II SA/Kr 1571/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2024 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 października 2023 r. znak SKO-OŚ-4170-70/23 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych oddala skargę.

Wójt Gminy Szaflary decyzją z 5 lipca 2023 r. znak RGGZ.6232.8.1.2023 nałożył na spółkę F. sp. z o.o. z siedzibą w N. administracyjną karę pieniężną w wysokości 13 734,27 zł za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w roku 2021 oraz o sposobie i terminie zapłaty ww. kary. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, że zawiadomieniem z 3 kwietnia 2023 r. znak: RGGZ.6232.8.1.2023 Wójt Gminy Szaflary wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej spółce F. sp. z o.o. z siedzibą w N. za nieosiągnięcie w 2021 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości. Przedmiotowe postępowanie organ I instancji zakończył 5 lipca 2023 r. wydając przedmiotową decyzję, którą nałożył na wyżej wskazanego przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne administracyjną karę pieniężną w kwocie 13 734,27 zł, płatną w terminie 30 dni od daty, w której decyzja stanie się ostateczna, na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji opisał okoliczności sprawy, powołał przepisy stanowiące podstawę jego rozstrzygnięcia i zamieścił rachunkowe wyliczenie wysokości nałożonej kary. Rozważył także możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 16 października 2023 r. znak SKO-OŚ-4170-70/23, po rozpatrzeniu odwołania F. sp. z o.o. z siedzibą w N. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. - dalej: k.p.a.), w związku z art. 3b ust. 1 pkt 2, art. 9g pkt 1, art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1469 z późn. zm. - dalej: u.c.p.g.) - uchyliło decyzję Wójta Gminy Szaflary z 5 lipca 2023 r. znak RGGZ.6232.8.1.2023 i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że nałożyło na spółkę F. sp. z o.o. z siedzibą w N. administracyjną karę pieniężną w wysokości 13 734,00 zł za niewykonanie obowiązku przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w roku 2021. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - u.c.p.g., w art. 9x ust. 2 pkt 1 stanowi, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych art. 3b ust. 1 (art. 9g pkt 1 u.c.p.g.). Ta ostatnia regulacja nakazuje osiągnąć za rok 2021 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wagowo w wysokości co najmniej 20%. Wskazaną wyżej karę pieniężną oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 54), dalej: "p.o.ś." - i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Wyżej wskazane upoważnienie Rada Ministrów zrealizowała w dniu 22 grudnia 2017 r. wydając rozporządzenie w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 2490 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 291 p.o.ś. stawki rzeczonych opłat podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Minister właściwy do spraw klimatu, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość tak podwyższonych stawek opłat na rok następny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek. Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 9 września 2020r. (M.P. z 2020 r. - zał. nr 2 cz. II) jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku w 2021 roku wynosi 276,21 zł/Mg. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż zgodnie z danymi zawartymi w Dziale VI, Tabeli B przekazanego sprawozdania, łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 8,384 Mg, co stanowiło 2,89% łącznej masy odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (290,54 Mg). Dane te są bezsporne, pochodzą od strony i nie są przez nią kwestionowane. W świetle art. 9g pkt 1 w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości był w 2021 r. obowiązany do przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu na poziome 20% wagowo w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Jeżeli zatem w 2021 r. przedsiębiorstwo strony odebrało na terenie Gminy Szaflary od właścicieli nieruchomości 290,54 Mg odpadów komunalnych, to winno 58,108 Mg odpadów komunalnych przygotować do ponownego użycia i recyklingu. Tymczasem ze sprawozdania przedsiębiorstwa wynika, iż było to tylko 8,384 Mg. Brakująca masa odpadów komunalnych nieprzygotowanych do ponownego użycia i recyklingu to 49,734 Mg. Wyliczenia organu I instancji w powyższym zakresie organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość użycia i recyklingu odpadów, Kolegium uznało go za nieuzasadniony. Jak wynika z informacji zawartej w piśmie Wójta Gminy Szaflary z 25 lipca 2023 r., w 2021 r. obostrzenia epidemiologiczne były stosowane w znacznie mniejszym stopniu niż w roku wcześniejszym (szczycie epidemii), w którym spółka F. mimo wszystko