II SA/Kr 1250/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: sędzia WSA Sebastian Pietrzyk sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2023 r. skargi Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2022 r. znak SKO.Rol./4172/16/2022 w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Przedmiotem skargi Powiatu [...] (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 26 sierpnia 2022 r. znak SKO.Rol./4172/16/2022 utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego, którą odmówiono umorzenia kwoty 11 701,70 zł opłat rocznych za lata 2021-2030 z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej oraz umorzono postępowanie w części dotyczącej jednorazowej należności, jako bezprzedmiotowe. W stanie faktycznym sprawy, skarżący pismem z 4 lutego 2021 r. zawnioskował do Marszałka Województwa Małopolskiego o całkowite umorzenie należności i opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Wyłączenie gruntów nastąpiło w celu realizacji inwestycji "Budowa parkingu zewnętrznego" na działce [...] obr. [...]. Skarżący we wniosku odwołał się do decyzji Starosty [...] z 8 września 2020 r., którą zezwolono skarżącemu na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu i ustalono należność za wyłączenie gruntu w wysokości 11 701,70 zł, a także opłatę roczną stanowiącą 10% należności i zobowiązano skarżącego do uiszczania opłaty rocznej przez 10 lat. We wniosku skarżący wskazał, że nie ma możliwości budowy parkingu na gruncie nieobjętym ochroną, a obszar wyłączenia nie przekracza 1 ha. Zaznaczył, że budowa parkingu jest bezpośrednio związana z obsługą nowopowstałego na działce sąsiedniej Centrum Wsparcia Społecznego (dalej: Centrum), gdzie siedzibę mają Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR), Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz Ośrodek Interwencji Kryzysowej, a także archiwum zakładowe starostwa. Skarżący podkreślił, że inwestycja ma charakter niekomercyjny i zmierza do osiągnięcia celów publicznych stosownie do art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej: u.g.n.). Na wezwanie organu, skarżący przedłożył opisy przeznaczenia inwestycji parkingu oraz Centrum, określające zakres i cel inwestycji z projektu budowlanego. Zaakcentował, że parking służyć będzie dorosłym, niepełnosprawnym i dzieciom przywiezionym do Centrum, w zależności od posiadanego problemu. Podkreślił, że z parkingu korzystają osoby przyjeżdżające do PCPR, co świadczy o zakwalifikowaniu parkingu jako nieruchomości przeznaczonej na prowadzenie działalności o charakterze użyteczności publicznej. PCPR jest głównym ośrodkiem pracującym z niepełnosprawnymi na terenie powiatu. W związku z faktem zlokalizowania w Centrum trzech instytucji, zaszła konieczność zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Parking jest bezpłatny. Decyzją z 30 marca 2022 r. organ I instancji odmówił umorzenia kwoty opłat rocznych i umorzył postępowania w części dotyczącej jednorazowej należności. Organ rozważył wniosek na płaszczyźnie art. 12 ust. 16 oraz ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1326 ze zm., dalej: ustawa o ochronie gruntów). W decyzji podkreślono, że organ nie neguje charakteru Centrum jako zaspokajającego potrzeby lokalnej społeczności, jednak przedmiotem wniosku jest inwestycja parkingu zewnętrznego. Centrum było wcześniejszym etapem inwestycji, realizowanym w oparciu o inną dokumentację i odrębne pozwolenie na budowę. W ocenie organu, Centrum może funkcjonować niezależnie od przedmiotowego parkingu, bowiem realizując inwestycję Centrum, zapewniono liczbę miejsc postojowych (24) umożliwiającą funkcjonowanie i spełnienie warunków technicznych budynku. Organ zaznaczył, że zwolnienie z opłaty od odrolnienia musi mieć charakter wyjątkowy. Podsumowując, organ wskazał, że nie może zakwalifikować parkingu jako inwestycji o charakterze użyteczności publicznej z zakresu oświaty i wychowania oraz opieki społecznej lub jako inwestycję zmierzającą do osiągnięcia celu publicznego zgodnie z art. 6 pkt 6 u.g.n. Organ zaznaczył, że pozostałe warunki do umorzenia opłat zostały spełnione, jednak inwestycja nie jest publicznym zgodnie z art. 6 u.g.n. i