. Oznacza to, że spełniona została przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest również fakt, że na terenie objętym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy od dnia 22.11.2018 r. obowiązują ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowani Przestrzennego - Rejon Alei I. D.. Jednak w myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Stosownie do treści art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jak podnosi się w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn, akt II OSK 841/17) przedmiotem postępowania rozpoznawczego, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz, w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Jeżeli zatem organ stwierdzi, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania, to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Wydaje wówczas na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 545/18). Jednocześnie ze względu na nadzwyczajny charakter tego trybu, przesłanki wznowienia postępowania nie mogą być interpretowane rozszerzające. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Takiej kontroli służy co do zasady możliwość wniesienia odwołania (zażalenia), a następnie zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1100/21). Kolegium podzieliło zatem stanowisko organu I instancji w zakresie upływu 5 - letniego terminu określonego w art. 146 § l k.p.a. Ostatnie doręczenie decyzji Nr AU-2/6730.2/631/2016 z dnia 14.04.2016 r. nastąpiło w dniu 21.04.2016r., co wynika ze stwierdzonej daty ostateczności decyzji w dniu 06.05.2016 r. Niniejsze postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. terminem, który należy wziąć pod uwagę jest okres 5-letni od dnia doręczenia decyzji. Niemniej na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (w tekście z Dz.U. poz. 374 ze zm., obecnie: Dz.U. poz. 1842 ze zm.), w zw. z art. 46 pkt 20 ustawy z 14.05.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 16.05.2020 r., w szczególności art. 68 ust. 1-2 ustawy zmieniającej termin ten został zawieszony z dniem 31 marca 2020 r. na okres pandemii, i następnie biegnie dalej (a nie od nowa) od dnia następującego po dniu ustania wskazanych stanów lub - jak w tym przypadku - uchylenia przepisów zawieszających bieg tych terminów. Z tego wynika, że okres zawieszenia biegu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. trwał od dnia 31 marca 2020 r. (wejście w życie ustawy z dnia 2 marca 2020 r.) do dnia 23 maja 2020 r. włącznie (wejście w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. likwidującej art. 15 zzr, z uwzględnieniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 68 ust. 2 ustawy nowelizującej). Rację ma organ I instancji stwierdzając, że 5-letni termin upłynął w dniu 14.06.2021r., a zatem organ administracji publicznej nie mógł uchylić przedmiotowej decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a. Na mocy art. 146 § l k.p.a. wyłączona jest możliwość uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, co nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W takiej sytuacji organ może wyłącznie wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., czyli stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zrealizowanie przesłanki, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. wyklucza badanie przesłanki określonej w § 2 ww. przepisu. Skarżąca w swojej skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 146 § 1 kpa poprzez jego zastosowanie podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że na skutek opieszałości organów, zwlekania z wydawaniem decyzji i odmawianiem skarżącej przymiotu strony mimo, że skarżąca graniczy z inwestycją bezpośrednio, doszło do umyślnego przedłużania czasu postępowania i w konsekwencji powyższego usankcjonowano zaistniałe w sprawie bezprawie administracyjne; - art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 146 § 1 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a to poprzez przyjęcie, że upłynął pięcioletni termin od doręczenia decyzji, podczas gdy skarżącej formalnie nigdy tej decyzji nie doręczono, w konsekwencji powyższego termin ten względem skarżącej jako strony postępowania w przedmiocie wydania decyzji wz nigdy nie rozpoczął biegu. W uzasadnieniu podkreślono, iż mimo, że zaskarżona decyzja organu I i II instancji potwierdza, iż decyzja wz została wydana z naruszeniem prawa, to skarżąca pozostawiona jest wyłącznie z nieskonkretyzowanym roszczeniem odszkodowawczym. Ewentualne dochodzenie odszkodowania będzie kosztowne i ponownie długotrwałe, a jednocześnie nie wpłynie na poprawę warunków mieszkaniowych skarżącej, bo skutkiem postępowania odszkodowawczego nie będzie przywrócenie skarżącej dostępu do światła słonecznego. Skarżąca pozostaje na stanowisku, że wobec oczywistości błędu jakim była dotknięta decyzja wz organy umyślnie przedłużały postępowanie doprowadzając do przedawnienia się roszczenia skarżącej. Natomiast sama treść przepisu art. 146 § 1 kpa ogranicza prawa stron do rozstrzygnięcia sprawy co w ocenie skarżącej niezgodne jest ze standardami demokratycznego państwa prawa. Termin pięcioletni do uchylenia wadliwej decyzji jest terminem