osiągnęła wymagany poziom recyklingu odpadów komunalnych. Odnosząc się do zarzutu braku papierowej wersji sprawozdania złożonego przez stronę, na podstawie którego nałożona została kara, Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się skan Sprawozdania BDO w wersji papierowej, który jest wystarczający na potrzeby niniejszego postępowania, w szczególności że jego treść nie jest kwestionowana przez odwołującą spółkę. Następnie Kolegium stwierdziło, że zarzut odwołania naruszenia art. 9x ust. 2 u.c.p.g. również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że strona jako podmiot profesjonalny, winna mieć świadomość jakie rygory prawne ciążą na niej przy wykonywaniu działalność regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zapisy Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazują, że strona uzyskała wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w Gminie Szaflary w 2017 r. Dyspozycja art. 9g ust. 1 u.c.p.g. jest jednoznaczna: "podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu [...]". Mając na uwadze, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej, a więc zorganizowanej i zarobkowej działalności, wykonywanej we własnym imieniu w sposób ciągły, jest wolne dla każdego na równych prawach (art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - Dz.U. z 2023 r., poz. 221 ze zm. - dalej: "p.p."), to strona jako przedsiębiorca zobowiązany był tak zorganizować prowadzoną przez siebie działalność regulowaną, aby spełnić wymogi prawem przewidziane. Przepis art. 8 p.p. wskazuje, że przedsiębiorca na podstawie przepisów prawa może być obowiązany do określonego zachowania. Zatem również zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 1 p.p. dotyczących wydania decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, a także art. 8 p.p. poprzez obciążenie strony konsekwencjami działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które strona nie miała wpływu, nie zasługują zdaniem organu II instancji na uwzględnienie. Strona jako podmiot profesjonalny, prowadzący działalność regulowaną, zawarła przecież przedmiotowe umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika przedsiębiorstwa prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 u.c.p.g., bowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu (tak m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z 17 lutego 2022 r., sygn. II SA/Gl 1326/21). Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby z przyczyn od niej niezależnych nie miała możliwości przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odbieranych przez nią odpadów w większym wymiarze niż miało to miejsce. W sprawie nie sposób doszukać się okoliczności, które wskazywałby, iż odwołująca się strona nie miała wpływu na naruszenie obowiązku z art. 9g u.c.p.g. Według organu II instancji chybiony jest również zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił przyczyny niezastosowania tej normy. Organ odwoławczy również nie widzi możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Organ odwoławczy przypomniał, że wyżej wskazany przepis w świetle uchwały NSA z 9 czerwca 2022 r., sygn. III OPS 1/21, stosuje się do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w rozdziale 4d u.c.p.g. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przedmiotowa regulacja formułuje warunki dopuszczalności odstąpienia od nałożenia pieniężnej kary administracyjnej. Organ odstępuje od nałożenia kary i poprzestaje na pouczeniu strony w dwojakiego rodzaju sytuacjach. Po pierwsze, gdy organ stwierdza, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.). Organ jest wówczas zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony, co zgodnie z zasadą proporcjonalności stanowi działanie adekwatne do okoliczności sprawy. Po drugie, gdy doszło do realizacji celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Cele te mogły zostać osiągnięte w ramach odrębnego postępowania toczącego się przed postępowaniem w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f § 1 pkt 2). W takim przypadku organ jest zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony. W niniejszej sprawie ta druga sytuacja nie może wystąpić, bowiem u.c.p.g. nie zna żadnego postępowania, które po zakończeniu okresu sprawozdawczego w gospodarce odpadami komunalnymi prowadziłoby do sanowania niedopełnienia obowiązku przygotowania odpadów na przewidzianym przepisami poziomie do ponownego użycia i recyklingu. W sprawie nie wystąpiły także przesłanki z pkt 1 § 1 art. 189f k.p.a. Nie sposób tutaj mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (obowiązku), jeżeli z materiałów sprawy wynika, iż poziom przygotowania odpadów z art. 3b ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. zrealizowany