Sygnatura
II SA/Kr 210/26
Wyrok WSA w Krakowie z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Kr 210/26 – zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość
Wynik
oddalono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
- Data orzeczenia
- 16 kwietnia 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2025 r., znak WS-VI.7536.1.43.2025.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski (dalej: organ II instancji, Wojewoda) decyzją z dnia 1 grudnia 2025 r., nr WS-VI.7536.1.43.2025.PB utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego (dalej: organ I instancji, Starosta) z dnia 26 marca 2025 r., nr GN.6853.1.14.2024 orzekającej w punkcie 1. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] obr[...] Z., KW nr [...], stanowiącej własność B. Sp. z o.o. (dalej: strona, skarżąca) poprzez zezwolenie spółce T. S.A. na wstęp na przedmiotową nieruchomość w celu realizacji inwestycji polegającej na: a) budowie elektroenergetycznej sieci kablowej Nn-0,4 kV, b) przebudowie złącza kablowego Nn-0,4 kV w ramach realizacji inwestycji pn. "Przyłączenie do sieci dystrybucyjnej budynków pensjonatowych: budowa przyłącza kablowego SN 15kV, budowa stacji transformatorowej wnętrzowej wolnostojącej 15/0,5 kV, budowa linii kablowych nN, i złączy kablowych nN w miejscowości Z. R. ", przy czym: a) długość projektowanej infrastruktury technicznej na działce ewid. nr [...] obr. [...] wynosi 32 m; b) powierzchnia przeznaczona do docelowego zajęcia wynosi 17 m2; c) powierzchnia przeznaczona do tymczasowego zajęcia wynosi 52 m2; d) złącze kablowe nN 0,4 kV – 1 szt, zgodnie z załącznikiem graficznym Projekt Zagospodarowania Terenu stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, oraz w punkcie 2. wskazującej, że ograniczenie korzystania z nieruchomości opisanej w pkt 1 niniejszej decyzji, polega na w szczególności uprawnieniu spółki T. S.A. do: a) wstępu na nieruchomości na czas wykonywania prac szczegółowo opisanych w pkt 1 przedmiotowej decyzji; b) wstępu na przedmiotowe nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, naprawą, remontem, modernizacją, wymianą oraz usuwaniem awarii ww. sieci, na części nieruchomości niezbędnej do wykonania tych czynności. Rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 15 lipca 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.; dalej: u.g.n.). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości spowodowane jest realizacja inwestycji celu publicznego, tj. budowie elektroenergetycznej sieci kablowej Nn-0,4 kV na działkach ewidencyjnych nr [...] obr. [...] Z., jednostka ewidencyjna nr [...]1 oraz przebudowie złącza kablowego Nn-0,4 kV na ww. działce w ramach realizacji inwestycji opisanej we wstępie. Wniosek został złożony przez E. Sp. z o.o. w S. , z kolei jako inwestor został określony T. S.A. w K. (dalej: T. ), który zwrócił się o wydanie zezwolenia w formie decyzji administracyjnej. We wniosku wskazano, że planowany przebieg infrastruktury elektroenergetycznej stanowiącej inwestycję celu publicznego przedstawiono na planie zagospodarowania terenu. Określono tam długości sieci, powierzchnię zajęcia docelowego oraz zajęcia czasowego w trakcie budowy. Dodatkowo zostało podkreślone, że wniosek obejmuje teren, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru S. , dopuszczający realizację tego typu inwestycji celu publicznego. Do wniosku załączono m.in. pismo z dnia 28 lutego 2024 r. skierowane przez T. do skarżącej z propozycją zawarcia umowy ustanowienia służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem w wysokości 5300,00 zł. W piśmie tym określono, że inwestycja stanowi niezbędny element systemu w celu poprawy parametrów dostarczanej energii elektrycznej, zapewnienia niezawodności zasilania i umożliwienia przyłączenia się do sieci nowych odbiorców w Z.. Ponadto, do wniosku załączono pismo skarżącej z dnia 31 marca 2024 r. w sprawie zaproszenia do rokowań oraz odpowiedź na to pismo z dnia 24 kwietnia 2024 r. W odpowiedzi T. podkreślił, że cel publiczny inwestycji wynika z konieczności zapewnienia dostaw energii elektrycznej o właściwych parametrach, zgodnych z normą PN-EN 50160 obecnym i nowym odbiorcom w obszarze ulic R. i S. w Z.. Budowa stacji transformatorowej, linii kablowych SN i nN służy podziałowi istniejącej sieci w związku z rosnącym zapotrzebowaniem na energię w tym rejonie. Planowana inwestycja nie służy bowiem zasileniu jedynie jednego odbiorcy i w ramach zadania nie planuje się budowy urządzeń tylko na konkretnych działkach, ale rozbudowę sieci o urządzenia podziemne i naziemne, by zapewnić dostawy energii i podnieść konkurencyjność. Załączono także wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uproszczony wpis z rejestru gruntów. Zawiadomieniem z dnia 31 października 2024 r., nr GN.6853.1.14.2024 Starosta poinformował o wszczęciu na wniosek postępowania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Następnie, Starosta wezwał T. do złożenia dodatkowych wyjaśnień i dowodów, w tym przedłożenia dokumentów, z których wynika brak możliwości realizacji żądanej inwestycji w obszarze innych nieruchomości, w szczególności na terenie drogi gminnej i działek sąsiednich, wskazania metod wykonania prac budowlano-montażowych, a także przedłożenia analizy uciążliwości projektowanej infrastruktury technicznej oraz wskazania, czy przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym lub krajowym i jaki interes społeczny zaspokaja, w tym czy zaprojektowane urządzenie techniczne umożliwia dokonanie dalszych przyłączeń. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 12 listopada 2024 r. wyjaśniono, że realizacja wnioskowanego zamierzenia w obszarze innych nieruchomości jest niemożliwa, ponieważ dotyczy ona budowy złącza kablowego w miejscu istniejącego złącza, przy jednoczesnym zapewnieniu zaopatrzenia w energię elektryczną. Umiejscowienie sieci kablowej w jezdni wymagałoby przebudowy pasa drogowego, w tym demontażu kostki brukowej. Dodatkowo, pas drogowy jest wąski i zagospodarowany przez istniejące sieci uzbrojenia terenu. Prace zostaną wykonane przewiertem sterowanym (ok 22 m), pozostała część wykopami ręcznymi. Sieć zostanie zabezpieczona osłonami rurowymi. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r., nr VII/89/2011 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. (dalej: plan miejscowy) inwestycja znajduje się na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i jest zgodna z ustaleniami planu dotyczącymi zaopatrzenia tych terenów w energię elektryczną, w tym z § 5 planu miejscowego. Inwestycja ta ma charakter inwestycji celu publicznego, ponieważ polega na budowie węzła do rozdziału sieci energii elektrycznej i nie ma na celu przyłączenia do sieci wyłącznie jednej nieruchomości, a powodem jej realizacji jest przejęcie zasilania istniejących obwodów sieci nN przez stację transformatorową projektowaną na sąsiednich działkach. W dniu 4 grudnia 2024 r. skarżąca złożyła do organu I instancji pismo, w którym sprecyzowała, że nie odmówiła udziału w rokowaniach, lecz zwróciła się o dodatkowe wyjaśnienia. Z kolei, wnioskodawca bez uprzedzenia odmówił zawarcia porozumienia. Następnie, zawiadomieniem z dnia 14 styczna 2025 r. organ I instancji wezwał do wypowiedzenia się zainteresowanych, co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Stanowisko przedstawiła skarżąca. W piśmie z dnia 6 lutego 2025 r. podkreśliła, że w jej ocenie inwestycja ta nie stanowi celu publicznego, a w planie miejscowym nie wskazano jej przebiegu po nieruchomości skarżącej, więc nie może wobec niej zostać wydana decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzją z dnia 26 marca 2025 r., nr GN.6853.1.14.2024 organ I instancji orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w sposób opisanym na wstępnie. W uzasadnieniu Starosta, po przedstawieniu w sposób sumaryczny stanu faktycznego sprawy, wskazał jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia art. 124 ust. 1, 2, 3 i 7 u.g.n. i wskazał, że z przepisów tych wynika uprawnienie starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, ewentualnie na podstawie decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia następuje z urzędu lub na wniosek, poprzedzonej jest przeprowadzeniem rokowań. Decyzja ta stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej. W związku z powyższym, organ I instancji podniósł, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że T. przedłożył do akt sprawy zaproszenie do rokowań skierowane do skarżącej z dnia 28 lutego 2024 r. wraz z potwierdzeniem jego odbioru w dniu 11 marca 2024 r. W odpowiedzi skarżąca wystąpiła o udzielenie przez inwestora dodatkowych informacji, na które otrzymała odpowiedź pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. (potwierdzenie odbioru pisma z dnia 7 maja 2024 r.). Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie objętym planem miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r., nr VII/89/2011, zgodnie z którym działka ewid. nr [...] obr. [...] Z. znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 9.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 2.KDD tereny dróg publicznych klasy dojazdowej. Organ I instancji powołał się także na § 5, § 8 i § 12 ww. uchwały, określający ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Stosownie znów do § 3 ust. 1 pkt 17 przez infrastrukturę techniczną należy rozumieć obiekty budowlane infrastruktury technicznej, związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną. Starosta wywiódł z tego, że wnioskowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości pozostaje w zgodzie z planem miejscowym, zatem wymóg z art. 124 ust. 1 in fine został spełniony. Następnie, organ I instancji zwrócił uwagę, że z wniosku i z jego załączników wynika, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. [...] obr. [...] Z., dotyczy tylko fragmentu przedmiotowej działki ewidencyjnej, w tym budowa elektroenergetycznej sieci kablowej Nn-0,4kV, przebudowa złącza kablowego nN-0,4kV (długość sieci nN 0,4kV: 32 m; złącze kablowe nN 0,4kV: 1 szt powierzchnia przeznaczona do docelowego zajęcia: 17 m2; powierzchnia przeznaczona do tymczasowego zajęcia: 52 m2). Ponadto, Starosta w oparciu o odpis zwykły księgi wieczystej nr [...] ustalił, że właścicielem nieruchomości jest skarżąca i odniósł się do pism złożonych przez nią w dniu 4 grudnia 2024 r. oraz 6 lutego 2025 r. W tym zakresie Starosta podkreślił, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest możliwe, gdy nieruchomość jest niezbędna pod realizacje inwestycji stanowiącej cel publiczny. Z definicji celu publicznego zawartej w art. 6 pkt 2 u.g.n. wynika, że inwestycja ta mieści się zatem w katalogu celów publicznych wymienionych w ww. artykule, ponieważ dotyczy budowy i utrzymywania ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Starosta stwierdził zatem, że została spełniona przesłanka dopuszczalności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Dodał także, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 1204/22 wynika, że dla spełnienia przesłanki wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest nie w każdym przypadku jest konieczne zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Plan miejscowy musi dopuszczać realizację inwestycji celu publicznego i określać jej lokalizację. Ponadto, ograniczenie powinno w możliwie minimalnym stopniu ingerować w sferę uprawnień właścicielskich, tak by po zakończeniu prac nieruchomość mogła być wykorzystywana w dotychczasowy sposób. Należy ponadto podkreślić, że inwestycja ma charakter liniowy, co