zbyt krótkim, co potwierdza niniejsza sprawa, gdzie skarżąca od prowadzi działania zmierzające do zapewnienia jej ochrony od bez mała dziewięciu lat. Ponadto w uzupełnieniu skargi podniesiono zarzut nie spełnienia przesłanki przekonywania, ponieważ sposób działania organów pozostaje na tyle niezrozumiały i enigmatyczny, że nosi znamiona bezprawności z racji podejrzenia o braku bezstronności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kontrolowana sprawa dotyczyła odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania dokonanego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu) i stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. Zatem, wbrew argumentacji skarżącej, badaniu przez sąd, podlega jedynie czy spełnione zostały przesłanki do wydania takiej decyzji. Nie bada się natomiast samej decyzji ostatecznej co do której wznowiono postępowanie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana po wznowieniu postępowania miała charakter jedynie procesowy właśnie z racji zastosowania przez skarżone organy art. 146 § 1 k.p.a. Wskazuje on wprost, że uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Stosownie do treści art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Charakter procesowy zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji oznacza, że nie można postępowania wznowieniowego wykorzystać do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Takiej kontroli służy co do zasady możliwość wniesienia odwołania (zażalenia), a następnie zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1100/21). W kontrolowanej sprawie prawidłowe było stanowisko organów w zakresie upływu 5 - letniego terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Ostatnie doręczenie decyzji wz nastąpiło w dniu 21.04.2016r., co wynika ze stwierdzonej daty ostateczności decyzji w dniu 06.05.2016 r. Skoro więc, jak wyżej wskazano, postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. terminem, który należy wziąć pod uwagę jest okres 5-letni od dnia doręczenia decyzji. Na mocy prawidłowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz ustawy z 14.05.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, termin ten został zawieszony z dniem 31 marca 2020 r. na okres pandemii, i następnie biegnie dalej (a nie od nowa) od dnia następującego po dniu ustania wskazanych stanów lub - jak w tym przypadku - uchylenia przepisów zawieszających bieg tych terminów. Z tego wynika, że okres zawieszenia biegu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. trwał od dnia 31 marca 2020 r. (wejście w życie ustawy z dnia 2 marca 2020 r.) do dnia 23 maja 2020 r. włącznie (wejście w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. likwidującej art. 15 zzr ustawy z 2.03.2020 r., z uwzględnieniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 68 ust. 2 ustawy nowelizującej). Skoro więc tak liczony 5-letni termin upłynął w dniu 14.06.2021r., to skarżone organy nie mogły uchylić decyzji wz z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a. W takiej sytuacji organ może wyłącznie wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., czyli stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zrealizowanie przesłanki, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. wyklucza badanie przesłanki określonej w § 2 ww. przepisu. Wbrew argumentacji skarżącej nie ma w sprawie znaczenia brak doręczenia decyzji skarżącej dla liczenia w/w terminu, ponieważ z racji tego, że skarżąca nie była uznawana za stronę postępowania, tej decyzji jej nie doręczano i wobec tego miała z kolei uprawnienie do wznowienia z tej przyczyny postępowania, z czego skorzystała. Przy określaniu początku biegu terminu w takich okolicznościach bierze się pod uwagę ostatnie doręczenie decyzji wobec wówczas występujących stron w sprawie. Argumentacja skarżącej nie mogła być zatem uwzględniona, ponieważ prowadziłaby do niemożności otwarcia biegu terminu z art. 146 § 1 k.p.a. Ponadto nie mogła być też uwzględniona argumentacja skarżącej odwołująca się do kwestii braku bezstronności organów czy celowego przedłużania przez nie postępowania. Okoliczności te są dla kontrolowanej sprawy irrelewantne, ponieważ z art. 146 § 1 k.p.a. w przypadku spełnienia jego przesłanek, a te jak wyżej wskazano bez wątpliwości zostały spełnione, wynika bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, co oznacza też zakaz dokonywania ustaleń materialnoprawnych wadliwości decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2022 r. II OSK 200/22). Zatem pełen zakres badania i rozpoznania sprawy wznowieniowej dopuszczalny jest tylko w przypadku skorzystania przez organ administracji z kompetencji zawartej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (tj. wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy) lub w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. (tj. odmowy uchylenia decyzji z uwagi na to, że w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej). Zatem żądanie skarżącej mogłoby być wzięte pod uwagę wyłącznie w sytuacji braku wystąpienia obecnie stwierdzonej negatywnej przesłanki w postaci upływu tzw. terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.