został w niewielkim stopniu. Trudno także mówić o zaprzestaniu naruszenia prawa. Odwołująca się strona ma przecież świadomość, iż do naruszenia poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu doszło także w 2022 roku. Wskazując na powyższe organ II instancji stwierdził, że nie zasługują również na aprobatę zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 189c i art. 189e w zw. z art. 107 k.p.a., gdyż zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA z 9 czerwca 2022 r. sygn. III OPS 1/21, wyłącznie uregulowanie zawarte w art. 189f k.p.a. stanowi uzupełnienie regulacji przepisów Rozdziału 4d u.c.p.g., określającej wypadki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. Na uwzględnienie zasługują natomiast zarzuty odwołania dotyczące treści art. 9zf u.c.p.g., zgodnie z którym do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Akt ten w art. 63 § 1 stanowi, iż kwoty podatków zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. Również orzeczenie przez Wójta w pkt 2 sentencji decyzji, że nałożoną karę administracyjną należy wpłacić w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, nie znajduje uzasadnienia, bowiem obowiązek ten wynika wprost z ustawy - art. 9zd ust. 1 u.c.p.g., zatem organ nie był uprawniony do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Dlatego Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło co do istoty sprawy. Na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 16 października 2023 r. znak SKO-OŚ-4170-70/23, spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, a to: 1) art. 6 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi; 2) art. 8 § 1 w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na nieprawomocnym wyroku sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania; 3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., poprzez: a) brak odniesienia się przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń skarżącej podniesionych w treści repliki na odpowiedź na odwołanie z 3 sierpnia 2023 r. i oparcie ustaleń SKO o treść pisma organu II instancji, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy zastosowanie obostrzeń epidemiologicznych związanych z wystąpieniem stanu epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19, wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie, jak uznał organ II instancji z "informacji zawartej w piśmie Wójta Gminy Szaflary z dnia 25.07.2023 r."; b) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, c) uznanie, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, jest nieuzasadniony, podczas gdy stan zagrożenia epidemiologicznego i stan epidemii COVID-19 miał wpływ na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych; d) oparcie decyzji o ustalenia nie wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w uzasadnieniu decyzji - organ lI instancji wskazał, że: "Odwołująca s/ę strona ma przecież świadomość, iż do naruszenia poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu doszło także w 2022 roku.", podczas gdy w aktach sprawy brak jest decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2022, jak również innego materiału dowodowego dotyczącego nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2022; 4) art. 77 § 1, art. 7, art. 14 § 1a, art. 15 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 72 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji nakładającej na skarżącą administracyjną karę pieniężną, pomimo braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 5) art. 133 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez: a) brak odniesienia się przez organ II instancji do podniesionego przez skarżącą w treści repliki na odpowiedź na odwołanie z 3 sierpnia 2023 r. zarzutu, iż pismo organu I instancji z 25 lipca 2023 r. (odpowiedź na odwołanie) wykracza poza zakres czynności organu I instancji wskazany w art. 133 K.p.a. i stanowi niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści decyzji I instancji oraz sanowania jej wadliwości; b) uwzględnienie przez organ II instancji treści ww. pisma organu I instancji z 25 lipca 2023 r. (odpowiedzi na odwołanie), 6) art. 75 § 1 i art. 78 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej zawartych w treści odwołania z 17 lipca 2023 r. od decyzji I instancji i nieustosunkowanie się w żaden sposób przez organ II instancji do wniosków dowodowych, które skarżąca zawarła w treści odwołania, podczas gdy dowody te były (są) istotne dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy; 7) art. 189a § 1 i § 2 w zw. z art. 189c i art. 189e oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez: a) uznanie przez organ II instancji, że: "zgodnie ze stanowiskiem zawartym w Uchwale NSA z dnia 9.06.2022r., sygn. akt III