w dużej mierze determinuje jej przebieg, a ponadto musi spełniać określone wymagania techniczne. To powoduje, że decyzja w kwestii konkretnego przebiegu linii należy do inwestora. Z kolei, przywołując wyrok NSA z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3857/18 organ I instancji zaakceptował pogląd, że zapewnienie energii elektrycznej nawet kilku działkom nie niweczy uznania inwestycji jako mającej znaczenie lokalne i realizującej cel publiczny. Ocenie poddaje się interes lokalnej społeczności, tworzącej wspólnotę gminną. Jeżeli bowiem inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, to mieści się to w zadaniach własnych gminy oraz realizuje konstytucyjne zasady proporcjonalności, zrównoważonego rozwoju, równości i braku wykluczenia w dostępie do energii elektrycznej. W zakresie próby podjętych rokowań organ I instancji wskazał, że o przeprowadzeniu rokowań w rozumieniu art. 114 ust. 1 u.g.n. można mówić w przypadku, gdy inwestor określił i zaproponował dysponentowi prawa rzeczowego do nieruchomości cenę nabycia tego prawa. Niemożność uzyskania zgody właściciela ma zaś miejsce, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, nie wyraził zgody na zaproponowane warunki albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Wskazał również, że rolą organów jest jedynie zbadanie, w oparciu o dokumenty, czy rokowania odbyły się oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Za rokowania, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych rozumie się z kolei wszelkie legalne czynności i działania prowadzące do zawarcia umowy, nie wymaga składania oświadczeń, lecz wystarczy przedstawienie stanowisk zgodnie z własną wiedzą i wolą. Wystarczy zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw. Wobec powyższego, Starosta stwierdził, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji z dnia 26 marca 2025 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i pismem z dnia 17 kwietnia 2025 r. wniosła odwołanie. Strona wskazała, że odwołanie nie zostało poprawnie doręczone na adres jej pełnomocnika, tylko bezpośrednio na adres spółki. Ponadto, zarzuciła decyzji z dnia 26 marca 2025 r., że nie został wykazany w żaden sposób cel publiczny inwestycji, która realizuje wyłącznie prywatne interesy właściciela pensjonatu oraz nie wyjaśniono, czy zamierzenie objęte wnioskiem jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego, obowiązującego w obszarze lokalizacji przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem strony nieprawidłowo zostało przyjęte, że inwestor wyczerpał tryb rokowań. Nie zostały jej bowiem przedstawione żadne informacje, o które wnosiła, dlatego według niej rokowania nie miały charakteru rzeczywistego, a wyłącznie pozorny. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 1 grudnia 2025 r., nr WS-VI.7536.1.43.2025.PB utrzymał w mocy decyzje Starosty z dnia 26 marca 2025 r., nr GN.6853.1.14.2024. Rozpoznając sprawę organ II instancji, po przywołaniu zarzutów odwołania wskazał, że stosownie do art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów - drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Według art. 124 ust. 3 u.g.n. wydanie decyzji powinno zostać poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wobec powyższego, organ II instancji stwierdził, że wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego dotyczącego budowy elektroenergetycznej sieci kablowej Nn-0,4kV na działce ewid. nr [...] obr. [...] Z. i przebudowy złącza kablowego Nn-0,4 kV na działce ewid. nr [...] obr. [...] Z. w ramach realizacji ww. inwestycji złożyła spółka T. Po pierwsze, organ II instancji odniósł się do wymogu rokowań. Zdaniem Wojewody, T. wyjaśnił, że przeprowadził rokowania. Wynika to z załączonej korespondencji zapraszającej do rokowań, która została odebrana przez właściciela nieruchomości w dniu 11 marca 2024 r. Zaproponowano w niej zawarcie umowy ustanowienia służebności przesyłu której treścią będzie prawo budowy linii kablowej nN i złącza kablowego nN J),4kv, a także dokonywania prac eksploatacyjnych tj. niezbędnych napraw, konserwacji, usuwania awarii, remontów, modernizacji, przebudowy i rozbudowy w pasie ustanowionej służebności oraz dostępu (przechód i przejazd) do tych urządzeń w celu wykonywania powyższych prac. Za ustanowienie umowy służebności przesyłu zaproponowano także jednorazowe wynagrodzenia w wysokości 5.300 zł. Przesłany załącznik graficzny zawierał propozycję przebiegu sieci wraz z parametrami planowanej infrastruktury oraz naniesioną powierzchnia pasa służebności (pas stałej i tymczasowej zajętości terenu). Poinformowano jednocześnie, że w razie braku porozumienia w ciągu dwóch miesięcy, T. wystąpi o wydanie decyzji administracyjnej. W sprawie, jak zauważył następnie organ II instancji, nie doszło do ustanowienia umowy służebności przesyłu, gdyż właściciel nieruchomości oczekiwał przed jego zawarciem, uprzedniego wykonania analizy technicznej przebiegu projektowanej sieci oraz oświadczenia, że inwestycja nie jest realizowana w celu zaopatrzenia w energię elektryczną prywatnej inwestycji deweloperskiej. Wobec tego, T. wyjaśnił, że realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi jeden z elementów wypełniania publicznoprawnych obowiązków, w tym zapewnienia ciągłości i niezawodności dostaw energii oraz przyłączania do sieci nowych odbiorców, zatem stanowi realizację celu publicznego. Organ II instancji podkreślił także, że z ww. wyjaśnień wynika, że T. upatrywał cel inwestycji w tym, że zapewni dostawy energii elektrycznej o właściwych parametrach istniejącym oraz nowym odbiorcom oraz wypełni swoje obowiązki związane z utrzymaniem istniejących sieci, ich rozbudową oraz budową, służącą dostawom energii elektrycznej o parametrach zgodnych z normą PN-EN 50160. Wojewoda