II SA/Kr 168/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] lipca 2017r., sygn. akt II SA/Kr [...] w sprawie ze skargi J. D. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z 2 grudnia 2016r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych postanawia : wniosek oddalić.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2017r. WSA w Krakowie przyznał skarżącemu J. D. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 2 czerwca 2017r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył dla skarżącego J. D. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata P. K.. W pisemnym uzupełnieniu skargi z dnia 6 lipca 2017r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm prawem przepisanych, jednocześnie oświadczając, iż koszty nie zostały pokryte ani w całości ani w części. W dniu 10 lipca 2017r. WSA w Krakowie wydał wyrok oddalający skargę J. D.. Jednocześnie zarządzeniem z 10.07.2017r. wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej skierowany został do referendarza celem rozpatrzenia. Zgodnie bowiem z brzmieniem art.258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do referendarza sądowego należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W związku z powyższym, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przed adwokata z urzędu, w dniu 1 września 2017r. Referendarz WSA w Krakowie, postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym przyznał pełnomocnikowi adw. P. K. od Skarbu Państwa kwotę [...]zł (dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o należny podatek VAT. O uzupełnienie wyroku – w zakresie dotyczącym zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu – pełnomocnik skarżącego wniósł pismem z 21 lipca 2017r. W dniu 12 września 2017r. WSA w Krakowie zwrócił się do adw. P. K. o udzielenie odpowiedzi – czy w świetle postanowienia Referendarza WSA w Krakowie z dnia 1 września 2017r. nadal podtrzymuje on wniosek z dnia 21 lipca 2017r. o uzupełnienie wyroku z dnia 10 lipca 2017r. w zakresie dotyczącym zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższe postanowienie oraz zapytanie zostały doręczone w dniu 25 września 2017r. Pismem wyjaśniającym z dnia 2 października 2017r. pełnomocnik poinformował, iż podtrzymuje on swój wniosek o uzupełnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wniosek o uzupełnienie dotyczące kosztów, jako bezzasadny, zasługuje na oddalenie. Jak wskazano wyżej zgodnie z brzmieniem art.258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy orzeka referendarz sądowego na posiedzeniu niejawnym. Dlatego też wyrok z dnia 10 lipca 2017r. nie zawierał orzeczenia w tym zakresie, a stosowny wniosek pełnomocnika z urzędu został niezwłocznie skierowany do rozpoznania przez referendarza. Wniosek ten został rozpoznany przez referendarza postanowieniem z dnia 1 września 2017r., którym na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przyznano adw. P. K. stosowne koszty udzielonej z urzędu pomocy prawnej. Wobec tego wydanie przez Sąd orzeczenia o uzupełnieniu wyroku co do kosztów byłoby bezcelowe, jako że sprowadzałoby się do prostego powielenia treści zawartej już w postanowieniu referendarza, a co więcej stanowiłoby orzekanie w przedmiocie materii, która już została rozstrzygnięta. Postanowienie Referendarza WSA w Krakowie z dnia 1 września 2017r. doręczone zostało w dniu 25 września 2017r. i jako że nie wniesiono, w terminie 7 dni od dnia doręczenia, wobec niego sprzeciwu, zgodnie z art. 259 § 3 wywiera skutki prawomocnego orzeczenia sądu.