OPS 1/21, wyłącznie uregulowanie zawarte w art 189f K.p.a. stanowi uzupełnienie regulacji przepisów Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określającej wypadki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej.", podczas gdy zasada zastosowania ustawy względniejszej uregulowana w art. 189c i kwestia wystąpienia siły wyższej uregulowana w art. 189e K.p.a. znajdują zastosowanie w niniejszym postępowaniu; b) nieodniesienie się przez organ II instancji w decyzji do podniesionego przez skarżącą w treści odwołania zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 189c w zw. z art. 107 § 3, jak również zarzutu naruszenia art. 189e w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 105 § 1 K.p.a.; 8) art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały ku temu przesłanki; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do orzeczenia wobec skarżącej obowiązku zapłaty kary pieniężnej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; II. prawa materialnego, a to: 1) art. 9g pkt 1, art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w szczególności w sytuacji, gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021; 2) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 p.p., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności: - niedokonania na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny, czy udowodniono okoliczność polegającą na braku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynikającego z przyczyn zależnych od skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od skarżącej niezależnych; - uznania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, podczas gdy w sprawie ziściły się przesłanki warunkujące ww. odstąpienie od nałożenia kary; - uznania, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest nieuzasadniony, podczas gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021 z uwagi na wystąpienie siły wyższej - pandemii C0VID-19; 3) art. 8 p.p., poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 października 2023 r. w całości oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do odwołania, tj. z umowy nr FCC/NT/127/2021 z dnia 1 listopada 2021 r., zawartej przez skarżącą z T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna na okoliczność treści dokumentu, zlecania (w roku 2021) przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy Szaflary, na których powstają odpady, odbioru przez skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie oraz częstotliwości i ilości odbioru przez skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie. Skarżąca wskazała, że dopuszczenie ww. dowodu jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości (istotnych, bo dotyczących prawidłowości zebrania materiału dowodowego przez organy w toku postępowania administracyjnego oraz kompletności tegoż materiału) i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (dokument znajduje się w aktach sprawy, nie ma więc potrzeby występowania do podmiotów trzecich o jego przekazanie). W uzasadnieniu skargi skarżąca między innymi wskazała na to, że z umowy nr FCC/NT/127/2021 z 1 listopada 2021 r., zawartej przez skarżącą z T. Spółka z o.o. w Szaflarach, wynika, że nie ponosi ona winy w nieuzyskaniu wymaganego poziomu recyklingu, bowiem umowa ta określa m.in. okoliczności zlecania (w roku 2021) przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy Szaflary, na których powstają odpady, odbioru przez skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie oraz częstotliwości i ilości odbioru przez skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in. także, że w kwietniu i listopadzie 2021 r. miały miejsce III i IV fala dziennej liczby zakażeń (w kwietniu 2021 r. szczytowa liczba dziennych zakażeń była wyższa niż w trakcie II fali z roku 2020). Na tę okoliczność skarżąca przedstawiła w skardze wykres zachorowań w funkcji czasu. Dalej skarżąca podniosła, że organy nie ustaliły, czy dany przedsiębiorca wpisany jest do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy Szaflary. W piśmie z 12 maja 2023 r. organ I instancji wskazał bowiem, że "akta sprawy dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej spółce F. sp. z o.o. z siedzibą w N. za nieosiągnięcie w 2021 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości stanowi tylko elektroniczne Sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości złożone dnia 28.01.2022 r. poprzez Bazę danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO)". Powyższe potwierdza, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wpis skarżącej do prowadzonego przez Wójta rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub adnotacji urzędowej, o której mowa powyżej. Skarżąca zarzuciła także, że organy nie uwzględniły okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów działu IVA K.