II SA/Kr 1368/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Anna Szkodzińska Sędziowie: SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., znak [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu skargę oddala.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 16 lipca 2020 r., nr [...] określił dla zakładu - myjni bezdotykowej zlokalizowanej na dz. nr [...] obr. [...] przy [...] w Krakowie należącej do K. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod Firmą [...] dopuszczalny poziomu hałasu poza zakładem wyrażony równoważnym poziomem hałasu w wysokości pora dnia LAeq D = 55 dB; pora nocy - LAeq D = 45 dB. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez K. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25 września 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 115a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W jej uzasadnieniu SKO wskazało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji dokonał klasyfikacji terenu chronionego tj. działki nr [...] obr. [...] przy [...] w Krakowie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz § 8 ust. 18 pkt 1 Uchwały Nr CIX/2894/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12.09.2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "DLA WYBRANYCH OBSZARÓW PRZYRODNICZYCH MIASTA KRAKOWA - ETAP A" § 8 ust. 4 pkt 1 Uchwały Ne XXXIV/868/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 22.01.2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "CZYŻYNY - OSIEDLE DYWIZJONU 303 I 2 PUŁKU LOTNICZEGO". W stosunku do tych ustaleń planistycznych organ administracji podjął decyzję dotyczącą określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, wskazując art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska-zwanej dalej "ustawą" - jako podstawę prawną rozstrzygnięcia. Przepis ten określa, iż w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczoną są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Nie budzi wątpliwości na tle materiału dowodowego sprawy, iż wykonane przez inspektora WIOŚ w dniach [...] czerwca 2019 r. pomiary w trakcie kontroli akustycznej wykazały nadmierną emisję hałasu do środowiska, co zobowiązywało organ do wydania decyzji w oparciu o powyżej wskazany przepis art. 115a ustawy. Co istotne w sprawie, K. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na zarządzenie pokontrolne Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie. Postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1309/19 Sąd odrzucił tę skargę. W świetle powyższego rację ma Organ I instancji, iż możliwym było wydanie decyzji w sprawie. W decyzji, o której mowa, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2, na które oddziałuje zakład. Standardy jakości środowiska w zakresie hałasu (dopuszczalne poziomy hałasu) są zróżnicowane w zależności od rodzaju przeznaczenia danego terenu. Organ I instancji prawidłowo ustalił charakter terenów na które oddziałuje myjnia. Są to mianowicie tereny o charakterze rekreacyjno - wypoczynkowym oraz tereny zabudowy mieszkaniowej (art. 113 ust. 2 lit. "a" i "e"). Tym samym wskazać trzeba, iż prawidłowo organ I instancji przyjął, iż fakt znajdowania się na tym terenie zarówno budynków mieszkalnych, terenów rekreacyjno - wypoczynkowych, jak i Zakładu (Myjni) powoduje, że należało ustalenia planistyczne interpretować w świetle rzeczywistego przeznaczenia terenu, które odpowiada określeniu wskazanemu powyżej. Z kolei, na podstawie art. 113 ustawy, Minister Środowiska określił w rozporządzeniu dopuszczalne poziomy hałasu dla różnych rodzajów terenów przeznaczonych m. in. na cele mieszkaniowo-usługowe oraz rekreacyjno - wypoczynkowe. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w tabeli 1 poz. 3 Załącznika do rozporządzenia określa, iż dla takiego terenu (przeznaczonego na cele mieszkaniowe i rekreacyjno - wypoczynkowe) dopuszczalny równoważny poziom hałasu powodowany przez obiekty przemysłowe, który wynosi odpowiednio: pora dnia L,Aeq D = 55 dB; pora nocy - L,Aeq D = 45 dB. Tak też został on ustalony w decyzji. Przedmiotem decyzji jest bowiem, w wyniku stwierdzenia przekroczenia normy, ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu na gruncie przepisów rozporządzenia oraz tabeli zawartej w załączniku do niego. Odnosząc się do zarzutów odwołania o podjęciu przez stronę działań mających na celu ograniczenie hałasu należy wskazać, iż wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu, trafnie organ I instancji ograniczył się do realizacji obowiązku wynikającego z art. 115a ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ bezspornie ustalił, że normy dopuszczalnego poziomu hałasu emitowane przez myjnię bezdotykową zostały przekroczone i sam fakt przekroczenia tych norm obligował organ do zastosowania wskazanego powyżej art. 115a ustawy i obowiązek ten został wykonany. Orzeczenie takie może składać się z dwóch części: obligatoryjnej - określającej dopuszczalne poziomy hałasu, oraz fakultatywnej - obejmującej zagadnienia wymienione w art. 115a ust. 4 ustawy. W rozważanym przypadku organ poprzestał na ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu i nie nałożył na uczestnika postępowania obowiązków, które mają na celu zmniejszenie poziomu emitowanego hałasu do poziomu dopuszczalnego. W świetle powyższej argumentacji, wskazującej na pozytywną ocenę procesu decyzyjnego i wyników wykładni przepisów prawnych, dokonanej przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, Kolegium