II SA/Kr 207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 207/16 utrzymujące w mocy zarządzenie Referendarza Sądowego z dnia 20 stycznia 2017r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu bez rozpoznania w sprawie ze skargi T.L. na decyzję Prezesa sądu Okręgowego w K. z dnia 17 grudnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie.

Pismem z dnia 9 grudnia 2016r. został wysłany do skarżącego formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy z pouczeniem o konieczności jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2017r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie we wskazanym terminie wypełnionego formularza wniosku. Wskutek wniesionego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017r. utrzymał w mocy zarządzenie Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2017r. Pismem z dnia 11 maja 2017r. T.L. wniósł o zażalenie na to postanowienie kierując je do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej - p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść wskazanych regulacji nie pozostawia wątpliwości, że od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Postanowienie Sądu z dnia 4 kwietnia 2017 r. jest zatem prawomocne. Dodać należy, że Sąd – wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu – nie jest organem administracyjnym i nie ma tu zastosowania art.65 § 1 k.p.a. o niezwłocznym przekazaniu podania do właściwego organu. Nie budzi to wątpliwości Sądu i nie wymaga skierowania pytań do NSA, SN lub do Trybunału Konstytucyjnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.