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. Skarżąca wskazała, że nawet w sytuacji, w której nie osiągnęła wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, to zgodnie z argumentacją wskazaną w niniejszej skardze, w sprawie istniały przesłanki (a nawet obowiązek) zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie: "Naruszeniem znikomym będzie naruszenie, które nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa. Wpływ na ocenę znikomości naruszenia będą miały m.in. takie elementy przedmiotowe, jak waga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ naruszenia na poszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, na które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc." Skarżąca wskazała, że samo rzekome naruszenie przez nią prawa nie wywołuje żadnych następstw, które byłyby określone w prawie i miałyby negatywny wpływ na społeczne bezpieczeństwo. Skarżąca podkreśliła, że nie jest jedynym podmiotem, który w okresie objętym postępowaniem i nałożoną karą (tj. w roku 2021) odbierał odpady z terenu nieruchomości niezamieszkanych na obszarze Gminy Szaflary. Kwestia ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej za wynik poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na terenie całej gminy. Ponadto skarżąca nie ma 100% wpływu na to, jakie frakcje odpadów odbiera od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartych umów, a także jaka część odebranych odpadów może zostać poddana procesom prowadzącym do ich odzysku. Wynika to z tego, że obowiązek segregacji został nałożony na właścicieli nieruchomości na podstawie przepisów u.c.p.g. i nie zawsze skarżąca ma możliwość dokładnego skontrolowania odebranych odpadów, a także nie ma bezpośrednio wpływu na jakość odbieranych odpadów. Kolejna istotna kwestia to ogólny sposób organizacji rynku gospodarki odpadami na terenie kraju, który obecnie nie jest zdolny do przetworzenia poprzez recykling i przygotowanie do ponownego użycia wszystkich odpadów, które by do tego przetworzenia się nadawały. Sytuacja taka spowodowana jest zmianami przepisów, które to zmiany doprowadziły do zamknięcia szeregu instalacji odzysku, w szczególności mniejszych, prywatnych, których nie było stać na dostosowanie się do nowych przepisów w zakresie między innymi ochrony przeciwpożarowej, wizyjnych systemów kontroli, a w szczególności wniesienia zabezpieczenia pieniężnego. W konsekwencji powyższego, zmniejszeniu uległa masa poddawanych odzyskowi odpadów na terenie Polski, przy - z drugiej strony - napływającym coraz szerzej strumieniu odpadów z innych krajów, w szczególności Unii Europejskiej. Odpady pochodzące z UE mają dla recyklerów lepszą jakość z uwagi na zdecydowanie większe doświadczenie obywateli tych państw w segregowaniu odpadów, w stosunku do obywateli Polski. Skarżąca podkreśliła również, że umowy na odbiór odpadów zawierane z właścicielami nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy Szaflary (jak i każdej innej gminy na terenie Polski) zawierane są w realiach wolnego rynku (na zasadzie swobody umów; swobody kontraktowania) i skarżąca nie miała w całym okresie, którego dotyczy postępowanie, żadnych instrumentów ani do zmuszenia tych kontrahentów do zlecenia stałego (cyklicznego) odbioru odpadów komunalnych gromadzonych selektywnie, ani wpływu na ilość przekazywanych odpadów gromadzonych selektywnie (czyli m.in. tego, by całość tych odpadów była przekazywana podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie gminy, bez samodzielnego sprzedawania w punktach skupu co bardziej wartościowych frakcji). Decyzja, zdaniem skarżącej, narusza także art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 p.p. Naruszenie tych przepisów nastąpiło wskutek wydania decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów. Według skarżącej organ II instancji naruszył wspomniane przepisy również poprzez uznanie, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, jest nieuzasadniony, podczas gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021 z uwagi na wystąpienie siły wyższej – pandemii COVID-19. Siła wyższa stanowi przesłankę egzoneracyjną, zwalniającą skarżącą od obowiązku zapłaty administracyjnej kary pieniężnej (powodującą zasadność umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego). Decyzja narusza również art. 8 p.p. Zgodnie z przedmiotowym przepisem przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Zatem obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu, narusza ww. przepis. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odnosząc się do zarzutów skargi. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wskazał, że wnioskowany skargą dowód z dokumentu (umowy) jest na okoliczność częstotliwości i ilości odbieranych odpadów, a wnioskowana umowa to przykładowa umowa zawarta przez skarżącą. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., postanowił dopuścić dowód z dokumentu załączonego do odwołania – k. akt SKO, tj. z umowy nr FCC/NT/127/2021 z dnia 1 listopada 2021 r., zawartej przez skarżącą z T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna na okoliczność częstotliwości odbioru odpadów i ilości w przypadku stron tej umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej nie są zasadne. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1469 z późn. zm. - dalej: u.c.p.g.). W szczególności zgodnie z art. 9g u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów ilości odpadów do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3b ustawy. W roku 2021 był to poziom wagowo 20%, co wynika z art. 3b ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. Co istotne, poza sporem pozostaje w sprawie, że poziom ten nie został przez skarżącą osiągnięty. Z zapisów rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Nowy Targ, udostępnionego na stronie internetowej Gminy Nowy Targ pod adresem: https://www.ugnowytarg.pl/strefy/gospodarka-odpadami/rejestr-dzialalnosci-regulowanej-w-zakresie-odbierania-odpadow-komunalnych-od-wlascicieli-nieruchomosci#cnt wynika, że skarżąca spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w N. prowadzi działalność gospodarczą i jest wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Nowy Targ od 2017 r. (nr wpisu [...]). Z przekazanego przez skarżącą sprawozdania wynika, że było to 2,89% łącznej masy odebranych odpadów (załącznik nr 8 w aktach adm. – wydruk z bazy danych o produktach i opakowaniach oraz gospodarce odpadami BDO). Dane zawarte w przekazanym przez skarżącą organowi I instancji sprawozdaniu, dotyczące m.in. łącznej masy odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, są bezsporne, pochodzą od skarżącej i nie są przez nią kwestionowane. Prawidłowo organy przyjęły zatem, że w świetle złożonego w formie elektronicznej sprawozdania, zgodnie z danymi zawartymi w dziale VI, tabeli B łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 8,384 Mg (megagramów), co stanowiło 2,89% łącznej masy odebranych odpadów wynoszącej 290,54 Mg. Skarżąca natomiast, poza różnymi zarzutami dotyczącymi niewłaściwego jej zdaniem prowadzenia postępowania, podniosła przede wszystkim, że nie ponosi odpowiedzialności za niespełnienie celów ustawy na wskazanym w niej poziomie ze względu na treść zawieranych z nimi umów i postępowanie kontrahentów w czasie walki z pandemią. Przechodząc do kluczowych dla niniejszej sprawy przepisów materialnoprawnych, należy wskazać, że zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania. Stosownie zaś do art. 9x ust. 3 u.c.p.g., karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 54), dalej: "p.o.ś." i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. W myśl art. 9x ust. 3 u.c.p.g., karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 3, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i masy składowanych odpadów komunalnych przekraczającej poziom składowania wyrażonej w Mg. W decyzji I instancji zawarto w związku z tym wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej, które zweryfikował organ II instancji. W wyniku tej weryfikacji organ II instancji prawidłowo zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 9zf u.c.p.g. końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy (w niniejszej sprawie 27 groszy) pomija się. Wobec tego dokonał korekty kwoty administracyjnej kary pieniężnej. Podobnie zasadnie organ II instancji uchylił orzeczenie przez Wójta w pkt 2 sentencji decyzji I instancji ustalające termin wpłaty nałożonej kary administracyjnej na 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że takie orzeczenie o terminie nie znajduje uzasadnienia i podstawy prawnej, bowiem obowiązek ten wynika wprost z ustawy - art. 9zd ust. 1 u.c.p.g., zatem organ nie był uprawniony do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że skoro przedsiębiorca nie uzyskał wymaganego w danym roku poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, prawidłowe było nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty i okoliczności podnoszone w skardze mające na celu wykazanie przede wszystkim, że skarżąca nie miała obiektywnej możliwości uzyskania wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Odnosząc się zatem do zarzutów nieuwzględnienia sytuacji związanej z rozprzestrzenianiem się wirusa COVID-19 należy wskazać, że z powoływanych regulacji dotyczących epidemii (m.in. rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii) nie wynikało zawieszenie