zwrócił również uwagę na to, że T. jednoznacznie wskazywał, że budowa sieci transformatorowej, linii kablowych SN i linii kablowych nN nastąpi w celu podziału sieci, gdyż zwiększa się zapotrzebowanie na energię elektryczną w tym rejonie. Ponadto, T. stanął na stanowisku, że na inwestora nie są nałożone ustawowe obowiązki, które wymagałyby sporządzenia specjalistycznych i wielostronicowych analiz wymaganych przez właściciela nieruchomości, ani też nie musi składać oświadczeń. Organ II instancji podniósł następnie, że zgodnie z wyjaśnieniami inwestora, zmiana lokalizacji inwestycji jest niemożliwa, ponieważ ma ona polegać na budowie złącza w miejscu istniejącego przy równoczesnym zapewnieniu dostaw energii. Dodatkowo organ II instancji zwrócił uwagę na wyjaśnienia związane z niemożliwością lokalizacji sieci w obszarze pasa drogowego, ze względów omówionych wyżej (tj. demontaż kostki brukowej, zbyt wąski pas, konieczność lokalizacji sieci w jezdni, kolizja z istniejącymi sieciami). Wojewoda podkreślił, że T. wyjaśnił metodę prowadzenia robót (przewiert sterowany, wykopy ręczne), która ograniczy do poziomu najniższego z możliwych ingerencję w nieruchomość. Na skutek ustalenia wskazanych okoliczności, organ II instancji skonstatował, że rokowania ze skarżącą zostały przeprowadzone zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. i nie została podpisana umowa służebności przesyłu. Zasadnie więc T. wystąpił z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Organ II instancji nie uznał więc za zasadny zarzutu odwołania i uznał, że inwestor wyczerpał tryb rokowań. Następnie dodał, powołując się na stanowisko sądów administracyjnych, że przy braku zajęcia przez właściciela nieruchomości jednoznacznego stanowiska i kreowaniu nowych warunków nie ma znaczenia do uznania prawidłowości przeprowadzonych rokowań, bowiem na gruncie art. 124 u.g.n. chodzi o zawarcie między stronami umowy. Brak umowy oznacza brak zgody na zajęcie terenu, które mogłoby zastąpić zezwolenie organu. Organ II instancji podkreślił, że rokowania powinny zmierzać do uzyskania zgody na wykonanie prac i zajęcie nieruchomości oraz nie wymagają szczególnej formy ich prowadzenia, więc o spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw. Mogą one polegać na wymianie pism, stanowisk, propozycji wyrażenia zgody na zaproponowanych przez siebie warunkach i jeśli z odpowiedzi wynika wyraźny sprzeciw, to inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań. Ponadto, zdaniem organu II instancji, popartym orzecznictwem sądowym, zgodnie z art. 124 u.g.n. bada się sam fakt istnienia rokowań, a nie tryb rokowań, tj. nie podejmuje się analizy przyczyn braku zgody i organ nie ma podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. W konsekwencji Wojewoda stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka konieczności przeprowadzenia rokowań i wnioskodawca prawidłowo uznał, że wobec braku umowy rokowania zakończyły się. Kolejno, organ II instancji odniósł się do zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. W tym zakresie stwierdził, że na obszarze obejmującym przedmiotową nieruchomości obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "S. ", zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r., nr VII/89/2011. Ponadto, spełnienie tej przesłanki należy badać w kontekście ogółu jego zapisów regulujących zasady lokalizowania obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Powtórzył za organem I instancji, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w terenie oznaczonym symbolami: 9.MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz 2.KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej). Z kolei, zastosowanie w sprawie znajduje m.in. § 5 planu, dotyczący ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, który w ust. 1 dopuszcza przebudowę i rozbudowę obiektów budowlanych infrastruktury technicznej oraz realizację nowych. Natomiast, § 5 ust. 2 dopuszcza lokalizację obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, niezbędnych dla obsługi terenów przeznaczonych pod zainwestowanie, w tym terenów zainwestowanych i przeznaczonych do zainwestowania położonych poza obszarem objętym planem, w liniach rozgraniczających dróg oraz terenach zainwestowanych, w tym zieleni, chyba, że ustaleniami planu dla tych terenów wprowadzono zakaz ich lokalizacji. Stosownie znów do § 5 ust. 9 dostawa energii elektrycznej siecią niskich napięć następuje poprzez stacje transformatorowe. Dopuszcza się ich realizację w zależności od potrzeb, na terenach wyznaczonych pod zainwestowanie oraz przebudowę i rozbudowę istniejących sieci energetycznych (kable ziemne i napowietrzne średniego i niskiego napięcia), w tym kablowanie istniejących sieci napowietrznych, na zasadach określonych przez zarządzającego siecią. Realizacja nowych sieci niskiego napięcia i średniego napięcia we wszystkich terenach objętych planem jest preferowana w wykonaniu kablowym ziemnym. W uzasadnionych przypadkach, w tym tam, gdzie występują linie napowietrzne dopuszcza się budowę linii i stacji napowietrznych. Organ II instancji podkreślił za Starostą, że obiekty budowlane związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną mieszczą się w pojęciu infrastruktury technicznej. Zatem, według organu II instancji planowane ograniczenie jest zgodne z planem miejscowym i kształt inwestycji wypełnia przesłankę z art. 124 ust. 1 u.g.n., dotyczącą zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym. Wobec tego, Wojewoda nie uznał zarzutu, że organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił czy zamierzenie objęte. Z kolei, odmowa zastosowania planu musi zostać poprzedzona stwierdzeniem jego niezgodności z aktami wyższej rangi, tj. z ustawą. Organ II instancji powołał się w tym zakresie na