II SA/Kr 1217/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lipca 2025 r., znak: WI-I.7840.11.10.2025.MŁ w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.

II SA/Kr 1217/25 UZASADNIENIE Starosta Wielicki decyzją nr 169.2025 z 3 lutego 2025 r., znak: AB.6740.6.1214.2023.W, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił B. sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrznymi instalacjami (wod.-kan., c.o. oraz elektryczną), wlz energii elektrycznej, utwardzeniem dojścia i dojazdu na działce nr [...] w K.. Wojewoda Małopolski decyzją z 21 lipca 2025 r., znak: WI-1.7840.11.10.2025.MŁ, wydaną po rozpatrzeniu odwołania M. C., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działkę inwestycyjną (własność inwestora), działkę nr [...] (współwłasność E. B. i S. B.) oraz działkę nr [...] (własność odwołującego się). Dalej organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja (136MN.2) nie narusza uchwały nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2016 r. poz. 2931, dalej: "mpzp"). Obszar objęty mpzp położony jest w głównego zbiornika wód podziemnych [...]. W bezpośrednim sąsiedztwie zlokalizowane są tereny zieleni nieurządzonej (138Z), tereny strefy ekologicznej – obszar stanowiący powiazania przyrodnicze oraz strefa ochrony konserwatorskiej – bezpośrednia (dz. nr [...]), o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 mpzp. Działka inwestycyjna zlokalizowana jest w odległościach: ok. 73,0 m od strefy nadzoru archeologicznego i ok. 44,0 m 52,0 m od terenu 70 ZL (tereny lasu). Wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie przekracza 40% (326,68 z 820 mkw. to 39,83%). Wskaźnik terenu biologicznie czynnego jest nie niższy niż 60% (493,32 z 820 mkw. to 60,16%). Wysokość budynków nie przekracza 11 m (8,735 + 0,30 to 9,35 m). Dachy budynków dwuspadowe, o jednolitej geometrii i nachyleniu połaci 35ş, blachodachówka w kolorze antracytowym. Kolorystyka elewacji w barwach stonowanych, szarościach, bieli lub jasnych pastelowych odcieniach. Wybrane elementy elewacji zaprojektowane w okładzinie drewnopodobnej. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "WT"). Projektowane budynki usytuowano w odległościach od granic z działkami sąsiednimi: pow. 4,0 m od strony południowej przy granicy z dz. nr [...]; 5,0 m od strony północno-wschodniej przy granicy z dz. nr [...]; 5,5 m od strony północno-zachodniej przy granicy z dz. [...]. Zarówno projektowane, jak i sąsiednie budynki należy traktować jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Zgodnie z § 217 ust. 2 i § 232 ust. 4. WT ściany oddzielające segmenty jednorodzinnych budynków (w zabudowie bliźniaczej) o kat. zagrożenia ludzi ZL IV posiadają klasę odporności ogniowej REI 60. Zgodnie z § 235 ust. 1 WT każda ze ścian posadowiona jest na własnym fundamencie, o czym świadczy zastosowanie dwóch odrębnych ścian konstrukcyjnych o gr. 0,3 m. Zachowano wymagane odległości przedmiotowej inwestycji od budynków sąsiednich określonych przez projektanta jako NRO (§ 271 ust. 1 WT), a odległość między budynkami projektowanymi a budynkiem zlokalizowanym na dz. nr [...] wynosi 16,24 m. Odległość między budynkiem zlokalizowanym na dz. nr [...] a bud. projektowanymi wynosi ponad 20,0 m. Na terenie inwestycji zaprojektowano dwa miejsca postojowe, po jednym przy każdym z budynków, połączone utwardzeniem stanowiącym komunikację wewnętrzną działki (szer. 5,0 m). Zlokalizowano je zgodnie z § 19 ust. 2 WT w odległościach od granic działki [...]: 3,0 m od strony północnej (miejsce postojowe przy bud. 1a) i 5,0 m od strony wschodniej (miejsce postojowe przy bud. 1b). Miejsca postojowe zlokalizowano przy ścianach bez okien. Całość przyłączy (wod.