obowiązków wynikających z u.c.p.g. Odbiór odpadów komunalnych nie jest także działalnością, która mogłaby być wykonywana zdalnie. Pojawiło się nawet stanowisko, że w czasie pandemii paradoksalnie, z uwagi na zwiększoną ilość transakcji zawieranych przez internet, wzrosła liczba opakowań, a zatem powstały warunki sprzyjające do realizowania obowiązków wynikających z art. 9g ww. ustawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 25 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Kr 1574/23 powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew natomiast argumentacji skarżącej, nie sposób przyjąć, że organy dokonały oceny wpływu walki z epidemią na możliwości uzyskania wymaganych poziomów odpadów do ponownego użycia i recyklingu, wyłącznie czy przede wszystkim w oparciu o treść pisma organu I instancji z 25 lipca 2023 r., a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Stanowisko organów wynikało nie tyle zatem z treści ww. pisma, a z obowiązujących przepisów prawa w kontekście obowiązków statuowanych w u.c.p.g. oraz z ogólnie dostępnej wiedzy na temat przebiegu walki z pandemią. Nie budzi także wątpliwości Sądu, w świetle mających zastosowanie przepisów prawa, że kwestie takie jak wybór przez odbiorcę odpadów kontrahentów, czy ustalenie treści umów zawartych z nimi, w sposób niewłaściwy z punktu widzenia osiągnięcia celów u.c.p.g., pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. To przedsiębiorca bowiem podejmujący się regulowanej działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów jest zobowiązany zorganizować swoją działalność w taki sposób, aby wywiązywać się z nałożonych na niego obowiązków. Nie sposób zatem w tym stanie faktycznym i prawnym przyznać skarżącej racji w zakresie naruszenia przepisów art. 8 i art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r., poz. 221 ze zm. - dalej: "p.p."). Zgodnie z art. 8 p.p. przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Na gruncie niniejszej sprawy trudno doszukać się naruszenia tej normy. Nie budzi wątpliwości, jakie obowiązki w świetle u.c.p.g. miała skarżąca spółka. Spółka nie była przy tym, wbrew sugestiom zawartym w skardze, obciążona odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu. Nałożona na nią kara była konsekwencją niewykonania przez skarżącą jej własnego obowiązku i nie miało to związku z żadnymi zaniechaniami czy działaniami innych podmiotów. Stosownie do art. 10 ust. 1 – 2 p.p.: 1.Organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. 2.Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. W myśl art. 11 ust. 1 p.p.: 1. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Również i te przepisy nie zostały naruszone. Zaufanie do przedsiębiorcy, o którym stanowi art. 10 ust. 1 p.p. nie oznacza, że przedsiębiorca może zaniedbać obowiązki związane z prowadzoną przez siebie działalnością regulowaną i uniknąć konsekwencji tego zaniedbania w oparciu o jego twierdzenia czy oświadczenia (por. też np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. III OSK 3103/21). Niniejsza sprawa nie dotyczy nałożenia na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania uprawnienia, co oznacza, że nie ma podstaw do zastosowania art. 10 ust. 2 ani art. 11 ust. 1 p.p. Nie mają także żadnego istotnego znaczenia w niniejszej sprawie takie okoliczności, jak podnoszony przez skarżącą fakt, iż z akt niniejszego postępowania nie wynika, by również w 2022 r. nałożono na skarżącą karę pieniężną, czy polemika skarżącej z pismem organu I instancji z 25 lipca 2023 r. w kwestii oceny stosowanych obostrzeń epidemiczno-sanitarnych. Zatem zarzut braku w aktach sprawy decyzji dotyczącej roku 2022, której istnienia i treści wszak skarżąca nie kwestionuje, nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Z kolei odnośnie samego charakteru pisma organu I instancji z 25 lipca 2023 r. (odpowiedź na odwołanie), które zdaniem skarżącej wykracza poza zakres czynności organu I instancji wskazany w art. 133 K.p.a. i stanowi niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści decyzji I instancji oraz sanowania jej wadliwości, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie jest zasadny. Oczywiście treść tego typu pisma nie może, jak słusznie podnosiła skarżąca, sanować ewentualnych braków uzasadnienia decyzji. Jednak w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził tego typu braków, które mogłyby skutkować koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Prawidłowo także organy oparły się na danych wynikających z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz gospodarce odpadami. Znajdujące się w aktach wydruki skanów sprawozdania czynią zadość zasadzie pisemności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 14 § 1a