orzeczenie NSA i dodał, że ze stanowiska sądów administracyjnych wynika, że zjawiskiem pożądanym jest wyznaczenie w planie miejscowym przebiegu infrastruktury technicznej, jednakże nie można oczekiwać, że każda z nich nawet te o znaczeniu lokalnym zostaną wyrysowane w części graficznej planu miejscowego. W konsekwencji, Wojewoda uznał, że Starosta poprawnie ocenił wystąpienie w sprawie wszystkich przesłanek wynikających z art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n., które uprawniają organ I instancji do zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny na ograniczenie sposobu korzystania niezbędnej do tego nieruchomości. Organ II instancji dodał, że art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja stanowi budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Wojewoda ocenił, że inwestycja polega na rozbudowie sieci elektroenergetycznej, poprzez przebudowę złącza elektroenergetycznego (umożliwiające podłączenie kolejnych odbiorców energii elektrycznej), budowę stacji transformatorowej wnętrzowej 15/0,5 kV (na sąsiedniej nieruchomości) wraz budowę linii kablowych nN, która umożliwi zwiększenie mocy przyłączeniowej, i co za tym idzie umożliwi bezpieczne dostarczania energii elektrycznej do większej liczby odbiorców społeczności lokalnej i mieści się w pojęciu celu publicznego. Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jest celem publicznym. Wobec tego, organ II instancji stwierdził, że nie może zostać uwzględniony zarzut odwołania, w którym strona podnosi, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, lecz realizuje interesy prywatne. Ponadto, zdaniem Wojewody w orzecznictwie sądowym pojawił się pogląd, że inwestycja celu publicznego może służyć węższemu kręgowi mieszkańców gminy, a pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Z samej natury budowa linii elektroenergetycznej kablowej przyczynia się do rozwoju danego obszaru i może mieć pozytywny wpływ dla całej społeczności lokalnej, gdyż poprawia bezpieczeństwo energetyczne i zapewnia stały dopływ energii. Dystrybucja energii elektrycznej zawsze ostatecznie służy zaspokajaniu potrzeb ludności. W tym zakresie organ II instancji powołał się m.in. na wyroki NSA z dnia: 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11, 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3857/18 oraz wyroki WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1007/12 i WSA w Olsztynie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/OI 993/14. Dodał także, że z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. 0 samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.) wynika, że planowanie i organizacja zaopatrzenia w energię elektryczną jest zadaniem gminy, które ma zaspokajać potrzeby społeczności gminnej. Organ II instancji dał więc wiarę wyjaśnieniom inwestora i skonstatował, że tego rodzaju przedsięwzięcie stanowi inwestycję zwiększającą możliwości lokalnej sieci dystrybucyjnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ciągłości dostaw energii elektrycznej obecnym i przyszłym odbiorcom. Zwrócił jeszcze uwagę, że to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, a organy dokonują jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi. Końcowo Wojewoda odniósł się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji. Podał, że skarżąca nie wskazała jakie negatywne skutki prawne poniosła w związku z faktem przesłania decyzji z dnia 26 marca 2025 r. bezpośrednio do skarżącej i w czym przejawiał się istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż adres pełnomocnika jest tożsamy z adresem spółki. Z rozstrzygnięciem organu II instancji nie zgodziła się skarżąca i pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję z dnia 1 grudnia 2025 r. nr WS-VI.7536.1.43.2025.PB, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 11, art. 77, art. 81a § 1, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., ponieważ organ II instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący czy zamierzenie, w tym urządzenia (linia kablowa) objęte wnioskiem stanowi cel publiczny. Zdaniem skarżącej nie zostało wyczerpująco wyjaśnione, dlaczego uznaje powołane zamierzenie za mające charakter celu publicznego i dlaczego przyjęto, że wnioskodawca wykazał taki charakter inwestycji. Skarżąca stwierdziła, że organ II instancji nie odniósł się do przedłożonych przez nią dowodów, z których wynika, że inwestycja służy wyłącznie realizacji interesów jej sąsiada i oparł swoje twierdzenia wyłącznie na ogólnikach. Ponadto, organ II instancji nie wyjaśnił wyczerpująco, czy zamierzenie jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego. Zdaniem skarżącej w części graficznej planu brak jest jakichkolwiek postanowień dotyczących lokalizacji przedmiotowych urządzeń, a powołane przez organy § 5, § 8 i § 12 planu miejscowego mają charakter ogólny. Według skarżącej, co więcej rokowania nie miały charakteru rzeczywistego, gdyż wnioskodawca nie udzielił jej żadnych wyjaśnień dotyczących wątpliwości. Po drugie, skarżąca zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 6 pkt. 2 w związku z art. 124 ust. 1 oraz art. 125 ust. 2 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego. Zdaniem skarżącej nie zostały przedstawione żadne dowody przemawiające za takim przyjęciem, z kolei dowodów dołączonych do pisma z dnia 6 lutego 2025 r. (pismo właścicieli nieruchomości sąsiednich wyrażające solidarność ze skarżącą oraz odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej). Ponadto, skarżąca zarzuciła naruszenie § 5 ust. 1, 2 oraz 9, § 8, § 12 oraz § 3 ust. 1 pkt. 17 planu miejscowego w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 124 ust. 1 oraz art. 125 ust. 2 u.g.n., gdyż przyjęto zgodność zamierzenia z planem miejscowym. Z kolei jej zdaniem, w części graficznej planu miejscowego nie zawarto przebiegu linii kablowej, a z części opisowej wynika, że na całym obszarze objętym planem można lokalizować takie inwestycje oraz naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez niewyczerpanie trybu rokowań. Wobec zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2026 r., nr WS-VI.7536.1.43.2025.PB Wojewoda Małopolski wstrzymał z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny na podstawie art. 9 u.g.n. Ponadto, skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia Starosty Tatrzańskiego z dnia 10 grudnia 2025 r., nr AB.6740.282.2021.AL na okoliczność, że wstrzymaniu wykonania decyzji nie sprzeciwia się interes publiczny. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawny kontekst sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja, określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145 t.j. z dnia 2024.07.30 ;dalej: u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości zasadniczo jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do wyrażenia przez niego zgody na planowane ograniczenie, 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości. Projektowana inwestycja polega na realizacji budowy elektroenergetycznej sieci kablowej nN-0,4kV oraz przebudowie złącza kablowego nN-0,4 kV w ramach realizacji inwestycji "przyłączenia do sieci dystrybucyjnej budynków pensjonatowych: budowa przyłącza kablowego SN 15kV, budowa stacji transformatorowej wnętrzowej wolnostojącej 15/0,5 kV, budowa linii kablowych nN, i złączy kablowych nN w miejscowości Z. R.". W szczególności: a) budowie elektroenergetycznej sieci kablowej Nn-0,4 kV, b) przebudowie złącza kablowego Nn-0,4 kV Przy czym: a) długość projektowanej infrastruktury technicznej na działce ewid. nr [...] obr[...] wynosi 32 m; b) powierzchnia przeznaczona do docelowego zajęcia wynosi 17 m2; c) powierzchnia przeznaczona do tymczasowego zajęcia wynosi 52 m2; d) złącze kablowe nN 0,4 kV – 1 szt, zgodnie z załącznikiem graficznym Projektem Zagospodarowania Terenu stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 26 marca 2025r., oraz jej punktem 2. wskazującym, że ograniczenie korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] obr[...] Z. (KW nr [...]), polega w szczególności na uprawnieniu spółki T. S.A. do: a) wstępu na nieruchomość na czas wykonywania prac szczegółowo opisanych w pkt 1 przedmiotowej decyzji; b) wstępu na nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, naprawą, remontem, modernizacją, wymianą oraz usuwaniem awarii ww. sieci, na części nieruchomości niezbędnej do wykonania tych czynności. Sąd podzielił stanowisko organów, że inwestycja ta stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2024.1145 t.j. z dnia 2024.07.30), zgodnie z którym celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Projektowane przedsięwzięcie spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, gdyż jest to zamierzenie w zakresie budowy przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii. Zapewnienie mieszkańcom Z. stałego dostępu do energii elektrycznej jest koniecznością i normalnym standardem współczesnego życia w Polsce. Już z tego względu projektowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Następnie wskazać należy, że inwestycja ma na celu zapewnienie dostawy energii elektrycznej o właściwych parametrach (zgodnych z normą PN-EN 50160) istniejącym oraz nowym odbiorcom w obszarze obejmującym między innymi ulice R. i S. w Z.. Realizacja zamierzenia w obszarze innych nieruchomości nie jest możliwa. Jest to budowa sieci kablowej i przebudowa złącza w miejsce dotychczas istniejącego. Dotychczasowe złącze zostanie zdemontowane, a w jego miejsce powstanie nowe umożliwiające przejęcie zasilania istniejących i nowych odbiorców. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2025 r , sygn.. akt I OSK 539/24 zwrócił uwagę, że podstawową działalnością wnioskodawcy, tj. T. S.A. jest dystrybucja energii, podmiot ten pełni funkcję Operatora Systemu Dystrybucyjnego Elektroenergetycznego, równocześnie jest odpowiedzialny za rozwój, użytkowanie i utrzymanie sieci elektroenergetycznej na terenie południowej Polski. Zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii zobowiązane jest zapewnić wszystkim odbiorcom świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii na zasadzie równego traktowania (art. 4 ust. 2 ustawy) nadto przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równego traktowania (art. 7 ust. 1 ustawy). Charakter prawny wnioskodawcy, a także zadania i obowiązki, które wykonuje w stosunku do wszystkich odbiorców energii, a które wynikają z ustawy wskazuje, że realizacja celu publicznego o którym mowa w art. 6 u.g.n. jest niezależna od rodzajów i liczby podmiotów na rzecz których jest wykonywana. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym sporne ograniczenie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to jest uchwałą Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r., nr VII/89/2011 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. , w obszarze obowiązywania którego położona jest nieruchomość strony skarżącej Nieruchomość strony skarżącej znajduje się w terenie oznaczonym symbolami: 9.MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz 2.KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej). Z kolei, zastosowanie w sprawie znajduje m.in. § 5 planu, dotyczący ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, który w ust. 1 dopuszcza przebudowę i rozbudowę obiektów budowlanych infrastruktury technicznej oraz realizację nowych. Natomiast, § 5 ust. 2 dopuszcza lokalizację obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, niezbędnych dla obsługi terenów przeznaczonych pod zainwestowanie, w tym terenów zainwestowanych i