II SA/Kr 1061/20

Kraków, dnia 6 listopada 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. i J. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę R. T. i J. T..

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie doręczone zostało w dniu 8 lipca 2020 r. pełnomocnikowi skarżących, adw. K. W. (k.7 akt adm.). Skarżący złożyli skargę do WSA w Krakowie dopiero w dniu 20 sierpnia 2020r. (data stempla pocztowego – k. 17.) W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niezachowania przez skarżących terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie skarżący złożyli skargę po upływie w/w terminu. Jak wyżej wskazano zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących, adw. K. W. w dniu 8 lipca 2020 r. W świetle art. 40 § 2 Kpa doręczenia dokonuje się stronie, a gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, to wówczas do rąk pełnomocnika. Przy czym doręczenie zgodne z przepisami Kpa wywołuje związane z tym skutki prawne, do których to zalicza się rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Z istoty pełnomocnictwa wynika, iż strona wyraża wolę nieosobistego udziału w postępowaniu administracyjnym. Dlatego też stosunek pełnomocnictwa powoduje, że na mocy art. 40 § 2 Kpa decyzje jak i wszelkie inne pisma doręcza się pełnomocnikowi. W świetle tego przepisu za skuteczne uznać należy wyłącznie doręczenie dokonane ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Podkreśla się również, że przepis art. 40 § 2 Kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2016 r., s.285, postanowienie SN z 9 września 1993 r. sygn. akt III ARN 45/93, OSNCP 1994, Nr 5, póz. 112, wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt l OSK 1461/17, z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1365/16 czy z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 702/12). W konsekwencji jeżeli postanowienie zostało doręczone zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi, to wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o fakcie wydania postanowienia, natomiast skutki procesowe doręczenia należy wiązać z datą doręczenia postanowienia pełnomocnikowi. W tym przypadku datą doręczenia w rozumieniu Kpa będzie data doręczenia pisma pełnomocnikowi, stąd od tej daty należy liczyć terminy procesowe do zaskarżenia postanowienia. Zatem, skoro zaskarżone postanowienie doręczone zostało w dniu 8 lipca 2020 r. pełnomocnikowi skarżących, to od tej daty należy liczyć termin do wniesienia skargi, pomimo tego, że skarżący również otrzymali to postanowienie. Skarga, złożona za pośrednictwem poczty w dniu 20 sierpnia 2020 r. wniesiona została z naruszeniem terminu art. 53 § 1 p.p.s.a., a zatem podlega odrzuceniu. Z tego względu, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.