II SA/Kr 1248/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. M. i K. M. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce z dnia 5 marca 2021 r. nr 43/2021 w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej postanawia odrzucić skargę.

D. M., działając w imieniu swoich córek A. M. oraz K. M. złożyła skargę zw. z postępowaniem toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Wieliczce dot. "legalizacji samowoli budowlanej dla A. B.". W związku z nieprecyzyjnym sposobem sformułowania skargi, pełnomocniczka skarżących została wezwana m.in. do wskazania zaskarżonego aktu. W piśmie z dnia 3 stycznia 2024 r. wskazała na decyzję z dnia 5 marca 2021 r. nr 43/2021 (k. 34). Pokrywa się to z przedstawioną argumentacją skargi oraz kolejnych pism, a także jest zbieżne z oceną organu co do przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli w danym postępowaniu służyły one stronie. Przedmiotem kontroli sądu ma być zatem tylko taka decyzja, która została wydana na skutek rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania (art. 127 k.p.a.), a więc cechująca się przymiotem ostateczności w administracyjnym toku instancji. Jednocześnie w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż określone w pkt 1-5a tego paragrafu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niedopuszczalność skargi z innych przyczyn o jakich stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje m.in. przypadki, gdy w danej sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1913/09, LEX nr 586993). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja organu I instancji, od której służyło stronie odwołanie do organu wyższego stopnia. Oznacza to więc, że dopiero wniesienie odwołania od ww. decyzji i jego rozpatrzenie – stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – otworzyłoby skarżącym drogę do skutecznego wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, której przedmiotem byłaby decyzja organu II instancji wydana w następstwie rozpatrzenia wniesionego przez niego odwołania. Z akt sprawy wynika, że skarżące takiego odwołania jednak nie złożyły. W tej sytuacji zaskarżenie decyzji organu I instancji jest niedopuszczalne. Dlatego też z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.