instytucja umorzenia nie może zostać zastosowana. Końcowo, organ dodał, że opłaty roczne za lata 2023-2030 nie są wymagalne, co również świadczy o braku możliwości ich umorzenia. W odniesieniu natomiast do jednorazowej opłaty z tytułu trwałego wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, organ zwrócił uwagę, że decyzją z 8 września 2020 r. skarżący został zwolniony z obowiązku uiszczenia tej należności, wobec czego organ umorzył postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia, skarżący podniósł, że budowa parkingu była realizowana w oparciu o odrębną dokumentację, ponieważ w momencie rozpoczęcia inwestycji Centrum, skarżący nie był właścicielem działki, na której następnie powstał przedmiotowy parking. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest formalistyczne podejście organu. Decyzją z 26 sierpnia 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium podkreśliło, że zadania o charakterze użyteczności publicznej muszą należeć do zadań celu publicznego określonych przepisami prawa. W analizowanej sprawie aktualnie nie został określony sposób finansowy korzystania z inwestycji, ponieważ inwestycja jest w trakcie realizacji, nie można wykluczyć dodatkowych opłat, co uniemożliwia powszechną dostępność. Zdaniem organu, cele publiczne wymienione w art. 6 u.g.n. nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Analizowana inwestycja nie spełnia żadnego z celów wskazanych w tym przepisie, co więcej brak jest przepisu, który pozwalałby przyjąć, że zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "parking zewnętrzny" spełnia cele publiczne. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie posiada charakteru użyteczności publicznej. Nawet jeżeli będzie służyć zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności, to nie gwarantuje bieżącego i nieprzerwanego zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. W złożonej skardze do Sądu, skarżący podniósł następujące zarzuty: – rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 75 § 1, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.), polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes strony; – naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. art. 12 ust. 16 i 17 ustawy o ochronie gruntów poprzez bezpodstawne uznanie, iż zrealizowana inwestycja nie spełnia kryteriów do umorzenia opłat rocznych, wskazanych w tych przepisach. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący powielił argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu, optując za zastosowaniem wykładni funkcjonalnej i systemowej. W szczególności zaznaczył, że parking jest bezpłatny, a budowa została zakończona. Zaakcentował, że parking jest nieodłącznie związany z Centrum, służy wyłącznie dla tego budynku i zajmuje prawie całą przedmiotową działkę, której nie można wykorzystać w inny sposób, nie można do niego dojechać inaczej, jak tylko przez działki zajęte pod Centrum. Skoro w budynku Centrum świadczone są usługi służące zaspokajaniu potrzeb lokalnej społeczności w zakresie oświaty i wychowania oraz opieki społecznej, które mają charakter użyteczności publicznej, a parking służy temu budynkowi, zatem również ma charakter użyteczności publicznej. Do skargi załączono odpis zawiadomienia o zakończeniu budowy z 28 grudnia 2020 r. oraz zdjęcia przedmiotowego terenu. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko o konieczności pozostania przy językowej wykładni spornych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna. W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy. Jak to już wyżej wspomniano, decyzją z 30 marca 2022 r. organ I instancji odmówił umorzenia kwoty opłat rocznych i umorzył postępowanie w części dotyczącej jednorazowej należności. na podstawie art. 12 ust. 16 oraz ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1326 ze zm., zaś organ odwoławczy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Przypomnieć zatem należy brzmienie tych przepisów, będących podstawą decyzji: Art. 12 16. Na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa - w odniesieniu do gruntów rolnych, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych, a w odniesieniu do obszarów wchodzących w skład parków narodowych - dyrektor parku mogą umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych, a w odniesieniu do gruntów leśnych również jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu w przypadku inwestycji o charakterze użyteczności publicznej z zakresu oświaty i wychowania, kultury, kultu religijnego oraz ochrony zdrowia i opieki społecznej, jeżeli inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności, oraz dotyczącej powiększenia lub założenia cmentarza, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. 