-kan., kan. sanit., elektr.) objęta jest odrębnym wnioskiem. Ścieki planuje się odprowadzić do wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej w oparciu o studnię rozprężną (włączenie do wewnętrznej instalacji kan. sanitarnej na terenie dz. nr [...]). Ogrzewanie budynku nastąpi przy pomocy pompy ciepła o mocy 17 kW. Wody opadowe odprowadzone zostaną przez rynny i rury spustowe na tereny utwardzone wokół budynków, a następnie przez ukształtowanie spadki poziome na tereny zielone i rozsączanie na terenie działki. Organ odwoławczy podkreślił, że inwestycja ma dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną i ustanowioną służebność przejazdu (działka nr [...] – droga gminna nr [...] działka nr [...] – droga gminna wewnętrzna; działka nr [...]; działka nr [...] – służebność przejazdu). Organ odwoławczy podkreślił także, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od § 14 ust. 1 WT polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej nr [...] w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości min. 4,10 m na działkach nr: [...], [...] i [...] – poza tym w przypadku zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej szerokość drogi dojazdowej równa 3,0 m jest minimalną wartością spełniającą jednocześnie warunek zapewnienia dostępu faktycznego do drogi publicznej oraz § 14 WT. Ze względu na zaliczenie projektowanych budynków do grupy budynków niskich (N) oraz kat. zagrożenia ludzi ZL IV projektant nie miał obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych stanowiącym o konieczności doprowadzenia drogi pożarowej do budynku. Nie ma więc podstaw prawnych do konieczności dostosowywania dojazdu na do wymogów zawartych w § 13 tego rozporządzenia (szerokość drogi, jej nachylenie podłużne itp.). Brak obowiązku doprowadzenia drogi pożarowej nie wyklucza konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Na gruncie § 14 ust. 1-3 WT organ odwoławczy stwierdził, że dopuszcza dojazd do budynków mieszkalnych jednorodzinnych o szerokości 3 m, który jednocześnie pełni funkcję dojścia do danej nieruchomości pod warunkiem, że nie jest to droga przeciwpożarowa. Należy zauważyć, że na konieczność doprowadzenia drogi pożarowej do budynku nie świadczy jedynie funkcja i przeznaczenie budynku. Gdy budynek mieszkalny jednorodzinny znajduje się w grupie budynków średniowysokich, wysokich lub wysokościowych, to powinien posiadać drogę pożarową. Niemniej jednak tutaj szerokość drogi dojazdowej wynosi min. 4,10 m (>3,0 m), a inwestor ma zgodę na odstępstwo. Należy też zwrócić uwagę na to, że projektowane budynki nie są jedynymi, które przez ustanowione służebności i drogę gminną wewnętrzną spełniają powyższy wymóg (por. budynki na działkach nr [...], [...] i [...]). Bezzasadne są twierdzenia, że dojazd do inwestycji jest nieutwardzony, skoro zgodnie z częścią graficzną PZT i mapą do celów projektowych działki objęte służebnością są utwardzone warstwą żwiru (j. żw.). Ocena złego stanu technicznego drogi gminnej wewnętrznej nie należy do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej. Kwestie odwodnienia czy naprawy pozostają w gestii zarządcy drogi. Podobnie jest w przypadku dróg (lub fragmentów działek objętych służebnością przejazdu) będących we własności osób prywatnych. Gdy woda opadowa spływa z działki objętej służebnością na teren działki objętej inwestycją, to do właściciela działki służebnej należy obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia terenu inwestycji przed ich zalaniem i jednoczesnym zaburzeniem naturalnego spływu wód gruntowych. Woda opadowa nie może przedostawać się z terenu dz. nr [...] na teren działki [...] i analogicznie z dz. nr [...] na dz. nr [...]. Opisane w treści mapy d.c.p. rzędne wysokościowe terenu inwestycji oraz działek sąsiednich jednoznacznie wskazują, że dz. nr [...] zlokalizowana jest wyżej dz. nr [...], w związku z czym woda opadowa nie ma możliwości przedostania się. Projektowany budynek nie wpłynie znacznie na wzrost ruchu pieszego i samochodowego ze względu na ilość osób z niego korzystających. Ewentualne roszczenia odwołującego się co do obowiązku zapewnienia przez inwestora mieszkańcom dz. nr [...] lokalu zastępczego do czasu zakończenia budowy lub naprawy drogi dojazdowej (w przypadku jej uszkodzenia na etapie realizacji obiektu) mogą być kierowane do organu nadzoru budowlanego po rozpoczęciu budowy lub wynikać z orzeczenia sądu cywilnego. Odnosząc się do kwestii braku informacji o dostępności hydrantów i źródeł wody należy wskazać, że inwestycja nie zalicza się do rodzaju budynków, którym należy zapewnić pobór wody do celów przeciwpożarowych w postaci wewnętrznego hydrantu/zaworu (rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010 r. MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów). W skardze M. C. wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, wskazując przy tym, że przyszli nabywcy projektowanych nieruchomości mogą nie być świadomi tego, że dojazd do działki inwestycyjnej (przekształconej z rolnej) odbywa się przez ciąg pieszo-jezdny, który w najwęższym miejscu (na ostrym zakręcie) ma zaledwie 3,25 m szerokości, co uniemożliwia przejazd pojazdów służb ratunkowych, nie czyni zadość przepisom przeciwpożarowym, bezpieczeństwu mieszkańców ani standardowi określonemu w odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych (min. 4,10 m). Podkreślił przy tym, że odstępstwo nie może legalizować braku dojazdu do nieruchomości, a dojazd jest okresowo zalewany wodami opadowymi z drogi gminnej, co czyni go jeszcze bardziej nieprzejezdnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie, chodzi o przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Skarżący wskazuje, że planowana inwestycja nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, zgodnego z § 14 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Jak wynika z akt sprawy, teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej gminnej nr [...]" (działka nr [...]), przez drogę gminną wewnętrzną (działka nr [...]) i ustanowioną służebność przejazdu po działkach nr [...] i nr [...], co wynika z pisma Gminnego Zarządu Dróg w Wieliczce z dnia 22 kwietnia 2024 r., znak GZD.4410.1.180.2024; str. 8 załączników do projektu. Zarząd dróg Gminnych w Wieliczce uzgodnił także pozytywnej zmianę zagospodarowania działki [...] w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zamianą. Te okoliczności nie są kwestionowane, natomiast skarżący podnosi, że tak zaprojektowany szlak drogowy nie spełnia wymogów szerokości drogi dojazdowej do działki budowlanej. Do projektu dołączone zostało postanowienie Starosty Wielickiego z dnia 9 października 2024 r., wydane na podstawie upoważnienia Ministra Rozwoju i Technologii, w którym wyrażona została zgoda na odstępstwo od § 14 ust. 1 WT polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej nr [...] w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości min. 4,10 m na działkach nr: [...], [...] i [...]. Jak wynika z mapy projektu zagospodarowania terenu, po zastosowaniu tych odstępstw dojście i dojazd do terenu inwestycji spełnia te warunki. Choć skarżący twierdzi inaczej to jednak nie przedstawił na tą okoliczność żadnego dowodu. Skarżący podnosi także, że droga dojazdowa jest w złym stanie technicznym, nadto okresowo, zwłaszcza po ulewnych opadach, zalewana wodami spływającymi z drogi publicznej gminnej, która po dokonanej przebudowie nie jest właściwie odwodniona. Wskazać zatem należy, że kwestie związane z niewłaściwym odwodnieniem drogi gminnej, powodującej zalewanie niżej położonych nieruchomości nie mogą w żadnym wypadku stanowić podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli zalewanie wodami z drogi gminnej następuje ze szkodą dla działek sąsiednich, to kwestie te uregulowane są przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 960 z późn. zm.), w tym w szczególności art. 234. Do akt sprawy sądowej skarżący przedstawił fotografię kwestionowanej drogi dojazdowej (k. 41 akt sądowych), z której wynika, że po obu jej stronach istniej gęsta zabudowa mieszkaniowa, a działki są ogrodzone czy to murem (na pierwszym planie) czy to ogrodzeniami na wysokich murowanych podstawach - w głębi), w ten sposób rzeczywiście utworzone zostało "koryto", które prawdopodobnie może prowadzić wodę w czasie ulewnych opadów z miejsc położnych wyżej do miejsc położonych niżej. Jednakże nie jest to w żadnym wypadku spowodowane zaplanowaną inwestycją – jest to stan zastany, na który inwestor nie ma żadnego wpływu. Ten zaś zastany stan rzeczy nie może stanowić podstawy do odmowy zabudowy działki inwestora. Wobec powyższego zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. W pozostałym zakresie sad nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa materialnego czy procesowego, które byłyby tego rodzaju, aby zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona jako bezzasadna.