przeznaczonych do zainwestowania położonych poza obszarem objętym planem, w liniach rozgraniczających dróg oraz terenach zainwestowanych, w tym zieleni, chyba, że ustaleniami planu dla tych terenów wprowadzono zakaz ich lokalizacji. Stosownie do § 5 ust. 9 dostawa energii elektrycznej siecią niskich napięć następuje poprzez stacje transformatorowe. Dopuszcza się ich realizację w zależności od potrzeb, na terenach wyznaczonych pod zainwestowanie oraz przebudowę i rozbudowę istniejących sieci energetycznych (kable ziemne i napowietrzne średniego i niskiego napięcia), w tym kablowanie istniejących sieci napowietrznych, na zasadach określonych przez zarządzającego siecią. Realizacja nowych sieci niskiego napięcia i średniego napięcia we wszystkich terenach objętych planem jest preferowana w wykonaniu kablowym ziemnym. W uzasadnionych przypadkach, w tym tam, gdzie występują linie napowietrzne dopuszcza się budowę linii i stacji napowietrznych. Obiekty budowlane związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną mieszczą się w pojęciu infrastruktury technicznej ( § 3 ust 1 pkt 17 a ) W okolicznościach rozpatrywanej sprawy plan miejscowy określił zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zatem, prawidłowa jest ocena organów obu instancji, że planowane ograniczenie jest zgodne z planem miejscowym , a planowana inwestycja wypełnia przesłankę z art. 124 ust. 1 u.g.n., dotyczącą zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym. Wbrew twierdzeniom skargi z uwagi na zakres i charakter planowanej inwestycji (długość projektowanej infrastruktury technicznej na dz. [...]– 32 m, powierzchnia docelowego zajęcia – 17 m kw, a tymczasowego zajęcia – 52 m kw.) nie było potrzeby, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określał szczegółowo granice terenów rozmieszczenia tej inwestycji o znaczeniu lokalnym w myśl art. 15 ust 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji wyznaczanie przebiegu linii kablowej w części rysunkowej (graficznej) planu nie było konieczne. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został w 2011 r., a planowane przedsięwzięcie dotyczy rozbudowy sieci dystrybucyjnej już istniejącej (przebudowa złącza kablowego nN-0,4kV w miejsce istniejącego złącza przy zapewnieniu zaopatrzenia w energię elektryczną istniejących odbiorców), w następstwie czego nastąpi i będzie możliwe przyłączenie do sieci budynków pensjonatowych. Istniejące złącze kablowe zostanie zdemontowane, a w jego miejsce zostanie zbudowane nowe umożliwiające przejęcie zasilania istniejących odbiorców. Budowana sieć wraz ze złączem kablowym jest przeznaczona do rozdziału energii elektrycznej w celu zasilenia odbiorców energii. W tej sytuacji użyteczność budowanej sieci nie ogranicza się jedynie do zaspokojenia zapotrzebowania na energię konkretnego podmiotu, bowiem projektowane złącze kablowe stanowi węzeł sieci elektroenergetycznej, a planowane prace na działce nr [...] nie mają na celu przyłączenia do sieci nowych podmiotów, Powodem ich realizacji jest przejęcie zasilania istniejących obwodów sieci nN przez stację transformatorową projektowaną na sąsiednich działkach (pismo inwestora z 12 listopada 2024 r , str 44- 45 akt adm.). Zdaniem Sądu organy oraz wnioskodawca, będący przedsiębiorcą energetycznym wykazali, że spełniona została w wystarczającym stopniu przesłanka przeprowadzenia rokowań. W wyniku rokowań (negocjacji) może zostać zawarta umowa szczegółowo określająca warunki udostępnienia nieruchomości, zasady korzystania z niej przez inwestora oraz zasady rozliczeń odszkodowawczych. Jak stanowi art. 72 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r kodeks cywilny (Dz.U.2025.1071 t.j. z dnia 2025.08.06) - Jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia, co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji (§ 1). Strona, która rozpoczęła lub prowadziła negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, w szczególności bez zamiaru zawarcia umowy, jest obowiązana do naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy (§ 2). W sytuacji, w której strony zmierzają do zawarcia umowy, ustalając etapami poszczególne istotne dla nich elementy, mamy do czynienia z negocjacyjnym sposobem zawarcia umowy. Negocjacje są procesem, w którego toku dochodzi do zbliżania się stanowisk w celu ostatecznego ustalenia treści umowy (A. Olejniczak [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. M. Gutowski, Warszawa 2016, komentarz do art. 72, nb 2). Polegają one na wzajemnym oddziaływaniu na siebie partnerów negocjacji, przedstawianiu argumentów i dyskusji nad nimi (M. Pyziak-Szafnicka [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, red. P. Księżak, M. Pyziak-Szafnicka, Warszawa 2014, komentarz do art. 72, uwaga 2). Cechą negocjacyjnego sposobu zawierania umów jest niewiążący charakter oświadczeń składanych w toku negocjacji. Oświadczenia te, zgodnie z szeroko reprezentowanym w piśmiennictwie stanowiskiem, nie mają charakteru oświadczeń woli (M. Pyziak-Szafnicka [w:] Kodeks..., red. P. Księżak, M. Pyziak-Szafnicka, 2014, komentarz do art. 72, uwaga 4, Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 (art. 56–125)). Art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami nie określa formy prowadzenia rokowań. Powinny one obejmować co najmniej essentialia negotii czyli przedmiotowo istotne elementy przyszłej umowy, które ją indywidualizują i stanowią jej konieczną treść, a także te elementy, które osoby prowadzące rokowania (negocjacje) uważają za istotne i wymagające uzgodnienia. Wymóg dotyczący przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., nie precyzuje okoliczności, jakie winny w tym przypadku wystąpić. Generalnie przyjmuje się, że rokowania te mają charakter analogiczny do rokowań prowadzonych przy