nie stwierdziło niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. M., zarzucając jej naruszenie: a) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie zarzutów do metodologii wykonania pomiarów hałasu, poprzez nie uwzględnienie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 roku. Na podstawie tych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotem wydanej decyzji Organu I instancji jest stwierdzenie przekroczenia norm hałasu. Skarżąca od początku trwającego postępowania podważa metodologię pomiaru i nie zgadza się z oceną, że normy hałasu zostały przekroczone przez myjnię samochodową. Przy nakładających się na siebie jednocześnie różnych źródeł hałasu, należy wykonać pomiar w taki sposób, aby uwzględniał on wszystkie okoliczności w punkcie pomiaru. Brak jest wyjaśnienia z jakiego powodu nie uwzględniono tła akustycznego, hałasu komunikacyjnego z przylegających do myjni ulic [...], ul. [...], ul. [...] i Al. [...], dlaczego nie dokonano pomiarów dla tych źródeł hałasu przy wyłączonej myjni. Prawdopodobnym jest, iż hałas pochodzący z innych źródeł jest wyższy od norm zawartych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska, a więc przekroczenia dopuszczalnych norm nie są generowane przez myjnię. Ponadto w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, SKO powołało obowiązujące na tym obszarze MPZP "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta Krakowa - Etap A" oraz "Czyżyny - Osiedle Dywizjonu 303 i 2 Pułku Lotniczego" . Izofony hałasu wzdłuż zachodniej granicy pasa drogowego ul. [...] to Ldwn=68 dB, a od strony północnej ul. [...] to Ldwn=64 dB (są to wysokości podane w prognozie oddziaływania na środowisko według pomiarów rzeczywistych z 2017 roku). Co istotne, zgodnie z pomiarami hałasu wykonanymi w 2017 roku, w ramach tworzenia mapy akustycznej dla miasta Krakowa, wartość hałasu samochodowego w nocy zmierzona na elewacji budynku nr lla w os. 2 Pułku Lotniczego (tj. w punkcie dokonywania pomiarów [...] czerwca 2019 roku), wynosiła 49,9 dB. Należy podkreślić, że ruch samochodowy w tym samym rejonie - obecnie jest większy niż w 2017 roku, z uwagi na powstałą, nową zabudowę wielorodzinną. Jak wynika z powyższego myjnia generuje hałas mniejszy, niż hałas generowany przez ruch komunikacyjny w porze nocnej w oznaczonym obszarze, to jest w punkcie dokonania pomiarów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z powyższego na obszarze objętym pomiarem nie ma możliwości uzyskania poziomu hałasu w środowisku na poziomie wymaganych 45 dB. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zgodnie z art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N (ust. 1). Decyzji nie wydaje się jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą (ust. 2). W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (ust. 3), a fakultatywne elementy decyzji zostały określone w ust. 4, który jednak nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika z ust. 1 art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska jedyną przesłanką wydania decyzji, o której mowa, jest stwierdzenie przez organ ochrony środowiska, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Normy te zostały określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia określa się: 1) zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe; 2) poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu; 3) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia. Kwalifikacji przeznaczenia terenu dokonuje się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie występują tereny o przeznaczeniu rekreacyjno – wypoczynkowym i tereny zabudowy mieszkaniowej. Pomiary poziomu hałasu dokonane przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w porze nocnej z 13 na 14 czerwca 2019 r. wykazały przekroczenie obowiązujących norm, a tym samym spełniła się przesłanka wydania decyzji na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżąca podnosi, że "od początku trwającego postępowania podważa metodologię pomiaru i nie zgadza się z oceną, że normy hałasu zostały przekroczone przez myjnię samochodową". Jednakże jej skarga na zarządzenie pokontrolne Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie przedstawienia informacji na temat działań przeciwhałasowych została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. II SA/Kr 1309/19 z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Tymczasem to właśnie w tym postępowaniu Sąd władny był badać prawidłowość przeprowadzonych pomiarów. Skoro skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, to tym samym zrezygnowała z poddania tej kwestii kontroli sądowej. W niniejszym postępowaniu brak jest podstaw by analizować metodologię przeprowadzonych pomiarów poziomu hałasu przeprowadzona przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie. Skoro zaś pomiary wykazały przekroczenie norm hałasu, to tym samym została spełniona jedyna przesłanka upoważniająca i zobowiązująca organ ochrony środowiska do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Określenie tego poziomu w zaskarżonej decyzji miało podstawę faktyczną i prawną oraz nastąpiło z uwzględnieniem sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości oraz terenów sąsiednich. W świetle powyższego należało uznać zarzuty skargi za nieuzasadnione, a zaskarżoną decyzję za prawidłową. Wobec powyższego skargę w niniejszej sprawie oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.