II SA/Kr 1530/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.N. na postanowienie Nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 września 2016 r., znak: [....] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] z dnia 12 kwietnia 2011 r., znak: [....].

G.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 30 września 2016 r., znak: [....] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jak również "tytułu wykonawczego". Przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest decyzja z 12 kwietnia 2011 r., znak: [....] orzekająca nakaz rozbiórki budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przywołana regulacja wskazuje, że wstrzymanie aktu lub czynności dotyczy jedynie tych z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki. Podzielić zatem należy pogląd ugruntowany już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że postanowienie negatywnie oceniające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1128/13). Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada zatem na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo sąd wyjaśnia, że sama decyzja o nakazie rozbiórki, której wykonalność egzekwowana jest w toku postępowania egzekucyjnego, nie pozostaje w granicach niniejszej sprawy. Prawidłowość tej decyzji nie podlega badaniu w toku postępowania egzekucyjnego, zgodnie bowiem z art. 29 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599), organ nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kontrola przez sąd administracyjny legalności postanowienia w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki nie daje podstaw do zastosowania art. 135 Ppsa w stosunku do decyzji o nakazie rozbiórki, bowiem decyzja ta nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy. Z tego też powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, jak i samej decyzji orzekającej rozbiórkę.