wywłaszczeniu. Oznacza to, iż przez rokowania należy w tym przypadku rozumieć wszelkie legalne czynności i działania prowadzące do zawarcia umowy. Rokowania nie oznaczają jednak składania oświadczeń woli, mają jedynie charakter przygotowawczy. Przeprowadzenie rokowań wymaga współdziałania i woli stron do ich przystąpienia (por. G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj i E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami - Komentarz, Warszawa 2008, str. 472 i 455; E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2023, s. 877-929; por. wyroki NSA z dnia: 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 99/17 oraz 12 czerwca 2023 r. sygn. akt I OSK 141/20, wyrok NSA z 18 grudnia 2025 r , I OSK 539/24 cbosa) W rozpatrywanej sprawie inwestor wystarczająco określi i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art 124 u.g.n. Uprawnieni przedstawiciele inwestora informowali o przedmiocie planowanej inwestycji energetycznej i proponowali kwotę w wysokości 5300 zł za udzielnie zezwolenia na udostępnienie nieruchomości, wzywając o ustosunkowanie się do propozycji w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Jednocześnie informując, że w przypadku braku porozumienia, co do udostępnienia nieruchomości Spółka wystąpi w terminie dwóch miesięcy od dnia odebrania pisma z wnioskiem do starosty o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (pisma z 28 lutego 2024 r i 24 kwietnia 2024 r. ). Do pisma dołączono załącznik graficzny zawierający propozycję przebiegu sieci wraz z parametrami planowanej infrastruktury oraz naniesioną powierzchnią pasa stałej i tymczasowej zajętości nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że negocjacje zakończono, właściciel nie wyraził zgody na zaproponowane warunki, a zamiast tego pismem z dnia 31 marca 2024 r wezwał inwestora do przedstawienia "wyczerpującej wielostronicowej analizy technicznej", na które wpłynęła odpowiedz inwestora z dnia 24 kwietnia 2024 r.. Do zawarcia umowy nie doszło. Sąd podziela stanowisko organów, zgodnie z którym wykazane czynności spełniały wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., skoro stronie skarżącej przedstawiono jednoznaczny opis inwestycji, lokalizację, warunki umowy, do czego mogła się ustosunkować, a także negocjować wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości, Wbrew zarzutom skargi nie można w tej sytuacji mówić o rokowaniach pozornych bądź braku rokowań. Należy wskazać, że postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 u.g.n., sprowadza się do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz ustalenia faktu poprzedzenia wniosku rokowaniami prowadzonymi z właścicielem nieruchomości, niezakończonymi powodzeniem. Nie podlegają w tym postępowaniu ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia – patrz wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 179/15 (publik. LEX nr 2100565) i wyrok NSA z 8 listopada 2016 r , I OSK 3304/14 (cbosa). Jednocześnie Sąd miał na uwadze, odnosząc się do ochrony prawa własności strony skarżącej, że prawo to nie jest bezwzględne i może zostać ograniczone, z uwagi na realizację celów publicznych. Prawidłowo również Wojewoda pouczył skarżącą o przysługujących roszczeniach w warunkach art. 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 u.g.n. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały dwie zasadnicze przesłanki ograniczenia korzystania z własności nieruchomości, o których stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. W tej sytuacji, wobec wykazania przez organy przesłanek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz określenia w rozstrzygnięciu decyzji w sposób precyzyjny zakresu i sposobu ograniczenia prawa strony skarżącej - Sąd uznał decyzję za prawidłową. Podkreślić należy, że decyzja wydawana w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. ściśle określa zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Kontrolowana decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości jednoznacznie określa przedmiot inwestycji, długość projektowanej infrastruktury, powierzchnie przeznaczoną do docelowego i tymczasowego zajęcia, rodzaj zastosowanego złącza. Decyzja zawiera projekt zagospodarowania terenu stanowiący załącznik nr 1 , Na której zaznaczono działkę, której dotyczy decyzja, projektowaną sieć kablową, projektowaną przebudowę złącza kablowego, obszar docelowego i tymczasowego zajęcia. Nie stwierdzono uchybień przepisom postępowania, zachowany został wymóg określony w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organ administracji obowiązek uwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Materiał dowodowy został starannie zebrany i oceniony przez organy orzekające w zgodzie z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji spełnia w wystarczającym stopniu wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zasada wyrażona w art. 11 k.p.a. została zachowana. W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 6 lutego 2026
- Skarżony organ
- Wojewoda
- Sędziowie
- Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
art 6 pkt 2 , art 124 ust 1 · Dz.U. 1997 nr 115 poz. 741
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
art 151 · Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I OSK 1027/23 · 16 kwietnia 2026
Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., I OSK 1027/23 – zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość
Sygnatura: II SA/Sz 26/26 · 16 kwietnia 2026
Wyrok WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Sz 26/26 – zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość
Sygnatura: II SA/Sz 27/26 · 16 kwietnia 2026
Wyrok WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Sz 27/26 – zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny