II SA/Kr 1652/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na opinię Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2025 r., znak: BP-05.6724.418.2025.MZI w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie lokalizacji lądowiska I. uchyla zaskarżoną opinię; II. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 1 października 2015 r., uzupełnionym mailem z dnia 10 października 2025 r., A. sp. z o.o. w K. (zwana dalej także stroną skarżącą lub Spółką) zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskiem o wydanie zgody na lotnicze wykorzystanie części działki nr [...] o powierzchni 9956 m2, położonej w K. przy ul. [...] Spółka wyjaśniła, że działka znajduje się w niezbudowanej części, nie jest działką budowlaną, a dookoła są działki z uprawami rolnymi. Zdaniem Spółki, kubatura działki ok. 1 ha i istniejący zjazd pozwalają na procedowanie zarejestrowania lądowiska. Spółka dodała, że na lądowisko potrzeba zaledwie kilkudziesięciu metrów kwadratowych. Spółka wskazała także, że posiada własny śmigłowiec, a z uwagi na to, że w okolicy realizuje dużo inwestycji lądowisko znacznie ułatwiłoby pracę jej pracownikom i komunikację. Ponadto z lądowiska mogłoby korzystać w razie potrzeby Lotnicze Pogotowie Ratownicze oraz Policja. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2025 r. nr BP-05.6724.418.2025.MZI Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w związku z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431) oraz § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. z 2013 r. poz. 795), odmówił pozytywnego zaopiniowania lotniczego wykorzystania terenu działki nr [...], obr. [...]6 N. , o powierzchni 9956 m2, położonej w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dokonał analizy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r. oraz uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014r.), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Nowa Huta Przyszłości – Igołomska Południe" zatwierdzonego uchwałą Nr LIX/1287/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2016 r. ze zm. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 21 lutego 2025 r., poz. 1033.) oraz innych posiadanych dokumentów fotograficznych, tj. mapa (ortofotomapa z 2024 r.) i prowadzonych ewidencji, zgromadzonych w Internetowym Serwerze Danych Przestrzennych Urzędu Miasta Krakowa. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że według wskazań Studium teren objęty budową lądowiska znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 62 i jest oznaczony symbolem ZR - Tereny zieleni nieurządzonej o funkcji podstawowej: Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcji dopuszczalnej: zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Zdaniem organu, powyższe zapisy nie wskazują na możliwości zlokalizowania w terenach oznaczonych symbolem - ZR lądowiska. Zgodnie bowiem z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "N. " przedmiotowy teren planowanej lokalizacji lądowiska znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem R.9 - Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod tereny upraw rolnych, sady. W terenach R.9 jako przeznaczenie uzupełniające ustala się zieleń urządzoną oraz izolacyjną (§ 23a ust. 2 postanowień planu). Jednocześnie organ zauważył, że w tym samym planie miejscowym zapisano: W ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizację jedynie obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenie robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników (§ 6 ust. 2 postanowień planu). W związku z powyższym Prezydent Miasta Krakowa uznał, że plan miejscowy, jako obowiązujący akt prawa miejscowego, nie dopuszcza możliwości zlokalizowania lądowiska na terenie działki nr [...] obr[...] N. . Oceniając stan faktyczny użytkowania terenu w oparciu o dostępne dokumenty fotograficzne, tj. ortofotomapę z 2024 r., a także informacje przestrzenne, zgromadzone w Internetowym Serwerze Danych Przestrzennych Urzędu Miasta K. organ wskazał, że przedmiotowy teren może być wykorzystany do lokalizacji lądowiska dla śmigłowca. Działka Nr [...] obr. [...] N. jest działką niezabudowaną, użytkowaną aktualnie na cele rolne, stanowiącą według katastru nieruchomości użytek Rlllb, W-Rlllb, ŁIII a