K.p.a. Podkreślenia wymaga, że baza ta została wprowadzona przez Ministerstwo Środowiska, aby przeciwdziałać nieprawidłowościom, które występują w sektorze gospodarowania odpadami, a dostęp do niej jest reglamentowany i mają go uprawnione podmioty, co czyni dane wynikające z tej bazy wiarygodnymi. Właściwe było także oparcie się organów o dane z Rejestru Działalności Regulowanej w zakresie odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości gminy Szaflary. Nie jest zresztą kwestionowany fakt, że spółka taką działalność prowadzi, o czym świadczą także przedłożone przez nią umowy zawarte z właścicielami nieruchomości. Nie zasługują wreszcie na uwzględnienie zarzuty dotyczące braku zastosowania przepisów działu IVA K.p.a. W pierwszej kolejności należy w tej kwestii wskazać, że prawidłowo organy obu instancji zwróciły uwagę na uchwałę NSA z 9 czerwca 2022 r. sygn. III OPS 1/21. W świetle tej uchwały przepisy działu IVa K.p.a. stanowią dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa K.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 K.p.a. Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g. stosuje się art. 189f K.p.a. Ten ostatni przepis przewiduje przesłanki możliwego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze należy dostrzec, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji wskazane wyżej okoliczności poddały rzeczywistym rozważaniom, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji. Za zgodne z prawem należy uznać stanowisko, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. Nie budzi wątpliwości Sądu, że waga przedmiotowego naruszenia nie jest znikoma. Przy wymaganym poziomie 20% ilości odpadów do ponownego użycia i recyklingu, ilość wykazana przez skarżącą w sprawozdaniu wyniosła zaledwie 2,89%. W myśl zaś art. 9x u.c.p.g. nałożenie kary administracyjnej jest jednoznacznie powiązane z samym faktem nieosiągnięcia wymaganego poziomu odpadów przeznaczonych do ponownego użycia i recyklingu. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dopuścił wnioskowany skargą dowód z dokumentu, a to z umowy nr FCC/NT/127/2021 z dnia 1 listopada 2021 r., zawartej przez skarżącą z T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna - na okoliczność częstotliwości odbioru odpadów i ilości w przypadku stron tej umowy. Jest to przykładowa umowa zawarta przez skarżącą, której przedmiotem jest odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zapoznawszy się z tym dokumentem i rozważywszy jego treść Sąd stwierdził, że dowód ten nie miał żadnego wpływu dla oceny zaskarżonej decyzji jako zgodnej z prawem, a dowód ten nie miał wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Końcowo, odnosząc się do zarzutu "oparcia uzasadnienia decyzji na nieprawomocnym wyroku sądu administracyjnego", należy wskazać, że jest on bezzasadny. Po pierwsze, organ przywołał stanowisko nieprawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 17 lutego 2022 r., sygn. II SA/Gl 1326/21, jedynie celem wzmocnienia swojej argumentacji. Takie postępowanie, podobnie jak np. powoływanie adekwatnych tez z literatury przedmiotu, można ocenić jedynie pozytywnie. Z pewnością nie stanowi to naruszenia art. 8 § 1 w zw. z art. 11 K.p.a. Dodatkowo stanowisko, że to na przedsiębiorcy odbierającym odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielami, a zatem w warunkach, w których zgodnie z treścią art. 9g u.c.p.g., spoczywa obowiązek podjęcia we własnym zakresie wszelkich działań umożliwiających mu osiągnięcie wymaganych poziomów odpadów, prezentowane jest nie tylko w wielu nieprawomocnych wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, ale także np. w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 1 października 2021 r., sygn. II SA/Gl 742/21. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 6-8, art. 11, art. 14, art. 15, art. 72 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 133 i art. 189f K.p.a. W szczególności w kontrolowanej decyzji zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, odpowiada zatem prawu także uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., zawierające m.in. odniesienie się do wszystkich istotnych zarzutów skarżącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżącej nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził w wyniku kontroli zgodności skarżonej decyzji z prawem naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, naruszeń prawa procesowego mających istotnych wpływ na wynika sprawy ani podstaw do stwierdzenia nieważności czy wznowienia postępowania. Analogiczne stanowisko WSA w Krakowie zajął w podobnych sprawach o sygn.: akt II SA/Kr 1574/23, II SA/Kr 1565/23, które Sąd w niniejszej sprawie podziela. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.