17. Na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przeznaczonej na cele inne niż określone w ust. 16, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Co do odesłania z art. 12 ust. 17 do ustawy o gospodarce nieruchomościami, organy powoływały art. 6 pkt 6 u.g.n. o treści: art. 6 Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: 6) budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, uczelni publicznych, federacji podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki, o których mowa w art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478, 619 i 1630), szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych; Na tle powyższego organ II instancji wskazał, że coś, co nie zostało uznane w żadnej z ustaw jako cel publiczny, celem publicznym nie jest. W ocenie Sądu trzeba jeszcze przywołać punkt 10 wspomnianego przepisu: "10) inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach", o czym będzie jeszcze dalej mowa. W efekcie zdaniem organów, budowa "parkingu zewnętrznego" ani nie jest inwestycją użyteczności publicznej ( art. 12 ust.16), ani jej realizacja nie spełnia celu publicznego (art. 12 ust. 17). Zgodnie z ustaleniami faktycznymi organu I instancji, pierwotnie powstało Centrum Wsparcia Społecznego w [...], gdzie w projekcie budowlanym zaprojektowanych zostało 24 miejsca postojowe, w tym co najmniej 4 dla osób niepełnosprawnych. W Centrum siedzibę mają Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR), Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz Ośrodek Interwencji Kryzysowej, a także archiwum zakładowe starostwa. Zatem charakter inwestycji nosi bez wątpliwości cechę instytucji użyteczności publicznej. Obok na działce [...] dobudowano parking "zewnętrzny" na 10 miejsc postojowych, który wedle organu "służyć będzie społeczności lokalnej poprzez ułatwienie korzystania z pobliskich istniejących obiektów, jednak nie jest konieczny do ich funkcjonowania". Tymczasem skarżący twierdzi, że powyższa inwestycja związana jest bezpośrednio z obsługą nowo powstałego przy ul. [...] w [...] na sąsiedniej do parkingu działce Centrum Wsparcia Społecznego w [...], które było powodem, dla którego parking został zrealizowany oraz obecnie spełnia istotną rolę w jego funkcjonowaniu. Istotne jest również, co podkreśla skarżący, że parking jest bezpłatny. Skarżący podkreślił także, że budowa parkingu była realizowana odrębnie, albowiem w momencie powstania Centrum Powiat [...] nie był właścicielem działki, na której parking obecnie się znajduje. Mając na względzie powyższe zreasumowanie stanowisk stron, trzeba w tym miejscu jasno powiedzieć, że nie ma najmniejszych wątpliwości iż bezpłatny parking, nawet osobno wybudowany ( w ramach odrębnej inwestycji), ale służący do użytku instytucji użyteczności publicznej, również musi zostać określony jako inwestycja o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów, o ile spełnia wskazane tam wymogi co do profilu działalności. Zatem wszystko w gruncie rzeczy sprowadza się do poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie, a więc, czy taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie - czego organy nie uczyniły, naruszając art. 7 i 77 k.p.a. Przed rozwinięciem tego zagadnienia, warto zacytować w tym miejscu wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r. II SA/Gd 442/17 LEX nr 2432618 który trafnie przedstawia istotę procedowania w sprawie o umorzenie opłaty: ."Umorzenie stałej opłaty rocznej albo odmowa jej umorzenia, w trybie art. 12 ust. 16 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) oparte jest na uznaniu administracyjnym (władztwo dyskrecjonalne organu). Powyższy przepis nie wprowadza obowiązku umorzenia przez organ stałej opłaty rocznej, nawet przy spełnieniu przesłanek określonych w tym przepisie. Organ jest zobowiązany do racjonalnego wyważenia interesu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty i interesu publicznego oraz wskazania, z jakich przyczyn nie jest uzasadnione zwolnienie zobowiązanego od obowiązku wniesienia opłaty. Wydanie decyzji musi zatem zostać poprzedzone wyjaśnieniem całokształtu okoliczności sprawy w sposób umożliwiający dokonanie oceny między innymi sytuacji dochodowej i majątkowej podmiotu obciążonego obowiązkiem ponoszenia opłat, a także innych okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie żądania ich umorzenia. 2. Skoro kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny czy organ administracji publicznej uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na interes strony lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów, to stwierdzić należy, że nieprawidłowe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz nieprawidłowe uzasadnienie stanowiska organu, uprawnia do stwierdzenia, że swobodne uznanie organu przekształciło się w uznanie dowolne. 3. Ocena, czy przesłanki umorzenia opłaty rocznej w trybie art. 12 ust. 16 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) istnieją w konkretnej sprawie indywidualnie oznaczonego podmiotu, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu wyczerpująco zebranego materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych". Trzeba jeszcze dodać, że interpretacja przesłanek z art. 12 ust. 16 i 17 nie może być dokonywana w sposób rozszerzający ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 września 2013 r. II SA/Kr 632/13 LEX nr 1370808 oraz z dnia z dnia 17 czerwca 2020 r. II SA/Kr 104/20, LEX nr 3028791). Jednak czym innym jest interpretacja przesłanek, a czym innym prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, które jest punktem wyjścia dla subsumpcji pod normę prawną. Reasumując wszystko, co dotąd powiedziano, wskazane przepisy dają organom możliwość procedowania w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że sposób załatwienia wniosku o umorzenie należności z tytułu opłaty rocznej uzależniony jest od woli właściwego organu, nawet wtedy, gdy spełnione zostały określone przepisem przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie (tak wyrok WSA w Opolu z dnia 4 listopada 2021 r. II SA/Op 423/21, LEX nr 3286985). Jednakże najpierw musi zostać prawidłowo ustalony stan faktyczny, aby można było przejść do stosowania, także w drodze interpretacji, przepisów prawa i ustalić, czy te przesłanki są spełnione. Pierwszym i podstawowym pytaniem jest to, obsłudze jakiej instytucji służy wspomniany parking, a nie, czy inwestycja, której służy, może funkcjonować oddzielnie (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r. II OSK 2187/17 LEX nr 2483943). Nie ulega wątpliwości, na tle twierdzeń organów, że służy on także Centrum Wsparcia Społecznego w [...], gdzie siedzibę mają instytucje użyteczności publicznej jak Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR), Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz Ośrodek Interwencji Kryzysowej, a także archiwum zakładowe starostwa. Ze zdjęcia na k. 20 akt sądowych ( z geoportalu) wynika, że działka nr [...] leży w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] (Centrum) a w dodatku położona jest niejako na tyłach tego budynku, z dala od drogi. Widać też na wspomnianym zdjęciu, że krótszym bowiem przylega do działki, na której położony jest inny budynek z parkingiem, przy czym ze skargi zdaje się wynikać, że teren Centrum jest ogrodzony wraz z parkingiem przedmiotowym. Musi zatem podlegać wyjaśnieniu w ramach ustaleń faktycznych, czy parking na działce nr [...] służy wyłącznie Centrum, gdyż w takim przypadku bezdyskusyjnie należałoby ustalić, że jest spełniona przesłanka z art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów ( Centrum mieści inwestycję z zakresu szeroko rozumianej opieki społecznej), czy też także sąsiedniemu budynkowi ( jeżeli brak ogrodzenia i istnieje przejazd). W tym ostatnim wypadku należałoby ustalić, jaka instytucja mieści się w tym budynku i w zależności od tego poddać ocenie cel użyteczności publicznej. Należy jeszcze nadmienić, w odniesieniu do celu powstania parkingu, iż w zawiadomieniu o zakończeniu budowy /k.8 akt sądowych/ , określając przedmiot inwestycji wskazano budowę parkingu wraz z drogą i komunikacją pieszą w [...], na działce nr [...] i [...] ( Centrum). Z tego dokumentu wynikałoby zatem, że wiązano cel powstania parkingu właśnie z powstaniem Centrum, co potwierdzałoby stanowisko skarżącego. Trzeba dodatkowo odnieść się jeszcze do interpretacji art. 12 ust.. 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych. Organy prawidłowo zauważają, że przepis ten w odniesieniu do celu publicznego wymienia wyłącznie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdzie parkingi wprost nie zostały wymienione. Jednak należy zauważyć, że ten ostatni przepis zawiera w sobie punkt 10, gdzie zamieszczono odwołanie do innych ustaw, a tym samym także do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie mieści się definicja inwestycji celu publicznego. Na tego rodzaju rozumowanie rozumowanie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, rozważając, czy ogólnodostępny parking służący budynkowi Komendy Powiatowej Policji oraz będącemu w przebudowie budynkowi domu kultury, mieści się w zakresie celów publicznych, w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r. II OSK 1427/13: "Podkreślić zatem należy, że - zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że inwestycją celu publicznego będzie takie przedsięwzięcie, które jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy jednoczesnym przypisaniu tej inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego będącego odpowiedzią na rzeczywiste potrzeby wspólnoty. Jak wywiedziono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 630/05 (Lex nr 746223), z regulacji zawartej w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie można wyprowadzać wniosku, że inne cele służące zaspokojeniu potrzeb wspólnoty (zbiorowości) nie są celami publicznymi tylko dlatego, że nie zostały ujęte w tym unormowaniu. Uregulowanie to przesądza bowiem wyłącznie o tym, że do wymienionych w nim zamierzeń mają zastosowanie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, natomiast nie może ono stanowić wyznacznika dla oceny co jest celem publicznym w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". We wspomnianej sprawie sygn. akt II OSK 630/05 NSA podkreślił, że "Budowę ogólnodostępnego parkingu przy budynku użyteczności publicznej jakim jest budynek Komendy Wojewódzkiej Policji należy uznać za inwestycję celu publicznego w rozumieniu wskazanych przepisów. Jest to inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym (wojewódzkim) w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto jest to inwestycja funkcjonalnie powiązana i niezbędna do korzystania z budynków, o których mowa w art. 6 pkt 6 ustawy. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., II OSK 1427/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, że budowa ogólnodostępnego parkingu przy budynkach użyteczności publicznej stanowi inwestycję celu publicznego". Powyższe rozważania NSA, aczkolwiek dotyczą innych stanów faktycznych, wskazują, że art. 6 u.g.n. zawiera w sobie szerszy aspekt, niżby to wynikało z literalnego odczytywania punktów 1-9 tego przepisu. Reasumując, zadaniem organów będzie w pierwszym rzędzie ustalenie, jakiej instytucji (instytucjom) służy ogólnodostępny, bezpłatny parking na działce nr [...] , nie pomijając okoliczności sygnalizowanych wyżej. W sytuacji, gdy ustalenia będą tego rodzaju, że parking służy instytucji (instytucjom) użyteczności publicznej z celami zbieżnymi z art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów, albo (i) instytucja bądź instytucje realizują cele publiczne w rozumieniu art. 12 ust. 16 tej ustawy, a więc będą spełnione przesłanki - wówczas organ oceni w ramach swej kompetencji, czy zastosować możliwość umorzenia opłat. Mając bowiem pełną wiedzę i ocenę sytuacji, zrobi to w sposób oparty o przepisy prawa. Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.