planowane miejsce lokalizacji lądowiska nie koliduje z dostępem do sieci infrastruktury technicznej. Dodatkowo działka posiada bezpośredni dostęp do drogi (dz. nr [...]). W jej bliskim sąsiedztwie znajduje się 1 budynek mieszkalny przy ul. [...] W związku z powyższym organ uznał, że dopuszczenie lądowiska dla helikoptera na działce nr [...] obr. [...] N. jest niezgodne z polityką przestrzenną Gminy Miejskiej Kraków wyrażoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Z uwagi zatem na niespełnienie przesłanek, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk, nie jest możliwe wydanie pozytywnej opinii w przedmiocie lokalizacji lądowiska. Pismem z dnia 1 grudnia 2025 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Wodnej w sprawie ewidencji lądowisk z dnia 1 lipca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 795) w zw. z art. 93 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431) w zw. z art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego, poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła organ do wniosku, że wnioskowana lokalizacja lądowiska dla śmigłowca nie spełnia przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b ww. rozporządzenia. 2) § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Wodnej z dnia 1 lipca 2013 r. w zw. z art. 93 ust. 9 w zw. z art. 2 pkt 5 w zw. z art. art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego, poprzez dokonanie wykładni przepisów prawa materialnego bez uwzględnienia wykładni systemowej, co skutkowało nierozważeniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i uznaniem przez organ, że wnioskowana lokalizacja lądowiska dla śmigłowca nie spełnia przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b ww. rozporządzenia II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Wodnej z dnia 1 lipca 2013 r. w zw. z art. 93 ust. 9 w zw. z art. 2 pkt 5 w zw. z art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego, poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie wykładni przepisów prawa materialnego bez uwzględnienia wykładni systemowej, nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania i wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób noszący znamiona arbitralności i uznaniem przez organ, że wnioskowana lokalizacja lądowiska dla śmigłowca nie spełnia przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi Spółka przytoczyła definicję lądowiska zawartą w art. 2 pkt 5 Prawa lotniczego i stwierdziła, że z uwagi na to, że lądowisko to obszar, w którym ewentualnie dopuścić można starty i lądowania statków powietrznych, nie można wykluczyć, że wyznaczenie takiego miejsca będzie w niektórych przypadkach możliwe na terenach zasadniczo przeznaczonych pod inne funkcje w aktach z zakresu planowania przestrzennego. Zdaniem strony skarżącej, aby o tym przesądzić organ powinien wnikliwie ocenić wniosek osoby zamierzającej lokalizować lądowisko i wypowiedzieć się co do uwarunkowań przestrzennych określonych dla danego terenu. Istotnym jest, że dokonując oceny zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej należy badać ewentualną dopuszczalność lokalizacji lądowiska o konkretnych parametrach, w kontekście uwarunkowań lokalnych przewidzianych w aktach z zakresu planowania przestrzennego, przy założeniu, że samo ogólne przeznaczenie terenu na cele inne, aniżeli lotnicze, nie może automatycznie być uznane za przesądzające. Strona skarżąca wskazała, że w niniejszym przypadku organ ograniczył się wyłącznie do przywołania stosownych zapisów Studium i Planu oraz wskazania, iż oba te dokumenty planistyczne nie przewidują na tym terenie lądowiska dla śmigłowców, co stanowiło dla organu wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na niespełnienie przesłanek, o której mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia, nie jest możliwe wydanie pozytywnej opinii w przedmiocie lokalizacji lądowiska. Tymczasem zdaniem Spółki, tego typu analiza nie uprawniała organu do wydania rozstrzygnięcia o odmowie pozytywnego zaopiniowania lokalizacji przedmiotowego lądowiska. Spółka stwierdziła, że po pierwsze, zarówno Studium, jak i Plan, nie zawierają żadnych zapisów, które wyraźnie zakazywałyby wykorzystywania przedmiotowej działki na cele lądowiska. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, brak takiego expressis verbis zakazu oznacza, że nie ma podstaw do odmowy pozytywnej opinii - organ nie może arbitralnie zabronić sposobu użytkowania terenu, który nie został w planie zakazany. Organ dokonał zatem w tym przypadku dowolnej i swobodnej interpretacji obowiązującego prawa, dokonując jego rozszerzającego stosowania. Według Spółki, nawet jeśli plan miejscowy nie przewiduje wprost przeznaczenia lotniczego danego terenu, to nie można z góry wykluczyć pozytywnej opinii o lokalizacji lądowiska - organ powinien raczej zbadać, czy taka lokalizacja faktycznie koliduje z ustaleniami planistycznymi, czy też nie. Zatem akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bez wyraźnego zakazu nie może być interpretowany rozszerzające i to jednoznacznie na niekorzyść wnioskodawcy. Po drugie, w orzecznictwie wskazuje się jednoznacznie, że nie można wykluczyć, że wyznaczenie lądowiska będzie w niektórych przypadkach możliwe na terenach zasadniczo przeznaczonych pod inne funkcje w aktach z zakresu planowania przestrzennego, także na terenach rolnych. Po trzecie Spółka wskazała, że organ w treści kwestionowanego postanowienia (opinii) stwierdził, że oceniając stan faktyczny użytkowania terenu w oparciu o dostępne dokumenty fotograficzne, tj. ortofotomapę z 2024 r., a także informacje przestrzenne, zgromadzone w Internetowym Serwerze Danych Przestrzennych Urzędu Miasta K. należy wskazać, że przedmiotowy teren może być wykorzystany do lokalizacji lądowiska dla śmigłowca. Działka Nr [...] obr. [...] N. jest działką niezabudowaną, użytkowaną aktualnie na cele rolne, stanowiącą według katastru nieruchomości użytek Rlllb, W-RIIb, Łlll a planowane miejsce lokalizacji lądowiska nie koliduje z dostępem do sieci infrastruktury technicznej. Dodatkowo działka posiada bezpośredni dostęp do drogi (dz. nr [...]). W jej bliskim sąsiedztwie znajduje się 1 budynek mieszkalny przy ul. [...]j. Zdaniem Spółki wnioskować z powyższego należy, iż w ocenie organu wskazana lokalizacja przedmiotowego lądowiska spełnia przesłankę, o której mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. c rozporządzenia. Spółka podkreśliła przy tym, że wnioskowana lokalizacja lądowiska o charakterze rekreacyjnym, które także będzie mogło być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych śmigłowców Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, dla potrzeb mieszkańców K., w żaden sposób nie niweczy określonego w Planie przeznaczenia tego terenu. Wykorzystanie części terenu nieruchomości jako lądowiska nie jest bowiem równoznaczne ze zmianą przeznaczenia całego terenu na funkcję komercyjną czy publiczną. W niniejszym przypadku lądowisko to nie ma mieć charakteru lotniska (służącego powszechnemu ruchowi lotniczemu), lecz ma służyć wyłącznie prywatnym potrzebom właściciela – skarżącej Spółce. Strona skarżąca podkreśliła, że lądowisko (zwłaszcza prywatne) należy odróżnić od lotniska - nie jest inwestycją celu publicznego ani obiektem infrastruktury wymagającym zmiany funkcji terenu w Planie. Innymi słowy, dopuszczenie na nieruchomości dodatkowej funkcji w postaci niewielkiego lądowiska nie stoi w sprzeczności z rolniczym czy mieszkaniowym charakterem obszaru, o ile nie narusza konkretnych zakazów planistycznych. Ponadto strona skarżąca wskazała, że ocena legalności opinii w sprawie lokalizacji lądowiska wynika także z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Wykładnia przepisów art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia musi bowiem uwzględniać także wykładnię systemową. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Zdaniem skarżącej Spółki, opinia, jako władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, powinna przedstawiać szczegółową analizę przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia i zawierać uzasadnienie przyjętego stanowiska. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie organu mogłoby nosić znamiona dowolnego. W ocenie Spółki, w niniejszym przypadku kwestionowane postanowienie (opinia] organu nie spełnia opisanych wyżej wymogów, co sprawia, iż nosi ono znamiona arbitralności i dowolności. W niniejszym przypadku organ ograniczył się bowiem wyłącznie do przywołania stosownych zapisów Studium i Planu oraz wskazania, iż oba te dokumenty planistyczne nie przewidują na tym terenie lądowiska dla śmigłowców, co stanowiło dla organu wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na niespełnienie przesłanek, o której mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia, nie jest możliwe wydanie pozytywnej opinii w przedmiocie lokalizacji lądowiska. W konsekwencji tego typu pobieżna analiza nie uprawniała organu do wydania rozstrzygnięcia o odmowie pozytywnego zaopiniowania lokalizacji przedmiotowego lądowiska. Obowiązkiem bowiem organu było szczegółowe przeanalizowanie, czy planowane lądowisko rzeczywiście powoduje konflikt z ustaleniami Planu, tak co do funkcji podstawowej, jak i uzupełniającej. Zdaniem Spółki, ogólna teza organu, że zapisy Studium oraz przeznaczenie w Planie wykluczają możliwość lokalizacji lądowiska na przedmiotowej nieruchomości nie została poparta jakimikolwiek dodatkowymi argumentami. Powyższe jest o tyle istotne, że sam organ w treści kwestionowanego postanowienia (opinii) wskazał, iż oceniając stan faktyczny użytkowania terenu w oparciu o dostępne dokumenty fotograficzne, tj. ortofotomapę z 2024 r., a także informacje przestrzenne, zgromadzone w Internetowym Serwerze Danych Przestrzennych Urzędu Miasta K. należy wskazać, że przedmiotowy teren może być wykorzystany do lokalizacji lądowiska dla śmigłowca. Strona skarżąca zauważyła również, że ani przepisy Prawa lotniczego ani przepisy rozporządzenia nie wskazują procedury, która ma zastosowanie do rozpoznania wniosku dotyczącego wydania opinii w zakresie lokalizacji lądowiska. W szczególności brak jest w tym zakresie odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tak jak chociażby w art. 106 Prawa lotniczego. Uwzględniając powyższe Spółka uznała, że na gruncie niniejszego postępowania znajdują zastosowanie przepisy regulacji prawnych bezpośrednio związanych z wydaniem zaskarżonego aktu, jakim jest opinia, natomiast nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wskazał, że teren planowanego na działce nr [...] obr. [...] N. lądowiska znajduje się w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "N. " (tekst jednolity uchwała Nr XIX/440/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 lutego 2025r. w sprawie przyjęcia oraz ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały NR L1X/1287/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru" N. " - Dz. Urz. Woj. Małop z 21 lutego 2025 r. poz. 1033) symbolem R.9 - Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod tereny upraw rolnych, sady. W terenach R.9 jako przeznaczenie uzupełniające ustala się zieleń urządzoną oraz izolacyjną. Natomiast zgodnie z treścią uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa", dla nieruchomości skarżącej Spółki w całości został ustalony kierunek zagospodarowania, oznaczony symbolem ZR, tj. Tereny zieleni nieurządzonej o funkcji podstawowej - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcji dopuszczalnej - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Zdaniem organu, zarówno miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "N. ", jak i Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. nie mogą być dowolnie interpretowane w zakresie możliwości zagospodarowania danego terenu. Akty te nie dopuszczają możliwości urządzenia na działce nr [...] obr. [...] N. lądowiska. Prezydent Miasta Krakowa uznał, że lądowisko dla helikopterów stanowi budowlę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, ponieważ chociaż może stanowić wyłącznie fragment powierzchni terenu, który będzie wykorzystywany w całości lub w części do startów i lądowań naziemnych ruchu statków powietrznych, to taki obiekt wyposażony musi zostać w urządzenia i obiekty pomocnicze. Przykładowo, zgodnie z § 13 ust. 1 wytycznych nr 17 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk, lądowisko powinno być wyposażone we wskaźnik wiatru. Natomiast § 14 wytycznych Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wskazuje, że lądowisko powinno posiadać przynajmniej jedną drogę dojazdową łączącą je z siecią dróg publicznych. Organ stwierdził zatem, że skoro ustalenia aktu prawa miejscowego w § 6 ust. 2 stanowią, iż w ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizację jedynie obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenie robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników to organ nie miał prawa w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "N. " przesądzić o zgodności obiektu lądowiska z tym planem, bo w terenie rolniczym R.9 nie zostały dopuszczone obiekty budowlane inne niż służące w celu realizacji przeznaczenia pod tereny upraw rolnych lub pod sady (§ 23a planu miejscowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. W myśl art. 146 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy sąd uchyla tą opinię. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Do uchylenia opinii (wydanej w rozpoznawanej sprawie w formie postanowienia) konieczne jest więc uznanie przez sąd, że czynność ta narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo narusza prawo dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Rozpoznając skargę w oparciu o powyższe kryterium legalności stwierdzić należy, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej opinii (postanowienia). W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że opinia dotycząca lokalizacji lądowiska stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11; wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Taki akt może być zaskarżony do sądu administracyjnego i oceniony z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Strona skarżąca realizuje uprawnienia wynikające z ustawy do zaskarżenia wydanej opinii. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz.U.2025.1431 t.j.) oraz Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz.U.2013.795 z dnia 2013.07.09). Legalną definicję lądowiska zawiera art. 2 pkt 5 ustawy Prawo lotnicze, stosownie do którego, lądowiskiem jest obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych. W myśl art. 93 ust. 2 tej ustawy, lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu, na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Wymóg wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk nie dotyczy lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Start i lądowanie na takim lądowisku mogą zostać wykonane za zgodą posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko (art. 93 ust. 6 ustawy Prawo lotnicze). Parametry techniczne dla lądowisk określają natomiast Wytyczne Nr 17 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk (Dz. Urz. ULC z 2014 r. poz. 81). Zakres opinii niezbędnej dla zgłoszenia lądowiska do ewidencji lądowisk, podlegającej kontroli w niniejszym postępowaniu, określa przepis § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk. Stosownie do brzmienia tej regulacji, zgłaszający lądowisko do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk powinien dołączyć m.in.: pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Z treści powołanego przepisu należy wywieść, jaki winien być zakres ustaleń wykonawczego organu gminy opiniującego lokalizację lądowiska. Jednocześnie, skoro w § 2 ust. 3 rozporządzenia zakres przedmiotowy opinii dotyczący lokalizacji lądowiska ujęto w odrębnych podpunktach to, zdaniem Sądu, stanowią one niepokrywające się zagadnienia wymagające w opinii osobnej analizy, niezależnie od wyniku jednego z nich. W ocenie Sądu zaskarżona opinia (postanowienie) z dnia 6 listopada 2025 r. nie spełnia wymogów § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk z uwagi na zbyt powierzchowną analizę zgodności lokalizacji lądowiska z polityką przestrzenną gminy i obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W kwestii możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska (pkt c rozporządzenia) w kontrolowanej opinii przekonująco stwierdzono, że teren działki [...], obr [...] N. może być wykorzystany do lokalizacji lądowiska dla śmigłowca, a wybrane miejsce nie koliduje z dostępem do sieci infrastruktury technicznej. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi (dz. nr [...]). Analiza obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r. wskazuje na to, że Studium nie przewiduje wprost zagospodarowania przedmiotowego terenu z przeznaczeniem pod lądowisko, ale nie zawiera też zakazu użytkowania terenu jako lądowisko. Według wskazań Studium- teren na którym planowane jest lądowisko znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej 62 i jest oznaczony symbolem ZR-tereny zieleni nieurządzonej o funkcji podstawowej : różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcji dopuszczalnej: zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W Studium, jako dokumencie o dużym stopniu ogólności, nie ma możliwości przewidzenia wszystkich możliwych sposobów wykorzystania nieruchomości, wobec czego szeroki zakres funkcji terenu (zieleń nieurządzona, terenowe urządzenia sportowe) nie wyklucza możliwości lokalizacji lądowiska. Opierając opinię dla lokalizacji lądowiska tylko o ustalenia studium uwarunkowań nie można wykluczyć pozytywnej opinii w tym zakresie, jak również wykazać sprzeczności z polityką przestrzenną gminy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że pozytywna opinia może zostać wydana, jeżeli na terenie, na którym planowane jest lądowisko nie ma zakazu użytkowania terenu na cele lądowiska – taki zakaz musiałby się znajdować wprost w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli takiego zakazu nie ma, to przesłankę zgodności ze studium uważa się za spełnioną. W tej sytuacji argumenty jakie podniesiono w kontrolowanej opinii są niewystarczające, by twierdzić, że lokalizacja lądowiska jest niezgodna z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, o czym mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz.U. z 2013 r. poz. 795). W zakresie natomiast zgodności lokalizacji lądowiska z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na wskazanym terenie, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Nowa Huta Przyszłości – Igołomska Południe" zatwierdzonego uchwałą Nr LIX/1287/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2016 r. ze zm. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 21 lutego 2025 r., poz. 1033.) - to, zdaniem Sądu, dokonana przez organ analiza poprzedzająca wydanie opinii, nie została przeprowadzona w sposób wystarczająco szczegółowy i wnikliwy. Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że zgodnie z w/w planem miejscowym teren planowanej lokalizacji lądowiska znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem R.9 - Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod tereny upraw rolnych, sady. W terenach R.9 jako przeznaczenie uzupełniające ustala się zieleń urządzoną oraz izolacyjną (§ 23a ust. 2 postanowień planu). Jednocześnie organ zauważył, że w tym samym planie miejscowym zapisano: W ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizację jedynie obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenie robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników (§ 6 ust. 2 postanowień planu). W związku z powyższym Prezydent Miasta Krakowa uznał, że plan miejscowy, jako obowiązujący akt prawa miejscowego, nie dopuszcza możliwości zlokalizowania lądowiska na terenie działki nr [...] obr. [...] N. . Rolnicze przeznaczenie terenu stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej opinii, wobec faktu, iż lokalizacja lądowiska nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o czym mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz.U. z 2013 r. poz. 795). Wbrew temu należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że samo stwierdzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, że dany teren przeznaczony jest pod inną funkcję niż lądowisko, nie jest wystarczające do negatywnego zaopiniowania planowanego zamierzenia w danej lokalizacji. Jednocześnie należy zauważyć, że obowiązujący plan miejscowy nie zawiera dla przedmiotowego terenu zakazu planowanego przedsięwzięcia. W MPZP brak jest przepisu wprost zakazującego lokalizacji lądowisk w terenie R.9. Plan określa podstawowe przeznaczenie terenu (rolnicze), lecz nie zawiera wyraźnego zakazu wykorzystywania działki na inne cele, w tym cele lądowiska. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, brak takiego expressis verbis zakazu oznacza, że nie ma podstaw do odmowy pozytywnej opinii – organ nie może arbitralnie zabronić sposobu użytkowania terenu, który nie został w planie zakazany. Organ dokonał w ten sposób dowolnej i swobodnej interpretacji obowiązującego prawa. Sąd rozpoznający niniejszą skargę wyraża stanowisko, że nawet jeśli plan miejscowy nie przewiduje wprost przeznaczenia lotniczego danego terenu, to nie można z góry wykluczyć pozytywnej opinii o lokalizacji lądowiska – organ powinien raczej zbadać, czy taka lokalizacja faktycznie koliduje z ustaleniami planistycznymi, czy też nie. Zatem akt prawa miejscowego jakim jest MPZP bez wyraźnego zakazu nie może być interpretowany rozszerzająco i to jednoznacznie na niekorzyść skarżącego wnioskodawcy. Skoro plan miejscowy w obszarze R.9 określa przeznaczenie ternu jako rolnicze, to oznacza to przede wszystkim możliwość jego rolniczego wykorzystania (uprawy rolne, sady). Nie oznacza to jednak automatycznie zakazu jakiegokolwiek innego zagospodarowania działki, bowiem w tych terenach jako przeznaczenie uzupełniające ustalono zieleń urządzoną oraz izolacyjną (§ 23a ust 2). Jednocześnie w zakresie zasad zagospodarowania terenu ustalono minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego – 90%. Przeznaczenie uzupełniające, to rodzaj przeznaczenia terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe w sposób ustalony planem (§ 4 ust 1 pkt 4 uchwały planistycznej). Jednocześnie należy mieć na względzie, że jednym z celów planu jest rozbudowa infrastruktury technicznej i układu komunikacyjnego obszaru (§ 3 ust 4 i 5.) W tych okolicznościach należy dokonać wykładni ustaleń planu z uwzględnieniem możliwości jakie daje przeznaczenie uzupełniające terenu pod zieleń urządzoną oraz izolacyjną, czego w zaskarżonej opinii (postanowieniu) organu brak. W tej sytuacji odmowa pozytywnego zaopiniowania jest rozstrzygnięciem przedwczesnym i arbitralnym. Nie można zgodzić się z organem, że lądowisko dla helikopterów stanowi budowlę w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane. Wyposażenie lądowiska we wskaźnik wiatru, ani bezpośredni dostęp do drogi [...] jaki posiada działka [...] nie definiuje planowanego lądowiska jako budowli. Lądowisko dla śmigłowca (o charakterze rekreacyjnym) nie niweczy podstawowej funkcji rolniczej działki, ani jej funkcji uzupełniającej jako zieleni urządzonej czy izolacyjnej. Wykorzystanie części działki jako lądowiska nie jest równoznaczne ze zmianą przeznaczenia całego terenu na funkcję komercyjną czy publiczną. W rozpatrywanym przypadku lądowisko nie ma służyć obsłudze powszechnego ruchu lotniczego (jak lotnisko), lecz wyłącznie prywatnym potrzebom właściciela. Jak wskazuje skarżący "może być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych śmigłowców Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, dla potrzeb mieszkańców K.." W orzecznictwie podkreśla się, że lądowisko (zwłaszcza prywatne) należy odróżnić od lotniska – nie jest inwestycją celu publicznego ani obiektem infrastruktury wymagającym zmiany funkcji terenu w planie. Ma rację strona skarżąca, że skoro plan miejscowy - w odniesieniu do przedmiotowej działki - milczy na temat lądowisk, to obowiązkiem organu było szczegółowe przeanalizowanie, czy planowane lądowisko rzeczywiście powoduje konflikt z ustaleniami planu, tak co do funkcji podstawowej, jak i uzupełniającej. Ogólna teza organu, że "plan miejscowy nie dopuszcza możliwości zlokalizowania lądowiska" nie została poparta wystarczającymi rozważaniami w odniesieniu do treści planu miejscowego. Miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Nowa Huta Przyszłości – Igołomska Południe" zatwierdzony uchwałą Nr LIX/1287/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2016 r. ze zm. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 21 lutego 2025 r., poz. 1033.) nie zawiera żadnych zasad dotyczących lokalizacji lądowisk. Nie zawiera też wyrażonego wprost zakazu lokalizacji lądowisk. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że obowiązujący plan nie zawiera norm zakazujących urządzania lądowisk na obszarze R.9, a prawidłowa wykładnia jego ustaleń nie prowadzi do automatycznego wykluczenia takiej funkcji. Organ bezzasadnie dokonał wykładni rozszerzającej na niekorzyść strony skarżącej, co stanowi naruszenie zasady legalizmu. Zdaniem Sądu kryteria oceny legalności opinii w sprawie lokalizacji lądowiska wynikają także z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej "Konstytucja"), w szczególności z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji). Wykładnia przepisów art. 93 ust. 2 u.p.l. i § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia musi bowiem uwzględniać także wykładnię systemową. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć (tak NSA w wyroku z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06, opubl. w CBOSA). Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że opinia, jako władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, powinna przedstawiać szczegółową analizę przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia i zawierać uzasadnienie przyjętego stanowiska. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie organu mogłoby nosić znamiona dowolnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21, wyrok WSA w Krakowie z 24 lipca 2025 r II SA/Kr 612/25 - opubl. w CBOSA). W rezultacie negatywna opinia w niniejszej sprawie została oparta na niepełnej oraz dowolnie dokonanej wykładni przepisów i jako taka nie może się ostać. Już powyższe daje uzasadnioną podstawę do uchylenia zaskarżonej opinii. W ocenie Sądu zaskarżona opinia nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego określonego w rozporządzeniu. Uchybienie to tyczy się w głównej mierze oceny w zakresie zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt a i b). Sąd w pełni aprobuje stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że w przypadku dokonywania przez organ oceny zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej należy badać ewentualną dopuszczalność lokalizacji lądowiska nie jako obiektu budowlanego o określonej funkcji, ale jako miejsca, w którym ewentualnie można dopuścić starty i lądowania statków powietrznych. Wyznaczenie takiego miejsca będzie w niektórych przypadkach możliwe na terenach zasadniczo przeznaczonych pod inne funkcje w aktach z zakresu planowania przestrzennego. Samo przeznaczenie terenu w studium czy w miejscowym planie na cele inne aniżeli lotnicze nie może niejako automatycznie przesądzać o niedopuszczalności lokalizacji lądowiska. Lokalizacja lądowiska na takim terenie może bowiem nie być sprzeczna z jego funkcją (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18, wyrok WSA w Krakowie z 24 lipca 2025 r II SA/Kr 612/25 - opubl. w CBOSA). Z tego względu stwierdzenie organu opiniującego, że wskazany jako lądowisko teren przeznaczony jest w Planie pod określoną inną funkcję niż lądowisko nie stanowi wystarczającego argumentu za odmową lokalizacji lądowiska. Należy mieć przy tym na uwadze, że przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy tak interpretować, aby jego postanowienia tworzyły spójną oraz logiczną systemowo całość (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020r., II OSK 1016/19, opubl. w CBOSA). Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę nie przesądza o dopuszczalności bądź niedopuszczalności lokalizacji lądowiska planowanego na wskazanym przez strone skarżącą terenie, lecz dostrzega uchybienia przepisom art. 93 ust. 2 ustawy Prawo lotnicze w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk. Wydana opinia jako pozbawiona pełnego uzasadnienia, uchyla się merytorycznej kontroli. Zgodnie z wymogiem działania organów na podstawie prawa, organ był obowiązany do wyczerpującego umotywowania swojego stanowiska. Stosownie do art. 153 P.p.s.a. organ winien mieć na uwadze wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia, w szczególności w zakresie wszechstronnego rozpoznania wniosku, szczegółowej analizy polityki przestrzennej gminy, właściwych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście planowanej lokalizacji lądowiska i dokonania wyczerpującej oceny co do możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska przy uwzględnieniu zakresu, funkcji i parametrów planowanego lądowiska, która to analiza powinna znaleźć pełen wyraz w uzasadnieniu wydanej opinii. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną opinię (pkt I sentencji wyroku). Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 697 zł (pkt II sentencji wyroku). Na zasądzone koszty postępowania składa się uiszczony wpis sądowy od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości zgodnej z § 14 ust 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2026.118 t.j. z dnia 2026.02.02), wraz z opłatą skarbową za pełnomocnictwo procesowe.